You think you control LIFE? జీవితాన్ని మీరు నియంత్రిస్తున్నారని అనుకుంటున్నారా?

You think you control LIFE? జీవితాన్ని మీరు నియంత్రిస్తున్నారని అనుకుంటున్నారా?

Author Name:The Wisdom Compass

Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@TheWisdomCompass

Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=U2OWjZjmYXo



Transcript:
(00:10) మనం మన జీవితాన్ని పూర్తిగా నియంత్రిస్తున్నామనే నమ్మకమే మానవ జీవితాన్ని శాసించే అతి పెద్ద భ్రమ అయితే ఉమ్ ఆ ఆలోచనే ఒక గొప్ప మలుపు నిజానికి ఆ ఒక్క భ్రమే మనిషి అనుభవిస్తున్న మానసిక అలసట ఆందోళన అంతటికీ మూలకారణం. అంటే ఇది జీర్ణించుకోవడానికి కొంచెం కష్టమైన విషయమే అయినా ఇందులో దాగి ఉన్న సత్యం చాలా లోతంది కదా అవును మనం ప్రతిరోజు ఎంతో కచ్చితంగా ప్రణాళికలు వేసుకుంటాం.
(00:40) మన కెరీర్ మన సంబంధాలు ఆ మన ఆర్థిక వ్యవహారాలు చివరకు మన వ్యక్తిగత ఎదుగుదల కూడా పూర్తిగా మన చేతుల్లోనే ఉందని నమ్ముతాం. ఖచ్చితంగా ఎంత శ్రమిస్తే ఎంత తెలివిగా వ్యవహరిస్తే జీవితాన్ని అంత ఖచ్చితంగా మనకు కావాల్సిన దిశలో నడిపించగలమనే ఒక ఘాగమైన విశ్వాసంతో బతుకుతాం. కానీ జీవితం ఎప్పుడూ ఊహించని మలుపులు తిరుగుతూనే ఉంటుంది. నిజమే అందుకే ఈనాటి ఈ లోతైన విశ్లేషణలో మన ముందున్న ఈ ప్రాచీన తత్వశాస్త్రం మనస్తత్వ శాస్త్ర పరిశీలనల ఆధారంగా అసలు మన ప్రణాళికలకు మించి జీవితాన్ని నడిపించే ఆ రహస్యం ఏమిటో అన్వేషించబోతున్నాం.
(01:18) ఆ ఈ నియంత్రణ అనే భ్రమ వెనుక ఉన్న అసలు సత్యాన్ని వెలికి తీయటమే మన లక్ష్యం. సరే దీన్ని విడదీసి చూద్దాం. ఒక సుదూర ప్రాంతానికి కారు నడుపుతున్న ఒక వ్యక్తిని ఊహించుకుందాం. ఆ వ్యక్తి చేతుల్లో స్టీరింగ్ ఉంటుంది. కాలు యాక్సిలరేటర్ మీద ఉంటుంది. ఆ క్షణంలో ఆ వాహనాన్ని పూర్తిగా తనే నియంత్రిస్తున్నాననే ఒక తిరుగులేని నమ్మకం ఆ వ్యక్తికి ఉంటుంది.
(01:42) అవును ఆ నమ్మకం చాలా సహజమైనది కదా. కచ్చితంగా సహజమే. కానీ ఒక్కసారి ఆ దృశ్యాన్ని విశాలమైన కోణంలో గమనించండి. ఆ కారు ప్రయాణిస్తున్న రోడ్డును ఆ వ్యక్తి నిర్మించలేదు. నిజమే ఆ క్షణంలో వీస్తున్న గాలి, వాతావరణం తోటి ప్రయాణికుల కదలికలు అకస్మాతుగా రోడ్డు మీదకు వచ్చే జంతువులు ఇవేవి ఆ వ్యక్తి నియంత్రణలో లేవు. అంతేకాదు కనీసం ఆ కారులోని సంక్లిష్టమైన ఇంజన్ పనితీరు కూడా అతని చేతుల్లో లేదు.
(02:10) జీవితం కూడా సరిగ్గా ఇలాంటిదే. అంటే మన చేతుల్లో ఉన్న స్టీరింగ్ వీల్ లాంటి అతి చిన్న వృత్తాన్ని చూసుకుని మొత్తం విశ్వాన్నే మనం నియంత్రిస్తున్నామని భ్రమపడుతుంటామ అంటారా కచ్చితంగా అసలు మన మెదడు ఈ భ్రమను ఎందుకు సృష్టిస్తోందో తెలుసా అదొక జీవన పోరాట యంత్రాంగం ఓ ఒక సర్వైవల్ మెకానిజం లాగానా అవును అనిశ్చితి అంటే మన ఆదిమ మెదడుకు విపరీతమైన భయం రేపు ఏం జరుగుతుందో తెలియకపోవడం అంటే మరణంతో సమానంగా భావిస్తుంది.
(02:42) అందుకే ప్రతీదీ నా నియంత్రణలోనే ఉంది అనే ఒక కృత్రిమ భద్రతా భావాన్ని సృష్టించుకుంటుంది. అంటే ఆ భ్రమ కేవలం ఒక రక్షణ కవచం అంటారు. కానీ చాలా మంది గ్రహించని విషయం ఇక్కడే ఉంది. ఈ భ్రమను దాటి చూసినప్పుడు జరిగే పరిణామం జీవితం పట్ల ఉన్న దృక్పదాన్నే పూర్తిగా మార్చేస్తుంది. ఆ రక్షణ కవచాన్ని పక్కన పెడితే అసలు స్వేచ్ఛ ఏమిటో మనకు అర్థమవుతుంది.
(03:06) సో మనం ఈ కార్ ఉదాహరణ నుంచి ప్రకృతిలోనే ఒక అద్భుతమైన ఉదాహరణకు వెళ్దాం. పరిస్థితులు మన చేతుల్లో లేవని మనకు లోపల ఎక్కడో తెలిసినా మన మైండ్ ఎందుకు ప్రతిదీ తన ఆధీనంలోనే ఉందని భ్రమిస్తుంటుంది చాలా మంచి ప్రశ్న దీన్ని ఎలా ఊహించుకోవాలంటే ఒక వ్యక్తి అత్యంత వేగంగా విశాలంగా ప్రవహిస్తున్న ఒక అతి పెద్ద నది మధ్యలో పడవులో ఉన్నాడు అనుకుందాం.
(03:31) అవును ఆ నది ఎప్పటి నుంచో తన గమ్యం వైపు ఒక మహా ప్రవాహం లా సాగిపోతుంది. కానీ ఆ వ్యక్తి ఏం చేస్తున్నాడంటే తన చేతిలో ఉన్న ఒక చిన్న తెడ్డుతో నీటిని వెనక్కి నెడుతున్నాడు. ఆ ఆ నీటిని నెడుతూ తన చేతుల నొప్పులను అలసటను భరిస్తూ ఆ చిన్న తెడ్డు వల్లే ఆ మహానది ప్రవహిస్తోందని బ్రమ పడుతోంది. సరిగ్గా అదే జరుగుతోంది. మనం చేసే పనుల వల్లే ఈ జీవితమంతా నడుస్తోందని మనం అనుకోవడం కూడా సరిగ్గా ఆ తెడ్డు పట్టుకున్న మనిషి పరిస్థితి లాంటిదే కదా కచ్చితంగా ఆ నది ప్రవాహాన్ని తన సొంత బలంగా భావించి అతను అనవసరంగా అలసిపోతున్నాడు.
(04:12) ఉమ్ నిజంగా చాలా లోతైన పోలిక ఇది. ఇక్కడ ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏమిటంటే ప్రాచీన జ్ఞానం మనకు చెబుతోంది మన అంతర్గత ప్రపంచంలో జరిగే ఎన్నో ప్రక్రియలు కూడా మన నియంత్రణ లేకుండానే అసంకల్పితంగానే జరుగుతాయని. అంటే మన ప్రమేయం లేకుండానే అంటారా? అవును ఒకసారి మౌనంగా కూర్చుని మన తదుపరి ఆలోచన ఏమిటో ముందుగానే ఊహించడానికి ప్రయత్నిస్తే అది సాధ్యం కాదు.
(04:40) మనం పిలవకముందే ఒక ఆలోచన పుట్టుకొస్తుంది. ఓ అవును కదా ఈరోజు నేను కోపంగా ఉండాలి లేదా సంతోషంగా ఉండాలి అని ఉదయాన్నే నిర్ణయించుకుని ఎవరు ఆ భావోద్వేగాలను సృష్టించలేరు. మ్ అవి పరిస్థితులను బట్టి వాటంతటా అవే ఉద్భవిస్తాయి. ఒక్క క్షణం ఆగండి ఇది చాలా లోతైన పాయింట్ ఆలోచనలు వాటంతట అవే వస్తాయి అంటే మరి మన ప్రమేయం ఎక్కడుంది ఆ అక్కడే ఒక సూక్ష్మమైన అబద్ధం జరుగుతోంది.
(05:08) ఆలోచన రాగానే భావోద్వేగం కలగగానే మన అహంకారం లేదా మన మైండ్ చేసే పని ఏమికంటే ఏమని చెప్తుంది ఆ మైండ్ నేనే ఈ నిర్ణయం తీసుకున్నాను నావల్లే ఇదంతా జరిగింది అని ఒక కృత్రిమ ముద్ర వేసుకుంటుంది. జరిగిపోతున్న ఒక సహజ ప్రక్రియకు తానే కర్తను అని భావించి తన భుజాలపై ఒక భారాన్ని వేసుకుంటుంది. అంటే విశ్వంలో జరిగే ఒక చిన్న కదలికకు తనను తాను కేంద్ర బిందువుగా చేసుకుంటుంది అన్నమాట.
(05:32) కచ్చితంగా ఈ భారాన్ని మనం ఎందుకు మోస్తున్నాం ఆ భారాన్ని దించేస్తే ఏమవుతుంది? తర్వాత వచ్చే నిజం మనల్ని ఆశ్చర్యపరుస్తుంది. ఎందుకంటే మనం ఆ నదిని ఆ ప్రవాహాన్ని నియంత్రించలేనప్పుడు మనకెందుకు ఇంత అలసట కలుగుతోంది? అవును అది మనం అడగాల్సిన అతి ముఖ్యమైన ప్రశ్న. రోజువారి జీవితంలో ప్రతి మనిషి అనుభవిస్తున్న ఈ విపరీతమైన మానసిక ఒత్తిడి ఆందోళన ఎక్కడి నుండి వస్తుంది.
(06:00) దీన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ఆధునిక జీవితానికి సరిపోయే ఒక అద్భుతమైన ఉదాహరణను తీసుకుందాం. మ్ చెప్పండి ఒక వ్యక్తి ఒక వేగవంతమైన రైలు ఎక్కాడు అనుకుందాం. ఆ రైలు తన గమ్యస్థానం వైపు నిర్విరామంగా దూసుకుపోతుంది. అవును కానీ ఆ ప్రయాణికుడు మాత్రం తన సీటులో కూర్చుని కూడా తన వెంట తెచ్చుకున్న బరువైన సూట్కేస్ ను నేలపై పెట్టకుండా తన తలమీదే మోస్తూ కూర్చున్నాడు.
(06:27) తనే స్వయంగా ఆ బరువును మోస్తేనే ఆ రైలు ముందుకు వెళ్తుందని అతడు బలంగా నమ్ముతున్నాడు. అద్భుతమైన పోలిక. ఆ సూట్కేస్ బరువుకు అతని మెడనరాలు లాగుతున్నాయి విపరీతమైన అలసట కలుగుతోంది. కానీ రైలు ప్రయాణానికి అతను మోస్తున్న బరువుకి ఏ సంబంధము లేదు. కచ్చితంగా ఎలాంటి సంబంధము లేదు. ఆధునిక జీవితంలో కెరీర్ కుటుంబం పట్ల మనం పడే ఆరాటం నిరంతర ఆందోళన కూడా ఇలాంటిదేనా? ఈ కర్త అనే భావన సాక్షిగా మారకపోవడం వల్లే ఈ బాధ అంతా వస్తుందా? సో దీనంతటి అర్థం ఏమిటి? ఈ మెకానిజం ఎలా పనిచేస్తుంది? ఆ దీన్ని మనం విస్తృత కోణంలో చూస్తే కాలాతీతమైన అంతర్దృష్టి వెల్లడిస్తోంది. ఈ
(07:09) విశ్వంలో నక్షత్రాల కదిలిక నుంచి మరు శరీరంలోని గుండె చప్పుడు వరకు ప్రతిదీ ఒక అద్భుతమైన నిశశబ్దమైన శక్తి ద్వారా నడిపించబడుతుందని మ్ నిశ్శబ్దమైన శక్తి అవును ఒక చిన్న విత్తనం భూమిలో పడినప్పుడు అది మర్రి చెట్టుగా ఎదగడానికి ఏమాత్రం ఆందోళన చెందదు. అది క్యాలెండర్ చూసుకొని అయ్యో రేపటికి నేను ఇంత ఎదగాలి అని ఎల్లుండికి నా కొమ్మలు ఇంత దూరం వెళ్ళాలి అని టైం టేబుల్ వేసుకోదు.
(07:37) నిజమే దానికి ఎలాంటి ప్లానింగ్ ఉండదు కదా సహజంగానే ఆ మట్టిలోని సారాన్ని గ్రహిస్తూ సూర్యరశ్మిని తీసుకుంటూ కాలక్రమంలో ఒక మహా వృక్షంగా ఎదుగుతుంది. ఆ ఎదుగుదలలో ఎలాంటి ఘర్షణ లేదు ఎలాంటి ఆందోళన లేదు. కానీ మనిషి మాత్రం అలా ఉండలేకపోతున్నాడు. ప్రతి చిన్న విషయానికి అనవసరమైన భయాన్ని జోడుస్తున్నాడు. కచ్చితంగా మనిషి తన మెదడు అనే చిన్న పరికరంతో భవిష్యత్తును పూర్తిగా తన గుప్పిట్లో పెట్టుకోవాలని చూస్తాడు.
(08:06) ప్రకృతిలోని ఆ సహజమైన ప్రవాహాన్ని నమ్మలేకపోతున్నాడు. అంటే ఆ రైలు ఉదాహరణలో ఆ ప్రయాణికుడు తలమీద ఉన్న సూట్కేస్ కింద పెట్టిన రైలు ఆగదు అది తన గమ్యానికి చేరుతూనే ఉంటుంది. అవును కానీ ఆ ప్రయాణికుడికి మాత్రం అద్భుతమైన విశ్రాంతి దొరుకుతుంది. ప్రతిదీ తనే చేయాలని ఉద్దేశంతో మనిషి నిరంతరం ఆ సూట్కేస్ ను మోస్తూ అలసిపోతున్నాడు.
(08:30) మ్ కర్త అంటే ఆ సూట్కేస్ మోసేవాడు. అవును మరి సాక్షి అంటే ఆ సూట్కేస్ ను పక్కన పెట్టి కిటికీలోంచి ప్రకృతి అందాలను ఆస్వాదిస్తూ ప్రశాంతంగా ప్రయాణించేవాడు. మనం ఆ సాక్షి స్థానంలోకి మారినప్పుడు మాత్రమే అసలైన జీవితాన్ని ఆస్వాదించగలం. ఇక్కడే విషయం చాలా ఆసక్తికరంగా మారుతుంది. మరి ఈ నియంత్రణ అనేది కేవలం ఒక భ్రమ అయితే మనం ఇక ఏ పని చేయకూడదా? ఆ ఈ సందేహం రావడం చాలా సహజం.
(09:01) మన బాధ్యతలు వదిలేయాలా నియంత్రణ వదిలేయడం అంటే బద్ధకంగా తయారవ్వడమా ఈ ఆధునిక అత్యంత పోటీతో కూడిన ప్రపంచంలో కేవలం ఒక సాక్షిలా మిగిలిపోతే విజయాలు ఎలా సాధిస్తాం ఇక్కడే ప్రాచీన గ్రంథాలు ప్రస్తావించే అనాసక్త కర్మ అనే పదం వస్తుంది. కానీ అసలు ఈ అనాసక్త కర్మ అంటే ఏమిటి? ఇది ఆచరణ సాధ్యమేనా ఇది చాలా గంభీరంగా ఆలోచించాల్సిన విషయం ఇక్కడే చాలామందికి పొరపాటు జరుగుతుంది.
(09:31) అనాసక్తా కర్మ అంటే పనులు మానేయడం కాదు అంటే బద్ధకంగా ఉండడం కాదు ఖచ్చితంగా కాదు అనాసక్త అంటే ఆసక్తి లేకపోవడం లేదా అనుబంధం లేకపోవడం అని అర్థం కర్మ అంటే మనం చేసే పని పని చేయాలి కానీ ఆ పని ఫలితం పట్ల లేదా ఆ పనితో వచ్చే గుర్తింపు పట్ల అనవసరమైన భయంతో కూడిన అనుబంధాన్ని వదిలేయడమే అనాసక్త కర్మ ఓ అంటే నేను ఈ పని చేస్తే నాకు ఈ నిర్దిష్టమైన ఫలితమే రావాలి లేకపోతే నా జీవితం వృధా అన్న పట్టుదలను వదిలేయడం అన్నమాట సరిగ్గా చెప్పారు ఒక గొప్ప సంగీత విద్వాంసుడు తన అత్యుత్తమ ప్రదర్శన ఇస్తున్నప్పుడు లేదా ఒక క్రీడాకారుడు మైదానంలో ఆటలో పూర్తిగా లీనమైపోయినప్పుడు
(10:18) వారు ఆ క్షణంలో ప్రతి కండరాన్ని నియంత్రించాలని ప్రయత్నించరు. అవును వారు కేవలం ఆ ప్రవాహంలో ఉండిపోతారు కదా కచ్చితంగా వారు ఆ పనితో మమేకమైపోతారు. వారి అహం అక్కడ ఉండదు నేను పాడుతున్నాను అనే భావన కూడా వారికి ఉండదు. కేవలం ఆ గానం లేదా క్రియ మాత్రమే ఉంటుంది. అద్భుతం అదే అనాసక్త కర్మకు సరైన ఉదాహరణ. దీన్ని మరింత స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోవడానికి ఒక సినిమా తెర ఉదాహరణను చూద్దాం.
(10:47) మనం ఒక థియేటర్లో కూర్చుని సినిమా చూస్తున్నప్పుడు ఆ తెరపై పెద్ద పెద్ద మంటలు కనిపిస్తాయి. అగ్ని పర్వతాలు బద్దలవుతాయి ప్రళయాలు వస్తాయి యుద్ధాలు జరుగుతాయి. ఆ దృశ్యాలు ఎంతో భయంకరంగా వాస్తవంగా కనిపిస్తాయి. అవును కదా కానీ సినిమా పూర్తయ్యాక లైట్లు వేసిన తర్వాత ఆ తెరను తాకి చూస్తే అది ఏమాత్రం కాలిపోకుండా ఎప్పటిలాగే ప్రశాంతంగా తెల్లగా చల్లగా ఉంటుంది.
(11:13) ఆ మంటల ప్రభావం తెరపై ఏమాత్రం పడదు. చకుడు కూడా ఆ తెర లాంటి వాడేనని ఉ ఆ తెర లాంటివాడే జీవితంలో మనం ఎదుర్కొనే విజయాలు, అపజయాలు, కష్టాలు, సంతోషాలు అన్నీ ఆ తెరపై పడే చిత్రాలు మాత్రమే అవి వస్తుంటాయి పోతుంటాయి. కానీ సమస్య ఎక్కడ వస్తుందంటే ఆ చిత్రాలను చూస్తూ ఆ తెర కూడా తనే కాలిపోతున్నానని బ్రమపడుతుంది కదా. ఆ సరిగ్గా అదే ఆ దృశ్యాలతో మమేకమైపోయి ఆ పాత్రల బాధను తన బాధగా భావిస్తుంది.
(11:46) ఆ చిత్రాలను నియంత్రించాలనే ఆరాటమే మన ఒత్తిడికి కారణం. కానీ నిజానికి ఆ తెర ఎప్పుడూ సురక్షితంగానే ఉంటుంది. మనలోని సాక్షిత్వం ఎప్పుడూ ప్రశాంతంగానే ఉంటుంది. ఆ సినిమా తెర ఉదాహరణ నిజంగా ఎంతో అద్భుతంగా ఉంది. ఆ తెరలా మనసును మార్చుకోగలిగితే ఆ సాక్షి భావనంలో నిలబడగలిగితే రోజువారి జీవితంలోని భయాలు, ఒత్తిడి, మానసిక అలసట అన్నీ ఎలా దూరమవుతున్నాయో స్పష్టంగా అర్థమవుతుంది.
(12:14) ఊ నిజమే దీనికి సంబంధించి ఒక ప్రసిద్ధమైన కథ ఎప్పుడు గుర్తుకొస్తూ ఉంటుంది. అదే తాడు మరియు పాము కథ. ఒక వ్యక్తి గాఢమైన చీకట్లో ఒంటరిగా నడుచుకుంటూ వెళ్తున్నాడు. అకస్మాత్తుగా నేలపై ఏదో పొడువుగా ఉండటం చూసి అది ఒక భయంకరమైన పాము అని నిర్ధారించుకుంటాడు. వెంటనే అతనిలో ఒక తీవ్రమైన ప్రతిచర్య మొదలవుతుంది. అవును ఆ క్షణంలో శరీరంఅంతా అలర్ట్ అవుతుంది.
(12:42) అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటుంది. రక్తపోటు పెరుగుతుంది. ఒళ్ళంతా చెమటలు పడతాయి. మెదడు తక్షణమే పోరాడటానికి లేదా పారిపోవడానికి సిద్ధమవుతుంది. ఆ పాము నుంచి ఎలా తప్పించుకోవాలి? దాన్ని ఎలా చంపాలి? తనని తాను ఎలా కాపాడుకోవాలి అని తీవ్రమైన ఒత్తిడికి భయానికి గురవుతాడు. అతని శరీరంలో ప్రతి ఖండరం ఆ పామును నియంత్రించడానికి లేదా ఎదుర్కోవడానికి సిద్ధమవుతుంది.
(13:09) ఇదంతా ఒక భయంకరమైన మానసిక మరియు శారీరక ఘర్షణ కదా అవును కానీ అంతలో ఎవరో ఒక దీపం తీసుకువస్తారు. ఆ వెలుతురు ఆ మార్గంపై పడుతుంది. ఆ వెలుతురులో చూస్తే అక్కడ పాము లేదు కేవలం దారిలో పడి ఉన్న ఒక పాత తాడు మాత్రమే అని తెలుస్తుంది. ఆ ఒక్క క్షణంలో ఆ వెలుతురు పడిన వెంటనే ఏం జరుగుతుందో ఒక్కసారి ఆలోచించండి. ఆ వ్యక్తిలోని భయం, ఒత్తిడి, పోరాడాలనే ఆరాటం అన్ని మాయమైపోతాయి.
(13:40) పామును చంపాల్సిన అవసరం రాలేదు ఎందుకంటే అసలు అక్కడ పాము లేదు కాబట్టి కచ్చితంగా కేవలం తన భ్రమే ఆ పామును సృష్టించిందని అతనికి అర్థమవుతుంది. ఆ తాడును చూసి అతను ప్రశాంతంగా నవ్వుకుంటూ ముందుకు సాగిపోతాడు. ఇది ఒక ముఖ్యమైన ప్రశ్నను లేవనెత్తుతుంది. మన ఆధునిక జీవితంలో మనం అనుభవిస్తున్న భయాలు భవిష్యత్తుపై ఆందోళనలు ఎప్పుడు ఏదో కోల్పోతామనే అభద్రత భావం ఇవన్నీ ఆ పాము లాంటివే కదా మ్ చాలా లోతైన పాయింట్ ఇది.
(14:10) మన పరిమితమైన అహం సృష్టించుకునే కృత్రిమ భయాల అవన్నీ ఒక నిర్దిష్టమైన లక్ష్యం చేరుకోకపోతే లేదా ఒక వ్యక్తి మనల్ని వదిలి వెళ్ళిపోతే జీవితం నాశనమైపోతుందన్న భయమే మనల్ని నిరంతరం దహించి వేస్తుంది. ఆ ఊహాజనితమైన పాములతో మనం ప్రతిరోజు యుద్ధం చేస్తున్నాం. అందుకే మనకు విపరీతమైన బర్న్ అవుట్ లేదా అలసట వస్తుంది. ఆ ఊహాజనిత పాములతో చేసే యుద్ధమే మన ఎనర్జీని అంతా లాగేస్తుంది.
(14:36) కానీ దీపం వెలిగినట్లుగా మనలో ఆ స్పృహ కలిగితే పరిస్థితి పూర్తిగా మారిపోతుంది. అవును ఒకసారి ఆ వెలుగు మనలో ప్రవేశించినప్పుడు అంటే మన అస్తిత్వం పట్ల ఆ సాక్షి భావం పట్ల ఒక స్పృహ కలిగినప్పుడు ఆ భయాలన్నీ కేవలం తాళ్ళు అని అర్థం అవుతుంది. ఇక్కడ ఒక అత్యంత సున్నితమైన సత్యం దాగి ఉంది. నియంత్రణ భమ అని తెలిసినా మనం పనులు చేయాలి బాధ్యతలు నిర్వర్తించాలి జీవితంలో ముందుకు సాగాలి.
(15:03) మ్ పనులు ఆపకూడదు కచ్చితంగా కానీ ఆ పనులను నేనే ఇదంతా సాధించాలి నా వల్లే ఇదంతా జరగాలి అంతా నా చేతుల్లోనే ఉంది అనే అహంకారపు భారంతో చేయకూడదు. దానికి బదులుగా ఒక అదృశ్యమైన విశాలమైన విశ్వ చైతన్యం నా ద్వారా ఈ పనిని చేయిస్తోంది అనే ఒక ప్రశాంతమైన స్పృహతో చేయాలి. ఆ అలా చేసినప్పుడు మనలో ఆందోళన ఉండదు మానసిక అలసట ఉండదు.
(15:33) మన కర్మ ఒక ధ్యానంలా మారుతుంది. అవును ఏ ఫనితం వచ్చినా దాన్ని ప్రశాంతంగా ఒక సాక్షిగా స్వీకరించగలిగే అద్భుతమైన సమతుల్యత వస్తుంది. పాము లేదని తెలిసాక ఆ తాడును కేవలం ఒక తాడులా చూస్తూ ఎలాంటి భయం లేకుండా ముందుకు సాగిపోవడం లాంటిది ఇది. ఆ భారాన్ని దించేసినప్పుడు ఆ సూట్కేస్ ను కింద పెట్టినప్పుడు కలిగే స్వేచ్ఛను మాటల్లో వర్ణించడం కష్టం.
(15:57) ఆ క్షణంలో జీవితం ఒక యుద్ధరంగం లాగా కాకుండా ఒక అద్భుతమైన నృత్యంలా అనిపిస్తుంది. మనం కేవలం ఆ ప్రవాహంలో భాగమవుతాం. కచ్చితంగా కాబట్టి ఇదంతా విన్న తర్వాత మనం అడగాల్సిన అసలైన ప్రశ్న జీవితాన్ని ఎలా నియంత్రించాలి లేదా రేపటి రోజును నా గుప్పిట్లోకి ఎలా తెచ్చుకోవాలి అనేది కాదు. మ్ అసలు ఆలోచనలనే వదిలేయాలి. నిరంతరం మారుతున్న ఈ జీవితాన్ని నిరంతరం వస్తూ పోతున్న ఈ ఆలోచనలను భావోద్వేగాలను మౌనంగా ఎలాంటి తీర్పులు లేకుండా గమనిస్తున్న ఆ సాక్షి ఎవరు మనలో ఉన్న ఆ వీక్షకుడు ఎవరు అని వెతకడమే అసలైన అన్వేషణ చాలా ప్రశాంతమైన సత్యం ఇది ఆ సాక్షి భావనలో ఒక్క క్షణం నిలబడి చూస్తే
(16:38) ఆ మౌనమైన స్థానమే మన నిజమైన ఇల్లు ఆ స్థానంలో ఎలాంటి అలసట, ఆందోళన, భయము లేవని లోతుగా అర్థమవుతుంది. ఖచ్చితంగా చెప్పారు జీవితం అనే నదితో పోరాడటం దాన్ని ఎదిరీడాలని ప్రయత్నించడం ఆపేసిన క్షణంలోనే ఆ నదితో కలిసి ఎలా ప్రవహించాలో మనకు అర్థమవుతుంది. ఆ చిన్న తెడ్డును పక్కన పెట్టి ఆ ప్రవాహం తీసుకెళ్లే మార్గపు ఆందాన్ని ఆ ఓదార్పును మనం స్వచ్ఛంగా ఆస్వాదించగలుగుతాం.
(17:07) అప్పుడు దారిలో వచ్చే ప్రతి అడ్డంకి మనల్ని ఆపే గోడలా కాకుండా ఒక కొత్త దారిని చూపే మలుపులా కనిపిస్తుంది. ఆ నిశశబ్దమైన విశాలమైన అస్తిత్వంలో కలిసిపోవడమే మనిషి చేరుకోగల అత్యున్నత శిఖరం మనం పాలకులం కాదనే సత్యం మనల్ని భయపెట్టకూడదు అది మనకు అపారమైన స్వేచ్ఛని ఇవ్వాలి. ఈ లోతైన ప్రయాణం మనందరికీ ఒక సరికొట్ట దృక్పదాన్ని ఇస్తుందని నమ్ముతున్నాను.
(17:29) ఆ మౌనమైన సాక్షిని అన్వేషిస్తూనే ఉందాం. నియంత్రణ అనే భ్రమ పూర్తిగా తొలగిపోయి అనంతమైన ప్రశాంతతను చేరుకోవడమే ఈ ప్రయాణపు అంతిమ లక్ష్యం. ఈ సత్యాన్ని ప్రతిరోజు గుర్తు చేసుకుందాం. ఆ ప్రశాంతమైన స్వేచ్ఛలో మునిగిపోదాం.