*దేశభాషలందు తెలుగులెస్స అని మొదటగా వినుకొండ వల్లభరాయుడు పలికినా, తర్వాత శ్రీకృష్ణదేవరాయలు కీర్తించినా, తెలుగు తేట కన్నడ కస్తూరి అని పెద్దలు చెప్పినా, తెలుగు అజంత భాష అని భాషాకారులు బోధించినా తెలుగోడు ఇవన్నీ పట్టించుకోడు. వీడికి కన్నతల్లి కంటే పరాయి తల్లంటే మమకారం, ఆసక్తి.* అందుకే మాతృభాషను వదిలి పరాయిభాష మోజులో పూర్తిగా పడిపోయి, మునిగిపోయి ఇల్లు మరచిన ఈగ చందంగా అటూఇటూ తిరుగుతున్నాడు. వీడెప్పుడు మారుతాడో ఏమో? అమ్మా తెలుగుతల్లీ, నిన్ను నీవే రక్షించుకోవాలమ్మా. మేము అసక్తులం, సిగ్గులేని ఆంధ్రులం, పైగా తెలుగుభాష అంటే పట్టని గిట్టని వాళ్ళం.
ఈ కథ నిజంగానే మన తెలుగువాళ్ల నేటి స్థితిని అద్దం పట్టింది. ఇల్లు అలుకుతూ వెళ్లి ఇల్లే మరిచిన ఈగలా, మనం కూడా పరభాషా మోజులో పడి మాతృభాష తియ్యదనాన్ని, తరతరాల వారసత్వాన్ని విస్మరిస్తున్నాం.
నన్నయ కంటే ముందే మల్లియరేచన, ఉద్యోతనుడు, శివస్కందవర్మ శాసనాలు, ఐతరేయ బ్రాహ్మణం, మెగస్తనీసు ఇండికా - ఇన్ని ఆధారాలు ఆంధ్రం, తెనుగు పేర్లతో మన భాషకు 3500 ఏళ్ల చరిత్ర ఉందని చెబుతున్నాయి. 'రటు పుటు' అంటూ 2వ శతాబ్దంలోనే మనల్ని గుర్తించారు. త్రిలింగ నుంచి తెలుగు వచ్చిందన్న వ్యుత్పత్తి, దేశభాషలందు తెలుగులెస్స అన్న కీర్తనలు - ఇవన్నీ ఉన్నా మనం మాత్రం ఇల్లు మరచిన ఈగలా తిరుగుతున్నాం.
గుర్రం కడుపులోని పిల్ల చెప్పినట్టు, తెలుగుకి ఇల్లెక్కడ అంటే అన్ని ఇళ్లూ దానివే. కానీ మన ఇంట్లో మనమే దీపం వెలిగించాలి. లేకపోతే పరాయి వెలుగుల కోసం వెతుక్కుంటూ చివరికి మన ఉనికినే కోల్పోతాం.
తెలుగుతల్లిని మనమే కాపాడుకోవాలి ఎవరో వచ్చి కాపాడరు. *ఆధ్యాత్మిక కుటుంబం*
No comments:
Post a Comment