ప్రమాదపుటంచులో....
(కథ )
రచన : టి. వి. యెల్. గాయత్రి.
పూణే. మహారాష్ట్ర
స్వీయ రచన.
&&&&&&&&&&&&&&&&&
ఆ రోజు శనివారం.
రిలయన్స్ మార్టుకు వెళ్ళటానికి తయారవుతున్నాడు శ్రీకాంత్.
"నాన్నా!ఈ రోజు నా ఫ్రెండ్ పుట్టినరోజు పార్టీ ఉంది." చెప్పింది గార్గి.
"ఏమన్నా గిఫ్ట్ తీసికొని వెళ్తున్నావా!"
"వద్దు నాన్నా!గ్రీటింగ్ కార్డు చాలు!"
బయటికి వెళ్తూ కూతురుని చూశాడు.
తొడలు కనిపించే షార్ట్ వేసుకుని పైన బిగుతుగా ఉండే స్లీవులెస్ బనీను వేసుకొని ఉంది.
"ఇది నైట్ డ్రెస్స్ కదా!పార్టీకి మంచి డ్రెస్స్ వేసుకొని వెళ్ళు!"అన్నాడతడు.
"ఆలాగే నాన్నా!"తలుపేసుకొంది గార్గి.
నిట్టూర్చాడు శ్రీకాంత్.
అతడు రిలయన్స్ మార్టులో సూపర్ వైజర్. దిగువ మధ్యతరగతి కుటుంబీకుడు. కూకట్ పల్లిలో ఉండే ఎమ్ ఐ జి బ్లాకులో నివాసం. భార్య లలిత కళామంజరి అనే బట్టల దుకాణంలో సేల్స్ ఉమెన్ గా పని చేస్తోంది. వాళ్ళ కిద్దరు పిల్లలు. గార్గి, మైత్రేయి.
గార్గి పెద్దది. గార్గి పుట్టిన ఏడేళ్లకు మైత్రేయి పుట్టింది. గార్గి ఇప్పుడు ఇంజనీరింగ్ మూడో సంవత్సరం చదువుతోంది. మైత్రేయి ఎయిత్ క్లాసులో ఉంది.
ఇంజనీరింగులో చేరే దాకా గార్గి కూడా కొంచెం సంప్రదాయంగా ఉండేది. రెండేళ్లు గడిచేసరికి స్నేహితుల ప్రభావమో, సెల్లుఫోన్ ప్రభావమో తెలీదు కానీ గార్గిలో మార్పు మొదలయింది. తల్లిదండ్రులను లెక్క చేయని నిర్లక్ష్యపు ధోరణితో పాటు తన మాటే నెగ్గాలనే పట్టుదల కూడా ఎక్కువయింది. ఆ వయసు వాళ్లకు సహజంగా ఉండే కాన్ఫిడెన్స్.. దానికి తోడు తండ్రి సంపాదన అంతంత మాత్రం. తన సరదాలకు ఎక్కువ డబ్బులివ్వలేదని కోపం.. అసహనం.. వెరసి తల్లిదండ్రులు పొట్ట కూటి కోసం కష్ట పడుతుంటే గార్గి మాత్రం పాశ్చాత్య పోకడకు అలవాటు పడుతూ ఒక సమస్యగా తయారయింది శ్రీకాంత్ దంపతులకు.
కూతురిలో వస్తున్న మార్పు శ్రీకాంతుకు బాధనే కాదు భయాన్ని కూడా కలుగచేస్తోంది.
చాలా సార్లు గార్గికి నచ్చచెప్పి చూశాడు.
"డబ్బులున్న వాళ్లు ఎలా ఉన్నా ఫర్వాలేదు. మనం రూపాయ రూపాయకు వెదుక్కునే వాళ్ళం!మనకు క్యారెక్టర్ ముఖ్యం!ఇంటికి పెద్ద పిల్లవు!బాధ్యతగా చదివి ఉద్యోగం తెచ్చుకుంటే తగిన సంబంధం చూసి పెళ్లి చేస్తాము!నేను, మీ అమ్మ రెక్కలు ముక్కలు చేసుకొని నాలుగు రాళ్లు సంపాదిస్తూ నలుగురిలో గుట్టుగా సంసారం లాగిస్తున్నాము. నువ్వు కొంచెం పధ్ధతిగా ఉంటే బాగుంటుంది!"
అంటూ కూతురికి అనునయంగా బోధించేవాడు.
అతడలా చెప్పంగానే గొడవ మొదలు పెట్టేది గార్గి.
"మా ఫ్రెండ్స్ అందరూ ఇలాగే ఉంటారు. వయసుకు తగ్గట్టుగా ఉండాలిగాని ముసలిదానిలా ఉండమంటే నా వల్ల కాదు!నా ఫ్రెండ్స్ ఉన్నట్లే నేనూ ఉన్నాను. తప్పేంటి? రాజహంసల మధ్య కాకిలాగా నేనుండలేను. వీధిలోకి చూడండి!పాతకాలం పెద్దమ్మల్లాగా ఎవరైనా ఉన్నారా?" అంటూ ఆ పూట అన్నం తినకుండా సాధించేది.
"ఇప్పుడు పిల్లలతో వాదన పెట్టుకొని గెలవగలమా? చిన్న చిన్న కారణాలకే ఇంట్లోంచి వెళ్లిపోవటాలు... లేకపోతే ఆత్మహత్యలు.. రోజూ ఎన్ని చూడటం లేదు. దానిష్ట ప్రకారం ఉండనీయండి!ఆ చదువు కాస్త పూర్తయితే మంచి సంబంధం చూసి పెళ్లి చేద్దాం!అప్పటికి కాస్త కుదురు వస్తుంది లెండి!"అంటూ భర్తకు సర్ది చెప్పేది లలిత.
భార్య చెప్పింది నిజమే!
వీళ్ళ కాలనీలో మూడు నెలల క్రితం ఇంటర్ చదువుతున్న పిల్లొకటి ఆత్మహత్య చేసుకుంది. వాళ్ళ వాళ్ళు బయటికి చెబుతున్న కారణం డిప్రెషనని!లోపల విషయం ఏముందో తెలియదు.
పిల్ల పోయి వాళ్ళేడుస్తుంటే టీవీల వాళ్ళు వారం రోజుల పాటు ఇంటి చుట్టూ తిరిగి ఆ పిల్ల తల్లిదండ్రులని పూట కోసారి హింసించి హింసించి చంపారు.
'ఆ శిక్ష పగవాళ్లకు కూడా వద్దురా 'అని పించింది చుట్టు ప్రక్కల వాళ్లకు.
ఆలోచిస్తూ వీధిలోకి వచ్చాడు శ్రీకాంత్.
బైక్ స్టార్ట్ చేస్తుంటే ఎదురింటి అమ్మాయి కనిపించింది. చిరుగుల చిరుగుల జీన్స్ ప్యాంట్. దాని మీద పొట్ట కనిపించే బనీనొకటి. విరబోసుకున్న జుట్టు.
'సమాజమంతా ఇలాగే ఉంటే తన కూతురు మాత్రం మంచిగా ఎందుకుంటుంది? మార్పు ఎక్కడి నుండి రావాలి? సమాజం నుండా? ఇంటి నుండా? తప్పెవరిది? తల్లిదండ్రులదా? పిల్లలదా? సినిమాల్లో, టీవీల్లో, చివరకు సెల్ ఫోన్లల్లో కనిపించేది ఇలాటి చెత్త మాత్రమే అయినప్పుడు తానొక్కడు ఈ ప్రవాహానికి అడ్డంగా పరిగెత్తితే మాత్రం ఫలితముంటుందా? అలా అని కూతురు జీవితాన్ని గాలికి వదిలేయలేడు...' అనుకుంటూ భారంగా రిలయన్స్ మార్టుకు చేరుకున్నాడతడు.
ఆ రోజు మార్టులో పనెక్కువగా ఉంది.
తనిఖీ ఇన్స్పెక్టర్ సిబ్బందితో వచ్చాడు. లెక్కలన్నీ చూపించేసరికి రాత్రి తొమ్మిది.
ఇంటికి వెళ్దామనుకొంటుండగా మేనేజర్ సుందర్ పిలిచాడు.
"శ్రీకాంత్!అమీర్ పేట బ్రాంచికి వెళ్ళు!అక్కడికి సరుకు ఎంత వచ్చిందో చూసి చెప్పు!కంప్యూటరులో ప్రాబ్లం వచ్చింది."అంటూ పురమాయించాడు.
ఒక్కోసారి అంతే!అనుకోని పని వచ్చి పడుతూ ఉంటుంది.
ఇప్పుడు తొమ్మిది దాటింది. అమీర్ పేట్ బ్రాంచికి వెళ్ళిరావాలంటే ఎంత లేదన్నా పన్నెండు దాటుతుంది.
ఇంటికి ఆలస్యంగా వస్తానని లలితకు ఫోన్ చేసి అమీర్ పేటకు వెళ్ళాడు శ్రీకాంత్.
అక్కడ అంతా చెక్ చేసి వచ్చేసరికి పదకొండు. మేనేజరుకు ఫోన్ చేసి ఇంటికి బయలుదేరాడు. దారిలో సిగ్నల్ పడింది.
తాగి డ్రైవ్ చేస్తున్నారని ఒక కారులో ఉన్న అమ్మాయిల్ని ప్రశ్నిస్తున్నాడు ఇన్స్పెక్టర్.
కారులోనుండి ఒక్కొక్కరుగా అమ్మాయిలు దిగుతున్నారు. తాగి, తూలుతూ ఉన్న అమ్మాయిలు ఇన్స్పెక్టరుతో తగవులాడుతున్నారు.పచ్చి బూతులు మాట్లాడుతున్నారు.
బైకుల మీద వెళుతున్న అల్లరి కుర్రవాళ్ళు కొందరు ఈ తతంగాన్నంతా సెల్ ఫోన్లతో వీడియోలుగా తీస్తున్నారు.
'ఆడపిల్లలు... మరీ ఇంతగా తాగి రాత్రిపూట.. ఖర్మ.. ఖర్మ..' అనుకుంటూ వాళ్ళవైపు చూసి నిర్ఘాంతపోయాడు శ్రీకాంత్.
ఆ పిల్లల మధ్య గార్గి!....
గుండె గుభేలుమంది. చెమటలు పడుతున్నాయతడికి.
ఇంతలో అక్కడికొక పోలీసు జీపు వచ్చి ఆగింది.
ఆడపిల్లల్ని అందరిని అందులోకి ఎక్కించారు పోలీసులు.
కళ్ల ముందే జీపు వెళ్లిపోతోంది.
జీపు వెనకాలే బైకుతో ఫాలో అయ్యాడు శ్రీకాంత్.
పోలీసు స్టేషన్ ముందాగింది జీపు.
ఆడపిల్లల్ని లోపలికి తీసికెళ్లారు పోలీసులు.
బయట ఉన్న కానిస్టేబుల్ దగ్గరికి వెళ్ళాడు శ్రీకాంత్.
"ఏమిటి?" అడిగాడు కానిస్టేబుల్.
"లోపల... లోపల.. మా.. మా అమ్మాయి.." అన్నాడు శ్రీకాంత్ తడబడుతూ. అతడి నాలుక మడతపడుతోంది.
అతడి ముఖంలో దైన్యం.
" వెళ్ళు!"
లోపలికి వచ్చాడు.
లోపల ఆడపిల్లలందరు ముఖాలకు రుమాళ్ళు అడ్డం పెట్టుకొని బల్ల మీద కూర్చుని ఉన్నారు.
తండ్రిని చూడంగానే గార్గి ముఖం పాలిపోయింది. తల దించుకొంది.
ఈ లోపల కానిస్టేబుల్ లోపలికి వచ్చి
"సార్!వీళ్ళల్లో ఇతడి కూతురు ఉందంట." అంటూ ఇన్స్పెక్టరుతో చెప్పాడు
తీక్షణంగా శ్రీకాంత్ వైపు చూశాడు ఇన్స్పెక్టర్.
"పిల్లల్ని ఎలా పెంచుతున్నారయ్యా? తాగి తందనాలాడుతున్నారు. పెద్దవాళ్ళసలు పట్టించుకోరా? ఇట్లాంటి వాళ్ళ వల్లే రోజు రోజుకూ క్రైం రేటు పెరుగుతోంది. అదేమంటే జనాలంతా శాంతిభద్రతలు సరిగ్గా లేవంటూ మా మీద పడిపోతారు. ఇలాగే ఉంటే వీళ్లకు ప్రమాదం!వీళ్ళ వల్ల సొసైటీకి ప్రమాదం! అనవసరపు న్యూసెన్స్!... చూశారుగా ఎలా మమ్మల్ని బూతులు తిడుతున్నారో!కాస్త సంస్కారం నేర్పించడయ్యా!..."అంటూ అరుస్తున్నాడు.
తలవంచుకొని నిలబడ్డాడు శ్రీకాంత్.
కూతురును తీసికొని స్టేషన్ నుండి బయట పడేసరికి గంట పట్టింది.
బైకు మీద కూతురిని కూర్చో బెట్టుకొని ఇంటికి బయలుదేరాడతడు.
గార్గి నుండి వచ్చే ఆల్కహాల్ ఘాటు వాసన అతడి ముక్కుపుటాలకు తగులుతోంది.
ఇంటికొచ్చారిద్దరు.
గదిలోకి వెళ్ళింది గార్గి.
భార్యకు జరిగిందంతా చెప్పాడు శ్రీకాంత్.
కూతురు పిచ్చి డ్రెస్సులు వేసుకుంటుందని లలితకు తెలుసు కానీ పిచ్చి అలవాట్లు చేసుకుందని తెలియదు. ఆ రాత్రి కూతురును వదిలిపెట్టలేదిద్దరు.
ఎవ్వరికీ నిద్రలేదు.
తెల్లవారింది. టీవీలో గార్గి వాళ్ళు చేసిన నిర్వాకం కనిపిస్తోంది.
సోఫాలో మాట్లాడకుండా కూర్చుంది గార్గి.
"చూశావుగా!మన పరువు బజారులో!ఒక్కసారి ఆలోచించు!నువ్వు వెళుతున్న డారి సరియైనదేనా? దీని వల్ల నష్టపోయేదెవరు? నువ్వు మాత్రమే!నీ ఫ్రెండ్స్ వాళ్ళ పేరెంట్స్ డబ్బులున్న వాళ్ళు. ఎలా అయినా పిల్లల జీవితాల్ని నిలబెడతారు. మనం పేదవాళ్ళం!మనకు నైతికత ముఖ్యం. క్యారెక్టర్ ముఖ్యం. నువ్వు మధ్యలో ఉన్నావు కాబట్టి వీడియోలో అంతగా కనిపించటం లేదు. కానీ పరీక్షగా చూస్తే కనిపిస్తావు. మన బం ధువులకు తెలిస్తే రేపట్నించి నేనూ మీ అమ్మా తలెత్తుకోలేము.... విచ్చలవిడిగా తిరగటం వలన నీ కేమొస్తుందో చెప్పు!మంచి ఉద్యోగమా? దానికి చదువు తెలివితేటలు ముఖ్యం. నీ తెలివితేటలు పోలీసు స్టేషన్లలో తెల్లవారుతున్నాయి. ఆలోచించుకో!నీ ఇష్టమొచ్చినట్లు ఉండు!నీ జీవితం నీ ఇష్టం!వెళ్ళు!నీ ఫ్రెండ్స్ తో బ్రతుకు!... నేను మీ అమ్మా ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడము!" అతడి కంఠంలో ఎన్నడూ ధ్వనించని కాఠిన్యం. కళ్ళల్లో ఎరుపు జీర.
గార్గి తలెత్త లేదు.
రెండు రోజులు అందరూ ఇంట్లోనే ఉన్నారు. ఇటు భర్తను అటు కూతురును సముదాయిస్తోంది లలిత.
నాలుగు రోజులు గడిచాయి.
ఉదయం పదిగంటలకు కూతురి దగ్గరికి వచ్చాడు శ్రీకాంత్.
"తయారవ్వు!వెళదాం!"అన్నాడతడు.
ఎక్కడికని అడగలేదు గార్గి.
మౌనంగా తయారయ్యి వచ్చింది.
గార్గిని తీసికొని డాక్టర్ మీనాక్షి దగ్గరికి వచ్చాడు.
ఆమె డ్రగ్స్ కు అలవాటు పడిన వాళ్ళను ట్రీట్ చేస్తూ ఉండే (Psychiatrist.) డాక్టర్.
తను ఒక్కతే గార్గితో మాట్లాడతానని శ్రీకాంతును బయటికి పంపించింది డాక్టర్.
బయట బల్లమీద కూర్చున్నాడు శ్రీకాంత్.
ఓ ఇరవై ఏళ్ల కుర్రవాడితో వచ్చాడొక మధ్యవయస్కుడు.
శ్రీకాంత్ పక్కనే కూర్చున్నాడు.
ఒకరినొకరు పలకరించుకొన్నారు.అతడి పేరు రఘు.
ఆ కుర్రవాడు ఫోనులో మాట్లాడుతూ వరండాలోకి వెళ్ళాడు
"మా అబ్బాయికి ట్రీట్ మెంట్ ఇప్పిస్తున్నాము. డ్రగ్స్ కు అలవాటు పడ్డాడు."చెప్పాడు రఘు.
"ఇప్పుడెలా ఉన్నాడు?"అడిగాడు శ్రీకాంత్.
"ఫర్వాలేదు. చూసుకుంటూ ఉండాలి... ఏం చేద్దాం!బాధ్యత తీసికోవలసిన కొడుకు. చదువు సగంలో ఆగిపోయింది...." రఘు కళ్ళల్లో తడి.
ఓదార్పుగా రఘు భుజం మీద చెయ్యి వేశాడు శ్రీకాంత్.
"మనం పిల్లల గురించి ఎన్నో కలలు కంటుంటాం!అవన్నీ ఛిద్రమై.. ఇలా ట్రీట్ మెంట్లు ఇప్పించుకొనే దౌర్భాగ్యంలో పడి..." కన్నీళ్లు తుడుచుకొన్నాడు రఘు.
"తర్వాత తర్వాత మెల్లగా సెటిల్ అవుతాడు లెండి!" ఏదో అనాలి కాబట్టి అన్నాడు శ్రీకాంత్.
అక్కడున్న చాలా మంది తల్లిదండ్రుల పరిస్థితి అదే.
సంవత్సరం గడిచింది.
మార్టుకు వెళ్ళటానికి తయారవుతున్నాడు శ్రీకాంత్.
"నాన్నా!ఈ రోజు నుండి ఎగ్జామ్స్ మొదలవుతున్నాయి." అంటూ వచ్చింది గార్గి.
"నేను బండి మీద దించనా తల్లీ!"అంటూ పర్సులోనుంచి డబ్బులు తీసి కూతురికిచ్చాడు.
"వద్దులే నాన్నా!బస్ లో వెళ్తాను!"అంటూ అక్షింతలు తండ్రి చేతిలో పెట్టింది గార్గి.
పంజాబీ డ్రెస్స్. పైన చున్నీ. బిగించి వేసుకున్న జడ. నుదుటి మీద బొట్టు. దానికింద అప్పుడే పెట్టుకున్న దేముడి కుంకుమ.
"విజయోస్తు! విజయోస్తు! బాగా రాయి!"అంటూ కూతురి తల మీద రెండు చేతులు పెట్టి ఆశీర్వదించాడు శ్రీకాంత్.
(సమాప్తం )
