*💯 *రోజులHFN St🌍ryతో* 

♥️ *కథ-9* ♥️

_*చదవడానికి ముందు... దీర్ఘ శ్వాస తీసుకోండి... మరియు ప్రస్తుత క్షణాన్ని అనుభవించండి*_ 

 *ఒక్క సేవా కథ* *( Story of* *Service)* 

 నా పూర్వీకుల ఇల్లు భోపాల్‌లో ఉంది,నేను చెన్నైలో పనిచేస్తున్నా ను . ఒకరోజు మా నాన్నగారు ఫోన్ చేసి మరీ ముఖ్యమైన పని ఉన్నందున వెంటనే ఇంటికి బయలుదేరమని అడిగారు. 
ఆఫీసు పని ముగించుకొని, ప్రయాణానికి కావాల్సినవి తీసుకుని, హడావుడిగా రైల్వే స్టేషన్ చేరుకున్నాను. వెంటనే రిజర్వేషన్ చేసుకోవాలని ప్రయత్నించాను. కానీ, వేసవి సెలవుల కారణంగా ఒక్క సీటు కూడా దొరకడం లేదు.

గ్రాండ్ ట్రంక్ ఎక్స్‌ప్రెస్ ప్లాట్‌ఫారమ్‌పై నిలబడి ఉంది, ఆ  రైలు పూర్తిగా నిండిపోయింది.కూర్చోవడానికి స్థలం లేదు.కానీ, నేను ఎలాగైనా ఇంటికి చేరుకోవాలి అని పెద్దగా ఆలోచించకుండా, నేను జనరల్ స్లీపర్ క్లాస్ కోచ్‌లోకి ప్రవేశించాను. 
నేను కూర్చోవడానికి  స్థలాన్ని వెతకడానికి ప్రయత్నిస్తున్నపుడు గుంపులోంచి నన్ను నేను నెట్టివేసికొని, ఒక పెద్దమనిషి పడుకున్న బెర్త్‌( berth)దగ్గరికి వెళ్లాను. నేను అతనిని తన పకల కూర్చోడానికి  అనుమతి అడిగాను, అతను నవ్వుతూ బాధ్యత వహించి, లేచి కూర్చుని, ఫర్వాలేదు మీరు ఇక్కడ కూర్చోవచ్చు, అని చెప్పాడు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత స్టేషన్‌లో నుంచి బయలుదేరిన రైలు వేగం పుంజుకుంది. 
కొన్ని నిమిషాల్లో, అందరూ స్థిరపడ్డారు మరియు కూర్చోవడానికి స్థలం దొరికింది, మరియు ప్రజలు తమతో  తెచ్చికున ఆహారాన్ని తినడం ప్రారంభించారు. 
కోచ్ మొత్తం ఆహార సువాసనతో నిండిపోయింది. 
నేను నా తోటి ప్రయాణికుడిని చూసి, సంభాషణను ప్రారంభించడానికి ఇది మంచి సమయం అని అనుకున్నాను! 
"నా పేరు అలోక్, నేను ఇస్రోలో(ISRO) సైంటిస్ట్‌ని. ఈరోజు ఒక్క పని మీద అర్జంట్‌గా ఇంటికి వెళ్ళాలి కాబట్టి స్లీపర్ క్లాస్ కోచ్‌లో ఎక్కాను, లేకుంటే ఏసీ(A C) కోచ్‌ కంటే తక్కువలో ప్రయాణించను."
అతను నవ్వి, "అబ్బా! ఐతే నాతో పాటు ఒక సైంటిస్ట్ ప్రయాణిస్తున్నాడు. నా పేరు జగ్మోహనరావు. నేను వరంగల్ వెళ్తున్నాను.  వరంగల్ దగ్గర్లోని ఊరిలో ఇల్లు ఉంది. నేను తరచుగా శనివారాల్లో ఇంటికి వెళ్తాను."
అతను తన బ్యాగ్ తెరిచి అందులోని టిఫిన్ బాక్స్ తీశాడు. 
"ఇది ఇంట్లో వండిన ఆహారం, మీరు కొంచెం  తినాలనుకుంటున్నారా?" 
అని అడిగాడు.

నేను సంకోచంగా తిరస్కరించాను మరియు నా బ్యాగ్ నుండి శాండ్విచ్ తీసి తినడం ప్రారంభించాను. 
జగ్మోహన్ రావ్!ఈ పేరు కాస్త సుపరిచితం అనిపించింది. కానీ, నేను ఎక్కడ విన్నానో గుర్తుకు రాలేదు.

కాసేపటికి అందరూ భోజనం ముగించి విశ్రాంతి తీసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. 
మాకు ఎదురుగా ఉన్న బెర్త్‌లో ఒక కుటుంబం కూర్చున్నారు; 
తల్లిదండ్రులు మరియు వారి ఇద్దరు పెద్ద పిల్లలు. 
వాళ్ళు కూడా తినడం ముగించి, పడుకోవడానికి పక వేసుకుంటున్నారు. 
నేను నా పాదాలు ముందుకు చాచి నా ఫోన్‌లో చూసుకోవడం ప్రారంభించాను. 

రైలు పూర్తి వేగంతో కదులుతోంది. 
అకస్మాత్తుగా,ఎదురుగా బెర్త్‌పై పడుకున్న 55-57 ఏళ్ల పెద్దమనిషికి ఊపిరి పీల్చుకోవడం  కష్టము అనిపించింది,అతని నోటి నుండి నురుగు రావడం నేను చూశాను. 
అతని కుటుంబీకులు భయాందోళనతో లేచి అతనికి నీరు ఇవ్వడానికి ప్రయత్నించారు.కాని,అతను ఏమి మాట్లాడే స్థితిలో లేడు. 
నేను సహాయం కోసం అరిచాను, "ఎవరైనా డాక్టర్ని పిలవండి, ఇది అత్యవసరం."

అయితే రాత్రిపూట స్లీపర్ కోచ్‌లో డాక్టర్ ఎక్కడ ఉంటాడు? 
నిస్సహాయ స్థితిలో ఉన్న అతడిని చూసి కుటుంబ సభ్యులు కన్నీరుమున్నీరుగా విలపించారు. 
అప్పుడే నా పక్కనే నిద్రిస్తున్న జగ్‌మోహన్‌రావు నిద్రలేచి “ఏమైంది?” అని అడిగాడు.

నేను అతనికి ఆ పెద్ద మనిషి యొక్క పరిస్థితి వివరించాను. 
వెంటనే బెర్త్ కింద నుంచి సూట్‌కేస్ తీశాడు. 
సూట్‌కేస్ తెరిచి, స్టెతస్కోప్ తీసి, పెద్దమనిషి ఛాతీపై ఉంచి, గుండె చప్పుడు వింటున్నాడు.ఒక నిమిషం తర్వాత, అతని ముఖంలో ఆందోళన రేఖలు కనిపించాయి. 
అతను ఏమీ మాట్లాడకుండా సూట్‌కేసులోంచి ఇంజక్షన్ తీసి పెద్దమనిషి ఛాతీలోకి ఇంజెక్ట్ చేశాడు. 
తన ఛాతీని నొక్కుతూ, రోగి నోటిపై తన రుమాలు వేసి, అతని నోటిలోకి ఊపిరి ఉదడం ప్రారంభించాడు. 
కొన్ని నిమిషాల పాటు CPR ఇచ్చిన తర్వాత, రోగి నొప్పి స్పష్టంగా తగ్గినట్లు నేను గమనించాను.

జగ్మోహన్ రావు తన సూట్‌కేస్ నుండి మరికొన్ని మందులు తీసి, రోగి కొడుకుతో ఇలా అన్నాడు, "బాబు, ఇది విని నీవు భయపడకు, మీ నాన్నగారికి గుండెపోటు వచ్చింది. అతని ప్రాణాలు ప్రమాదంలో ఉంది, కానీ నేను అతనికి ఒక ఇంజెక్షన్ ఇచ్చాను. మీరు అతనికి ఈ మందులు ఇవ్వండి.

పెద్ద మనిషి కొడుకు ఆశ్చర్యంగా “ఇంతకు మీరు ఎవరు?” అని అడిగాడు.
జగన్మోహన్ రావు ఇలా చెప్పాడు "నేను డాక్టర్ని. నేను అతని కేస్ హిస్టరీ మరియు ప్రిస్క్రిప్షన్ వ్రాస్తాను. మీరు దయచేసి తదుపరి స్టేషన్‌లో దిగి మంచి ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లండి."

డాక్టర్ తన బ్యాగ్‌లోంచి లెటర్‌ప్యాడ్ తీసి ప్రిస్క్రిప్షన్ వ్రస్తుండగా, ఆ లెటర్‌ప్యాడ్‌పై ఉన్న హెడ్డింగ్ పై నా దృష్టి పడింది,అది చదవగానే నాకు జ్ఞాపకం తిరిగి వచ్చింది.

అది - *డాక్టర్ జగ్మోహన్ రావు కార్డియాలజిస్ట్, అపోలో హాస్పిటల్ చెన్నై.*

కొన్ని రోజుల క్రితం మా నాన్నను చెకప్‌కి అపోలో హాస్పిటల్‌కి తీసుకెళ్ళినప్పుడు, అక్కడ డాక్టర్ జగ్‌మోహనరావు గురించి విన్నాను అని నాకు గుర్తు వచ్చింది.అతను ఆసుపత్రిలో అత్యంత సీనియర్ మరియు అసాధారణమైన ప్రతిభావంతులైన కార్డియాలజిస్ట్. 
అతని అపాయింట్‌మెంట్ పొందడానికి నెలల సమయం పట్టింది. 
నేను అతని వైపు ఆశ్చర్యంగా చూశాను. 
*అలాంటి పేరున్న డాక్టర్ స్లీపర్ క్లాస్‌లో ప్రయాణిస్తున్నాడు. 
మరియు నేను చిన్న సైంటిస్ట్‌నే - ఏసీలో ప్రయాణం చేయడం గురించి గర్వంగా మాట్లాడుతున్నాను. 
అంత పెద్ద డాక్టర్, చాలా మామూలుగా ప్రవర్తించిన్నాడు!*

ఈ ఆలోచనతో టైం తెలియలేదు నెక్స్ట్ స్టాప్  వచ్చేసింది. 
 ఆ పెద్ద మనిషి,అతని కుటుంబం T.T. సహాయంతో మరియు అతనికి వైద్య సహాయంతో  దిగిపోయారు.
రైలు మళ్లీ కదలడం ప్రారంభించింది. 
నేను కుతూహలంతో అడిగాను, డాక్టరుగారు! 
మీరు సులువుగా ఏసీ కోచ్‌లో ప్రయాణించవచ్చు కదా, అయితే ఇక్కడ స్లీపర్‌లో ఎందుకు ప్రయాణింస్తున్నారు?

అతను చిరునవ్వు నవ్వి, "నేను చిన్నతనంలో, గ్రామంలో నివసించినప్పుడు, రైలులో, ముఖ్యంగా సెకండ్ క్లాసులో డాక్టర్లు అందుబాటులో లేరని నేను చూశాను, అందుకే నేను ఇంటికి పోయినప్పుడు లేదా ఎక్కడికైనా వెళ్ళేటప్పుడు స్లీపర్ కోచ్ తీసుకుంటాను. 
ఎవరికీ ఎప్పుడు నా సహాయం అవసరమో  తెలియదు కదా,అని అన్నాడు.

ఆ తర్వాత అతనితో సంభాషిస్తూ ప్రయాణం  కొనసాగింది.వరంగల్ దగ్గరకు వచ్చేసరికి తెల్లవారుజామున నాలుగు అయింది. 
అతను తన గ్రామానికి బయలుదేరాడు మరియు అతని సీటు నుండి వచ్చిన సువాసనతో నా మిగిలిన ప్రయాణాన్ని నేను కొనసాగించాను. 
నేను ఆ డాక్టర్ గురించి ఆలోచిస్తూ, ఇక్కడ ఒక గొప్ప వ్యక్తి కూర్చుని ఉన్నాడు, అతను నవ్వుతూ ప్రజల బాధలను పంచుకున్నాడు మరియు తన పేరు ప్రఖ్యాతులు పట్టించుకోకుండా  అజ్ఞాతంలో మానవాళికి దయతో సేవ చేస్తున్నాడు. 
* కోచ్‌లో ఇంత మంది ఉన్నప్పటికీ ఈ సువాసన ఎలా వ్యాపించిందో ఇప్పుడు నాకు అర్థమైంది. 
ఆ మహోన్నత వ్యక్తిత్వం మరియు పుణ్యాత్ముడి సారాంశమే నా జీవితాన్ని మరియు నా ఆలోచనలను సువాసనగా మార్చింది.*

*మనం మారినప్పుడు కాలం కూడా మారుతుంది.*
 
♾️

*"నిస్వార్థ సేవే ఉత్తమమైన తపస్సు, త్యాగం మరియు ఆరాధన."*
*లాలాజీ*

హృదయపూర్వక ధ్యానం 💌

HFN Story team