*చెరగని చిరునవ్వు సుజాత కథ*

*మల్లేశం గారి మట్టి వాసనతో నిండిన పల్లెటూరిలో, సుజాత అనే అమ్మాయి జన్మించింది. ఆ ఊరి చెరువు అంచున, పచ్చని చేల మధ్య ఉన్న వారి ఇల్లు ఎప్పుడూ నవ్వుల శబ్ధంతో నిండి ఉండేది. సుజాతకు పలకడం నేర్పకముందే నవ్వడం నేర్పింది తల్లి లక్ష్మి. నిజానికి, సుజాత నవ్వడం ఒక కళ. అది కేవలం పెదవుల వంపు కాదు, కళ్ళలో మెరిసే వెలుగు, గుండెలోంచి ఉప్పొంగే ఆనందం. అందుకే ఊరంతా ఆమెను "నవ్వుల సుజాత" అని పిలిచేది.*

*సుజాత తండ్రి మల్లేశం, గ్రామంలోనే చిన్న వ్యవసాయదారుడు. వారి ఆదాయం పరిమితమే అయినా, వారి హృదయాలు మాత్రం విశాలమైనవి. చిన్నప్పటి నుండి సుజాతకు చదువంటే అంతులేని ఆసక్తి. ముఖ్యంగా ఆమెకు చిత్రకళ అంటే ప్రాణం. నోటు పుస్తకాల చివర్లో, పాత వార్తాపత్రికల అంచుల్లో ఆమె గీసిన బొమ్మలు, ఆమె చిరునవ్వులాగే ప్రాణం ఉట్టిపడేలా ఉండేవి. ఆ బొమ్మల్లో ఆమె పల్లెటూరి ప్రకృతిని, పనిలో నిమగ్నమైన తల్లిదండ్రులను, చెట్ల కొమ్మలపై కిలకిలారావాలు చేసే పక్షులను చిత్రించేది.*

*పదవ తరగతి పరీక్షల్లో సుజాత ఊరిలోనే మొట్టమొదటి స్థానంలో నిలిచింది. ఆ రోజున ఆమె తెచ్చిన మార్కుల పత్రం చూసి మల్లేశం కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. ఆ ఆనంద భాష్పాలను చూసి సుజాత మరింత గట్టిగా నవ్వింది. "నాన్నా, మనం కళాశాల కోసం నగరానికి వెళ్దాం. నేను చిత్రకళలో డిగ్రీ చేసి, ప్రపంచానికి మన ఊరి అందాన్ని పరిచయం చేస్తాను," అని ఉత్సాహంగా చెప్పింది.*

*ఆమె కలలు, ఊరి పొలిమేర దాటి ఆకాశాన్ని తాకేంత ఎత్తులో ఉన్నాయి. కానీ, విధి ఎప్పుడూ సులభమైన దారిలో నడవనివ్వదు కదా.*

*సుజాత ఇంటర్మీడియట్ రెండవ సంవత్సరం పూర్తి కాగానే, మల్లేశం ఆరోగ్యం ఒక్కసారిగా క్షీణించింది. గుండె జబ్బుతో బాధపడుతున్న తండ్రికి ఖరీదైన వైద్యం అవసరమైంది. ఇంట్లో ఉన్న కొద్దిపాటి పొలం, బంగారం అమ్మినా చికిత్సకు సరిపోలేదు. నగరంలో కళాశాల, హాస్టల్ ఖర్చులు ఆమె కుటుంబానికి తలకు మించిన భారమయ్యాయి. ఉన్న ఒక్క కొడుకు నగరంలో ఉద్యోగం చేస్తూ కుటుంబాన్ని పట్టించుకోని పరిస్థితి. సుజాత తప్ప ఇంకెవ్వరూ లేరు వారికి.*

*ఒక రోజు రాత్రి, తల్లి లక్ష్మి కన్నీళ్లు పెట్టుకోవడం చూసి సుజాత బాధపడింది. కానీ, ఆ క్షణంలో కూడా ఆమె ముఖంలో విషాదం ఆవరించలేదు. తెల్లారి, సుజాత తన పుస్తకాల సంచీని మూసి, వాటిని మల్లేశం మంచం పక్కన పెట్టింది.*

*"నాన్నా, నేను చదువు ఆపడం లేదు. కేవలం కొన్ని సంవత్సరాలు వాయిదా వేస్తున్నాను. మీ ఆరోగ్యమే నా మొదటి ప్రాధాన్యత," అంది.*

*ఆమె గొంతులో ధైర్యం, కళ్లలో నిశ్చయం కనిపించాయి. మల్లేశం, లక్ష్మి ఎంత వద్దన్నా వినకుండా, సుజాత నగరానికి వెళ్ళి ఉద్యోగం చేయాలని నిర్ణయించుకుంది. ఆమె ఎంచుకున్న మార్గం మాత్రం అత్యంత ఆశ్చర్యకరమైనది.*

*సుజాతకు బాగా తెలిసినది బొమ్మలు గీయడం, అందంగా అల్లడం. నగరంలో ఆమె ఒక చిన్న కుటీర పరిశ్రమలో చేరింది. అక్కడ ఆమె చేనేత వస్త్రాలపై, మట్టి కుండలపై అలంకరణలు, బొమ్మలు గీసే పనిని నేర్చుకుంది. చదువుకున్న అమ్మాయి, పట్నంలో ఏదో గొప్ప ఉద్యోగం చేస్తుందనుకుంటే, ఇలా కూర్చుని మట్టితో పోరాడుతోందా అని బంధువులు విమర్శించారు.* *కొందరు "చదువు వృధా చేసుకుంది, ఆ నవ్వే దానికి అలుసు," అని కూడా అన్నారు.*

*సుజాత ఆ మాటలను మనస్సుకు తీసుకోలేదు. ప్రతి ఉదయమూ ఆమె తన పని స్థలానికి వెళ్ళేటప్పుడు, ఆమె ముఖంలో ఒక ప్రత్యేకమైన చిరునవ్వు ఉండేది. అది నిస్సత్తువను, అలసటను, విమర్శలను తుడిచిపెట్టేసే నవ్వు.*

*ఆమె పనిలో పూర్తి అంకితభావం చూపింది. ఆమె గీసిన ప్రతి పువ్వు, ప్రతి ఆకు కళాత్మకంగా ఉండేది. ఒక రోజు, ఆ పరిశ్రమ యజమాని ఆమె పనితనాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయారు.*

*"సుజాతా, నీ నవ్వు నీలో ఉత్సాహాన్ని నింపుతోంది. నీ బొమ్మల్లో కూడా ఆ నవ్వు కనిపిస్తోంది. అందుకే నీ డిజైన్‌లు ప్రత్యేకంగా ఉన్నాయి," అని మెచ్చుకున్నారు.*

*ఆ మాట సుజాతకు కొండంత బలం ఇచ్చింది. ఆమె కేవలం డిజైన్‌లు వేయడమే కాకుండా, తన కళాశాల కలలకు అనుగుణంగా కొత్త మెళకువలు నేర్చుకోవడం మొదలుపెట్టింది.* *రాత్రి వేళల్లో, ఇతరులు నిద్రిస్తున్న సమయంలో, ఆమె తన చిన్న గదిలో కుర్చీ వేసుకుని కూర్చుని, ఆన్‌లైన్‌లో ఉచితంగా లభించే చిత్రకళా కోర్సులను, డిజైన్ ట్యుటోరియల్స్‌ను చూసేది.* *పడుకుని ఉన్న తండ్రిని, ఇంటిని చూసుకుంటూనే, చదువును కొనసాగించింది. ఆమె నవ్వు వెనుక ఉన్న శక్తి, నిరంతర అభ్యాసం.*

*సుజాత నవ్వు కేవలం ఆమెకు మాత్రమే పరిమితం కాలేదు. ఆమె పనిచేసే కుటీర పరిశ్రమలో, మిగిలిన పనివారంతా తమ జీవిత సమస్యలతో బాధపడుతూ ఉండేవారు. పని ఒత్తిడిలో, నిరాశలో మునిగిపోయేవారు.* *సుజాత ప్రతి ఒక్కరినీ పలకరించేది, చిన్న చిన్న కథలు చెప్పేది, సరళమైన చిట్కాలతో వారి పనిని సులభతరం చేసేది.*

*ఒక రోజు, రాములమ్మ అనే వృద్ధ మహిళ తన మనుమరాలి జబ్బు గురించి ఆలోచిస్తూ కుండను పగలగొట్టింది. ఆమె కన్నీళ్లు పెట్టుకుని, "నా పని పోయింది," అని భయపడింది. సుజాత పరుగున వెళ్లి, ఆ రాములమ్మను హత్తుకుని, ఆమె కళ్లను తుడిచింది.*

*"రాములమ్మా, పని పోతే పోయింది. ఈరోజు నిరాశతో కూర్చుంటే, రేపటి రోజు పని కూడా పోతుంది. నవ్వుతూ పని మొదలుపెట్టండి. రేపు మరింత మెరుగ్గా చేస్తారు," అని చెప్పి, ఆ కుండ పగిలిన ముక్కలతో ఒక చిన్న మొజాయిక్ డిజైన్ చేసింది. అది అందరికీ నచ్చింది. ఆ రోజు నుండి సుజాత ఆ పరిశ్రమకు కేవలం ఉద్యోగి మాత్రమే కాదు, ఒక ప్రేరణగా మారింది.*

*సంఘర్షణ, విజయం వైపు ప్రయాణం:*

*కొంతకాలం తర్వాత, మల్లేశం ఆరోగ్యం మెరుగుపడింది.* *ఆపరేషన్ విజయవంతమైంది. సుజాత పంపిన ప్రతి రూపాయి, ఆమె ముఖంలోని చెరగని చిరునవ్వు ఇచ్చే ధైర్యం మల్లేశం కోలుకోవడానికి సహాయపడింది.*

*ఈ సమయంలో, నగరంలో ఒక పెద్ద హస్తకళల ప్రదర్శన ఏర్పాటు చేశారు. సుజాత యజమాని ఆమెకు కొన్ని ప్రత్యేకమైన డిజైన్‌లను తయారు చేసి ప్రదర్శనలో ఉంచమని అడిగారు. సుజాత తన పల్లెటూరి జ్ఞాపకాలతో, తన కలల స్ఫూర్తితో ప్రత్యేకమైన చేనేత చీరలు, మట్టిపాత్రలపై డిజైన్‌లు చేసింది. ఆమె చీర అంచులకు తండ్రి పొలంలో పూసే 'సంపంగి' పువ్వులను, చెరువులో వికసించే 'కలువ' పువ్వులను అల్లింది.*

*ఆ ప్రదర్శనలో, సుజాత డిజైన్‌లు అందరి దృష్టిని ఆకర్షించాయి. ఒక అంతర్జాతీయ ఫ్యాషన్ డిజైనర్, ఆమె పనిలోని ప్రత్యేకతను, స్వచ్ఛతను గుర్తించారు. ఆ డిజైనర్, సుజాత నవ్వి మాట్లాడుతూ ఉన్నప్పుడు ఆమెను గమనించి, ఆ నవ్వు ఆమె కళలో ప్రతిబింబిస్తోందని గ్రహించారు.*

*"మీ కళలో ఇంతటి ఆనందం, ఇంతటి సానుకూలత ఎలా?" అని ఆ డిజైనర్ అడిగారు.*

*సుజాత నవ్వి ఇలా చెప్పింది:* *"సార్, జీవితంలో కష్టాలు రావడం సహజం. వాటిని చూసి బాధపడితే, ఆ బాధ ఒక్కరికే పరిమితమవుతుంది. కానీ నవ్వితే, ఆ నవ్వు వెయ్యి మందికి ధైర్యాన్ని ఇస్తుంది. ఈ డిజైన్‌లు నా కలలు, నా బాధ్యతల మధ్య సమన్వయాన్ని సూచిస్తాయి. నా నవ్వే నా బలం."*

*ఆ డిజైనర్ సుజాతకు ఒక పెద్ద ఆఫర్ ఇచ్చారు. ఆమె సంస్థలో డిజైన్ విభాగంలో నాయకత్వం వహించమని కోరారు. అది ఆమె చదువుకున్న కళాశాలలో లభించే డిగ్రీ కంటే, ఆ పని కంటే, మరెంతో విలువైన అనుభవం. ఆమె కలల ప్రయాణం అనూహ్యంగా, ఉన్నత స్థాయికి చేరుకుంది.*

*సుజాత ఆ ఆఫర్‌ను స్వీకరించింది. ఆమె తండ్రి పూర్తిగా కోలుకున్నారు, మరియు ఆమె కుటుంబం సుఖంగా ఉంది. ఆమె తన గ్రామానికి ఒక పెద్ద గౌరవాన్ని తెచ్చింది.*

*చెరగని నవ్వు యొక్క అంతిమ సందేశం:*

*కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత, సుజాత ఒక ప్రముఖ డిజైనర్‌గా ఎదిగింది. ఆమె తన సొంత సంస్థను స్థాపించింది. దాని పేరు 'చెరగని చిరునవ్వు క్రియేషన్స్'.* *ఆమె తన పాత కుటీర పరిశ్రమలోని పనివారందరికీ ఉద్యోగాలు ఇచ్చి, వారిని భాగస్వామ్యులను చేసింది.* *రాములమ్మ ఆమె సంస్థలో అత్యంత గౌరవనీయమైన ఉద్యోగిగా మారింది.*

*సుజాత ఎప్పుడూ తన గతాన్ని మర్చిపోలేదు. ఆమె చదువును ఆపి, పనిని వాయిదా వేసుకున్న ఆ రోజును ఎప్పుడూ గుర్తుంచుకుంది.* *అందుకే ఆమె సంస్థ ప్రతిభావంతులైన, కానీ ఆర్థికంగా వెనుకబడిన యువతీయువకులకు ఉపకారవేతనాలు అందించేది.*

*ఒక ఇంటర్వ్యూలో ఆమెను ఇలా అడిగారు: "మీరు జీవితంలో ఎప్పుడూ నిరాశ చెందలేదా? మీ చిరునవ్వు ఎప్పుడైనా మాయమైందా?"*

*సుజాత తనదైన శైలిలో నవ్వింది. ఆ నవ్వులో గతం, వర్తమానం, భవిష్యత్తు అన్ని కనిపించాయి.*

*"నిరాశ, బాధలు రావడం సహజం. నేను మనిషిని, రోబోను కాదు. కానీ, ఒక విషయం నాకు బాగా తెలుసు. మన నవ్వు మనకు మాత్రమే కాదు, మనల్ని చూస్తున్నవారికి కూడా ఆశను, శక్తిని ఇస్తుంది. నేను నా తండ్రి కోసం పని చేశాను, కానీ ఆ నవ్వు నాకు బలాన్ని ఇచ్చింది. నేను కష్టపడినప్పుడల్లా, రేపటి రోజు మరింత మెరుగ్గా ఉంటుందనే నమ్మకమే నా చిరునవ్వుకు* *ఆధారం. ఆ నవ్వు నా బాధ్యతను, నా కలను, నా వ్యక్తిత్వాన్ని ఎప్పుడూ చెరగనివ్వలేదు."*

*సుజాత కథ, కేవలం ఒక విజయం సాధించిన మహిళ కథ కాదు. ఆమె నవ్వు, కష్టాలెదురైనా కరిగే మంచు బిందువు కాదు. అది ఎండలో మరింత ప్రకాశించే వజ్రం లాంటిది. చెరగని చిరునవ్వుతో, సుజాత తన కష్టాన్ని, ప్రేమను, నమ్మకాన్ని ప్రపంచానికి పంచింది. ఆమె జీవితం, ఆత్మవిశ్వాసం మరియు సానుకూల దృక్పథానికి ఒక గొప్ప నిదర్శనం.*