నువ్వు "స్పెషల్" కాదు... కేవలం ఒక "శాంపిల్" మాత్రమే! (నిజం చేదుగా ఉంటుంది, మింగాల్సిందే) - నల్లమోతు శ్రీధర్

వినరా మనిషి,

నీ గురించి నీకు చాలా గొప్ప అభిప్రాయం ఉంది కదా?

 "నేను ఏదో ఒక రోజు ప్రపంచాన్ని మార్చేస్తాను, నాలో అద్భుతమైన టాలెంట్ ఉంది, నా టైమ్ ఇంకా రాలేదు" అని రోజూ నీకు నువ్వు కథలు చెప్పుకుంటూ నిద్రపోతున్నావ్.

నీకు ఒక చేదు నిజం చెప్పనా? నీలాంటోళ్ళు ఈ ప్రపంచంలో కొన్ని కోట్ల మంది ఉన్నారు. స్మశానంలో సమాధుల మీద పేర్లు చదువు... అక్కడ పడుకున్న ప్రతీ ఒక్కడూ బ్రతికున్నప్పుడు "నేను స్పెషల్, రేపు ఏదో పీకుతాను" అని అనుకున్నవాడే. కానీ చివరికి ఏం మిగిలింది? మట్టి, ఒక రాయి తప్ప.

నువ్వు కూడా ఆ లిస్ట్ లో చేరడానికి రెడీగా ఉన్నావ్.

 ఎందుకంటే నీకు ఒక భయంకరమైన రోగం ఉంది. దాని పేరు "రేపు".

మనం మనుషులం చాలా తెలివైన వాళ్ళం అనుకుంటాం. కానీ మనంత అమాయకులు ఎవరూ ఉండరు.

ఎందుకంటే మనం "రేపు" అనే దానిని అతిగా నమ్ముతాం.

"రేపు పొద్దున్నే లేచి ఎక్సర్ సైజ్ చేస్తా."

"వచ్చే సోమవారం నుంచి చదవడం స్టార్ట్ చేస్తా."

"రేపటి నుంచి నా లైఫ్ స్టైల్ మార్చేస్తా."

అసలు ఆ "రేపు" ని ఎప్పుడైనా చూసావా? అది ఎప్పుడూ రాదు. నువ్వు నిద్రలేచే సరికి అది "ఈ రోజు" అయిపోతుంది. మళ్ళీ నువ్వు దాన్ని "రేపు" కి పోస్ట్ పోన్ చేస్తావ్. నీ జీవితం మొత్తం ఇలా వాయిదాల మీద బ్రతికేస్తున్నావ్. బ్యాంకులో అప్పు తీసుకుని వాయిదాలు కట్టకపోతే వాడు వచ్చి సామాన్లు తీసుకెళ్తాడు. మరి జీవితం అనే బ్యాంకులో, సమయం అనే అప్పు తీసుకుని, పని అనే వాయిదా కట్టకపోతే... యముడు వచ్చి ప్రాణం తీసుకెళ్తాడు. అప్పుడు కూర్చుని "ఇంకొక్క రోజు టైమ్ ఇవ్వండి సార్" అని అప్లికేషన్ పెట్టుకుంటావా? అక్కడ ఆప్షన్ ఉండదు.

నీకు పని చేయడం కంటే, ప్లాన్ చేయడం అంటే చాలా ఇష్టం. ఎందుకంటే ప్లాన్ వేస్తున్నప్పుడు ఒక కిక్ వస్తుంది.

ఒక ఖరీదైన డైరీ కొంటావ్. రంగు రంగుల పెన్నులు కొంటావ్.

"ఉదయం 5 గంటలకు లేవాలి, 6 గంటలకు యోగా, 8 గంటలకు బ్రేక్ ఫాస్ట్..." అని పేజీలు పేజీలు రాస్తావ్.

ఆ రాయడం అయిపోగానే నీకు ఏదో తెలియని తృప్తి వచ్చేస్తుంది. "అబ్బా, నా లైఫ్ సెట్ అయిపోయింది" అని ఫీల్ అయిపోతావ్. ఆ కిక్ లోనే పడుకుంటావ్.

తెల్లారేసరికి ఆ డైరీ ఎక్కడో మూలన పడి ఉంటుంది, నువ్వు దుప్పటి ముసుగులో ఉంటావ్.

ప్లానింగ్ అనేది కేవలం ఒక మత్తు మందు. అది నీకు పని చేసిన ఫీలింగ్ ని ఇస్తుంది కానీ, రిజల్ట్ ని ఇవ్వదు.

వంద పేజీల ప్లానింగ్ కంటే, ఒక గంట యాక్షన్ మిన్న.

ప్రపంచంలో సక్సెస్ అయిన వాళ్ళెవరూ పర్ఫెక్ట్ ప్లాన్ తో మొదలుపెట్టలేదు. వాళ్ళు కేవలం మొదలుపెట్టారు. దారిలో ప్లాన్ మార్చుకున్నారు. నువ్వు మాత్రం పర్ఫెక్ట్ మ్యాప్ దొరికేదాకా కాలు కదపను అని భీష్మించుకుని కూర్చున్నావ్. ఆ మ్యాప్ దొరికేలోపు నీ ఆయుష్షు అయిపోతుంది.

ఈ రోజుల్లో అందరూ చెప్పే డైలాగ్: "నేను చాలా బిజీ".

ఒక ఈగను చూడు... అది కూడా రోజంతా చాలా బిజీగా ఉంటుంది. ఎక్కడా ఆగదు. అటు ఇటు తిరుగుతూనే ఉంటుంది. కానీ చివరికి అది సాధించింది ఏంటి? ఏమీ లేదు.

నువ్వు కూడా ఆ ఈగలాగే ఉంటున్నావ్.

పొద్దున్న లేచింది మొదలు రాత్రి వరకు హడావిడి. ఫోన్ కాల్స్, మీటింగ్స్, ఈమెయిల్స్, సోషల్ మీడియా స్క్రోలింగ్.

రాత్రి పడుకునేటప్పుడు అలుపు వస్తుంది కానీ, "ఈ రోజు నేను సాధించింది ఏంటి?" అని చూసుకుంటే జీరో ఉంటుంది.

బిజీగా ఉన్నానని గొప్పలు చెప్పుకోకు. "నేను ఈ రోజు ఈ పని పూర్తి చేసాను" అని రిజల్ట్ చూపించు.

నీ కష్టం ఎవడికీ అక్కర్లేదు. నీ చెమట వాసన ఎవరికీ ఇష్టం ఉండదు. అందరికీ కావాల్సింది నువ్వు పండించిన పంట మాత్రమే. చాలామందికి ఒక ఏడుపు ఉంటుంది. "నాకు టాలెంట్ ఉంది కానీ అవకాశం ఇవ్వట్లేదు. నా దగ్గర ఐడియా ఉంది కానీ పెట్టుబడి పెట్టట్లేదు. ప్రభుత్వం నన్ను ఆదుకోవట్లేదు."

నీకు ఒక విషయం క్లియర్ గా చెప్పనా?

ఈ ప్రపంచం నీకు ఏమీ బాకీ లేదు. నువ్వు పుట్టకముందే ఈ ప్రపంచం ఉంది. అది నీ కోసం రాలేదు. నువ్వే ఇందులోకి వచ్చావ్.

నీకు ఆకలి వేస్తే నువ్వే వేటాడాలి. నీకు దాహం వేస్తే నువ్వే బావి తవ్వుకోవాలి. ఎవరో వచ్చి నీ నోట్లో నీళ్లు పోస్తారు అనుకుంటే... అది నీ అవివేకం.

నీ ఫెయిల్యూర్ కి మీ నాన్ననో, మీ టీచర్ నో, మీ బాస్ నో, లేదా ఆ దేవుడినో నిందించడం ఆపేయ్.

నీ జేబు ఖాళీగా ఉందంటే, దానికి కారణం నువ్వే.

నీ శరీరం షేప్ అవుట్ అయ్యిందంటే, దానికి కారణం నువ్వే.

నీ లైఫ్ బోరింగ్ గా ఉందంటే, దానికి కారణం నువ్వే.

అద్దంలో కనిపించే వ్యక్తిని తప్ప, ఇంకెవరినీ నిందించడానికి నీకు హక్కు లేదు.

బాధ్యత తీసుకో. "నా లైఫ్ నా చేతుల్లో ఉంది" అని ఫిక్స్ అవ్వు. అప్పుడే ఏదైనా మారుతుంది.

"నేను రిస్క్ తీసుకోను, సేఫ్ గా ఉంటాను" అని నువ్వు అనుకుంటావ్.

అసలు సేఫ్ అంటే ఏంటి?

ఒక గదిలో కూర్చుని, ఏ పనీ చేయకుండా, ఏ కొత్త ప్రయత్నం చేయకుండా, టీవీ చూస్తూ బ్రతకడం సేఫ్ అనుకుంటున్నావా? అది సేఫ్టీ కాదు, అది స్లో పాయిజన్.

నీ మెదడు తుప్పు పట్టిపోతుంది. నీ కాన్ఫిడెన్స్ చచ్చిపోతుంది.

పడవ రేవులో ఉంటే సేఫ్ గానే ఉంటుంది. కానీ పడవను తయారు చేసింది రేవులో కట్టేయడానికి కాదు, సముద్రంలో అలలతో పోరాడటానికి!

నువ్వు కూడా అంతే. ఇంట్లో కూర్చోవడానికి పుట్టలేదు. బయటకు వెళ్ళు.

దెబ్బలు తగులుతాయేమో అని భయపడకు. గాయాలు లేని సైనికుడు అంటే, వాడు యుద్ధం చేయలేదని అర్థం. ఫెయిల్ అవ్వడాన్ని ఒక అవమానంగా చూడకు. అది ఒక అనుభవం.

అసలు ఏ ప్రయత్నం చేయకుండా ఓడిపోవడం కంటే, ప్రయత్నించి ఓడిపోవడం వెయ్యి రెట్లు నయం. కనీసం నీకు "నేను ట్రై చేసాను" అనే గట్స్ అయినా ఉంటాయి.

నీకు అందరూ నిన్ను గమనిస్తున్నారని, నువ్వు ఏదైనా తప్పు చేస్తే నవ్వుతారని ఒక భయం ఉంటుంది కదా?

నిజం చెప్పనా? ఎవరికీ నీ గురించి పట్టించుకునేంత టైమ్ లేదు.

వాళ్ళ కష్టాల్లో, వాళ్ళ గొడవల్లో వాళ్ళు బిజీగా ఉన్నారు.

నువ్వు రోడ్డు మీద పడిపోయినా, ఒక రెండు నిమిషాలు చూసి, నవ్వి, ఎవరి దారిన వాళ్ళు పోతారు. అంతే తప్ప, నీ గురించి రోజంతా ఆలోచించేంత ఖాళీ ఎవరికీ లేదు.

కాబట్టి, ఆ "జనం ఏమనుకుంటారో" అనే చెత్త భయాన్ని తీసి చెత్తబుట్టలో పడేయ్.

నీకు నచ్చిన బట్టలు వేసుకో. నీకు నచ్చిన పని చెయ్యి. నీకు నచ్చినట్టు బ్రతుకు.

పిచ్చోడు అని పిలిచినా పర్లేదు. పిచ్చోళ్ళే చరిత్ర సృష్టించారు. తెలివైన వాళ్ళు ఆ చరిత్రను చదువుకుంటూ కూర్చున్నారు.

ఇదంతా చదివాక, "అబ్బా, సూపర్ రాసాడురా, రేపటి నుంచి ఫాలో అయిపోదాం" అని అనుకుంటున్నావ్ కదా?

అక్కడే నువ్వు మళ్ళీ పప్పులో కాలేసావ్.

రేపు కాదు... ఇప్పుడు!

ఈ ఆర్టికల్ చదవడం ఆపేసి, ఫోన్ పక్కన పడేసి, నువ్వు ఇన్నాళ్లుగా వాయిదా వేస్తున్న ఆ పనిని ఇప్పుడు మొదలుపెట్టు.

అది జిమ్ కి వెళ్ళడమా? బుక్ చదవడమా? బిజినెస్ ప్లాన్ రాయడమా? లేదా ఎవరికైనా సారీ చెప్పడమా?

ఏదైనా సరే... జస్ట్ డూ ఇట్.

మోటివేషన్ అనేది స్నానం లాంటిది. రోజూ చేయాలి. లేకపోతే కంపు కొడుతుంది.

కానీ డిసిప్లిన్ అనేది ఊపిరి లాంటిది. అది ఆగిపోతే నువ్వు ఆగిపోతావ్.

మోటివేషన్ కోసం వెతకకు, డిసిప్లిన్ ని నమ్ముకో.

నీ లైఫ్ అనే సినిమాకి నువ్వే హీరోవి, నువ్వే డైరెక్టర్ వి, నువ్వే రైటర్ వి.

ఫ్లాప్ సినిమా తీస్తావా? బ్లాక్ బస్టర్ హిట్ కొడతావా? అనేది పూర్తిగా నీ చేతుల్లోనే ఉంది.

స్క్రిప్ట్ మార్చుకో. క్లైమాక్స్ అదిరిపోయేలా ప్లాన్ చెయ్యి.

లే! దులుపుకో!

నీలో ఉన్న ఆ "లేజీ ఫెలో" ని గట్టిగా ఒక్కటి పీకి, పనిలో పెట్టు.

ప్రపంచం నీ కోసం ఎదురుచూడట్లేదు, నువ్వే ప్రపంచాన్ని నీ వైపు తిప్పుకోవాలి.

ఆల్ ది బెస్ట్ చెప్పను... గెట్ లాస్ట్ అండ్ గెట్ టు వర్క్!

- నల్లమోతు శ్రీధర్