*గిరినార్ పర్వతం మీద మధ్యాహ్నం ఒక్కసారి ఎండ కూడా భయపడుతుంది. ఆ సమయంలో దత్తాత్రేయుడు ఒక చిన్న రాతి మీద కూర్చుని, ఆ రాతికి కథ చెప్తాడు…*

 *ఉద్యోగం కోసం బాధపడే వాళ్లందరికీ వినిపించేలా.*

*ఎప్పుడో ఒకప్పుడు ఒక యువకుడు గిరినార్ ఎక్కాడు. పేరు అర్జున్.* *ఇంజనీరింగ్ పూర్తయ్యాక మూడేళ్లుగా ఉద్యోగం కోసం తిరుగుతున్నాడు. ఇంటర్వ్యూలు ఎన్ని వెళ్లాడో లెక్కలేదు.*

 ప్రతిసారీ “మీకు మెయిల్ చేస్తాం” అని చెప్పి మర్చిపోతారు. తల్లి ఒక్క మాట కూడా అడగదు, కానీ ఆమె కళ్లలో నిరీక్షణ చచ్చిపోతున్నట్టు కనిపిస్తుంది. అర్జున్ మనసులో ఒక్కటే అగ్ని… “స్వామీ! నాకు ఒక ఉద్యోగం ఇవ్వండి… ఏదైనా సరే!”

అతను శిఖరానికి చేరి, దత్త గుడి ముందు కూర్చుని ఏడవసాగాడు. ఏడుపు కాదు… అరుపు.

“ఇంతకంటే ఏం చేయమంటారు స్వామీ? నేను చదువుకున్నా, సర్టిఫికెట్లు తెచ్చుకున్నా, నైట్ అవుట్‌లు చేసి ప్రాజెక్టులు పూర్తి చేశాను… ఇంకేం కావాలి? ఒక్క ఆఫర్ లెటర్ కూడా రాలేదు!”

అప్పుడు గుడి పక్కన ఒక సాధువు కనిపించాడు. చిన్నగా, నవ్వుతూ, చేతిలో ఒక పాత బ్యాగ్. అందులో ఏముందో ఎవరికీ తెలియదు.

“ఏడుస్తున్నావ్ ఏంటి బాబూ?” అని అడిగాడు సాధువు.

అర్జున్ కోపంగా చూసి, “ఉద్యోగం రావడం లేదు… ఏం చేయను?”

సాధువు బ్యాగ్ తెరిచి, ఒక చిన్న గాజు బుడ్డి తీసి అర్జున్ చేతిలో పెట్టాడు. బుడ్డి ఖాళీ.

“ఇది నీ భవిష్యత్తు. ఇప్పుడు ఖాళీగా ఉంది కదా… నువ్వు దీన్ని నింపు. ఏమిటితో నింపాలనుకుంటున్నావ్?”

అర్జున్ అయోమయంగా, “ఉద్యోగంతో!”

సాధువు నవ్వాడు. “ఉద్యోగం బుడ్డి కాదు బాబూ… ఉద్యోగం నీ చేతిలో ఉన్న ఈ గాజు బుడ్డిని నింపే నీళ్లు మాత్రమే.

 నువ్వు బుడ్డినే పగిపోతే ఎక్కడి నీళ్లు?”

అర్జున్ మౌనంగా ఉండిపోయాడు.

సాధువు కొనసాగించాడు. “నీకో చిన్న పని ఇస్తాను. ఈ బుడ్డితో కిందికి దిగు. ఈ గిరినార్ కొండ దిగువన ఒక చిన్న బస్తీ ఉంది. అక్కడ ఒక పాత గుడి ఉంది. ఆ గుడి పక్కన ఒక పాత బావి ఉంది… 

ఆ బావిలో నీళ్లు లేవు. ఆ బావిని నింపు. ఒక్క బుడ్డి నీళ్లతో కాదు… నీ జీవితంతో నింపు. నిండగానే నీ బుడ్డి కూడా నిండిపోతుంది.”

అర్జున్ ఏమీ మాట్లాడకుండా లేచాడు. కిందికి దిగాడు. ఆ బస్తీలో ఆ పాత బావి ఉంది. పక్కనే పిల్లలు ఆడుకుంటున్నారు, ఆడుకుంటూ దాహంతో ఏడుస్తున్నారు. అర్జున్ ఆ బావి దగ్గర కూర్చుని, రోజూ ఉదయం నుంచి రాత్రి వరకు పని మొదలెట్టాడు.

 ఎవరైనా వచ్చి నీళ్లు అడిగితే, తన దగ్గర ఉన్న డబ్బా నీళ్లు ఇస్తాడు. ఎవరైనా ఆకలితో ఉంటే, తన జేబులో ఉన్న ఆఖరి పైసా ఇచ్చి బిస్కెట్లు కొనిస్తాడు. ఆ బావి దగ్గరే పడుకుంటాడు.

మూడు నెలలు గడిచాయి. ఒకరోజు ఉదయం ఆ బావిలో ఒక చిన్న ఊట ఊరింది. రెండో రోజు రెండు ఊటలు. మూడో నెలకు బావి నీళ్లతో నిండిపోయింది. పిల్లలు ఆనందంతో గంతులు వేస్తున్నారు. ఆ బస్తీ మొత్తం ఆ బావి చుట్టూ పండగ చేసుకుంది.

అర్జున్ తన చేతిలో ఉన్న గాజు బుడ్డి చూసాడు… అది నిండిపోయింది. ఎప్పుడు నిండిందో కూడా తెలియలేదు.

అదే సాయంత్రం ఒక కారు వచ్చి ఆగింది. ఒక పెద్ద కంపెనీ యజమాని దిగాడు. ఆ బావి గురించి విని వచ్చాడు.

 అర్జున్‌ను చూసి, “మీరు ఇక్కడే ఉన్నారా? మా కంపెనీలో మీకు ఉద్యోగం ఇద్దాం… కానీ ఒక షరతు… ఈ బస్తీలోనే మా బ్రాంచ్ పెట్టాలి. ఇక్కడి పిల్లలకు ఉద్యోగాలు ఇవ్వాలి.”

అర్జున్ నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో దత్తాత్రేయుడు మూడు ముఖాలతో నవ్వినట్టు ఉంది.

అప్పట్నుంచి ఆ బావి ఎప్పుడూ నిండే ఉంటుంది.

అర్జున్ బుడ్డి కూడా ఎప్పుడూ నిండే ఉంటుంది.

ఎందుకంటే ఉద్యోగం అనేది ఆఫర్ లెటర్‌లో రాదు…

ఇతరుల బావులు నింపడంలో వస్తుంది. అది నిజమైన సంతోషం అది ఎప్పటికీ నిన్ను దూరం కాకుండా నీ మీద నమ్మకంతో అడుగుల ముందుకు వేసేలా ప్రోత్సహిస్తుంది...    *ఆధ్యాత్మిక కుటుంబం*