Nisargadatta Maharaj Explains Why You Suffer | నిసర్గదత్త మహారాజ్: బాధకు అసలు కారణం ఏమిటి?

Nisargadatta Maharaj Explains Why You Suffer | నిసర్గదత్త మహారాజ్: బాధకు అసలు కారణం ఏమిటి?

Author Name:The Wisdom Compass

Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@TheWisdomCompass

Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=hVtNUDKd1Y8



Transcript:
(00:05) నీ సమస్యలన్నీ నీవు స్వయంగా సృష్టించుకున్నవే కాబట్టి వాటిని సృష్టించడం ఇకనైనా ఆపేయి. ముంబై వీధుల్లో బీడీలు అమ్ముకునే ఒక సాధారణ స్థాయి నుంచి ప్రపంచం అబ్బురపడే ఒక గొప్ప అద్వైత తత్వవేత్తగా ఎదిగిన నిసర్గదత్త మహారాజు చెప్పిన అత్యంత పదునైన మాట ఇది. ఈరోజు మన ఈ లోటైన విశ్లేషణ లక్ష్యం దీన్ని పైపైన చదివేసి వదిలేయడం కాదు.
(00:31) అసలు మనలో నిరంతరం నడిచే ఈ సమస్యల సృష్టి వెనుక ఉన్న మానసిక నిర్మాణాన్ని నాడ సంబంధిత ఆపరేషన్ ని విడమరిచి చూడటం అసలు మన సమస్యలన్నీ మనమే సృష్టించుకున్నాం అని అంత ఖచ్చితంగా ఎలా అనగలం అనేది ఈరోజు మనం తెలుసుకుందాం. ఆ నిజంగా ఇదొక సాధారణ సలహా ఎంత మాత్రము కాదండి మన ఆలోచన విధానంపై విసిరిన ఒక అతి పెద్ద సవాలని చెప్పాలి. మనం సాధారణంగా భౌతిక ప్రపంచంలో జరిగే విషయాలకు మన లోపల జరిగే మానసిక స్పందనలకు మధ్య ఉన్న గీతను పూర్తిగా చెరిపేస్తాం.
(01:03) మ్ అవును ఉదయాన్నే నిద్రలేవగానే ఆ నిశ్శబ్దంలో మన మనసు ఎంత గోల చేస్తుందో ఇంకా జరగని రేపటి గురించిన భయాలను ఎలా పుట్టిస్తోందో గమనిస్తే ఆ భయాలన్నీ శూన్యం నుంచి వాటంతటా అవే పుట్టుకొచ్చి మన శక్తిని ఎలా హరించి వేస్తాయో మనకు స్పష్టంగా అర్థమవుతుంది. ఇక్కడ మనం మన సొంత ఆలోచనల నిర్మాణాన్ని చాలా నిశితంగా పరిశీలించాల్సి ఉంటుంది. రైట్ మీరు చెప్పేది అర్థంవుతుంది కానీ ఒక సామాన్యుడిగా నాకు వచ్చే సహజమైన అభ్యంతరం ఒకటి ఉందండి ఒక చిన్న ఉదాహరణ తీసుకుందాం ఎవరికైనా ఒక ముఖ్యమైన మెసేజ్ పంపినప్పుడు అవతల నుంచి రిప్లై రాకపోతే మనసు రకరకాల కథలు అల్లుకుంటుంది వాళ్ళకి నా మీద కోపం
(01:46) వచ్చిందా అని అది మనమే సృష్టించుకున్న సమస్య అనొచ్చు అవును కానీ వాస్తవ ప్రపంచంలో ఒక వ్యక్తి అకస్మాతుగా ఉద్యోగం కోల్పోవడం లేదా ఒక తీవ్రమైన అనారోగ్యం బారిన పడటం ఇవన్నీ భౌతికంగా జరిగే నిజమైన సమస్యలే కదా పరిస్థితుల ప్రభావం వల్ల ఇవన్నీ ముంచుకొచ్చినప్పుడు వాటిని కూడా నీవే సృష్టించుకున్నావు అని చెప్పడం అంటే వాస్తవాలను పక్కన పెట్టడమే అవుతుంది కదా ఉమ్ ఇక్కడే అసలు ఆసక్తికరమైన విషయం ఉందండి మనం ఒక సంఘటనకు అంటే ఒక ఈవెంట్ కి దానికి మనం జోడించే మానసిక వ్యాఖ్యానానికి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని గమనించాలి ఒక వ్యక్తికి ఉద్యోగం పోవడం అనేది కేవలం ఒక
(02:26) భౌతికమైన ఫ్యాక్ట్ ఆ క్షణంలో లో అక్కడున్న వాస్తవం ఏంటంటే అతనికి మరుసటి నెల నుంచి జీతం రాదు. కానీ మన మెదడు అక్కడితో ఆగుతుందా చెప్పండి ఖచ్చితంగా ఆగదు నా కెరీర్ నాశనం అయపోయింది అని మొదలు పెడుతుంది. ఎక్జాక్ట్లీ నా కెరీర్ నాశనం అయిపోయింది సమాజంలో నా పరువు పోయింది నా భవిష్యత్తు అంధకారం నేను ఒక ఫెయిల్యూర్ అని ఒక అంతులేని మానసిక వలయాన్ని అల్లడం మొదలు పెడుతుంది మనసు.
(02:51) రైట్ పరిస్థితి అనేది కేవలం ఒక భౌతిక వాస్తవం. ఆ వాస్తవాన్ని ఎదుర్కోవడానికి మనం ఆచరణాత్మకమైన చర్యలు తీసుకోవచ్చు కానీ ఆ పరిస్థితి చుట్టూ నేను నా ఇమేజ్ నా భవిష్యత్తు అనే భయాలతో మనం అల్లే ఆ మానసిక కథ ఉంది చూసారా ఆ కథను ఆ బాధను మాత్రమే నిసర్గదత్త మహారాజ్ సమస్య అంటున్నారు అంటే జరుగుతున్న వాస్తవాన్ని మనం కాదనడం లేదు ఆ వాస్తవానికి అదనంగా మనం వేసుకుంటున్న మానసిక భారం మాత్రమే మన సృష్టి అంటారు అంటే పూర్తిగా అలా కూడా కాదు ఇక్కడ ఇంకో అడుగు లోపలికి వెళ్ళాలి మనం పరిణామ క్రమంలో మానవ మెదడు ఎలా అభివృద్ధి చెందిందో చూస్తే దీని వెనుక ఉన్న అసలు
(03:30) సైన్స్ అర్థంవుతుంది. మన మెదడు ఎప్పుడు ఒక ప్రెడిక్షన్ మెషిన్ లా పనిచేస్తుంది. ప్రెడిక్షన్ మెషిన్ అంటే అంటే అడవిలో ఉన్నప్పుడు పొదలు కదిలితే అది గాలికా లేక పులి వల్ల అని మెదడు ముందుగానే ఊహించి మనల్ని అప్రమత్తం చేయాలి. ఆ ఊహించడం అనేదే మన మనుగడకు ఆధారం. ఆ సర్వైవల్ కోసం అది చాలా అవసరం కదా అవును కానీ ఆధునిక జీవితంలో మనకు ఎదురయ్యేవి ప్రాణాపాయ పరిస్థితులు కావు కదా అవన్నీ కేవలం మన అహానికి మన ఇమేజ్ కి ఎదురయ్యే చిన్న చిన్న ఆటంకాలు మాత్రమే కానీ మన మెదడు మాత్రం ఆఫీస్ లో బాస్ కోపపడడాన్ని అడవిలో పులి ఎదురుపడడంతో సమానంగా తీసుకుని ఒక పెద్ద మానసిక అలజడిని
(04:11) సృష్టిస్తుంది. వాస్తవానికి అక్కడ ఉన్నది కేవలం ఒక చిన్న సంఘటన మాత్రమే. ఓ ఇది నిజంగా ఆలోచించాల్సిన విషయమే మెదడు తన స్వభావం కొద్దీ భవిష్యత్తును ఊహించి భద్రతను వెతుకుతోంది. ఆధునిక జీవితంలో మనం చూస్తే ఈ విజయం లేదా లక్ష్యం కోసం పడే ఆరాటం ప్రతి ఒక్కరిలో కనిపిస్తుంది కదా ఈ ప్రమోషన్ వస్తే చాలు నేను సంతోషంగా ఉంటాను అనుకుంటాం.
(04:35) అందరూ అనుకునేదే అది. కానీ ఆ ప్రమోషన్ రాగానే మనసు ఏమాత్రం గ్యాప్ ఇవ్వకుండా దాన్ని సాధారణం చేసేస్తుంది. ఆ సాధించిన దానికి అలవాటు పడిపోయి వెంటనే మరో కొత్త లక్ష్యాన్ని సృష్టించి ఇప్పుడున్న పరిస్థితిని మళ్ళీ అసంతృప్తిగా మారుస్తుంది. ఎందుకు మన మనసు ఉన్న దాంట్లో ఇలా స్థిరంగా ఉండలేకపోతుంది అంటారు. దీనికి ప్రధాన కారణం మనం జీవితంతో చేసుకున్న ఒక అసాధ్యమైన ఒప్పందం అని చెప్పాలి.
(05:03) అసాధ్యమైన ఒప్పందమా అంటే అవునండి వాస్తవ ప్రపంచం నిరంతరం మారుతూ ఉంటుంది. అది సృష్టి సహజ ధర్మం మనుషులు మారుతారు బంధాలు మారుతాయి పరిస్థితులు మారుతాయి కానీ మనసు మాత్రం అన్ని తన అంచనాలకు తగ్గట్టుగా ఎలాంటి మార్పు లేకుండా శాశ్వతంగా ఉండాలని కోరుకుంటుంది. మార్పు ఉండకూడదు అని ఫిక్స్ అయిపోతుంది. రైట్ మార్పు సహజమైన ప్రపంచం నుంచి శాశ్వతత్వాన్ని కోరుకోవడమే మన ఈ నిరంతర అంతర్గత సంఘర్షణకు మూల కారణం.
(05:34) ఒక లక్ష్యం చేరుకున్నప్పుడు వచ్చే ఆనందం క్షణికం ఎందుకంటే ఆ లక్ష్యం సాధించిన వెంటనే మనసు మరో కొరతను వెతుక్కుంటుంది. ఇదొక లూప్ లాంటిది. దీన్ని వింటుంటే నాకు ఉదాహరణ గుర్తొస్తుంది. మన ఫోన్లల్లో లేదా కార్లల్లో వాడే నావిగేషన్ సిస్టం లా అనిపిస్తోంది ఇది. మన ప్రస్తుత స్థానం నుండి ఎప్పుడూ సరిగ్గా 10 మైళల దూరంలో ఉన్న ఒక గమ్యాన్ని చేరుకోవాలని ఆ నావిగేషన్ సిస్టం ని ప్రోగ్రాం్ చేశారు అనుకుందాం.
(06:03) ఆ 10 మైళల దూరం ఓకే మనం ఎంత వేగంగా కారు నడిపినా ఆ గమ్యం ఎప్పటికీ చేరుకోలేనంత దూరంలో ఎప్పుడూ 10 మైళ్ల ముందే ఉంటూ మనల్ని పరిగెత్తిస్తూనే ఉంటుంది కదా మన మనసు చేసే పని కూడా అర్చం ఇదే కదా కోరిక అనేది వాస్తవానికి మనలో ఉన్న ఏదో ఒక అస్పష్టమైన లోపాన్ని పదే పదే గుర్తు చేసే ఒక నోటిఫికేషన్ లాంటిదేమో అనిపిస్తోంది. ఎగ్జాక్ట్లీ పర్ఫెక్ట్ అనాలజీ అండి ఇది అంటే నాకు ఇది లేదు నేను ఇంకా అక్కడికి చేరుకోలేదు కాబట్టి నేను ప్రస్తుతానికి అసంపూర్ణుడిని అనే భావన సంతోషాన్ని ఎప్పుడూ భవిష్యత్తులో ఉండే ఒక లక్ష్యంగా మార్చేసినప్పుడు ఈ క్షణం ఎప్పుడూ లోప భూయిష్టంగానే అనిపిస్తుంది. మీరు చెప్పిన
(06:44) ఆ నావిగేషన్ ఉదాహరణ ఈ ప్రక్రియను అద్భుతంగా వివరిస్తుందండి ఆ 10 మైళ్ల దూరం అనేది ఎప్పుడూ తగ్గదు ఎందుకంటే మీరు ప్రయాణిస్తున్న కొద్దీ ఆ గమ్యం కూడా ముందుకు జరుగుతూనే ఉంటుంది ఈ పరుగులో మనం గ్రహించంది ఏంటంటే అసలు మనల్ని పరిగెత్తించేది ఎవరు అని ఎవరంటారు ఇక్కడే మనం మన అస్తిత్వం లేదా అహం గురించి మాట్లాడుకోవాలి సమస్యలను సృష్టించడం వల్ల మనిషికి ఇంత అలసట ఇంత మానసిక క్షోభ కలుగుతున్నప్పటికీ మనిషి ఎందుకు ఆ సమస్యలను వదిలిపెట్టలేక పోతున్నాడు దానికి కారణం ఏంటంటే ఆ సమస్యలే అతని ఉనికికి ఆధారం కాబట్టి ఇది చాలా ఆసక్తికరమైన పాయింట్ అంటే మనకు ఈ
(07:21) సమస్యలు కావాలనే మనం కోరుకుంటున్నామా అవుననే అనాలి పైకి మనం ప్రశాంతత కావాలి అని చెబుతాం కానీ లోపల మనసు ఒక మేనేజర్ లాగా పని చేస్తూ ఉంటుంది. ఆ మేనేజర్ కి ఎప్పుడూ ఏదో ఒక పని ఉండాలి. పని లేకపోతే మేనేజర్ కి ఉనికి ఉండదు కదా అదే పాయింట్ సమస్యలు లేకపోతే పరిష్కరించడానికి ఏమీ లేకపోతే మన అహంకానికి ఉనికి ఉండదు.
(07:44) చిన్ననాటి గాయాలను మోసే ఒక బాధితుడుగానో ఆఫీసులో నిరంతరం కష్టాలు పడుతున్న ఉద్యోగిగానో మనసు ప్రతిక్షణం ఒక కథను పదిలంగా అల్లుకుంటుంది. రైట్ ఏ సమస్యలు లేని సంపూర్ణమైన ప్రశాంతత ఎదురైనప్పుడు మనసు దాన్ని ఒక ఆనందంగా కాకుండా ఒక శూన్యంగా తన ఉనికికి ఒక ముప్పుగా భావిస్తుంది. అందుకే వెంటనే ఏదో ఒక పాత గాయాన్ని గుర్తు చేసుకోవడమో భవిష్యత్తు భయాన్ని సృష్టించడమో చేస్తుంది.
(08:12) వావ్! ఈ కథలు అల్లుకునే విధానం గురించి ఆలోచిస్తుంటే నాకు ఒక అకౌంటింగ్ యాప్ మెకానిజం గుర్తొస్తుంది. మనసు ప్రతిరోజు ఒక లెడ్జర్ రాసుకుంటున్నట్లుగా అనిపిస్తుంది. ఉదయం ఒక చిన్న అసౌకర్యం ఎదురైంది అనుకుందాం ఎవరో మనల్ని చూసి పలకరించలేదు అని దాన్ని అక్కడే వదిలేయకుండా ఆ అకౌంటింగ్ యాప్ లో మొదటి ఎంట్రీ పడుతుంది. ఆ అవును వాళ్ళు కావాలనే చేశారా అని మొదలవుతుంది.
(08:37) అంతే కదా గతంలో కూడా ఇలాగే చేశారా నాకు తగిన గౌరవం దక్కడం లేదా అంటూ మనసు వరసగా ఎంట్రీలు రాసుకుంటూ పోతుంది. సాయంత్రానికి ఆ జాబితా 100 పేజీలు దాటిపోతుంది. అసలు వాళ్ళు మనల్ని చూడకపోయి ఉండొచ్చు అనే చిన్న వాస్తవాన్ని వదిలేసి మనం క్రియేట్ చేసుకున్న ఈ అకౌంటింగ్ లెడ్జర్ బరువు మోయలేక కుప్పకూలిపోతాం మనం. నిజమే ఆ లెడ్జర్ ని మనం ఎందుకు అంత జాగ్రత్తగా మెయింటైన్ చేస్తామంటే అది మనం కట్టుకున్న ఇమేజ్ ను రక్షించుకునే ప్రయత్నం దీనికి ఒక రూపం ఇస్తే మన చేతిలో ఒక అత్యంత సున్నితమైన గాజు శిల్పం ఉందని ఊహించుకోండి.
(09:10) గాజు శిల్పం ఆ గాజు శిల్పమే మన ఇమేజ్ లేదా మన అహం దాన్ని పట్టుకొని మనం ప్రతిరోజు ఆఫీస్ కి బంధాల్లోకి సమాజంలోకి వెళ్తుంటాం ఎవరైనా చిన్న మాట అంటే ఆ శిల్పం ఎక్కడ పగిలిపోతుందో ఎక్కడ మన ప్రతిష్ట దెబ్బ తింటుందో అని ప్రతిక్షణం వణికిపోతుంటాం మనం ఆ భయంతోనే కదా అందరితో గడవపడేది కచ్చితంగా ఎవరైనా మనకు ఎదురుగా వేగంగా నడిచి వస్తే వాళ్ళు వాళ్ళ పనుల్లో ఉండి ఉండొచ్చు కానీ మనం మాత్రం మన గాజు శిల్పాన్ని ఎక్కడ ఎక్కడ డీ కొడతారో అని ఉద్రిక్తంగా మారిపోయి గొడవకు దిగుతాం.
(09:43) వాస్తవానికి అక్కడ గాజు శిల్పం లేదు అది కేవలం మన మనసు సృష్టించిన ఒక భ్రాంతి మాత్రమే ఇది వినడానికి చాలా స్పష్టంగా ఉంది. అయితే ఇక్కడే నాకు ఒక పెద్ద సందేహం వస్తోంది. ఇప్పుడు ఈ గాజు శిల్పాన్ని కింద పెట్టేయాలి. ఈ అకౌంటింగ్ యాప్ ను డిలీట్ చేసేయాలి అని నేను గట్టిగా నిర్ణయించుకుంటాను అనుకుందాం. ఓకే ఈ సమస్యల సృష్టిని ఎలాగైనా సరే ఆపేయాలి అని తీవ్రంగా ప్రయత్నిస్తాను.
(10:10) కానీ నేను ఆపాలి అని చేసే ఈ ప్రయత్నం కూడా ఆ లోపలి మేనేజర్ తీసుకున్న మరొక కొత్త ప్రాజెక్ట్ అవుతుంది కదా రేపటి నుంచి నేను ఏ సమస్య సృష్టించను నేను చాలా ప్రశాంతంగా ఉంటాను అని టార్గెట్ పెట్టుకుంటే ఆ టార్గెట్ ను చేరుకోలేనప్పుడు మళ్ళీ ఇంకొక కొత్త అసంతృప్తి మొదలవుతుంది. ఈ సమస్యల సృష్టిని ఆపడం అంటే ఏంటి అసలు దీని వెనుక ఉన్న మెకానిజం ఏమిటి? మీరు అడిగిన ఈ ప్రశ్న చాలా చాలా ముఖ్యమైనదండి ఎందుకంటే చాలామంది ఇక్కడే తప్పుదారి పడతారు సమస్యల సృష్టిని ఆపడం అంటే బలవంతంగా మనసును అణచివేయడం కాదు లేదా నేను రేపటి నుంచి పాజిటివ్ గా మాత్రమే ఆలోచిస్తాను అని ఒక కొత్త
(10:50) నియమాన్ని పెట్టుకోవడం అస్సలే కాదు అలా చేస్తే మీరు అన్నట్లుగానే అది అహం తీసుకున్న మరొక పకట్బంది ప్రాజెక్ట్ అవుతుంది. ఇక్కడ కావాల్సింది పరిస్థితిని పరిష్కరించడం కాదు కేవలం మనసు ఆడుతున్న నాటకాన్ని గమనించడం మనసు ఎలా స్పందిస్తుందో అది ఎలాంటి అదనపు వాక్యాలను జోడిస్తుందో ఎలాంటి తీర్పులు లేకుండా ఒక సాక్షిలా చూడటం ఈ గమనించడం అనేది మానసిక స్థాయిలో ఎలా పనిచేస్తుంది దాన్ని ప్రాక్టికల్ గా ఎలా అర్థం చేసుకోవాలి మనం మన నాడి వ్యవస్థ ఎలా పనిచేస్తుందో చూస్తే ఇది అర్థమవుతుందండి మనలో కోపం లేదా చిరాకు వచ్చినప్పుడు మెదడులోని అమెక్డాడాల దాని
(11:30) ఒక ముప్పుగా భావించి పోరాటానికి సిద్ధమవుతుంది. ఓకే అమెక్డాడాల యక్టివేట్ అవుతుంది. అవును అప్పుడు మనసు దానికి తోడుగా నాకు ఎప్పుడూ ఇంతే జరుగుతోంది. వీళ్ళు నన్ను కావాలని అవమానిస్తున్నారు ఇలాంటి వాక్యాలను అల్లడం మొదలు పెడుతోంది. మీరు ఆ వాక్యాలతో మమేకం అయితే ఆ భావోద్వేగం మరింత పెరుగుతోంది. కానీ ఎప్పుడైతే మీరు ఓ నా మనసు ఇప్పుడు నేను అవమానించబడ్డాన అనే కథను అల్లుతోందని కేవలం గమనిస్తారో అప్పుడు మెదడులోని ప్రీ ఫ్రంటల్ కార్టెక్స్ యాక్టివేట్ అవుతోంది.
(12:02) అంటే ఆ క్షణంలో అమిడాలా శాంతిస్తుందా? ఎగ్జాక్ట్లీ ఈ ప్రీ ఫ్రంటల్ కార్టెక్స్ అనేది లాజికల్ థింకింగ్ కి కేంద్రం. చీకటి గదిలో దేనికో భయపడి గాలిలో పిడిగుద్దులు గుద్దుతూ పోరాడటం కంటే కేవలం లైట్ వేస్తే ఆ భయం ఎలా మాయమవుతుందో ఇది కూడా అంతే లైట్ వేయడం అనేది పోరాటం కాదు అది కేవలం చూడటం అద్భుతం ఈ అమిక్డాల ప్రీ ఫ్రంటల్ కార్టెక్స్ పనితీరును మీరు దీనికి అన్వయించిన విధానం నా ఆలోచనలను చాలా స్పష్టం చేస్తోంది.
(12:32) ఈ గమనించడం అనే ప్రక్రియను చూస్తుంటే నాకు ఒక పెయింటర్ అనాలజీ గుర్తొస్తుంది. ఆ చెప్పండి ఒక చిత్రకారుడు తన కాన్వాస్ మీద అత్యంత భయంకరమైన సర్వనాశనం చేసే ఒక తుఫాను బొమ్మను గీస్తున్నాడు అనుకుందాం. గీస్తున్న కొద్దీ ఆ తుఫాను చూసి అతనే భయపడిపోతున్నాడు. ఆ తుఫాన్ లో తను కొట్టుకుపోతున్నట్లుగా ఫీల్ అవుతున్నాడు. మ్ కానీ హటాత్తుగా ఆ బొమ్మ గీస్తున్నది తానే అని ఆ కుంచ తన చేతిలోనే ఉందని అతనికి ఒక మెరుపు లాంటి స్పృహ వస్తే అతడు ఆ తుఫానును ఆపడానికి కాన్వాస్ మీద ఇంకో బొమ్మ గీయాల్సిన అవసరం లేదు.
(13:05) కుంచెను కింద పెట్టేస్తే చాలు కదా ఈ చిన్న గమనిక వల్ల ఆ భయం క్షణాల్లో తొలగిపోతుంది. నిజంగా అద్భుతమైన ఉదాహరణ అండి ఇది. ఆ కుంచెను కింద పెట్టేయడమే నిసర్గ దత్త మహారాజ్ చెబుతున్న సమస్యను సృష్టిని ఆపడం మీరు అలా గమనించి ఆ మానసిక భారాన్ని దించేసినప్పుడు మీరు వాస్తవ ప్రపంచంలో చేయాల్సిన పనులను మరింత సమర్ధవంతంగా చేయగలుగుతారు. అంటే మనం ఏ పని చేయకుండా కూర్చోవాలని కాదు.
(13:33) అస్సలు కాదు సమస్యల సృష్టిని ఆపడం అంటే నిష్క్రియాపరులుగా మారిపోవడం కాదు ఉదాహరణకు ఇంట్లో పైపు పగిలిపోయి నీళ్లు లీక్ అవుతున్నాయి అనుకుందాం అది ఒక వాస్తవ సంఘటన దాని చుట్టూ నాకే ఎందుకు ఇలా జరుగుతోంది నేను ఏ పని సరిగ్గా చేయలేను అని గొడవ చేయడం మానసిక సమస్య ఆ మానసిక కథను గమనించి దాన్ని పక్కన పెడితే మనం ఎలాంటి అదనపు భారం లేకుండా కేవలం ప్లంబర్ ను పిలిచి ఆ పైపును రిపేర్ చేయిస్తాం.
(14:00) రైట్ అక్కడ ఆచరణాత్మకమైన పని జరుగుతోంది కానీ మానసిక సంఘర్షణ ఉండదు. అంటే మనం పరిస్థితికి స్పందించడం మానేసి పరిస్థితి చుట్టూ మన మనసు చెప్పే కథకు స్పందిస్తున్నాము అన్నమాట. ఎప్పుడైతే ఈ గమనించడం మొదలవుతుందో ఆ కథ తన ప్రభావాన్ని పూర్తిగా కోల్పోతుంది. అవునండి సరిగ్గా ఇక్కడే మనం అద్వైత వేదాంతంలోని శాశ్వత సత్యాలను అర్థం చేసుకోవచ్చు.
(14:24) అద్వైతం ప్రకారం స్వేచ్ఛ లేదా విముక్తి అనేది ఎక్కడో భవిష్యత్తులో సాధించే ఒక కొత్త వస్తువు కాదు అది మీరు ఆ నావిగేషన్ సిస్టం లో చేరుకోవాల్సిన గమ్యం కాదు ప్రశాంతత అనేది భవిష్యత్తులో ఉండే టార్గెట్ కాదు ఎగ్జాక్ట్లీ మనసు అల్లిన ఈ కల్పిత కథలు ఈ మానసిక వ్యాఖ్యానాలు ఆగిపోయిన మరుక్షణం సహజంగా అప్రయత్నంగా మిగిలేది ఆ స్వచ్ఛమైన ప్రశాంతతే అదనపు భారాలను దించేసినప్పుడు మిగిలే మన సహజ సహజస్థితి అది దట్టమైన మేఘాలు ఆకాశాన్ని కప్పేసినప్పుడు ఆకాశం లేనట్లు కాదు కదా ఆ మేఘాలు తొలగిపోగానే విశాలమైన ఆకాశం దానంతట అదే వ్యక్తమవుతుంది.
(15:03) మన మనసు సృష్టించే ఈ కథలే ఆ మేఘాలు అంటారు. అవును అవి ఆగిపోగానే ప్రశాంతత వాటంతట అదే బహిర్గతం అవుతుంది. మనం ఎక్కడి నుంచో తెచ్చుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. ఇంతసేపు మనం మాట్లాడుకున్న ఈ విషయాలను క్రూడీకరిస్తే మనల్ని వేధిస్తున్న సమస్యల్లో 90 శాతం బయట పరిస్థితుల వల్ల వచ్చినవి కావు మన అభద్రతా భావం మన అహంకారం భవిష్యత్తుపై మనకున్న భయాలు అల్లుకున్న కథలు మాత్రమే అవి అవును ఆ కథలనే మనం సమస్యలు అనుకుంటున్నాం.
(15:33) వాటిని పరిష్కరించడానికి మనం ఎంత ప్రయత్నిస్తే ఆ ఊబిలో అంతగా కూరుకుపోతాము. దానికి ఏకైక మార్గం దాన్ని ఒక సాక్షిగా గమనించడం. మన చేతిలో ఉన్న కుంచును గుర్తించడం [గొంతు సవరించుకోవడం] నిజమే ఆ కుంచను గుర్తించి కింద పెట్టినప్పుడు ఆ భారాన్ని దించేసినప్పుడు జీవితం అత్యంత సహజంగా ఏ ఆటంకం లేకుండా సాగిపోతుంది.
(15:57) మనం ఎవరికీ ఏమీ నిరూపించుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. ఏ గుర్తింపును ఒక గాజు శిల్పంలా కాపాడుకోవాల్సిన భారం మన మీద లేదు. మ్ జీవితం అందించే ప్రతి క్షణాన్ని అది సుఖమైనా కష్టమైనా దాని స్వచ్ఛమైన రూపంలో మనం స్వీకరించగలుగుతాము. అప్పుడే మనిషి నిజమైన స్వేచ్ఛను అనుభవిస్తాడు. కచ్చితంగా ఈ సుదీర్ఘమైన లోతైన అన్వేషణ మన ఆలోచనా సరణిని కచ్చితంగా ప్రశ్నిస్తుంది.
(16:22) నిసర్గదత్త మహారాజ్ మాటల్లోని ఆ నిగూడ సత్యాన్ని విశ్లేషించిన తర్వాత ప్రతి ఒక్కరు తమను తాము అడుక్కోవాల్సిన ఒక అత్యంత కీలకమైన ప్రశ్న ఒకటి మిగిలిపోతుందండి. సమస్యలనే రక్షణ కవచాలు లేకుండా నేను ఫలానా అని మనకంటూ ఒక గుర్తింపునిచ్చే ఆ సున్నితమైన గాజు శిల్పాలు లేకుండా గతం గురించిన ఎలాంటి బాధలు భవిష్యత్తు గురించిన ఎలాంటి భయాలు లేకుండా ఏ మానసిక ముసుగులు లేకుండా ఈ క్షణాన్ని ఉన్నదిఉన్నట్లుగా పూర్తిగా నగ్నంగా ఎదుర్కోవడానికి మనం నిజంగా సిద్ధంగా ఉన్నామా? బహుశా సన్నద్ధతలోనే మన అసలైన స్వేక్ష దాగి ఉన్నేమో ఆ దిశగా ఆలోచిద్దాం.