🌸 “చెలి వెళ్ళిపోతున్న రోజు” 🌸

 🌸 “చెలి వెళ్ళిపోతున్న రోజు” 🌸

రాఘవుడు ఒక చిన్న పట్టణంలో స్కూల్ టీచర్‌. తన భార్యను చనిపోయిన తర్వాత అతని జీవితంలో ఒకే వెలుగు — అతని కుమార్తె మాధవి. ఆమె పుట్టిన రోజు నుండి రాఘవుడి జీవితం అంతా ఆమె చుట్టూనే తిరిగేది. ఆమె నవ్వితే అతనికి సూర్యోదయం లాగా అనిపించేది. ఆమె ఏడిస్తే ప్రపంచం కమ్మిన మబ్బులా దుఃఖం అతని మనసును ఆవరించేది.

మాధవి చిన్నప్పుడు స్కూల్‌కి వెళ్లేటప్పుడు ఎప్పుడూ “నాన్నా, నువ్వు తలుపు దగ్గర నుంచో, నేను వెనక్కి చూస్తా” అనేది. రాఘవుడు ప్రతి రోజు ఆమె వెనుక చూస్తూ చేతులు ఊపేవాడు. ఆ చిన్నచిన్న క్షణాలే అతనికి ఆనందం, గర్వం, ప్రేమ — అన్నీ.

కాలం వేగంగా గడిచింది.

మాధవి పెద్దయ్యింది. బడిలో మొదటి ర్యాంకులు తెచ్చి తండ్రి గర్వంగా తల ఎత్తుకునేలా చేసింది. తరువాత కాలేజీ, ఉద్యోగం… ప్రతి అడుగులోనూ రాఘవుడికి “నా పాప ఎంత తెలివైనది” అన్న గర్వం పెరిగింది. కానీ ప్రతి రాత్రి ఆమె పెళ్లి గురించి ఆలోచించినప్పుడు అతని మనసులో ఒక వేదన చొరబడేది — "ఒక రోజు ఈ పిల్ల నాకుండదు కదా…”

ఆ రోజు చివరకు వచ్చింది.

దేవాలయం గంగరంగంగా అలంకరించబడింది. అందరూ హడావిడిగా ఉన్నారు — బంధువులు, స్నేహితులు, నవ్వులు, ఫొటోలు. కానీ రాఘవుడు మాత్రం కొంచెం మౌనంగా నిలబడి ఉన్నాడు.

మాధవి ఎర్ర జాకెట్టు చీరలో, బంగారు నగలతో నవ్వుతూ నడుస్తూ వస్తుండగా రాఘవుడి కళ్ళు నీటితో నిండిపోయాయి.

అతనికి గుర్తొచ్చింది — చిన్నప్పుడు మాధవి నడక నేర్చుకుంటూ పడిపోయినప్పుడు, అతను ఎత్తుకొని “పాపా, నాన్న ఉన్నాడు కదా!” అన్న రోజులు.

ఇప్పుడు ఆ పాపా ఒక ఇంటి లక్ష్మిగా వెళ్ళిపోతుంది.

ఇప్పటికీ నాన్న ఉన్నాడు కానీ… ఇక ఎత్తుకోలేడు, ఆపలేడు.

పెళ్లి పీటల దగ్గర కూర్చున్న మాధవి ఒక్కసారి తండ్రిని చూసి చిరునవ్వు నవ్వింది. ఆ నవ్వులో సంతోషం ఉంది, కానీ ఒక చిన్న చుక్క దుఃఖం కూడా ఉంది.

ఆ క్షణంలో రాఘవుడు అన్నీ అర్థం చేసుకున్నాడు — ఆమె హృదయం కూడా తనదేలా బాధపడుతోందని.

పెళ్లి ముగిసిన తర్వాత, వధువు బయలుదేరే సమయం వచ్చింది. మాధవి తండ్రి చెంతకు వచ్చి మౌనంగా నిలబడి “నాన్నా…” అని పిలిచింది. ఆ ఒక్క మాటలో వందల మాటలు దాగి ఉన్నాయి.

రాఘవుడు తన కళ్ళలో కన్నీళ్లతో ఆమె చేతిని పట్టుకుని అన్నాడు.

 “నిన్ను నేను ప్రేమతో, భయంతో, ఆశతో పెంచాను. ఇప్పుడు నిన్ను ఇంకో ఇంటికి పంపుతున్నా. కానీ గుర్తు పెట్టుకో మాధవి… నీ నాన్న ఇక్కడే ఉన్నాడు. నీ నవ్వు వినకపోతే ఈ ఇల్లు ఖాళీగా అనిపిస్తుంది.

మాధవి తండ్రిని హత్తుకొని కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.

“నాన్నా… నీ కోసం ప్రతి రోజు కాల్ చేస్తా. నీకు కోపం వచ్చినా, నీ తినడం గుర్తు చేస్తా. నువ్వు ఎప్పుడూ ఒంటరిగా ఉండవు.”

అదే క్షణంలో వధువు బృందం బయటకు తీసుకువెళ్ళింది. కారులో కూర్చున్న మాధవి వెనక్కి తిరిగి చూసింది.

ఆమె తండ్రి తలుపు దగ్గర నిలబడి, చేతులు ఊపుతూ, తన కన్నీళ్లను దాచుకుంటూ ఉన్నాడు — అదే విధంగా, ఆమె చిన్నప్పుడు స్కూల్‌కి వెళ్లేటప్పుడు ఊపినట్టే.

కానీ ఈ సారి తేడా ఉంది..

ఇక ఆ పాప వెనక్కి రానిది, ఆ తలుపు వెనుక తండ్రి ఒంటరిగా ఉండబోతున్నాడు.

రాఘవుడు తలుపు మూసి లోపలికి నడిచాడు. ఇంట్లో ఎక్కడ చూసినా మాధవి జ్ఞాపకాలే — గోడలపై ఫొటోలు, పాత స్కూల్ సర్టిఫికెట్లు, చిన్నప్పుడు వేసిన చిత్రాలు.

అతను వాటిని చూస్తూ ఒక పుస్తకం తెరిచాడు — అందులో మాధవి రాసిన చిన్న లేఖ ఉంది:

“నాన్నా, నీ ప్రేమే నా బలం. నీ చిరునవ్వే నా దేవుడు. నేను ఎక్కడ ఉన్నా, నువ్వు నా మనసులోనే ఉంటావు.”

ఆ లేఖపై కన్నీళ్లు జారాయి.

రాఘవుడు నిట్టూర్పు విడిచాడు.

“పాపా, నువ్వు సంతోషంగా ఉంటే చాలు. నా బాధను నీ సంతోషంలో ముంచేస్తా…” అని నెమ్మదిగా అన్నాడు.

ఆ రాత్రి రాఘవుడు తలుపు దగ్గర కూర్చుని ఆకాశం వైపు చూశాడు. చంద్రుడు మృదువుగా వెలిగుతూ ఉన్నాడు — అతని మాధవి నవ్వినట్టే.

అతని హృదయం తేలిపోయింది…

బాధ ఉంది కానీ ఆ బాధలో ప్రేమ దాగి ఉంది.

👉✅ఒక తండ్రి జీవితం అంతా ఇదే కదా —

“తన పిల్ల నవ్వుతూ ఉండాలని కోరుకుంటూ, తన కన్నీళ్లను దాచుకోవడం.” 💔

ఇది ప్రతి తల్లిదండ్రులకు కలిగే బాధ,సంతోషాల సమ్మేళనం...🌺