*****                    

                        *రాణీ...నా రాణీ*

                        ============

                       (జ్ఞాపకాల పందిరి)

(అందరికీ కనుమ పండుగ శుభాకాంక్షలతో)

రచన. ::

బుద్ధవరపు కామేశ్వరరావు 

హైదరాబాద్ 

మా తల్లిదండ్రులకు మేము 11 మంది సంతానం. మా ఇంట్లో ఇలాగే మనుష్య సంపదే కాకుండా పశు సంపద కూడా ఎక్కువగానే ఉండేది. మా సొంత ఊరు జగన్నాథగిరిలో మా ఇంటి పక్కనే ఉన్న కొత్త దొడ్డిలో రెండు ఆవులు, రెండు గేదెలు రెండు ఎద్దులు అలాగే ఓ రెండు దూడ పిల్లలు కూడా ఉండేవి.

వీటిని చూసుకోవడానికి చందన్న అనే ఒకతను ఉండేవాడు. పాలు వెతకడానికి వీరన్న అని ఒక అతను వచ్చేవాడు. 

ఇక మా పెద్ద అక్కయ్యకి తొమ్మిది సంవత్సరాలకే 1957 లో వివాహం అయింది. దానికి ఆ తరువాత 13 సంవత్సరాల వరకు పిల్లలు పట్టుకపోవడంతో 1964 సంవత్సరంలో తను కాపురానికి వెళుతున్నప్పుడు నన్ను కూడా తనతో పాటు రాజమండ్రిలో  సీతంపేట రామాలయం సందులో ఉన్న వాళ్ళ ఇంటికి తీసుకువెళ్ళింది. అక్కడ నేను రెండవ తరగతిలో జాయిన్ అయ్యాను.

అక్కడ వాళ్లకి రాణి ఒక ఆల్సేషియన్ డాగ్ ఉండేది. అది నాతో చాలా చనువుగా ఉండేది. నేను బడి నుంచి రాగానే, తోక ఊపుకుంటూ నాకు ఎదురు వచ్చేది. మా అక్క నాకు ఇచ్చిన ఆరు పీవీసీ బిస్కెట్లలో ఓ రెండు బిస్కెట్లు దానికి వేసేవాడిని.  (ఫొటో అదే)

అయితే ఆ తర్వాత వేసవి సెలవులకు నేను మా స్వగ్రామం రావడం జరిగింది. ఆ తర్వాత బడి తెరిచిన తర్వాత మళ్లీ రాజమండ్రి వెళ్లే సరికి నా రాణి కనబడలేదు‌.  మా అక్క బావలని అడిగితే నీ గురించి బెంగ పెట్టుకొని పోయిందిరా అనేవారు. నాకు అసలు ఏమీ అర్థం అయ్యేది కాదు.

ఆ తర్వాత రోజుల్లో తెలిసింది ఏమిటంటే, నేను వెళ్లిన మర్నాడు సాయంత్రం ఎవరో ఆ గేటు తెరిచారుట. అది చూసి నేను వచ్చాను అనుకుని అది గబగబా గేట్ దగ్గరికి వచ్చేసిందిట. ఈలోగా పేపర్ మిల్లు నుంచి స్పీడుగా వస్తున్న ఒక లారీ దాన్ని గుద్దేయడంతో, అలా అది అక్కడ నుంచి డైరెక్ట్ గా స్వర్గానికి వెళ్ళిపోయింది.

అదే అండి నాకు పశువులతోనూ పెంపుడు జంతువులతో ఉన్న అనుబంధం. 

                     **సమాప్తం**