https://www.youtube.com/watch?v=W18B4aWSxHQ
Transcript:
(00:00) పొద్దున్నే మెలకు వస్తుంది. మీరు నిద్రమత్తులో కూడా ఉంటారు. ఒంట్లో ఏ సమస్య ఉండదు జ్వరం లేదు మరీ లేవలేనంత అలసట కూడా లేదు. అయినా సరే మీరు వెంటనే లెగరు. అలాగే మంచం మీదే ఉండిపోతారు. ఎందుకంటే ఆ టైంలో లేవడం కన్నా ఇంకాసేపు అలానే పడుకోవడం సుఖంగా ఈజీగా అనిపిస్తుంది. మీ మైండ్ మిమ్మల్ని గట్టిగా ఆపదు. జస్ట్ ఇంకాసేపు పడుకో అని మెల్లగా చెప్తుంది.
(00:26) అంత అర్జెంట్ ఏముంది ఓ రెండు నిమిషాలు ఆగితే ఏమవుతుంది అనిపిస్తుంది. ఇది వినడానికి చాలా నార్మల్ గానే ఉంటుంది. పైగా ఆ ఐదు నిమిషాల వల్ల అప్పటికప్పుడు ఏం నష్టం జరుగుతుంది అని అనుకుంటారు. అసలు మీరు ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నట్టు కూడా మీకు అనిపించదు. కానీ మీరు గమనించండి రోజంతటిలో ఏ ప్రెజర్ లేకుండా మీ అంతటా మీరే ఎఫర్ట్ పెట్టాల్సిన ఫస్ట్ సిచువేషన్ అదే.
(00:50) మిమ్మల్ని ఎవ్వరూ గమనించట్లేదు. ఇప్పుడే లేవాలని ఎవ్వరూ ఫోర్స్ చేయట్లేదు. మీ ముందున్నవి రెండే దారులు చేయాల్సిన పని చేయడం లేదా కాసేపు దాన్ని పోస్ట్పోన్ చేయడం. ఈ చిన్న తడబాటు ఆ రోజంతటికీ ఒక టోన్ సెట్ చేస్తుంది. మనం గమనించినా గమనించకపోయినా రోజు నిజంగా మొదలయ్యేది ఇక్కడే. ఆ ఫస్ట్ హెసిటేషన్ తర్వాత మీరు సరిగ్గా గమనిస్తే ఒక విషయం క్లియర్ గా అర్థంవుతుంది.
(01:18) మీ లోపల ఒకేసారి రెండు వేరు వేరు ఆలోచనలు వస్తుంటాయి. ఒకవైపు మనసుకి ఏం చేయాలో తెలుసు డే స్టార్ట్ చేయాలి రెస్పాన్సిబిలిటీస్ తీసుకోవాలి ముందుకు వెళ్ళాలని ఉంటుంది. కానీ రెండో వైపుకి ఈ ప్రోగ్రెస్ తో పనేం లేదు. దానికి కావాల్సిందల్లా కంఫర్టబుల్ గా ఉండటం కష్టపడకుండా తప్పించుకోవడం అని మీకు చెప్తుంది. ఇక్కడ ట్రిక్కీ పాయింట్ ఏంటంటే ఈ రెండోది నీతో డైరెక్ట్ గా గొడవ పడదు.
(01:42) నీ డ్యూటీ నువ్వు చేయకు అని మొహం మీద చెప్పదు. అది చాలా తెలివిగా తర్వాత చేద్దాంలే ఈరోజు టైం బాగోలేదు లేదా మూడు వచ్చాక చేద్దాం అని సర్ది చెప్తుంది. వినడానికి అది కరెక్టే కదా అనిపిస్తుంది. హామ్లెస్ గానే ఉంటుంది. అందుకే మనం దానికి చాలా ఈజీగా పడిపోతాం. ఈ రెండు రకాల ఆలోచనలు ప్రతి ఒక్కరిలోనూ ఉంటాయి. ఒకటేమో మిమ్మల్ని గ్రోత్ వైపు నెడుతుంది.
(02:05) రెండోదేమో కంఫర్ట్ వైపు లాగుతుంది. చాలాసార్లు లైఫ్ మిమ్మల్ని ఇప్పటికిప్పుడు తేల్చుకోవాలి అని ఫోర్స్ చేయదు. అందుకే ఈ గొడవ సైలెంట్ గా ప్రతిరోజు రిపీట్ అవుతూనే ఉంటుంది. మీకు తెలియకుండానే మీ యాక్షన్స్ ని మార్చేస్తుంది. ఇలా మెంటల్ గా జరిగే గంధరగోళం ఏదో రాండమ గా అయ్యేది కాదు వేరు వేరు రూపాల్లో మళ్ళీ మళ్ళీ బయట పడుతూనే ఉంటుంది.
(02:29) ఇదంతా విన్నాక ఒక టైం మేనేజ్మెంట్ పొద్దున్నే లేవడం మంచి డిసిప్లిన్ ఉండటం ఇవన్నీ ఉండాలనుకుంటారు. కానీ నిజానికి విషయం అది కాదు. ప్రొడక్టివిటీ అనేది పైపైన కనిపించే కాన్సెప్ట్ మాత్రమే ఇక్కడ జరుగుతున్నది మీ స్కెడ్యూల్స్ మీ అలవాట్లు మీ డైలీ రొటీన్స్ వీటన్నిటికంటే చాలా లోతైన విషయం. మిమ్మల్ని ఎవరు ఫోర్స్ చేయనప్పుడు కూడా మీరు ఎలా రియాక్ట్ అవుతున్నారు అన్నదే అసలైన పాయింట్ డెడ్లైన్ రివార్డ్, పనిష్మెంట్ ఇవేవి లేవు.
(02:57) కేవలం ఒక పని చేయాలా వద్దా అన్న మీ ఆలోచన మాత్రమే ఉంది. ఇక్కడ రోజులో ఎంత పని చేశమ అన్నది అసలు ప్రశ్న కాదు ఎక్స్క్యూసెస్ చెప్పుకునే ఛాన్స్ ఉన్నా సరే కష్టపడటానికి మీరు సిద్ధంగా ఉన్నారా లేదా అన్నదే అసలైన ప్రశ్న. అందుకే బాగా సక్సెస్ అయిన వాళ్ళు బిజీగా ఉండే వాళ్ళు కూడా ఇదే విషయంలో ఇబ్బంది పడుతుంటారు. వాళ్ళ మీద ప్రెజర్ ఉన్నప్పుడు అద్భుతంగా పని చేస్తారు.
(03:20) కానీ ఆ బాధ్యత వాళ్ళ సొంతమైనప్పుడు మాత్రం ఫ్రీజ్ అయిపోతారు. సో ఇది టైం మేనేజ్మెంట్ ప్రాబ్లం కాదు రెస్పాన్సిబిలిటీని మీరు ఎలా చూస్తారు అనే కాన్సెప్ట్ కి సంబంధించిన సమస్య. భగవద్గీత సరిగ్గా ఇక్కడే మొదలవుతుంది. పని చేయాలా వద్దా అన్న డౌట్ దగ్గర కాకుండా రెస్పాన్సిబిలిటీ తీసుకోవాలా లేక తప్పించుకోవాలా అనే సంఘర్షణ దగ్గర స్టార్ట్ అవుతుంది.
(03:43) దీన్ని ప్రొడక్టివిటీ ప్రాబ్లం అని కాకుండా మనసులో జరిగే ఒక మెంటల్ కాన్ఫ్లిక్ట్ అనొచ్చు. ఇందాక చెప్పినట్టు రెండు ఆపోజిట్ డైరెక్షన్స్ చూపించి మనల్ని కన్ఫ్యూజ్ చేస్తుంది. ఒకవైపు రెస్పాన్సిబిలిటీ అంటే చేయాల్సిన పనిని చేయడం. ఎందుకంటే అది మీ బాధ్యత కాబట్టి ఇంకోవైపు అవాయిడెన్స్ అంటే గిల్టీగా ఫీల్ అవ్వకుండానే దాన్ని పోస్ట్పోన్ చేయడమో లేక తెలివిగా తప్పించుకోవడమో అనొచ్చు.
(04:09) ఈ రెండు చాలా సైలెంట్ గా పని చేస్తాయి. కాబట్టే చాలాసార్లు ఇవేవి మనకు పెద్ద ఎక్స్ట్రీమ్స్ గా అనిపించవు. అందుకే భగవద్గీత ఒక యుద్ధభూమిలో మొదలవుతుంది. ఇక్కడ జరిగే యుద్ధం గొప్పతనం గురించి కాకుండా డ్యూటీ అండ్ ఎమోషన్ అనే రెండు వేరు వేరు దారుల్లో వెళ్తున్నప్పుడు ఈ సంఘర్షణ తప్పదు అని గుర్తు చేసేలా ఉంటుంది.
(04:31) ఆ యుద్ధభూమి బయటికి కనిపించేది కాదు. ఫిజికల్ గా ఏ యాక్షన్ అయినా జరగకముందే అది మీ లోపల మనసులో తయారవుతుంది. ప్రతిరోజు ఇదే యుద్ధభూమి వేరు వేరు ఫార్మ్స్ లో మీ ముందుకు వస్తుంది. మీరు తీసుకునే ఛాయిస్ ఇచ్చే రియాక్షన్స్ లేదా పోస్ట్పోన్ చేసే యాక్షన్స్ లా ఉంటుంది. మీరు ఇందులో ఒక్కసారి కాదు ఎప్పటికప్పుడు మళ్ళీ మళ్ళీ అడుగు పెడుతూనే ఉంటారు.
(04:52) చాలాసార్లు అసలు మనసులో ఒక కాన్ఫ్లిక్ట్ నడుస్తుంది అన్న విషయం మీరు గమనించకుండానే జరిగిపోతుంది. కానీ ఒక్కసారి దీన్ని ఒక కాన్ఫ్లిక్ట్ గా చూశారంటే ఇక దీన్ని మీ మూడ్ కి సంబంధించిన ప్రాబ్లం గా చూడటం మానేస్తారు. దీన్ని మీ కాన్ఫ్లిక్ట్ గా చూసాక ఇంకొక విషయం చాలా క్లియర్ గా అర్థమవుతుంది. మన పని నుంచి మనం తప్పించుకోవాలనే ఆప్షన్ ఎప్పుడూ ఓపెన్ గా డైరెక్ట్ గా రాదు.
(05:16) అది నాకు కంఫర్ట్ కావాలి అని సూటిగా చెప్పదు. అది లాజిక్ అనే వేషం వేసుకొని వస్తుంది. కారణాలు చెప్తుంది. వినడానికి చాలా ఇంటెలిజెంట్ గా అనిపిస్తుంది. ఇప్పుడే ఎందుకు చేయకూడదో చాలా పద్ధతిగా వివరిస్తుంది. మీ మైండ్ పై పైన చూస్తే కరెక్ట్ గా అనిపించే ఆర్గ్యుమెంట్స్ వినిపించేట్టు చేస్తుంది. పరిస్థితి క్లియర్ అయ్యాక చేద్దాంలే తర్వాత చేస్తే ఇంకా బెటర్ గా వస్తుంది కదా లేదా ఇప్పుడే తొందరపడి ఏం లాభం ఇలాంటి ఆలోచనలు వినిపిస్తాయి.
(05:44) ఇందులో ఏది తప్పుగా అనిపించదు. అందుకే అది వర్కవుట్ అవుతుంది. కానీ సరిగ్గా గమనించండి ఈ కారణాలు ఏవి కూడా మిమ్మల్ని ముందుకు తీసుకువెళ్ళవు. మీరు ఎక్కడున్నారో అక్కడే ఉండిపోవడానికి హెల్ప్ చేస్తాయి. కంఫర్ట్ ఎప్పుడూ ఎమోషనల్ గా వాదించదు. చాలా రేషనల్ గా వాదిస్తుంది. పని చేయకుండా ఉండే స్థితిని మీ తెలివి తేటలతోనే కాపాడుతుంది.
(06:06) ఇక్కడే చాలా మంది స్టక్ అయిపోతారు. వాళ్ళకు డిసిప్లిన్ లేక కాదు వినడానికి బాగుందనిపించే ప్రతి ఆలోచనను గుడ్డిగా నమ్మేస్తారు కాబట్టి తమని తాము సమర్ధించుకోవడాన్ని విస్డమ్ అనుకుంటారు. సరిగ్గా దీనివల్లే మనసులో జరిగే సంఘర్షణలు ఉండాల్సిన దానికంటే ఎక్కువ కాలం ఉండిపోయి మీకుొక పర్మనెంట్ రూమ్ మేట్ గా మారిపోతాయి. మన కంఫర్ట్ లాజిక్ ని వాడటం మొదలు పెట్టాక భయం కూడా సైలెంట్ గా చేరుతుంది.
(06:32) అసలు విషయం ఏంటంటే భయపడే ఏ వ్యక్తి కూడా తనకు భయం ఉన్నట్టు గుర్తించరు. అదేదో జాగ్రత్త పడుతున్నాం అని అంటారు. కానీ నిజానికి అది భయం నేను కేర్ఫుల్ గా ఉంటున్నాను బాధ్యతగా ప్రవర్తిస్తున్నాను లేదా మెచూర్ గా ఆలోచిస్తున్నాను అని ఆ భయం మిమ్మల్ని నమ్మిస్తుంది. ఒకవేళ ఇది తేడా కొడితే నేను ఇంకా రెడీగా లేనేమో దీనివల్ల తర్వాత సమస్యలు వస్తాయేమో ఇలాంటి ఆలోచనలు వస్తుంటాయి.
(06:57) ఇవి వినడానికి చాలా ఇంటెలిజెంట్ క్వశ్చన్స్ లానే ఉంటాయి. కానీ ఆ పాటర్న్ గమనించండి. వీటిలో ఏది కూడా మిమ్మల్ని యక్షన్ వైపు నడిపించదు కేవలం వెయిటింగ్ పీరియడ్ ని పెంచుతుంది. విస్డమ్ అంటే క్లారిటీ తెచ్చుకొని పని మొదలు పెట్టడం భయం అంటే కదలకుండా కేవలం అక్కడే ఉండి ఆలోచిస్తూ ఉండిపోవడం ఇదే తేడా భయం మిమ్మల్ని కంట్రోల్ చేసినప్పుడు బాడీని కదల్చకుండా ఉండటం కోసం మైండ్ ని బిజీగా ఉంచుతుంది.
(07:25) అందుకే చాలామంది చాలా లోతుగా ఆలోచిస్తున్నామ అనుకుంటారు. కానీ నిజానికి వాళ్ళు ఇంకా జరగని కాన్సిక్వెన్సెస్ ని ఊహించుకొని ముందే భయపడుతుంటారు. ఎప్పుడైతే భయం జ్ఞానంలా అనిపిస్తుందో అప్పుడు వెనకడుగు వేయడమే సరైన నిర్ణయం అనిపిస్తుంది. భయం విస్డం లా అనిపించడం మొదలయ్యాక మైండ్ ఒక పాటర్న్ ని అలవాటు చేసుకుంటుంది. వెనకడుగు వేయడం సేఫ్ గా అనిపిస్తుంది.
(07:49) పైగా అప్పటికప్పుడు దాని వల్ల మనకేం నష్టం జరగదు. వెంటనే పడే శిక్ష ఏమీ లేదు కాబట్టి మైండ్ అదే రెస్పాన్స్ ని మళ్ళీ మళ్ళీ వాడుతుంది. ఈ సంఘర్షణ ప్రతిరోజు ఎందుకు రిపీట్ అవుతుంది అని మీరు గమనిస్తే ఎలాంటి కష్టమైనా ఇప్పుడే తేల్చుకోవాలి అనే పరిస్థితిని మీరు క్రియేట్ చేసుకోకపోవడమే కారణం. లైఫ్ మనల్ని యక్షన్ తీసుకోకుండా పోస్ట్పోన్ చేయమంటుంది.
(08:13) మనం డిలే చేసినా అడ్జస్ట్ అయినా సర్ది చెప్పుకున్న ఆ రోజు గడిచిపోతుంది. అందుకే మైండ్ తనకు బాగా అలవాటైన దానినే ఎంచుకుంటుంది. ఇప్పుడు కంఫర్టే ముఖ్యం. తర్వాత సంగతి తర్వాత చూద్దాంలే అని అంటుంది. కొద్ది కాలం అయ్యాక ఇది ఆటోమేటిక్ మోడ్ లోకి వెళ్ళిపోతుంది. అసలు మైండ్ ఆలోచించడం కూడా మానేస్తుంది. ఇలాంటి సిచువేషన్ కనిపించగానే అదే పాత రెస్పాన్సెస్ ఇస్తుంది.
(08:36) వెయిట్ చేద్దాం మెల్లగా చూసుకుందాం ఇప్పుడు వద్దు అని గుసగుసలాడుతూనే ఉంటుంది. అందుకే ఆ స్ట్రగుల్ రోజు కొత్తగా అనిపిస్తుంది కానీ జరిగేది మాత్రం సేమ్ టు సేమ్. దీనికి కారణం మారే సమస్య కాదు. మనం మార్చుకోకుండా వదిలేసిన రెస్పాన్స్. ఎవరైనా ఈ లూప్ బ్రేక్ చేస్తే తప్ప ప్రతిరోజు ఉదయం అదే ఇన్నర్ బాటిల్ మళ్ళీ రీసెట్ అవుతూనే ఉంటుంది.
(09:00) సరిగ్గా ఇదే ఇన్నర్ బాటిల్ ని అర్జునుడు యుద్ధభూమిలో ఎదుర్కొన్నాడు. అతను యుద్ధం ఎలా చేయాలో మర్చిపోలేదు. అతని స్కిల్ ఎక్కడికి పోలేదు. చేతిలో ఉన్న గాండీవం అలాగే ఉంది. కానీ శరీరం మాత్రం కదలడానికి నిరాకరించింది. ఎదురుగా చూస్తే అతనికి శత్రు సైన్యం కనిపించట్లేదు. గురువులు బంధువులు తాను గౌరవించే పెద్దవాళ్ళు వీళ్లే కనిపిస్తున్నారు. సడన్ గా యుద్ధం ఎలా చేయాలి అన్న ప్రశ్న పోయి అసలు చేయాలా వద్దా అన్న సందేహం వచ్చింది.
(09:26) చేతుల్లో బలం జారిపోతుంది. ఉన్న పట్టు విడిపోతుంది. ఒకేసారి ఎన్నెన్నో ఆలోచనలతో మైండ్ కొలాప్స్ అవ్వడం మొదలయింది. ఇది పిరికితనం కాదు. మెంటల్ ఓవర్లోడ్. అర్జునుడికి ఏది రైట్ అండ్ ఏది రాంగ్ అని బాగా తెలుసు. కానీ ఇప్పుడు యక్షన్ తీసుకుంటే తను భరించలేని కాన్సక్వెన్సెస్ ని ఎదుర్కోవాల్సి వస్తుందని స్టక్ అయిపోయాడు.
(09:52) సో అది ఫిజికల్ పెరాలసిస్ కాదు మెంటల్ పెరాలసిస్ అంటే మన రెస్పాన్సిబిలిటీ ఎమోషనల్ గా బరువైనప్పుడు ముందుకు కదలలేకపోవడం అలా ఫ్రీజ్ అయిన సిచువేషన్ లో పరిస్థితి ఎలా ఉంటుందంటే అన్ని తెలిసి కూడా ఏమీ చేయలేకపోవడం అక్కడే అతని అసలు యుద్ధం మొదలయింది. అయితే ఈ మెంటల్ పెరాలసిస్ అర్జునుడికి బాధ్యత తెలియక వచ్చింది కాదు బాధ్యత మీద ఎక్కువ ఎమోషన్స్ పెరగడం వల్ల వచ్చింది.
(10:16) అతనికి తన రోల్ ఏంటో చాలా క్లియర్ గా తెలుసు కానీ దాన్ని చుట్టుముట్టిన అటాచ్మెంట్, గిల్ట్, భయం ఇవన్నీ అతన్ని ఎమోషనల్లీ డౌన్ చేశాయి. ఇక అవన్నీ ఒకేసారి వచ్చి పడి యాక్షన్ మొదలవ్వకముందే మైండ్ ని ముంచేసాయి. ధర్మం అంటే డ్యూటీ చాలా సింపుల్ కానీ ఎమోషన్ అలా కాదు. ధర్మం ఎప్పుడు ఈ క్షణం ఏం చేయాలి అని ఒకే ప్రశ్న అడుగుతుంది.
(10:39) కానీ ఎమోషన్ 100 ప్రశ్నలు అడుగుతుంది. ఎవరికైనా దెబ్బ తగులుతుందేమో జనాలు ఏమనుకుంటారో నాకేం నష్టం వస్తుంది తర్వాత నేను తట్టుకోగలనా ఎప్పుడైతే ఎమోషన్స్ ఇలా కుప్పలు కుప్పలుగా వచ్చి పడతాయో అవి చేయాల్సిన ధర్మాన్ని ముంచేస్తాయి. మైండ్ కి బాధ్యత కంటే ఆ ఫీలింగ్స్ ని మేనేజ్ చేయడమే పెద్ద పని అయపోతుంది. ఎప్పుడైతే డ్యూటీ కంటే ఎమోషన్స్ కు ఉన్న సౌండ్ ఎక్కువ అవుతుందో అప్పుడు ఆగిపోయేది యాక్షన్ కాదు మన క్లారిటీ ఈ ఎమోషనల్ వెయిట్ కింద క్లారిటీ నలిగిపోయినప్పుడు అది మోడర్న్ లైఫ్ లో ఒక విధ్వంసంలా కాకుండా చాలా ఆర్డినరీగా సాదా సీదాగా కనిపిస్తుంది. చేసే పని తనను
(11:16) మెంటలీ డ్రైన్ చేస్తుందని తెలిసినా కూడా ఫ్యామిలీ ప్రెజర్ లేదా భయం వల్లో ఇక ఆపేద్దాం అనే నిర్ణయాన్ని పోస్ట్పోన్ చేసే ఎంప్లాయి ఇప్పుడు స్ట్రిక్ట్ గా ఉండాలని తెలిసినా గొడవ అవుతుందేమో అని హద్దులు పెట్టడానికి భయపడే పేరెంట్ కష్టపడాలని తెలిసినా చదవడానికి రైట్ మెంటల్ స్టేట్ రావాలని వెయిట్ చేసే స్టూడెంట్ వీళ్ళందరికీ ఉన్న సమస్య అజ్ఞానం కాదు.
(11:37) ఏం చేయాలో వాళ్ళకి క్లియర్ గా తెలుసు. కానీ ఎమోషన్స్ వచ్చి చేరగానే ఆ డ్యూటీ మొయ్యలేనంత బరువుగా అనిపిస్తుంది. అందుకే వాళ్ళు ఉన్న సిచువేషన్ ని అలానే సాగదీస్తూ ఒక ఇన్ఫైనైట్ లూప్లా ముందుకు నెట్టుకుంటూ వెళ్తారు. కవచం బాణాలు లేని మోడర్న్ అర్జునుడి పరిస్థితి ఇదే. మీరు ఉండే సెట్టింగ్ వేరు. కానీ ఉన్నది మాత్రం అదే ఫ్రోజెన్ స్టేట్.
(11:59) అర్జునుడి లాగే ఇక్కడ కూడా ఏది రైట్ అనేది ప్రశ్న కాదు. చేయాల్సిన పని తెలిసి కూడా ఇప్పుడు ఎందుకు చేయలేకపోతున్నాం అన్నదే అసలు ప్రశ్న. ఎప్పుడైతే యక్షన్ తీసుకోవడం ఇంపాజబుల్ అనిపిస్తుందో అప్పుడు మైండ్ నాకు ఇంకొంచెం టైం కావాలి అనే మాటను పట్టుకుంటుంది. ఇది వినడానికి చాలా హామ్లెస్ గా బాధ్యతగా కూడా అనిపిస్తుంది.
(12:19) వెయిట్ చేస్తే ఆటోమేటిక్ గా క్లారిటీ వచ్చేస్తుందేమో అని మనం నమ్ముతాం. కానీ గుర్తుపెట్టుకోండి టైం దానంతట అదే ఇన్నర్ కాన్ఫ్లిక్ట్ ని సాల్వ్ చేయదు. నిర్ణయం తీసుకోవడంలో ఉన్న ఇబ్బంది నుంచి మిమ్మల్ని కాసేపు టెంపరరీగా దూరం పెడుతుంది. అంతే ఈ వెయిటింగ్ పీరియడ్ లో జరిగేది ప్రిపరేషన్ కాదు పోస్ట్పోన్మెంట్ అవే ఆలోచనలు రిపీట్ అవుతాయి. ఆ భయాలు అలాగే ఉంటాయి.
(12:40) కొత్తగా ఏ సొల్యూషన్ కూడా రాదు. అర్జునుడి మెంటల్ పెరాలసిస్ కూడా ఇలాగే పనిచేస్తుంది. యుద్ధభూమిలో ఇంకొంతసేపు నిలబడటం వల్ల అతని కన్ఫ్యూజన్ తగ్గదు. ఇంకా పెరుగుతుంది. ఎందుకంటే ఇక్కడ సమస్య టైం లేకపోవడం కాదు కాన్సక్వెన్సెస్ ని ఎదుర్కోవడానికి ఇష్టం లేకపోవడం ఎక్కువ టైం ఇస్తే భయానికి తనను తాను రీఆర్గనైజ్ చేయడానికి ఎక్కువ స్పేస్ ఇచ్చినట్టు అవుతుంది.
(13:02) సో మీ మైండ్ ఇక్కడ టైం అడుగుతుందంటే అది క్లారిటీ కోసం కాదు బాధ్యత నుంచి రిలీఫ్ కోసం ఎప్పుడైతే ఇలా వెయిట్ చేసినా కూడా రిలీఫ్ దొరకదో అప్పుడు మైండ్ ఇంకొక అడుగు వేస్తుంది. అసలు ఆ పని కరెక్టే కదా అని ప్రశ్నించడం మొదలు పెడుతుంది. మొదట్లో ఉన్న చిన్న తడబాటు మెల్లగా ఒక మోరల్ డౌట్ లా మారుతుంది. నేను ఇప్పుడే చేయాలా అనే ప్రశ్న అసలు ఈ పని చేయడం న్యాయమేనా అనేలా మారుతుంది.
(13:24) ఇక్కడ ఈ అవాయిడెన్స్ ఒక డేంజరస్ లెవెల్ కి చేరుకుంటుంది. ఎందుకంటే పని ఆగిపోతుందని కాదు మీ జడ్జ్మెంట్ ని దెబ్బతీస్తుంది కాబట్టి మైండ్ ఎమోషన్ ని ఎథిక్స్ ని కలిపేస్తుంది. వెనక్కి తగ్గడమే మంచితనం అని సాఫ్ట్ నేచర్ అని లేదా అది బెస్ట్ నాన్ వైలెన్స్ అని నమ్మించడం మొదలు పెడుతుంది. అర్జునుడి విషయంలో కంపాషన్ రెస్పాన్సిబిలిటీ కి వ్యతిరేకమైన వాదనగా మారింది.
(13:47) కానీ గుర్తుపెట్టుకోండి పరిస్థితి భారంగా ఉన్నప్పుడు ఒకవేళ మీరు పారిపోతే మోరల్ క్లారిటీ రాదు. బాధ్యత వేరు మన పర్సనల్ డిస్కంఫర్ట్ వేరు అని విడదీసి చూసినప్పుడే ఈ మోరల్ క్లారిటీ వస్తుంది. ఆ తేడా తెలియనప్పుడు కన్ఫ్యూజన్ కూడా ధర్మంలా అనిపిస్తుంది. పని చేయకపోవడమే గొప్ప గుణంలా కనిపిస్తుంది. సరిగ్గా ఈ పాయింట్ దగ్గరే ఈ యుద్ధం ఇక ధైర్యం లేదా భయం గురించి కాకుండా అసలు రెస్పాన్సిబిలిటీ మన దగ్గర నుంచి ఏం కోరుకుంటుంది అని అర్థం చేసుకోవడం వైపు వెళ్తుంది.
(14:17) అలాంటి సమయంలో ఎవరైనా ఓదార్పు కావాలని కోరుకుంటారు. అర్జునుడు పూర్తిగా కన్ఫ్యూజ్ అయిపోయి ఎమోషనల్ గా షేక్ అయిపోయి ఉన్నాడు. మామూలుగా అయితే ఇలాంటి సిచువేషన్ లో ఎవరైనా ఏం చేస్తారు అంతా మంచే జరుగుతుందిలే బాధపడకు అని ధైర్యం చెప్తూ మనసు కొదుట పడేలా మాట్లాడతారు. కానీ కృష్ణుడు అర్జునుడి కన్ఫ్యూజన్ కరెక్టే అని సపోర్ట్ చేయడు. నీ ఫీలింగ్స్ న్యాయమే అని చెప్పడు.
(14:37) పోనీ కాసేపు రెస్ట్ తీసుకో అని కూడా అనడు. ఆ కన్ఫ్యూజన్ ని క్లియర్ చేయాల్సిన సమస్యలా చూస్తాడు. ఇదే మనకు చాలా ముఖ్యం. భగవద్గీత ఎమోషనల్ కంఫర్ట్ తో అంటే ఒక సీనిక్ బ్యూటీ లేదా హీరోకి ఇచ్చే ఎలివేషన్ లా మొదలవ్వదు. ఒక కరెక్షన్ తో మొదలవుతుంది. అర్జునుడి మనసుకి హాయ్ కలిగించడం కృష్ణుడి బాధ్యత కాదు. అతనికి ఒక క్లియర్ విజన్ ఇవ్వడమే ఆయన పని.
(15:00) ఎందుకంటే ఆగిపోయిన పని మళ్ళీ మొదలవ్వాలంటే కావాల్సింది కంఫర్ట్ కాదు క్లారిటీ గైడెన్స్ అంటే ఒక ఫార్మాట్ లో ఉండాలని చాలా మంది అనుకుంటారు. మీరు కూడా ఎప్పుడోకప్పుడు ఇలా ఆలోచించే ఉంటారు. కానీ భగవద్గీత అక్కడే దానికి పూర్తిగా ఆపోజిట్ డైరెక్షన్ తీసుకుంటుంది. కృష్ణుడు ఓదార్పు ఇవ్వడు కాబట్టి ఆయన ఇచ్చే క్లారిటీ కొంచెం షార్ప్ గా హార్ష్ గా అనిపిస్తుంది.
(15:20) ఎందుకంటే క్లారిటీ వచ్చినప్పుడు కన్ఫ్యూజన్ కి దాక్కునే స్పేస్ ఎగిరిపోతుంది. విషయం క్లియర్ గా లేనప్పుడు మీరు ఆ పని పోస్ట్పోన్ చేయొచ్చు, నెగోషియేట్ చేయొచ్చు, డెసిషన్స్ ని లైట్ తీసుకోవచ్చు. కానీ ఒక్కసారి క్లారిటీ వచ్చిందంటే ఆ ఆప్షన్స్ అన్నీ మారిపోతాయి. క్లారిటీ మిమ్మల్ని బాధ్యతతో డైరెక్ట్ గా ఫేస్ టు ఫేస్ నిలబెడుతుంది.
(15:41) ఇక చూద్దాంలే చేద్దాంలే అనడానికి ఛాన్స్ ఉండదు. అప్పుడు ఏ ఒక్క ఎమోషన్ కి కూడా చోటు దొరకదు. వెయిట్ చేయడానికి సాకు ఉండదు. తప్పించుకునే దారి సడన్ గా మూసుకుపోతుంది కాబట్టి నిజం చెప్పినా సరే ఆ క్లారిటీ చాలా హార్ష్ గా అనిపిస్తుంది. అందుకే చాలా మంది క్లియర్ అండ్ స్ట్రెయిట్ ఫార్వర్డ్ ఆన్సర్స్ ఇస్తుంటే వద్దంటారు. వాళ్లకు అర్థం అవ్వట్లేదని కాదు ఒక్కసారి అర్థమైతే వెంటనే పని మొదలు పెట్టాలనే ప్రెజర్ ఉంటుందనే ఆందోళన.
(16:08) కన్ఫ్యూజన్ ఉన్నప్పుడు చేసే పని నుంచి తప్పించుకోవడం ఈజీ కాబట్టి అది సేఫ్ గా అనిపిస్తుంది. క్లారిటీ వస్తే కదలాలి కాబట్టి అది భారంగా అనిపిస్తుంది. సో కృష్ణుడు సూటిగా మాట్లాడినప్పుడు అది క్రూరత్వం కాదు అర్జునుడి మైండ్ ఎక్కడెక్కడ దాక్కుంటుందో ఆ ప్రదేశాలన్నిటిని క్లెన్స్ చేసే ప్రాసెస్ క్లారిటీ వస్తే దాక్కోలేం కాబట్టి మైండ్ వెంటనే కంఫర్ట్ వైపు చూస్తుంది.
(16:30) ఎమోషనల్ కంఫర్ట్ మిమ్మల్ని సముదాయిస్తుంది. నీ ఫీలింగ్స్ కరెక్ట్ అని చెప్తుంది. ఇప్పటికిప్పుడు పని చేయకపోయినా పర్లేదు అనిపిస్తుంది. కానీ నిజం దానికి పూర్తిగా ఆపోజిట్ గా ఉంటుంది. అది ఓదార్చదు ఉన్నది ఉన్నట్టు బయట పెడుతుంది. కంఫర్ట్ వచ్చేసి నీకు ఇప్పుడు ఎలా అనిపిస్తుంది అని అడిగితే నిజం వచ్చి నీ ఫీలింగ్స్ తో సంబంధం లేకుండా అసలు నువ్వు చేయాల్సిన పనిఏంటి అంటూ నిలదీస్తుంది.
(16:53) భగవద్గీత ఎప్పుడూ కంఫర్ట్ వైపు కాకుండా నిజం వైపు నిలబడుతుంది. ఎమోషన్స్ తప్పని కాదు కానీ ఎమోషన్స్ ఎప్పటికప్పుడు మారుతూ ఉంటాయి. బాధ్యత మాత్రం మారదు. ఒకవేళ మూడ్ సెట్ అయ్యాక నిర్ణయం తీసుకుందామని కూర్చుంటే ఆ పని ఎప్పటికీ వాయిదా పడుతూనే ఉంటుంది. కృష్ణుడు అర్జునుడి బాధను కాదనట్లేదు. కేవలం ఆ బాధను డెసిషన్ మేకర్ గా మారనివ్వట్లేదు అంతే ఎందుకంటే ఒక్కసారి ఆ కంఫర్ట్ కి పవర్ ఇచ్చేస్తే ఇక జీవితంలో మిమ్మల్ని ముందుకు నడిపించే శక్తి ఉండదు.
(17:22) అందుకే భగవద్గీత లైఫ్ ని ఈజీ చేయడానికి ట్రై చేయదు. క్లియర్ గా చూపించడానికి ట్రై చేస్తుంది. నిజం మిమ్మల్ని ఓదార్చడానికి చూడదు కాబట్టి మీ బాధను తగ్గిస్తానని కూడా ప్రామిస్ చేయదు. కృష్ణుడు ఈ విషయంలో చాలా క్లియర్ అసలు విషయం అర్థమైతే నీ బాధ మాయమవుతుంది అని ఆయన చెప్పట్లేదు. ఆయన కన్ఫ్యూజన్ ని అంటే ఏం చేయాలి అనే అన్సర్టెనిటీని మాత్రమే తీసేసాడు.
(17:45) దారి క్లియర్ గా తెలిసినా సరే బాధ ఉండొచ్చు. రెస్పాన్సిబిలిటీ తీర్చడం కష్టంగా అనిపించొచ్చు. దాని కాన్సక్వెన్సెస్ తలుచుకుంటే భారంగా ఉండొచ్చు. కానీ కన్ఫ్యూజన్ ఆ బాధను భరించలేనంత పెద్దదిగా చేస్తుంది. ఎందుకంటే అదిఉన్న బాధకి డౌట్ రిగ్రెట్ మెంటల్ నాయిస్ ని ఎక్స్ట్రాగా తగిలిస్తుంది. క్లారిటీ అంటే అనవసరమైన ఆ మెంటల్ స్ట్రగుల్ ని పక్కన పెట్టేసి బాధను సింపుల్ గా మార్చేస్తుంది.
(18:10) ఒక్కసారి కన్ఫ్యూజన్ పోయిందంటే బాధ మిమ్మల్ని కంట్రోల్ చేయదు. దాన్ని మీకు మీరే కాన్షియస్ గా హ్యాండిల్ చేయగలుగుతారు. ఆ పని చేయడం ఇష్టం లేకపోయినా సరే యక్షన్ సాధ్యమవుతుంది. కృష్ణుడు దానికోసమే ఎమోషనల్ రిలీఫ్ ఇవ్వకుండా నిర్ణయం తీసుకునే శక్తిని ఇస్తాడు. కన్ఫ్యూజన్ తొలగిపోయాక అసలు బాధ్యత తన నుంచి ఏం కోరుకుంటుందో వినడానికి అర్జునుడు ఆఖరిగా సిద్ధమవుతాడు.
(18:35) కన్ఫ్యూజన్ పోయాక మనం చేసే నెక్స్ట్ మిస్టేక్ ఏంటంటే డ్యూటీని మనకు నచ్చినట్టు కంఫర్టబుల్ గా మార్చుకోవడం. ధర్మం అంటే మనకు ఇష్టమైనది ఎక్సైట్మెంట్ ఇచ్చేది లేదా ఆ టైం కి కిక్ ఇచ్చే పని అని అనుకుంటాం. కానీ భగవద్గీత ఉద్దేశం అది కాదు ధర్మం అంటే ప్ాషన్ ఫాలో అవ్వటం కాదు ప్ాషన్ మారుతూ ఉంటుంది. మన మూడ్, ఎనర్జీ, పరిస్థితులు వీటి బట్టి అది వస్తుంది పోతుంది.
(18:59) ధర్మం అంటే బాధ్యత ఒక రెస్పాన్సిబిలిటీ. మీరున్న పొజిషన్ దాంతో పాటు వచ్చే పని అది చేయడం మీకు ఇష్టం ఉన్నా లేకపోయినా సరే దాన్ని ఎంచుకోవడమే ధర్మం. యుద్ధభూమిలో అర్జునుడికి ఏది ఇన్స్పైరింగ్ గా అనిపించలేదు. అక్కడ జరుగుతున్నదిఏది అతని ప్ాషన్ తో ఇష్టానికో దగ్గరగా లేదు. అయినా సరే కృష్ణుడు అతన్ని యుద్ధంలో పోరాటం అనే పని చేయమన్నాడు. దీన్ని బట్టి ఒక విషయం క్లియర్ గా అర్థంఅవ్వాలి.
(19:23) ధర్మం మోటివేషన్ కోసం వెయిట్ చేయదు. మనసు వద్దన్నా సరే అది అక్కడే ఉంటుంది. సో పని భారంగా ఏమాత్రం ఇంట్రెస్ట్ గా లేనట్టు అనిపిస్తే అక్కడ ధర్మం లేదని కాదు మీకు ఎదురుగా ఉన్న ధర్మాన్ని మీరు గుర్తించట్లేదని అర్థం. ధర్మం అంటే మనకు ఇష్టమైంది చేయడం కాదన్నప్పుడు నెక్స్ట్ వచ్చే ప్రశ్న అసలు దాన్ని మనం పట్టించుకోకుండా ఉండగలమా ఉన్న బాధ్యత నుంచి మీరు పక్కకు తప్పుకోవచ్చు కానీ దాని కాన్సక్వెన్సెస్ నుంచి మాత్రం తప్పించుకోలేరని భగవద్గీత సమాధానం చెప్తుంది.
(19:51) మనం ఉండే ప్రతి రోల్ కి ఒక వెయిటేజ్ ఉంటుంది. అది మీరు సృష్టించింది కాదు అలా అని మీకు ఇబ్బందిగా ఉంది కదా అని దాన్ని మీ ఇష్టానికి మానేయలేరు. అర్జునుడు తన గాండీవాన్ని కింద పడేయొచ్చు. కానీ న్యాయం కోసం నిలబడాల్సిన ఒక యోధుడి బాధ్యతను మాత్రం వదిలి పెట్టలేడు. యాక్షన్ తీసుకోకపోయినా సరే ఆ రోల్ అక్కడే ఉంటుంది. అందుకే బాధ్యత వేరు వేరు రూపాల్లో తిరిగి వస్తూనే ఉంటుంది.
(20:14) దాన్ని ఒకసారి ఇగ్నోర్ చేసినంత మాత్రాన అది మాయమైపోదు. రిగ్రెట్ ప్రెజర్ లేదా ఏదో వెలితి లాగానో మళ్ళీ ముందుకు వస్తుంది. దాన్ని మీరు డైరెక్ట్ గా ఫేస్ చేసేంతవరకు లైఫ్ మిమ్మల్ని మళ్ళీ మళ్ళీ అదే పాయింట్ కి తీసుకొస్తూనే ఉంటుంది. సో ధర్మం అనేది మీకు మీరు ఫ్రీగా ఎంచుకునేది కాదు. దాన్ని లైఫ్ మీకు అప్పగించి మీరు ఎప్పుడు గుర్తిస్తారా అని వెయిట్ చేస్తుంది.
(20:36) బాధ్యత మళ్ళీ మళ్ళీ అలా వస్తున్నప్పుడు దాన్ని అవాయిడ్ చేయడం వల్ల మనం ఒక పెనాల్టీ కట్టాల్సి వస్తుంది. అది వెంటనే రాదు అలాగని ఒకేసారి మీద పడిపోదు. చాలా మెల్లగా అడుగులు వేస్తుంది. ప్రతిసారి డ్యూటీని పోస్ట్పోన్ చేసినప్పుడు మనలో ఏదో ఒక చిన్న విషయం కోల్పోతాం. కాన్ఫిడెన్స్ తగ్గుతుంది. సెల్ఫ్ రెస్పెక్ట్ పోగొట్టుకుంటాం. ముందుకు అడుగు వేయడం కంటే వెనక్కి తగ్గడమే మైండ్ కి అలవాటు అయిపోతుంది.
(21:00) భగవద్గీత ఇక్కడ ఒక విషయాన్ని క్లియర్ గా చెప్తుంది. పని చేయకుండా ఉండటం అంటే న్యూట్రల్ గా ఉండటం కాదు అలా ఉండటం వల్ల పరిస్థితులు మారవేమో కానీ అది ఆ మనిషిని మార్చేస్తుంది. కొన్నాళ్ళకి ఆ తడబాటు ఒక అలవాటుగా మారుతుంది. ఈ అలవాటు మీ గుర్తింపు అంటే ఐడెంటిటీగా మారిపోతుంది. మీరు కేవలం ఒక నిర్ణయాన్ని వాయిదా వేయట్లేదు.
(21:21) మీలో ఉన్న పని చేసే సామర్థ్యాన్ని మీకు మీరే డౌట్ పడేలా మిమ్మల్ని మీరు ట్రైన్ చేసుకుంటున్నారు. అందుకే తప్పించుకున్న ఆ క్షణంలో తేలికగా అనిపిస్తుంది. కానీ తరువాత చాలా భారంగా మారుతుంది. ఇప్పుడు మీరు తప్పించుకున్న కష్టం కొంత సమయం తర్వాత మనసులో ఒక ఎదురు దాడిలా తిరిగి వస్తుంది. నువ్వు చేయాల్సిన డ్యూటీని ఎంత కాలం వాయిదా వేస్తే అంత సైకలాజికల్ వెయిట్ పెరుగుతుంది.
(21:44) సో డ్యూటీని అవాయిడ్ చేయడం వల్ల ఫెయిల్యూర్ మాత్రమే మిగులుతుంది. కానీ దానికంటే పెద్ద నష్టం ఏంటంటే మనలో మొదటి నుంచి ఉన్న డెసిషన్ మేకింగ్ కెపాసిటీ మెల్లగా చచ్చిపోతుంది. ఈ కెపాసిటీ తగ్గుతుంది కాబట్టి కృష్ణుడు భగవద్గీతలో దీని గురించే డైరెక్ట్ గా మాట్లాడుతాడు. ఆయన అర్జునుడికి చాలా స్పష్టంగా ఒక మాట చెప్పాడు.
(22:05) పని చేయడం మీదే నీకు అధికారం ఉంది. దాని ఫలితాల మీద కాదు. సింపుల్ గా చెప్పాలంటే చేయాల్సిన పని చేయడం వరకే నీ రెస్పాన్సిబిలిటీ. దాని రిజల్ట్ ని కంట్రోల్ చేయడం నీ చేతుల్లో లేదు. ఎప్పుడైతే రిజల్ట్ కోసమే పని చేయడం మొదలు పెడతారో అప్పుడు మనసులో భయం పుడుతుంది. రిజల్ట్ కి గ్యారెంటీ లేదు కదా అని ఆగిపోతే అవాయిడెన్స్ మొదలవుతుంది. కృష్ణుడు చెప్పిన ఈ పాయింట్ సరిగ్గా ఫాలో అయితే మనసులో ఉన్న కన్ఫ్యూజన్ పోతుంది.
(22:29) ఫెయిల్ అయితే ఎలా అనే సాకులు ఉండవు. సక్సెస్ అయితే అంతా నా గొప్పతనం అనే గర్వం ఉండదు. ఈ రెండు డిస్ట్రాక్షన్స్ అని గుర్తించి బాధ్యతతో పని చేస్తే చాలు. రిజల్ట్ గురించి అతిగా ఆలోచించడమే మనసుని డిస్టర్బ్ చేస్తుంది. మీరు గమనిస్తే కృష్ణుడు ఇక్కడ బాధ్యతను తగ్గించట్లేదు. దాని గురించి మనసులో పెంచుకునే వెయిటేజ్ తగ్గించుకొని మీ రెస్పాన్సిబిలిటీని మీరు మొయ్యగలిగినంత చిన్నదిగా మారుస్తున్నాడు.
(22:53) రిజల్ట్ ని కంట్రోల్ చేయడం మన చేతుల్లో లేదు. కేవలం పని చేయడం వరకే మన వంతు అని అనుకుంటే విషయం చాలా సింపుల్ అయిపోతుంది. చివర్లో ఏమవుతుందని మొత్తం ఇప్పుడే ఫిగర్ అవుట్ చేయాల్సిన పని లేదు. మీరు ఏం చేయాలో మీకు ముందే తెలుసు దాని వైపు చూస్తే చాలు. సో ఒకసారి మీరు కావాలని వాయిదా వేస్తున్న ఆ ఒక్క పని గురించి ఆలోచించండి.
(23:14) అది చేయడం ఏదో ఇబ్బందని రిస్క్ అని కష్టమని అనుకుంటూ దాన్ని ఆపేస్తూ వచ్చారు. దాని గురించి ఇప్పటికే మీరు చాలాసార్లు సంజాయశీలు ఇచ్చుకున్నారు. కానీ ఈ పాయింట్స్ అన్నీ అలాగే ఆలోచిస్తూ ఉండటం వల్ల ఏ ఉపయోగం ఉండదు. కృష్ణుడు చెప్పేది చాలా బేసిక్ పాయింట్. ఫ్యూచర్ గురించి బుర్రలో పెట్టుకునే ఆలోచనలు అపోహలు అన్ని ఆపేసి మీ కళ్ళ ముందున్న అడుగు మీద ఫోకస్ పెట్టండి.
(23:37) ఆ అడుగు వేయడానికి మీకు కాన్ఫిడెన్స్ అవసరం లేదు. దాన్ని అవాయిడ్ చేస్తున్నాను అని ఒప్పుకునే నిజాయితీ మనసులో ఉంటే చాలు మీరు ఎప్పటినుంచో డిలే చేస్తున్న ఆ చిన్న పని ఒకటి ఉంది కదా సరిగ్గా అక్కడే మీ ధర్మం మీ అటెన్షన్ కోసం వెయిట్ చేస్తుంది ఎప్పుడైతే మీరు ముందున్న ఆ ఒక్క అడుగు మీద ఫోకస్ పెడతారో వెంటనే వచ్చే అతి పెద్ద డిస్ట్రాక్షన్ ఏంటంటే ఫలితం రిజల్ట్ మైండ్ వెంటనే ముందుకు వచ్చేసి క్యాలిక్యులేట్ చేయడం మొదలు పెడుతుంది.
(24:05) ఇది వర్కౌట్ అయితే ఏంటి? ఫెయిల్ అయితే ఏంటి? దానివల్ల నా ఇమేజ్ ఏమవుతుంది అని లెక్కలు వేస్తుంది. రిజల్ట్ గురించి ఇలా నిరంతరం ఆలోచించడం బాధ్యతగా అనిపిస్తుంది. నిజానికి అది యక్షన్ కు ఉండాల్సిన ఎనర్జీని లాగేస్తుంది. పనిని సరిగ్గా చేయడం మీద పెట్టాల్సిన ధ్యాసని ఇంకా ఎదురవ్వని కాన్సక్వెన్సెస్ గురించి వరీ అవ్వడానికి వాడేస్తారు.
(24:28) మీ బాడీ పని చేయడానికి రెడీగా ఉంటుంది. కానీ మైండ్ మాత్రం మిమ్మల్ని ఫ్యూచర్ లోకి లాగుతూ ఉంటుంది. రిజల్ట్స్ మీద ఎక్కువగా పెట్టే ఈ ఫోకస్ మీ టెన్షన్ కి కారణం అవుతుంది. పని చేయడం వల్ల మీరు అలసిపోరు. ఆ సక్సెస్ అండ్ ఫెయిల్యూర్ నుంచి వచ్చే మెంటల్ ఓవర్లోడ్ వల్లే అలసిపోతారు. ఎప్పుడైతే రిజల్ట్స్ అన్నిటికంటే సెంటర్ పొజిషన్ తీసుకుంటాయో చిన్న చిన్న పనులు కూడా చాలా బరువుగా అనిపించడం మొదలు పెడతాయి.
(24:50) రిజల్ట్స్ కి మీరు ఎంత ఎక్కువ విలువిస్తే ఆ మొదటి అడుగు వేయడం అంత కష్టమవుతుంది. రిజల్ట్స్ మీ మైండ్ ని ఆక్రమించేసాక ఫియర్ ఆఫ్ ఫెయిల్యూర్ సైలెంట్ గా మనసులోకి జారుకుంటుంది. మీకు భయమేస్తున్నట్టు బయటకి తెలియదు. దానికి బదులుగా అతి జాగ్రత్తగా స్లోగా మారిపోతారు. నేను చాలా స్మార్ట్ గా ఆలోచిస్తున్నాను అని మీకు మీరే చెప్పుకుంటారు.
(25:12) కానీ నిజానికి అక్కడ జరుగుతున్నది ఏంటంటే మీ కదలిక ఆగిపోతుంది. ఈ భయం ఎలా ఉంటుందంటే మెల్లగా ప్రశ్నలు వేస్తుంది. ఒకవేళ ఇది తేడా కొడితే నలుగురిలో చులకనైపోతానేమో తర్వాత బాధపడాల్సి వస్తుందేమో అందరూ ఏమనుకుంటారు? అసలు నన్ను పట్టించుకుంటారా? ఇలా ప్రతి ప్రశ్న మనసులో భారాన్ని పెంచేస్తుంది. చివరికి పని చేయడం కంటే కదలకుండా ఉండటమే ఈజీగా అనిపించేంత భారంగా మారుతుంది.
(25:38) ఇక్కడ సమస్య ఆ పని కాదు ఆ పని చుట్టూరా మీరు ఊహించుకున్న ఫ్యూచర్ మీ మైండ్ ఫెయిల్యూర్ ని ఎన్నిసార్లు రిహర్సల్ చేస్తుందంటే మీ బాడీ పని మొదలు పెట్టడానికి కూడా ఒప్పుకోదు. అవుట్కమ్ గురించి అతిగా ఆలోచించడం ఇలా మెంటల్ పెరాలసిస్ లా మారుతుంది. ఎప్పుడైతే భయం మీ ఆలోచనల్లో ఫ్యూచర్ ని కంట్రోల్ చేస్తుందో అప్పుడు మీరున్న ఆ ప్రెసెంట్ మూమెంట్ మిమ్మల్ని కదిలించే శక్తిని కోల్పోతుంది.
(26:02) భయం మిమ్మల్ని అలా స్తంభించిపోయే స్థితిలో పెట్టినప్పుడు మీలో ఇంకొక విషయం దూరమవ్వడం మొదలవుతుంది. అదే మీ సెల్ఫ్ ఐడెంటిటీ. మీరు ఎంతగా యక్షన్ తీసుకోవడం మానేస్తారో మిమ్మల్ని మీరు ఎప్పుడూ వెనకడుగు వేసే మనిషిలా పనులు వాయిదా వేసే వ్యక్తిలా చూడటం మొదలు పెడతారు. మీకు తెలియకుండానే ఆ ముద్ర మీ మీద పడిపోతుంది.
(26:22) కృష్ణుడు దీనికి చాలా ప్రాక్టికల్ సొల్యూషన్ చెప్తూ ముందు యాక్షన్ తీసుకుంటే ఆ తర్వాత కాన్ఫిడెన్స్ వస్తుంది అని అన్నాడు. చాలా మంది దీనికి ఆపోజిట్ గా ఆలోచిస్తారు. అంటే ముందు కాన్ఫిడెన్స్ రావాలి. తర్వాత పని చేయాలి. అది ఏమాత్రం సాధ్యం కాదు. మీరు ఒక్కసారి అడుగు వేస్తే అది పర్ఫెక్ట్ గా లేకపోయినా సరే లోపల ఏదో ఒకటి మారుతుంది.
(26:43) నేను స్టక్ అయిపోయాను అనే ఫీలింగ్ పోయి నేను చేయగలను అనే ఫీలింగ్ వస్తుంది. మీ యాక్షన్ మీరున్న సిచువేషన్ లో మీ రోల్ తో మిమ్మల్ని మళ్ళీ మళ్ళీ కనెక్ట్ చేస్తుంది. రేపు ఏమైపోతుందో అని 100 ఆలోచనలు చేయడం కంటే నిజాయితీగా వేసే ఒక్క అడుగు మీకు ఎక్కువ బలాన్ని ఇస్తుంది. సో తీసుకునే యాక్షన్ వల్ల సిచువేషన్ మాత్రమే మారదు.
(27:04) అది సైలెంట్ గా మీరు కోల్పోయిన మీ ఐడెంటిటీని వెనక్కి తీసుకొస్తుంది. కానీ దానికి కృష్ణుడు ఇక్కడ ఒక ముఖ్యమైన బాలెన్స్ ని జత చేశాడు. ఆయన పని చేస్తున్నప్పుడు ఒక నిలకడ అంటే స్టెడీనెస్ మెయింటైన్ చేయాలని అర్జునుడికి చెప్పాడు. గెలుపు కోసం మరీ ఎక్కువగా ఆశపడకూడదు. ఓటమి గురించి మరీ లోతుగా భయపడకూడదు. భగవద్గీతలో ఈ బాలెన్స్ నే యోగం అంటారు.
(27:28) అయితే కృష్ణుడు సింపుల్ గా చెప్పే విషయం సక్సెస్ వస్తే పొంగిపోవడం ఫెయిల్యూర్ వస్తే కుంగిపోవడం ఈ రెండు వద్దు రెండు టెంపరరీ విషయాలే రిజల్ట్ బట్టి మీ మూడ్ మారుతూ ఉంటే మీరు ఎప్పటికీ ఫ్రీగా పని చేయలేరు. సిచువేషన్ కి కేవలం రియాక్ట్ అవుతూ ఉండిపోతారు. అయితే ఎఫర్ట్ తగ్గించుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. దాన్ని స్టెబిలైజ్ చేయాలని కృష్ణుడు అన్నాడు. మైండ్ బ్యాలెన్స్డ్ గా ఉన్నప్పుడు మన యక్షన్ ఇంకా చిన్నగా క్లియర్ గా ఉంటుంది.
(27:52) నాకున్న ఇమేజ్ ఏమవుతుందో అని పదే పదే చెక్ చేసుకోకుండా చేయాల్సిన పనిని కరెక్ట్ గా చేస్తారు. మీరు గమనిస్తే కృష్ణుడు కేవలం పని చేయండి ఇంకేమవద్దు అని చెప్పట్లేదు. ఫలితంతో సంబంధం లేకుండా మీ ఇన్నర్ బ్యాలెన్స్ దెబ్బ తినకుండా పని చేయమని చెప్తున్నాడు. కృష్ణుడు మిమ్మల్ని బ్యాలెన్స్ మెయింటైన్ చేయమన్నప్పుడు మనం సక్సెస్ ని కొలిచే పద్ధతిని సైలెంట్ గా మార్చేట్టు చేస్తున్నాడు.
(28:18) సా సాధారణంగా మనం లైఫ్ ని రిజల్ట్స్ తో కొలుస్తాం. సక్సెస్ ఫెయిల్యూర్స్ నలుగురితో వచ్చే గుర్తింపు వీటి గురించి ఆలోచిస్తాం. కానీ భగవద్గీత ఆ కొలమానాన్ని పెట్టే ఎఫర్ట్ వైపు మారుస్తుంది. ఎఫర్ట్ అనేది పూర్తిగా మీ చేతుల్లో ఉండే విషయం. కానీ రిజల్ట్ అలా కాదు. అవి టైమింగ్ మీద వేరే వాళ్ళ మీద మన చేతిలో లేని పరిస్థితుల మీద ఆధారపడి ఉంటాయి.
(28:40) మిమ్మల్ని మీరు రిజల్ట్స్ తో జడ్జ్ చేసుకుంటే మీ సెల్ఫ్ వర్త్ ఎప్పుడూ అన్సర్టైన్ గానే ఉంటుంది. అదే ఎఫర్ట్ బట్టి చూసుకుంటే నిలకడగా ఉంటుంది. అలాగని రిజల్ట్స్ ముఖ్యం కాదని చెప్పట్లేదు. అవి మీ ఇన్నర్ స్టేట్ ని డిసైడ్ చేయకూడదని కృష్ణుడు చెప్తున్నాడు. నిజాయితీగా పని చేయాలి. వచ్చిన రిజల్ట్ నుంచి పాఠం నేర్చుకోవాలి. గెలిచామని గర్వం ఓడిపోయామని బాధ ఇవేవి మొయ్యకుండా ముందుకు వెళ్ళాలి.
(29:03) సో భగవద్గీత ఇక్కడ మీ స్టాండర్డ్స్ ని తగ్గించకుండా అసలు ఆ స్టాండర్డ్స్ ఎక్కడ ఉండాలో నేర్పిస్తుంది. ఎఫర్ట్ అండ్ రిజల్ట్ వేరు వేరని అర్థమయ్యాక ఇప్పుడు ఎలాంటి ప్రెజర్ లేకుండా మనల్ని మనం అర్థం చేసుకోవడానికి స్పేస్ దొరుకుతుంది. ఇక్కడి నుంచి వినడం ఆపేసి గమనించడం మొదలు పెట్టండి. మీరు ఎప్పటి నుంచో వాయిదా వేస్తున్న ఒక నిర్ణయాన్ని గుర్తు తెచ్చుకోండి.
(29:26) అది మరీ అంత పెద్ద విషయం అవ్వాల్సిన అవసరం లేదు. సింపుల్ గా మీరు పక్కన పెడుతున్న ఒక పని అదిఒక కాన్వర్సేషన్ కావచ్చు ఒక చిన్న ప్రయాణం కావచ్చు అది కాకపోతే మీ గ్రోత్ వైపు ఒక చిన్న అడుగు కావచ్చు దాన్ని అనలైజ్ చేయకండి జస్ట్ నాచురల్ గా గుర్తు రానివ్వండి. దాని గురించి ఆలోచించినప్పుడు మీ బాడీ ఎలా రియాక్ట్ అవుతుందో గమనించండి. ఏదైనా ఇబ్బందిగా అనిపిస్తుందా టైట్ గా ఫీల్ అవుతున్నారా లేదా మనసుని డైవర్ట్ చేయాలనే కోరిక కలుగుతుందా? ఆ డెసిషన్ డీటెయిల్స్ కంటే ఈ రియాక్షన్ చాలా ముఖ్యం.
(29:56) మీరు ఇప్పటికిప్పుడే దాన్ని సాల్వ్ చేయాల్సిన పని లేదు జస్ట్ ఆ డిలే అక్కడ ఉందని గుర్తించండి అది చాలు మీలో కలుగుతున్న ఆ హెసిటేషన్ లోనే ఈ టీచింగ్ వర్తిస్తుంది. మీరు గమనించిన ఆ హెసిటేషన్ ఉంది కదా దాంతో ఇప్పుడే ఏం చేయాల్సిన పని లేదు దాన్ని జస్ట్ అలా బ్యాక్ గ్రౌండ్ లో ఉండనివ్వండి. ఇప్పుడు మెల్లగా మీ అటెన్షన్ ని మీ శ్వాస మీదకు మళ్ళంచండి.
(30:18) గాలి లోపలికి రావడం బయటికి వెళ్ళడం గమనించండి. దాన్ని మార్చడానికి ట్రై చేయొద్దు. అది ఎలా ఉందో అలాగే జస్ట్ అబ్సర్వ్ చేయండి. మీరు శ్వాస గమనిస్తుండగా మైండ్ పక్కకి వెళ్ళాలని చూడొచ్చు. డిస్ట్రాక్ట్ అవ్వాలని వేరే ఏదో ఆలోచించాలని లేదా ఈ క్షణం నుంచి పారిపోవాలని ట్రై చేయొచ్చు. ఇది చాలా నార్మల్ అలా జరుగుతుందని మీకు అనిపించగానే సింపుల్ గా మీ ద్యాసను శ్వాస మీదకు మళ్ళీ తీసుకురండి.
(30:44) ఇది మిమ్మల్ని మీరు శాంత పరచుకోవడానికి చేసే పని కాదు. సాధారణంగా మైండ్ ఒక ఎగ్జిట్ ని వెతుకుతున్నప్పుడు దాన్ని పారిపోనివ్వకుండా అక్కడే ఉండేట్టు చేసే ప్రాక్టీస్ ఆ ఇబ్బంది అలాగే ఉన్నప్పుడు మీరు పట్టుకోవడానికి ఈ శ్వాస ఒక స్థిరమైన ఆధారంలా పనిచేస్తుంది. సో ఇప్పుడు మీరు సమస్యను ఫిక్స్ చేయట్లేదు ఏది డిసైడ్ చేసుకోవట్లేదు.
(31:04) కేవలం వాటిని ఇగ్నోర్ చేయకుండా అక్కడే నిలబెట్టడానికి ప్రాక్టీస్ చేస్తున్నారు. ఆ నిర్ణయం గురించి ఆలోచిస్తూ శ్వాసను గమనిస్తున్నప్పుడు అసలు దాని వెనక దాక్కున్న ఎమోషన్ ఏంటో చూడండి. దాని చుట్టూరా ఉన్న కథ కాదు కేవలం ఆ ఫీలింగ్ అది భయం, గిల్ట్, కోపం, రెసిస్టెన్స్ లేదా కేవలం అలసట కూడా కావచ్చు. వాటిని జడ్జ్ చేయకండి అలాగని పక్కకు నెట్టేయకండి.
(31:25) జస్ట్ మీకు మీరే సైలెంట్ గా దానికి ఒక పేరు పెట్టండి. చాలాసార్లు ఈ డిలేస్ కన్ఫ్యూజన్ వల్ల రావు. మనం డైరెక్ట్ గా ఫేస్ చేయడానికి ఇష్టపడని ఎమోషన్స్ వల్లే వస్తాయి. ఈ ఎమోషన్ కి పేరు లేనప్పుడు అది వెనక నుంచి డెసిషన్ ని కంట్రోల్ చేస్తుంది. ఒక్కసారి దాన్ని క్లియర్ గా చూశారంటే దాని గ్రిప్ తగ్గిపోతుంది. ఇప్పుడు మీరేదో తెలియని దానితో ఫైట్ చేయట్లేదు.
(31:48) ఒక స్పెసిఫిక్ విషయం వైపు చూస్తున్నారు. దానికోసం ఇప్పటికిప్పుడే యాక్షన్ తీసుకోవాల్సిన పని లేదు. అసలు ఆ డిలే ని ఏది నడిపిస్తుందో గుర్తించండి. అది చాలు క్లారిటీ ఎప్పుడూ మీ మనసులో ఉన్నదానికి పేరు పెట్టడంతోనే మొదలవుతుంది. ఆ డిలే వెనుకున్న ఎమోషన్ తెలిసాక చాలా మంది చేసే ఒక కామన్ మిస్టేక్ జనాలు పట్టించుకోకుండా దూరంగా ఉండే పనిని డిటాచ్మెంట్ అని కవర్ చేసుకుంటారు.
(32:11) నేను వదిలేస్తున్నాను కామ్గా ఉంటున్నాను రియాక్ట్ అవ్వట్లేదు అని చెప్పుకుంటారు. కానీ అక్కడ వాళ్ళు దేన్ని వదలట్లేదు చేయాల్సిన పనిని తప్పించుకుంటున్నారు. అంతే నిజమైన డిటాచ్మెంట్ మిమ్మల్ని బాధ్యత నుంచి విడదీయదు. అది పని చేస్తూనే అనవసరమైన ఎమోషనల్ నాయిస్ నుంచి మిమ్మల్ని విడదీస్తుంది. అదే ఫేక్ అటాచ్మెంట్ అయితే చాలా పీస్ ఫుల్ గా అనిపిస్తుంది.
(32:32) ఎందుకంటే అది ప్రెజర్ ని తీసేస్తుంది. కానీ కన్ఫ్యూజన్ ని కాదు. అందుకే కొంతమంది వినడానికి చాలా స్పిరిచువల్ గా కామ్ గా మాట్లాడతారు. కానీ ఏళ్ల తరబడి అక్కడే స్టక్ అయిపోతారు. ముందుకు వెళ్ళకపోయినా సరే హాయిగా ఫీల్ అవ్వడం వాళ్ళకు అలవాటయపోతుంది. భగవద్గీత ఇలాంటి కామ్నెస్ ని ఎప్పుడూ సపోర్ట్ చేయదు. డ్యూటీ వెయిట్ చేస్తున్నప్పుడు వెనక్కి తగ్గి చూస్తూ ఉండిపోమని కృష్ణుడు అర్జునుడికి ఎప్పుడూ చెప్పలేదు.
(32:58) డిటాచ్మెంట్ మీ లైఫ్ ని క్లియర్ గా కాకుండా చిన్నదిగా మారుస్తుందంటే అది డిటాచ్మెంటే కాదు కేవలం ఒక ఎస్కేప్ ఫేక్ డిటాచ్మెంట్ అని ఒప్పుకోవడం ఇబ్బందిగా అనిపిస్తే మైండ్ ఇంకొక స్మార్ట్ రూట్ ఎంచుకుంటుంది. స్పిరిచువాలిటీని అడ్డం పెట్టుకొని తప్పించుకోవడం. దీన్నే స్పిరిచువల్ బైపాసింగ్ అంటారు. బాధ్యతను ఫేస్ చేయకుండా టైం కానప్పుడు యక్సెప్టెన్స్, కర్మ, సరెండర్ అంటూ కబుర్లు చెప్తారు.
(33:22) ఇది నా రాతలో లేదేమో యూనివర్స్ చూసుకుంటుందిలే జరిగేదంతా మన మంచికే ఇలాంటి డైలాగ్స్ వినిపిస్తుంటాయి. ఈ మాటలు తప్పు కాదు. కానీ చేయాల్సిన పనిని అవాయిడ్ చేయడానికి వాడినప్పుడు అవి కేవలం స్పిరిచువల్ కవర్ లా కనిపించే సాకులు మాత్రమే. కృష్ణుడు ఈ ట్రిక్ ని ఎప్పుడూ ఒప్పుకోలేదు. యుద్ధభూమిలో నిలబడి ఫిలాసఫీ వెనక దాక్కోవడానికి అర్జునుని అనుమతించలేదు.
(33:44) భగవద్గీత సరెండర్ నేర్పిస్తుంది. అంటే పని మానేయడం కాదు పని చేశాక దాని గురించి చేసే ఆలోచన వదిలేయడం అంతేకానీ పని చేయడానికి బదులుగా దాన్ని వదిలేయడం కాదు. ఇబ్బంది నుంచి పారిపోవడానికి స్పిరిచువాలిటీని వాడితే అది విస్డమ్ అవ్వదు అవాయిడెన్స్ అవుతుంది. స్పిరిచువాలిటీ పేరు చెప్పి పక్కకు తప్పుకున్నంత మాత్రాన బాధ్యత మాయమైపోదు. సైలెంట్ గా వాయిదా పడుతుంది.
(34:08) డైలీ లైఫ్ లో ఈ అవాయిడెన్స్ పెద్ద డ్రామాలా కనిపిస్తుంది. చాలా సింపుల్ గా డిలే డెలిగేషన్ లేదా డిస్ట్రాక్షన్ లా ఎదురవుతుంది. జనాలు ఇది సరైన టైం కాదేమో నాకంటే వేరేవాళ్ళు బాగా చేస్తారులే లేదా ముందు నన్ను నేను సరి చేసుకోవాలి అని అనుకుంటూ ఉంటారు. పైకి వినడానికి ఇవి చాలా మెచూర్డ్ ఆలోచనల్లా అనిపిస్తాయి. కానీ లోపల చూస్తే ఆ బాధ్యత అలానే మిగిలిపోతుంది.
(34:34) కృష్ణుడు ఇలా మెల్లగా జారుకోవడాన్ని ఏరోజు సపోర్ట్ చేయడు. బాధ్యత పూర్తి చేయకుండా యాక్షన్ నుంచి తప్పించుకుంటే ప్రశాంతత రాదని భగవద్గీత చాలా క్లియర్ గా చెప్తుంది. అది కేవలం అన్ఫినిషడ్ బిజినెస్ లా మారి మెంటల్ గా మిమ్మల్ని వెంటాడుతుంది. బాధ్యతను డైరెక్ట్ గా కాకుండా ఇలా పొలైట్ గా అవాయిడ్ చేస్తే అది ముగిసిపోదు అలాగే మిగిలిపోతుంది.
(34:57) ఈ అవాయిడెన్స్ స్పిరిచువల్ కవరింగ్స్ అన్నీ పక్కన పెడితే అసలు డిటాచ్మెంట్ అనేది జనాలు ఊహించుకునే దానికంటే చాలా సింపుల్ నిజమైన డిటాచ్మెంట్ అంటే బాధ్యత నుంచి తప్పించుకోవడం కాదు పనిలో పూర్తిగా ఉంటూనే ఎమోషనల్ డిపెండెన్సీ నుంచి పక్కకు తప్పుకోవడం. డిటాచ్మెంట్ అంటే అప్రూవల్ కోసమో గ్యారెంటీ కోసమో లేదా ఎమోషనల్ కంఫర్ట్ కోసమో చూడకుండా చేయాల్సిన పనిని చేయడం.
(35:19) ఆ పని చేయడం అవసరం కాబట్టి చేస్తారు. అంతేకానీ అది చేస్తే హాయిగా ఉంటుందనో గ్యారెంటీగా రిజల్ట్ వస్తుందనో కాదు యక్షన్ అలాగే ఉంటుంది. కానీ మనసు లోపల జరిగే డ్రామా మాత్రం తగ్గిపోతుంది. అర్జునుడిని పట్టించుకోవడం మానేయమని కృష్ణుడు చెప్పలేదు. అతనిలో ఉన్న అటాచ్మెంట్ ని డెసిషన్ మేకర్ గా మార్చొద్దని చెప్పాడు.
(35:40) డిటాచ్మెంట్ అనేది బాధ్యతలో ఉండే భయాన్ని అంచనాలను మాత్రమే తీసేస్తుంది. అంతేకానీ ఆ ఉన్న బాధ్యతనే తీసేయదు. సో డిటాచ్మెంట్ మిమ్మల్ని పాసివ్ గా మార్చదు. మీ యక్షన్ ని ఇంకా క్లీన్ అండ్ స్టెడీగా మారుస్తుంది. డిటాచ్మెంట్ ని సరిగ్గా అర్థం చేసుకుంటే ఇది చాలా సాధారణ విషయాల్లో కనిపిస్తుంది. ఒక పేరెంట్ పిల్లాడికి హద్దులు పెడుతున్నప్పుడు ఇబ్బందిగా అనిపించినా సరే గిల్ట్ లేదా కోపం లేకుండా చేస్తారు.
(36:06) ఒక ప్రొఫెషనల్ ఎవరో నన్ను పొగడాలి, గుర్తించాలి అని ఎదురు చూడకుండా సిన్సియర్ గా పని చేసుకుపోతాడు. ఒక కష్టమైన కాన్వర్సేషన్ లో అవతలి వాళ్ళు ఎలా రియాక్ట్ అవుతారో కంట్రోల్ చేయకుండా నిజాన్ని చెప్తారు. వీటన్నిటిలోనూ యాక్షన్ క్లియర్ గా ఉంది. కానీ ఎమోషనల్ గా డిపెండ్ అవ్వడం తగ్గింది. వాళ్ళు ఇన్వాల్వ్ అయి ఉన్నారు కానీ పారిపోలేదు.
(36:26) వాళ్ళకు పట్టింపు ఉంది కానీ రిజల్ట్ పై ఉండే భయం వాళ్ళను కంట్రోల్ చేయట్లేదు. ఇక్కడ భగవద్గీత మన రోల్ లో ఉంటూనే ఎమోషనల్ బార్గేనింగ్ మానేయడం నేర్పిస్తుంది. దీనివల్ల పని జరుగుతుంది. దానితో పాటు మనసు కూడా తేలికగా ఉంటుంది. పూర్తిగా ఇన్వాల్వ్ అవ్వడం ఉంటుంది. కానీ మనసులో అటాచ్మెంట్ లేకుండా ఉంటాం. రియల్ లైఫ్ లో డిటాచ్మెంట్ అంటే ఇదే.
(36:49) యాక్షన్ లో డిటాచ్మెంట్ సెట్ అయ్యాక అసలు యుద్ధం లోపల మనసు వైపు షిఫ్ట్ అవుతుంది. భగవద్గీత ఈ విషయంలో చాలా స్ట్రెయిట్ గా మనసు ఆటోమేటిక్ గా మీ ఫ్రెండ్ అవ్వదు. అది మీకు అయితే సపోర్ట్ చేస్తుంది లేదా సైలెంట్ గా మీకు వ్యతిరేకంగా పని చేస్తుంది. ట్రైన్ చేసిన మైండ్ ఏది ముఖ్యమో గుర్తు చేస్తుంది. ఫోకస్ ఉండేలా చూస్తుంది. ఎమోషన్స్ పక్కదారి పట్టినప్పుడు వెనక్కి లాక్కొస్తుంది.
(37:13) ఈ స్టేట్ లో అది నీ ఫ్రెండ్ కానీ కంట్రోల్ లేకుండా వదిలేస్తే భయాన్ని డౌట్స్ ని పెంచేస్తుంది. అప్పుడు అదే మీకు అతి పెద్ద ఎనిమీ అవుతుంది. కృష్ణుడు మనసుని అణచివేయమనో ద్వేషించమనో చెప్పట్లేదు. దాన్ని గవర్న్ చేయాలి అంటే నడిపించాలని చెప్పాడు. గాలికి వదిలేస్తే అది సరైన దాన్ని ఎంచుకోదు. ఏది ఈజీగా ఉంటుందో దాన్నే ఎంచుకుంటుంది. సో ఇక్కడ ప్రశ్న ఏంటంటే మనసుకి పవర్ ఉందా లేదా అని కాదు ఆ పవర్ మీకోసం పని చేస్తుందా లేక మీకు వ్యతిరేకంగా పని చేస్తుందా? ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం మీరు ఒక ప్రెజర్ లో ఉన్నప్పుడే క్లియర్ గా తెలుస్తుంది.
(37:45) అక్కడే రియాక్షన్ అండ్ రెస్పాన్స్ వేరుపడతాయి. రియాక్షన్ అనేది చాలా ఇమ్మీడియట్ గా ఉంటుంది. ఏదో జరుగుతుంది ఎమోషన్ పెరుగుతుంది ఎటు వెళ్తున్నామో చెక్ చేసుకోకుండానే మైండ్ యాక్షన్ లోకి దూసుకు వెళ్తుంది. నోటి నుంచి మాటలు వచ్చేస్తాయి. నిర్ణయాలు జరిగిపోతాయి. పాత అలవాట్లు రిపీట్ అయిపోతాయి. ఇదంతా ఆటోమేటిక్ గా కంట్రోల్ లేకుండా జరిగిపోతున్నట్టు అనిపిస్తుంది. కానీ రెస్పాన్స్ అలా ఉండదు.
(38:09) అక్కడ ఒక చిన్న గ్యాప్ ఉంటుంది. యక్షన్ తీసుకునే ముందు అసలు లోపల ఏం జరుగుతుందో గమనించేంత స్పేస్ ఆ స్పేస్ లో మైండ్ యక్టివ్ గానే ఉంటుంది కానీ ఎమోషన్ వెనక పరిగెట్టకుండా గైడెన్స్ తీసుకుంటుంది. కృష్ణుడి పాఠంలో ఉన్న ఉద్దేశం ఈ గ్యాప్ ని క్రియేట్ చేయడమే. లైఫ్ ని స్లో చేయడానికి కాదు మీ మైండ్ మీ యాక్షన్ ని హైజాక్ చేయకుండా ఆపడానికి ఉంటుంది.
(38:32) ఆ చిన్న పాజ్ మనసుని శత్రువు నుంచి ఒక ఆయుధంలా మారుస్తుంది. నిజమైన మార్పు అనేది గట్టి విల్ పవర్ వల్ల రాదు. ఆ దొరికిన ఆ చిన్న స్పేస్ ని తెలివిగా వాడుకోవడం వల్లే వస్తుంది. రియాక్షన్ కి రెస్పాన్స్ కి మధ్య ఉండే ఆ చిన్న గ్యాప్ డిసిప్లిన్ ఉంటేనే నిలబడుతుంది. మోటివేషన్ వస్తూ పోతూ ఉంటుంది. కొన్ని రోజులు పని చేయాలనిపిస్తుంది.
(38:54) మరి కొన్ని రోజులు అసలు పనే చేయాలనిపించదు. పని కేవలం మోటివేషన్ మీద ఆధారపడితే కన్సిస్టెన్సీ ఎప్పటికీ రాదు. డిసిప్లిన్ దీనికి పూర్తిగా ఆపోజిట్ అది వచ్చే మూడ్ కోసం వెయిట్ చేయదు. మనసు వద్దని చెప్పినా సరే పని జరిగేలా అది ఒక స్ట్రక్చర్ ని క్రియేట్ చేస్తుంది. కృష్ణుడు అర్జునుడిని నువ్వు రెడీ అయ్యాక యుద్ధం చెయ్ ఇన్స్పిరేషన్ వచ్చాకే బాణం సంధించు అని చెప్పలేదు.
(39:17) ఫీలింగ్ ఎలా ఉన్నా సరే ముందు నీ రోల్ లో నిలబడి పని చెయ్ అని చెప్పాడు. అందుకే మోటివేషన్ కంటే డిసిప్లిన్ చాలా పవర్ఫుల్. మోటివేషన్ అనేది ఒక ఎమోషన్ లాంటిది. డిసిప్లిన్ అనేది మనం కావాలని ఎంచుకునేది. డిసిప్లిన్ ఉంటే మైండ్ సాకులు చెప్పడానికో వాయిదా వేయడానికో ఛాన్స్ ఉండదు. సో మీ మైండ్ మీద పట్ట అనేది బలంగా ఫీల్ అవ్వడం వల్ల రాదు. మీ మూడ్ ఎలా ఉన్నా సరే నిలకడగా పని చేయడం వల్ల వస్తుంది.
(39:42) మోటివేషన్ ఉండే చోటకి డిసిప్లిన్ వచ్చాక మైండ్ ని ఎలా డీల్ చేయాలో కృష్ణుడు ఒక క్లియర్ ఫ్రేమ్ వర్క్ ఇస్తాడు. భగవద్గీతలో ఆయన ఏం చెప్పాడంటే మనసు మిమ్మల్ని పైకి లేపొచ్చు లేదా కిందకి లాగేయొచ్చు. దానికి బాధ్యత పూర్తిగా మీదే. మనసు కోఆపరేట్ చేసేదాకా మీరు వెయిట్ చేయకూడదు. మీరే దాన్ని గైడ్ చేయాలి. దీని ప్రాక్టికల్ మీనింగ్ చాలా సింపుల్ మైండ్ వద్దని మొండికేసినప్పుడు దాంతో ఆర్గ్యూ చేయకండి అలాగని అది చెప్పింది గుడ్డిగా ఫాలో అవ్వకండి దానికి ఒక క్లియర్ ఇన్స్ట్రక్షన్ ఇవ్వండి.
(40:13) ఒక చిన్న పని డిసైడ్ అవ్వండి. కేవలం అది మాత్రమే చేయండి. దానికి ముందు పని మొదలు పెట్టాలి. అప్పుడు మైండ్ దానంతట అదే మెల్లగా దారిలోకి వస్తుంది. నిజమైన సెల్ఫ్ కంట్రోల్ అంటే ఇదే మైండ్ ని బలవంతంగా అణచివేయడం కాదు దానితో అనవసరంగా నెగోషియేట్ చేయకుండా ఉండటం యాక్షన్ అనేది ఒక యాంకర్ లాంటిది అది పడితే మైండ్ మెల్లగా ఫాలో అవ్వడం నేర్చుకుంటుంది.
(40:36) మైండ్ ని మీరు ఒక ఫైట్ తో ఓడించలేరు. దాన్ని లీడ్ చేసి ట్రైన్ చేయగలరు. అంతే ఇంతసేపు మనం డ్యూటీ, యక్షన్, డిటాచ్మెంట్, మైండ్ ఇలా చాలా విషయాలు మాట్లాడుకున్నాం. కానీ ఇవన్నీ చివరకు చాలా చిన్నదైన స్పెసిఫిక్ అయిన పాయింట్ దగ్గరే ఆగుతాయి. ఇప్పటికిప్పుడే మీ లైఫ్ మొత్తాన్ని మార్చేయక్కర్లేదు పెద్ద పెద్ద హడావిడి అవసరం లేదు.
(40:59) కేవలం మీరు ఎప్పటికీ తప్పించుకోలేరు అని మీకు ఆల్రెడీ తెలిసిన ఆ ఒక్క పని చాలు మీ కళ్ళ ముందు ఒక విషయం మళ్ళీ మళ్ళీ తిరుగుతూనే ఉంటుంది. దాన్ని మీరు డిలే చేయొచ్చు, డిస్ట్రాక్ట్ అవ్వచ్చు లేదా దానికి వేరే పేర్లు పెట్టొచ్చు. కానీ అది మాత్రం పోదు. ఏది నిజంగా ముఖ్యమో చెప్పడానికి అదే ఒక క్లియర్ సైన్ కృష్ణుడు జరగబోయే కురుక్షేత్ర యుద్ధం మొత్తాన్ని అర్జునుడ్ని తన మనసులోనే సాల్వ్ చేసుకోమని చెప్పలేదు.
(41:25) కేవలం గాండీవం ఎత్తి మొదటి అడుగు వేయమన్నాడు. అలాగే మిమ్మల్ని కూడా ఇప్పటికిప్పుడు మీ లైఫ్ మొత్తాన్ని ఫిక్స్ చేసేయమని ఎవ్వరూ అడగట్లేదు. మీ దగ్గరికి మళ్ళీ మళ్ళీ వస్తూ సైలెంట్ గా మాయం అవ్వడానికి నిరాకరిస్తున్న ఆ ఒక్క పనిని చాలా ఓపికతో గమనించండి. ఆ ఒక్క పనిఏంటో క్లియర్ అయిన తర్వాత కూడా మైండ్ ఇంకా ఖచ్చితంగా ఉండటం కోసం సమాధానాలు వెతుకుతూనే ఉంటుంది.
(41:48) ఈ ఛాయిస్ కరెక్టేనా దీనివల్ల ప్రాబ్లమ్స్ రావు కదా తర్వాత బాధపడాల్సిన పనేం లేదు కదా అని అషూరెన్స్ కావాలంటుంది. కానీ ఈ గ్యారెంటీ చాలా అరుదుగా దొరుకుతుంది. భగవద్గీత ఎప్పుడూ పర్ఫెక్షన్ ఇస్తానని ప్రామిస్ చేయదు. అది కోరుకునేది అవేర్నెస్ మాత్రమే. కాన్షియస్ గా పని చేయడం అంటే తప్పులు చేయకుండా ఉండటం కాదు ఆ పని ఎందుకు చేస్తున్నారో మీకు తెలుసని డిలేస్ వెనక దాక్కోకుండా ఆ బాధ్యతను స్వీకరిస్తున్నారని అర్థం.
(42:14) భయం మొత్తం పోయిందని అర్జునుడు యుద్ధం చేయలేదు. కన్ఫ్యూజన్ పోయి క్లారిటీ వచ్చింది కాబట్టి ఆ యుద్ధం చేశాడు. అలాగే మీరు ముందుకు వెళ్ళడానికి పూర్తి కాన్ఫిడెన్స్ అవసరం లేదు. ఏం చేయాలో తెలిసే నిజాయితి దాని కాన్సక్వెన్సెస్ ని మోయగలిగే విల్లింగ్నెస్ ఇవి ఉంటే చాలు కాన్షియస్ గా వేసే ఒక్క అడుగు అది పర్ఫెక్ట్ కాకపోయినా సరే ఎప్పటికీ తడబడుతూ ఆగిపోవడం కంటే అది ఎంతో బలమైన యాక్షన్ అవుతుంది.
(42:39) అటువంటి అడుగు మీరు ఇవాళ వేయడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారా ఒకవేళ అవునంటే కింద కామెంట్స్ లో ఎస్ అని టైప్ చేయండి. దానితో పాటు ఈ లాంగ్ ఆడియో పాడ్కాస్ట్ పై మీ ఒపీనియన్ ఏంటో కూడా చెప్పండి. ఒకవేళ ఎక్కడైనా బోర్ కొట్టిస్తే నన్ను క్షమించండి. ఇక మీదట దాన్ని ఇంప్రూవ్ చేసుకోవడానికి ట్రై చేస్తాను. ఇక మన ఛానల్ ని సపోర్ట్ చేయడానికి ఒక లైక్ కొట్టండి. అది చాలు నేను మీ లైఫో రామా తిరిగి కలుస్తూనే ఉందాం.
