"ఇప్పుడు అర్థమైంది... ఆ బాణం నిజానికి విజ్ఞానమే!"

పిల్లప్పుడు నేను రామాయణం, మహాభారతం వంటి ధారావాహికలు చూసినప్పుడు, యుద్ధ దృశ్యాలు నా మనసును ఉత్సాహంతో నింపేవి. రంగురంగుల బాణాలు ఒకదానికొకటి ఢీకొట్టడం... రథాలు విరిగిపోవడం, విల్లులు తెగిపోవడం, మరియు నేపథ్యంలో ప్రతిధ్వనించే దివ్యమైన శ్లోకాలు – అదంతా ఏదో మాయలా అనిపించేది.

అప్పుడు అనుకునేవాడిని – ఇదంతా కేవలం కల్పనా? అలంకారం మాత్రమేనా?

కానీ ఈ రోజు... నేను D4 ఎయిర్ డిఫెన్స్ సిస్టమ్ మరియు ఆపరేషన్ సింధూర్‌లో 'బాణంతో బాణం' అంటే మిస్సైల్‌తో మిస్సైల్‌ను ఢీకొట్టి గాలిలోనే నాశనం కావడం చూసినప్పుడు — నా కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి... ఎందుకంటే నా ధర్మగ్రంథాలు ఇప్పుడు కల్పన కాదు, సాక్షాత్తు సత్యంగా అనిపించాయి.

ఈ రోజు నేను భారతదేశ రక్షణ కవచాన్ని చూసినప్పుడు, నాకు సింహిక గుర్తుకొస్తుంది — రామాయణంలోని ఆ రాక్షసి ఆకాశ మార్గం గుండా వెళ్ళే ప్రాణుల నీడను పట్టుకునేది. ఇది సముద్రం కింద రావణుడు స్థాపించిన ఎయిర్ డిఫెన్స్ సిస్టమ్ కాదా?

మరియు లక్ష్మణ రేఖ? అది కనిపించని లేజర్ బీమ్ ప్రొటెక్షన్ లాంటిది కాదా? కనిపించకపోయినా, ఎవరైనా దాటితే కాలి బూడిదైపోతుంది!

మహాభారతంలో సంజయుడు ధృతరాష్ట్రుడికి యుద్ధం యొక్క కళ్ళారా చూసిన వివరాలను చెప్పడం — అది ఏదైనా ఆధునిక లైవ్ బ్రాడ్‌కాస్ట్ లేదా శాటిలైట్ ఫీడ్‌కు తక్కువ కాదా?

నిజం చెప్పాలంటే, అవన్నీ సాంకేతికతలు అనే దానిపై నాకు ఆశ్చర్యం లేదు...

పశ్చిమ దేశాల ప్రజలు గుహల్లో నివసిస్తున్నప్పుడు, నా పూర్వీకులు మిస్సైల్ డిఫెన్స్ సిస్టమ్ మరియు ఎయిర్ వార్ టెక్నాలజీని ఉపయోగిస్తున్నారనే దానిపై ఆశ్చర్యం కలుగుతుంది.

ఇప్పుడు గర్వంగా ఉంది — ప్రతి పంక్తి, ప్రతి శ్లోకం, ప్రతి రేఖపై.

నా ధర్మగ్రంథాలు ఆధ్యాత్మికమైనవి మాత్రమే కాదు, వైజ్ఞానికమైనవి కూడా.

మరియు నా పూర్వీకులు — కేవలం ఋషులు మాత్రమే కాదు, బ్రహ్మజ్ఞానులైన శాస్త్రవేత్తలు కూడా.

నాకు గర్వం ఉంది — నా సనాతన ధర్మంపై, నా సంస్కృతిపై, మరియు నేటి వైజ్ఞానిక కళ్ళు కూడా వంగి నమస్కరించే ఆ గ్రంథాలపై.

🚩 జై శ్రీరామ్.

జై సనాతన్.

జై మహాకాల్. 🚩