అష్టావక్ర గీత: మౌనం నేర్చుకోండి | అంతరంగ ప్రశాంతతకు ఒక ఆధ్యాత్మిక దృక్కోణం

అష్టావక్ర గీత: మౌనం నేర్చుకోండి | అంతరంగ ప్రశాంతతకు ఒక ఆధ్యాత్మిక దృక్కోణం

Author Name:Spiritual Gyan Vichar

Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@SpiritualGyanVichar785

Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=fX3ZXXl7RzU





Title: అష్టావక్ర గీత: మౌనం నేర్చుకోండి | అంతరంగ ప్రశాంతతకు ఒక ఆధ్యాత్మిక దృక్కోణం

Author Name: Spiritual Gyan Vichar

Description: 🌿 అష్టావక్ర గీత: మౌనం నేర్చుకోండి | అంతరంగ ప్రశాంతతకు ఒక ఆధ్యాత్మిక దృక్కోణం

మౌనం అంటే కేవలం మాటలు మాట్లాడకుండా ఉండటమేనా? లేక మనస్సులోని ఆలోచనలు, భావోద్వేగాలు మరియు అంతర్గత కలతలను గమనించే ఒక లోతైన ఆధ్యాత్మిక మార్గమా?

అష్టావక్ర గీతలోని ఆత్మజ్ఞాన దృక్కోణాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని, ఈ వీడియోలో మౌనం యొక్క అర్థం, దాని అంతర్గత భావం మరియు మన జీవితం పట్ల దాని ఆధ్యాత్మిక దృక్కోణాన్ని సులభమైన భాషలో పరిశీలిస్తాము.

📖 ఈ వీడియోలో మీరు తెలుసుకోగల అంశాలు:

• అష్టావక్ర గీతలో మౌనాన్ని ఎలా అర్థం చేసుకోవచ్చు?
• మౌనం మరియు అంతర్ముఖత మధ్య ఉన్న సంబంధం ఏమిటి?
• నిరంతర ఆలోచనలను గమనించడం ద్వారా మనలో ఏమి అర్థం చేసుకోవచ్చు?
• మాటలకంటే మౌనం ఎప్పుడు మరింత అర్థవంతంగా ఉంటుంది?
• ఆధ్యాత్మిక దృష్టిలో స్వయాన్ని గమనించడం ఎందుకు ముఖ్యమైనదిగా భావిస్తారు?

✨ ఒక సానుకూల సందేశం

ప్రతిరోజూ కొంత సమయం మనతో మనం ప్రశాంతంగా ఉండటం, మన ఆలోచనలను గమనించడం మరియు తొందరగా స్పందించకుండా ఆలోచించడం మన జీవితాన్ని మరింత స్పష్టంగా పరిశీలించడానికి సహాయపడవచ్చు. ఈ వీడియోను అష్టావక్ర గీతలోని ఆధ్యాత్మిక ఆలోచనలను తెలుసుకునే ఒక సాధారణ ప్రయత్నంగా చూడండి.

🙏 మీకు ఈ వీడియో నచ్చితే Like చేయండి, మీకు ఉపయోగకరంగా అనిపించిన విషయాలను ఇతరులతో Share చేయండి. ఇలాంటి ఆధ్యాత్మిక మరియు జ్ఞానపరమైన వీడియోల కోసం మా Channel‌ను Subscribe చేయండి.

💬 మౌనం గురించి మీ అభిప్రాయం ఏమిటి? మీ ఆలోచనలను Comment‌లో తెలియజేయండి.

SEO Keywords: అష్టావక్ర గీత, అష్టావక్ర గీత తెలుగు, మౌనం, మౌనం యొక్క అర్థం, ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానం, ఆత్మజ్ఞానం, అష్టావక్ర బోధనలు, ఆధ్యాత్మిక జీవితం, అంతర్ముఖత, మౌన సాధన

#అష్టావక్రగీత #మౌనం #ఆధ్యాత్మికజ్ఞానం #ఆత్మజ్ఞానం #తెలుగుఆధ్యాత్మికం #అష్టావక్ర #SpiritualWisdom

Transcript:
(00:00) అష్టావక్ర మహాముని జనక మహారాజుకు మరింత వివరిస్తూ ఇలా అన్నారు. ఓ జనక ఇక్కడ ఆత్మ తప్ప మరేమీ లేదు. తెలుసుకునేవాడు లేడు తెలుసుకోబడేది లేదు. ఆత్మను సరైన అర్థంలో తెలుసుకున్నప్పుడు తెలుసుకునేవాడు తెలుసుకోబడే వస్తువు మరియు తెలుసుకునే ప్రక్రియ ఈ మూడు కేవలం కల్పనలే అని జ్ఞానోదయం అవుతుంది. కేవలం ఆత్మ మాత్రమే మిగిలి ఉంటుంది.
(00:37) ఈ ఆత్మ సాక్షాత్కారంలో సాధకుడు సమస్త ద్వైతాన్ని కోల్పోతాడు. ఇక ఇతరము అనేది ఏదీ ఉండదు. ఎలాంటి ప్రయోజనము ఉండదు. ఏ సాధన మిగిలి ఉండదు. సాధకుడి జీవితం సహజంగా ప్రశాంతంగా మరియు స్వతంత్రంగా మారుతుంది. ఇదే అద్వైత తత్వపు అత్యున్నత స్థితి. ఇక్కడ ఎలాంటి బంధము ఉండదు. అన్ని సంబంధాలు కర్తృత్వ భావన మరియు అంచనాలు అంతమైపోతాయి. ఆత్మ యొక్క ఈ లోతైన బోధలో మనసు ఆలోచనలు ఇంద్రియాలు అన్ని దానిలోనే లీనమైపోతాయి.
(01:20) ఇక ఎలాంటి భయం ఉండదు మోహం ఉండదు. దేనిని సాధించాలనే కోరిక ఉండదు. ఈ స్థితి ఏ తపస్సు వల్లనో రాదు నిరంతర అంతర్దృష్టి ద్వారా మాత్రమే వస్తుంది. ఓ జనక ఇదే సత్య అనుభవం తనలో తాను నిలకడగా ఉండటమే మోక్షం అని అష్టావక్రుడు చెబుతున్నాడు. ఎక్కడికి వెళ్ళాల్సిన అవసరం లేదు మోక్షం అనేది ఒక గమ్యస్థానం కాదు అది తన స్వంత ఆత్మలో విశ్రమించే స్థితి సాధకుడు తనంతట తానే పరిపూర్ణుడనని అర్థం చేసుకున్నప్పుడే ఇది అనుభవంలోకి వస్తుంది.
(02:05) అప్పుడు అతనికి ఏ తీర్థయాత్ర, ఏ సాధన లేదా ఏ సిద్ధి పట్ల ఆకాంక్ష ఉండదు. అతను అంతరంగిక శాంతిలో లీనమైపోతాడు. ఆత్మలో స్థిరపడటమే సమస్త ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణానికి గమ్యం. దీనికి ఎలాంటి బాహ్య సాధనాలు అవసరం లేదు. కేవలం అంతర్దృష్టి మాత్రమే కావాలి. నేను ఏమీ చేయడం లేదు అంతా ప్రకృతి మాత్రమే చేస్తోంది అని తెలుసుకోవటమే ఆత్మలో స్థిరపడటం ఈ స్థితిలో సాధకుడు బాహ్య అలజడులకు దూరంగా ఉంటాడు.
(02:45) అతను ఈ ప్రపంచంలో నివసిస్తున్నప్పటికీ దానికి అతీతంగా ఉంటాడు. ఓ జనక ఇదే జీవనన్ముక్త స్థితి. జనక ఏదైతే జరుగుతుందో అది ఆత్మ కాదు కేవలం ఒక దృశ్యం మాత్రమే అన్ని అనుభవాలు అన్ని సంఘటనలు అన్ని ఆలోచనలు అన్ని అనుభవాలు అన్ని సంఘటనలు అన్ని ఆలోచనలు కేవలం దృశ్యాలు మాత్రమే జనక అవి ఆత్మ కాదు సినిమా తెరపై మంటలు కనిపించిన ఆ తెర ఎలాగైతే కాలిపోదో అలాగే జీవితంలో ఎన్ని ఒడిదుడుకుడు వచ్చినా ఆత్మకు ఏమీ అంటదు ఆత్మ కేవలం ఒక నిశ్చలమైన
(03:33) సాక్షి మాత్రమే దానిలో ఏది జరగదు మరియు ఏదీ మారదు అవి ఆత్మ కాదు ఆత్మ కేవలం సాక్షి మాత్రమే దానిలో ఏదీ జరగదు మరియు ఏది మారదరదు. దీనిని అర్థం చేసుకున్న సాధకుడు ప్రతి అనుభవాన్ని దూరం నుండి చూడటం నేర్చుకుంటాడు. ఇప్పుడు అతను దుఃఖాన్ని తనదిగా భావించడు మరియు సుఖంలో మునిగిపోడు. ఈ దృక్పదం అతన్ని నిరంతరం ప్రశాంతంగా ఉంచుతుంది.
(04:10) అనుభవాలు వస్తుంటాయి మరియు పోతుంటాయి. కానీ ఆత్మ స్థిరంగా ఉంటుంది. జనక ఇదే వైరాగ్యానికి మూలం ఆత్మను తెలుసుకున్న తర్వాత సాధకుడిని బంధించేది ఏదీ మిగలదు. అతను అన్నింటిని చూస్తాడు మరియు తెలుసుకుంటాడు కానీ ఎక్కడ బంధించబడడు. దేహం, మనసు, బుద్ధి అన్నీ మార్పు చెందేవే. శాశ్వతమైనది కేవలం ఆ సాక్షి ఆత్మ మాత్రమే శరీరం మనసు మరియు బుద్ధి ఈ మూడు నిరంతరం మారుతూనే ఉంటాయి.
(04:50) వాటికి ఎలాంటి శాశ్వత రూపం లేదు. ఈరోజు ఉన్న శరీరం రేపు ఉండదు. ఇప్పుడు ఉన్న ఆలోచన మరుక్షణంలో మాయమైపోతుంది. కానీ వీటన్నిటిని చూస్తున్నది ఏదైతే ఉందో అది నిశ్చలమైనది. అదే ఆత్మ. ఈ సాక్షి భావమే సాధకుడికి నిజమైన స్థిరత్వాన్ని ఇస్తుంది. ఇది తెలుసుకున్న తర్వాత ఏ బాహ్య మార్పు కూడా సాధకుడిని చలించేలా చేయలేదు. శరీర మరణం కూడా అతన్ని భయపెట్టదు.
(05:22) ఎందుకంటే ఆత్మ ఎప్పటికీ చనిపోదని అతనికి తెలుసు. బుద్ధికి సంబంధించిన చిక్కులు కూడని ఇబ్బంది పెట్టవు. ఎందుకంటే అతను వాటికి అతీతంగా వేరైపోయాడు. ఓ జనక ఇదే స్వేచ్ఛకు మూలం మనస్సు యొక్క మౌనంలోనే ఆత్మ స్వరూపం అవగతం అవుతుంది. మనసు తన కదలికలు అన్నింటిని ఆపివేసినప్పుడు ఆలోచనలు లేదా కల్పనలు చేయనప్పుడు అప్పుడు ఆత్మ స్వయంగా వ్యక్తమవుతుంది.
(05:54) ఈ మౌనం కేవలం నోరు మూసుకుని కూర్చోవడం వల్ల లేదా ఆలోచనలను బలవంతంగా ఆపడం వల్ల తెచ్చినది కాదు అది లోతైన అవగాహనతో దానంతటా అదే పుడుతుంది. మనసు అల్లే ప్రతి ఆలోచన ప్రతి పదము తనను తన నిజ స్వరూపమైన ఆత్మకు దూరం చేస్తుందని సాధకుడికి తెలుసు అవగాహనతో పుడుతుంది. మనసులోని ప్రతి పదం తనను ఆత్మకు దూరం చేస్తుందని సాధకుడికి తెలుసు.
(06:30) అందుకే అతను సహజ మౌనంలోకి ప్రవేశిస్తాడు. ఆ మౌనంలో ఎలాంటి శబ్దం ఉండదు. ఏ పేరు ఉండదు. కేవలం ఉనికి మాత్రమే ఉంటుంది. ఇదే ఆత్మదర్శనం. ఓ జనక ఇదే నిజమైన ధ్యానం. ఈ స్థితిలో సాధకుడు బయటకు సాధారణంగా కనిపించినప్పటికీ లోపల అపరిమితమైన ఆనందంలో స్థిరపడి ఉంటాడు. కోరికలుఏమీ లేనప్పుడే నిజమైన విశ్రాంతి లభిస్తుంది. కోరికలే సంసారానికి మూలబంధనం. మనసు ఏదైనా పొందాలనుకుంటున్నంతవరకు అది అస్థిరంగానే ఉంటుంది.
(07:09) కానీ అష్టావక్రుడు ఏమంటున్నారు అంటే మనసు ఎలాంటి ఆకాంక్షను పట్టుకోకుండా స్థిరపడిన వెంటనే అది సంపూర్ణ విశ్రాంతిని అనుభవిస్తుంది. ఈ విశ్రాంతియే ముక్తి ఇది కేవలం త్యాగం వల్ల రాదు సంపూర్ణ జ్ఞానం వల్ల వస్తుంది. ఏ వస్తువు శాశ్వతమైన ఆనందాన్ని ఇవ్వలేదని సాధకుడు తెలుసుకున్నప్పుడు కోరిక దానంతటా అదే రాలిపోతుంది.
(07:37) అప్పుడు అతను అంతరంగిక శాంతిలో మునిగిపోతాడు. ఇదే సంతోషం ఇదే సమాధి ఈ స్థితిలో ఇక ఎలాంటి ప్రయత్నము మిగలదు. కేవలం సహజమైన ఉనికి మాత్రమే ఉంటుంది. సంసారపు గతి అంతా ఒక భ్రమే అని అష్టావక్రుడు చెబుతున్నాడు. ఆత్మ అచంచలమైనది. సంసారం చంచలత్వానికి ప్రతీక. కానీ అది కేవలం మనసు యొక్క కల్పన మాత్రమే ఆత్మను తెలుసుకున్న వ్యక్తికి కదలిక అనేది కేవలం కనిపించే జగత్తులో మాత్రమే ఉందని తెలుస్తుంది.
(08:13) అది వాస్తవానికి అస్తిత్వం లేనిది. ఆత్మ ఎక్కడికి రాదు ఎక్కడికీ పోదు. ఈ జ్ఞానం సాధకుడిని చంచలత్వం నుండి బయటకు తీసుకువస్తుంది. ఇప్పుడు అతను కదలికలో ఉన్నప్పటికీ లోపల స్థిరంగా ఉంటాడు. సముద్రపు లోతుల్లో అలలు ఎలాగైతే ఉండవో అలాగే ఆత్మ లోతుల్లో ఎలాంటి అలజడి ఉండదు. ఈ స్థిరత్వం అతనికి సంసారం మధ్యలో సంపూర్ణ విశ్రాంతిని ఇస్తుంది. పేరు రూపం మరియు క్రియలు ఆత్మ కావు ఇది నేను ఇది నాది అని మనం ఏమంటామో అది పేరు మరియు రూపంతో ముడిపడి ఉంటుంది.
(08:56) కానీ ఆత్మకు పేరు రూపం మరియు ఎలాంటి క్రియ లేదని అష్టావక్రుడు వివరిస్తాడు. అది కేవలం అస్తిత్వం శుద్ధమైనది నిర్వికల్పమైనది నిరాకారమైనది ఈ అవగాహన వ్యక్తి యొక్క అహంకారాన్ని ఖండిస్తుంది. ఇప్పుడు అతను ఏ గుర్తింపుకు కట్టుబడడు అతను బ్రాహ్మణుడు కాదు క్షత్రియుడు కాదు యోగి కాదు భోగి కాదు అతను కేవలం చైతన్యం మాత్రమే ఈ గుర్తింపే ముక్తికి ద్వారం ఆత్మను తెలుసుకున్న తర్వాత శోకం మరియు హర్షం రెండూ సమసిపోతాయని అష్టావక్రుడు చెబుతున్నాడు.
(09:37) ఆత్మజ్ఞాని సంతోషించడు దుఃఖించడు ఎందుకంటే ఇవి రెండు మనసు యొక్క అనుభవాలే కానీ ఆత్మవి కావని అతనికి తెలుసు జీవితంలోని సంఘటనలను ఒక నాటకం చూస్తున్నట్లుగా అతను చూస్తాడు. ఏ విజయం పైన గర్వం ఉండదు ఏ అపజయం పైన బాధ ఉండదు. కేవలం సాక్షిభావం మాత్రమే ఉంటుంది. ఈ స్థిరత్వమే సాధకుడిని జీవితంలో సహజంగా సరళంగా మరియు లోతుగా చేస్తుంది.
(10:14) ఆత్మను తెలుసుకోవడమే నిజమైన తపస్సు శరీరాన్ని కష్టపెట్టడం కాదు. తపస్సు అంటే కేవలం తపస్సు అంటే అడవులకు వెళ్లిపోవడమో లేక కేవలం శరీరాన్ని కష్టపెట్టడం మాత్రమే కాదు సంసారంలో బాధ్యతల్లో ఉంటూనే మనసును ప్రశాంతంగా ఉంచుకోవడం ఆత్మను తెలుసుకోవడం మరియు దానిలోనే స్థిరపడి ఉండటమే అత్యున్నతమైన తపస్సు అని అష్టావక్రుడు చెబుతున్నాడు. ఆత్మను తెలుసుకోవడం దానిలోనే స్థిరపడి ఉండటమే అత్యున్నతమైన తపస్సు అని అష్టావక్రుడు చెబుతున్నాడు.
(10:52) మనసు సంసారం నుండి విడిపోయి ఆత్మ వైపు మలినప్పుడు అతను తపస్వి అవుతాడు. అప్పుడు ఎటువంటి ప్రత్యేక ఆచరణ లేదా వ్రతం అవసరం ఉండదు. అతను ప్రతి పరిస్థితిలోనూ నిశ్చలంగా ఉంటాడు. ఇదే శాశ్వతమైన సాధన. ఆత్మ అంతటా ఒకేలా ఉంటుందని దానిలో ఎటువంటి బేదం లేదని ప్రత్యేకంగా గమనించాలి. ఆత్మ పురుషుడు కాదు స్త్రీ కాదు పెద్దది కాదు చిన్నది కాదు జ్ఞాని కాదు మూర్ఖుడు కాదు అది కేవలం ఉనికి యొక్కే ఒక స్వరూపం ఆకాశం అంతటా ఒకేలా ఎలా ఉంటుందో అలాగే ఆత్మ కూడా అన్ని
(11:38) ప్రాణులలో సమానంగా ఉంటుంది. ఇది తెలుసుకున్న సాధకుడు సమభావాన్ని అలవర్చుకుంటాడు. ఇక అతను ఎవరిపైనా ఈర్ష పడడు ఎవరిని తక్కువ చేసి చూడడు అతను అందరిలోనూ ఒకే చైతన్యాన్ని చూసినప్పుడు ప్రేమ సహజంగా మారుతుంది. ఇదొక భావన అని అనుకోకండి ఇదొక ఆలోచన అని కూడా అనుకోకండి. ఇది పూర్తిగా నిజమైన అనుభవం. అద్వైతం యొక్క అత్యున్నత స్థితి ఇదే.
(12:12) ఈ భావన నుండే కరుణ అహింస మరియు నిజమైన సేవా భావం జన్మిస్తాయి. ఇప్పుడు సాధకుడికి అంతా తన స్వరూపంగానే మారుతుంది. ఇదే బ్రహ్మ దృష్టి సమస్తం బ్రహ్మమే కదా ఆత్మ సదా ముక్తమైనది బంధం అనేది కేవలం మన నమ్మకం వల్ల కలిగే బ్రహ్మ మాత్రమే ఆత్మ ఎన్నడూ బంధించబడలేదు అది ఎల్లప్పుడూ స్వేచ్ఛగానే ఉంది. చూడండి బంధం అనేది కేవలం మనసు చేసే ఆరోపణ మాత్రమే నేను దుఃఖంలో ఉన్నాను నేను చిక్కుకుపోయాను అని మనసు ఎప్పుడైతే ఎప్పుడైతే చెబుతుందో అప్పుడే అది బంధించబడుతుంది కానీ నేను కేవలం సాక్షిని మాత్రమే నేను కర్తను కాను భోక్తను కాను అని ఎప్పుడైతే
(13:00) తెలుసుకుంటామో అప్పుడు బంధాలన్నీ మాయమైపోతాయి. ఈ ఆత్మజ్ఞానం సాధకుడికి సహజమైన ముక్తిని ప్రసాదిస్తుంది. అతడు ఇక బంధాలను తెంచుకోవడానికి ప్రయత్నించడు ఎందుకంటే అక్కడ తెంచడానికి ఏమీ లేదని అతనికి తెలిసిపోయింది. కేవలం ఆ మిద్యా భావనను తొలగించుకోవాలి. ఎటువంటి పోరాటం లేకుండానే ముక్తిని ప్రసాదించే జ్ఞానం యొక్క శక్తి ఇదే ఇదే అష్టావక్రుని మార్గం ఎలాంటి ప్రయత్నం లేకుండానే ముక్తిని పొందటం సాక్షి భావంతో జీవించేవాడే నిజమైన జ్ఞాని అని అష్టావక్రుడు చెబుతున్నాడు.
(13:44) ఏ వ్యక్తి అయితే ప్రతి పరిస్థితిలోనూ నేను కేవలం చూస్తున్నాను అనే స్థితిలో ఉంటాడో అతడే నిజమైన జ్ఞాని అతడు జరిగే సంఘటనలో భాగం కాడు కేవలం ద్రష్టగా మాత్రమే ఉంటాడు. సుఖం వస్తుంది అతడు చూస్తాడు. దుఃఖం వస్తుంది అతడు చూస్తాడు. ఇదే సాక్షి భావం ఇది ఉదాసీనత కాదు విక్షేపం చంచలత్వం కాదు ఇది పరిపూర్ణమైన ఎరుక మనసు ఏ భావనను కూడా తనదిగా అనుకోనప్పుడు అప్పుడది సహజంగానే విముక్తి పొందుతుంది.
(14:24) ఇది అభ్యాసం వల్ల రాదు జ్ఞానం వల్ల వస్తుంది. ఈ జ్ఞానమే మోక్షం సాక్షి భావమే సాధన యొక్క అత్యున్నత శిఖరం ఇదే ఆత్మ యొక్క జీవితం. ఇక కర్మల విషయానికి వస్తే ఆత్మ కర్మల చేత బంధించబడదు. అది నిరంతరం స్వతంత్రంగానే ఉంటుంది. కర్మలు కేవలం శరీరం మరియు మనసు సుస్థాయిలో మాత్రమే జరుగుతాయి. ఆత్మ వీటన్నింటికీ అతీతమైనది. ఆత్మ కర్త కాదు భోక్త కూడా కాదు దీనిని అర్థం చేసుకోవడం ద్వారానే సాధకుడికి నిజమైన విముక్తి లభిస్తుంది.
(15:05) అప్పుడు అతను మంచి లేదా చెడు కర్మలకు భయపడడు మరియు వాటిలో చిక్కుకోడు కర్తృత్వం అనే అబద్ధపు భావనను అతను వదిలేస్తాడు. ఇప్పుడు అతను కేవలం సాక్షి మాత్రమే. శరీరం చేస్తుంది మనసు ఆలోచిస్తుంది. ప్రకృతి క్రియలమే చేస్తుంది కానీ నేను కేవలం చూస్తున్నాను అని అతను గ్రహిస్తాడు. ఈ స్థితి చాలా లోతును తీసుకువస్తుంది. ఇప్పుడు అతను కర్త కాదు తన నిజ స్వరూపంలో స్థితుడై ఉంటాడు.
(15:39) ఆలోచనల ఆవిర్భావం మరియు లయ ఆత్మను తాకలేవు. ఆకాశంలో మేఘాలు వచ్చి వెళ్ళిపోయినట్లుగా ఆలోచనలు వస్తాయి మరియు వెళ్తాయి కానీ ఆకాశం మాత్రం అలాగే ఉంటుంది. ఆత్మ కూడా అదే విధంగా ఆలోచనలచే అంటబడకుండా ఉంటుంది. ఇది తెలుసుకుని సాధకుడు ఆలోచనలతో పోరాడడు ఇది తెలుసుకుని సాధకుడు ఆలోచనలతో పోరాడడు ఎందుకంటే చీకటితో పోరాడితే అది ఎప్పటికీ పోదని కేవలం వెలుగు వస్తేనే అది మాయమవుతుందని అతనికి తెలుసు అందుకే ఆలోచనలను అణచివేయడు కేవలం ఒడ్డున కూర్చుని ప్రవహించే నదిని
(16:26) చూసినట్లు వాటిని గమనిస్తుంటాడు ఇలా ఇలా సాక్షిగా చూడటమే ఏకైక పరిష్కారం. ఇలా సాక్షిగా చూడటమే పరిష్కారం. ఈ గమనించడం లోతైన కొద్దీ ఆలోచనలు వాటంతటా అవే శాంతిస్తాయి. ఎందుకంటే ఇప్పుడు వాటిని పట్టుకోవటానికి ఏ నేను లేదు. ఈ అవస్థే నిర్వికల్ప సమాధి వైపు తీసుకు వెళుతుంది. ఇక్కడ ఎలాంటి పట్టుదల ఉండదు. కేవలం మౌనం మాత్రమే మిగిలి ఉంటుంది.
(17:04) ఆత్మ ఎప్పుడూ జన్మించదు మరణించదు. ఆత్మ పుట్టుక లేనిది. ఈ శరీరం యొక్క జనన మరణాలు ఆత్మను ప్రభావితం చేయవు. వస్త్రాలు పాతబడితే ఎలాగైతే కొత్తవి వేసుకుంటామో అదేవిధంగా ఆత్మ కేవలం శరీరాన్ని మాత్రమే మారుస్తుంది. కానీ అది స్వయంగా ఎప్పుడూ మార్పు చెందకుండా ఉంటుంది. సాధకుడు ఈ సత్యాన్ని గుర్తించినప్పుడు మరణ భయం అంతమైపోతుంది. అప్పుడు అతను జీవితాన్ని సహజంగా అంగీకరిస్తాడు.
(17:39) జననం అనే గర్వం ఉండదు మరణం అనే చింత ఉండదు. ఈ సమత్వమే జీవితాన్ని దివ్యంగా మారుస్తుంది. ఇదే నిర్వికల్ప శాంతి తెలుసుకోవడానికి ఇంకేమీ మిగిలి లేనప్పుడు ఆత్మజ్ఞానం వ్యక్తమవుతుంది. సాధారణ జ్ఞానంతో మనం వస్తువులను తెలుసుకుంటాము కానీ పారమార్థిక జ్ఞానంలో తెలుసుకోవడం అనేది పూర్తిగా తొలగిపోతుంది. అప్పుడు తెలుసుకునేవాడు జ్ఞాత తెలాడు జ్ఞాత తెలుసుకోబడే వస్తువు జ్ఞేయం తెలుసుకునే ప్రక్రియ జ్ఞానం ఈ మూడు అదృశ్యం అవుతాయి కేవలం అస్తిత్వం ఉనికి మాత్రమేరమే మిగులుతుంది. ఇదే శుద్ధ చైతన్యం ఈ బోధ ఏ
(18:30) తర్కం ద్వారానో రాదు తనలోకి తాను ప్రయాణించడం అంతర్ముఖులు కావడం వల్ల వస్తుంది. ఎప్పుడైతే సాధకుడు అన్నింటిని తెలుసుకొని అలసిపోతాడో మరియు తన ఉనికిని తన అహంకారాన్ని మర్చిపోతాడో అప్పుడే ఆత్మ తనను తాను వ్యక్తపరుస్తుంది. అంతిమంగా ఇదే మౌన మరియు బ్రహ్మ స్వరూప స్థితి గమనించండి ఆత్మలో ఎలాంటి గుణాలు ఉండవు. ఆత్మ నిర్గుణమైనది.
(19:04) జ్ఞానం ప్రేమ ధైర్యం దయ వంటి గుణాలన్నీ ఆత్మ యొక్క వ్యక్తీకరణలు కావచ్చు కానీ ఆత్మ స్వతహాగా గుణరహితమైనది. ఇది తెలుసుకున్న సాధకుడు గుణాలకు అతుక్కుపోడు వాటిని దాటి వెళతాడు. ఆత్మ శుభం కాదు అశుభం కాదని అతనికి తెలుసు. అది కేవలం ఒక ఉనికి మాత్రమే. ఈ జ్ఞానం సాధకుడిని నిష్పాక్షికంగా మారుస్తుంది. ఇప్పుడు అతడు తన సుగుణాలను చూసుకుని తనను తాను గొప్పవాడిగా భావించడు ఇతరుల లోపాలను బట్టి వారిని తక్కువగా అంచనా వేయడు.
(19:43) ఈ నిర్వికార స్థితే ఆత్మ యొక్క నిజ స్వరూపం ఏదైతే చూడబడుతుందోదో అది ఆత్మ కాలేదు. చూడబడేది ఏదైనా చూసేవాడు ద్రష్ట కాలేదు శరీరాన్ని మనసును ఆలోచనలను చూడవచ్చు కాబట్టి ఇవేవి ఆత్మ కాజాలవు ఆత్మ అంటే చూసేది కానీ దానిని ఎవరూ చూడలేరు ఈ సూత్రం సాధకుడిని పదే పదే అంతర్ముఖుడిని చేస్తుంది. ప్రతిసారి అతను ఏదైనా అనుభూతి చెందినప్పుడు ఎవరు చూస్తున్నారు అని తనను తాను ప్రశ్నించుకుంటాడు.
(20:23) చివరకు ఆ నిశశబ్ద నిర్లిప్త సాక్షి వద్దకు చేరుకుంటాడు. అదే ఆత్మ. ఓ జనక ఆత్మ ఎలాంటి సంబంధాలను ఏర్పరచుకోదు. అలాగే వాటిని తెంచుకోదు. అది కేవలం ఒక సాక్షి మాత్రమే. ఆత్మను తల్లి తండ్రి, కొడుకు అని మనం అనుకుంటాము. కానీ అష్టావక్రుడు ఏమంటున్నాడు అంటే ఆత్మకు ఎవరితోనూ ఎలాంటి సంబంధం లేదు. అది అన్ని సంబంధాలకు కేవలం ఒక సాక్షి మాత్రమే.
(20:57) ఇది తెలుసుకున్న తర్వాత సాధకుడికి బాహ్యసంబంధాల పట్ల ఇది తెలుసుకున్న తర్వాత సాధకుడికి బాహ్యసంబంధాల పట్ల సహజమైన వైరాగ్యం కలుగుతుంది. అంతేగాని బాధ్యతలను వదిలి పారిపోవాలనే భావన కాదు నిజానికి అప్పుడే అతనికి బంధం అంటే ఏమిటో ప్రేమ అంటే ఏమిటో స్పష్టంగా అర్థమవుతుంది. ఇప్పుడు అతను ఎలాంటి ప్రతిఫలాపేక్ష లేకుండా భయం లేకుండా స్వచ్ఛంగా ప్రేమిస్తాడు సేవ చేస్తాడు.
(21:34) అంతేగాని వదిలి పారిపోవాలనే భావన కాదు ఇప్పుడు అతను ఎలాంటి ప్రతిఫలాపేక్ష లేకుండా ప్రేమిస్తాడు సేవ చేస్తాడు. ఈ నిష్కామ భావనే మనిషిని ఆత్మకు చేరువ చేస్తుంది. సంబంధాలు ఉంటాయి కానీ బంధనాలు ఉండవు. ఈ అధ్యాయంలో అష్టావక్రుడు మరింత లోతుగా వివరిస్తూ ఆత్మ ఏ ఉద్దేశ్యానికి లోబడి ఉండదు అని చెబుతున్నాడు. అది ఏ దిశలోనూ ప్రయాణించదు.
(22:05) ఆత్మ ఏ లక్ష్యానికి చేరుకోవడానికి వెళ్లడం లేదు. ఏ గమ్యం వైపుగాను అది పయనించడం లేదు. అది ఎల్లప్పుడూ స్థిరంగా పరిపూర్ణంగా మరియు సంపూర్ణమైన తృప్తితో ఉంటుంది. ఏదైనా సాధించాలనేది మనసు యొక్క ఆకలి మాత్రమే ఆత్మకు ఏదీ అసంపూర్ణం కాదు. ఇది తెలుసుకున్న సాధకుడు ఏ ఫలితాన్ని ఆశించి సాధన చేయడు. బదురుగా స్వాభావికంగా తన నిజ స్వరూపంలో స్థిరపడతాడు.
(22:37) సముద్రం అలలకు ఎలాగైతే చలించదో అలాగే ఆత్మ కూడా ప్రతి ఒడిదుడుకుల్లోనూ మార్పు లేకుండా ఉంటుంది. ఇది తెలుసుకోవడం వల్ల లోపల ఒక లోతైన ప్రశాంతత ఏర్పడుతుంది. ఇప్పుడు జీవితం సాధకుడికి ఒక ఆటలా ఒక నాటకంలా మారుతుంది. పోరాటంలా కాదు. మరియు ఇది అంతిమంగా అతనిని సహజమైన ముక్తి వైపు నడిపిస్తుంది. జనక ఈ చైతన్య క్రీడే ఈ సంసారం. మరియు ఆత్మ దానికి అతీతంగా, అలిప్తంగా ఉంటుంది.
(23:11) ప్రపంచంలోని కార్యకలాపాలన్నీ చైతన్యం యొక్క లీలలే. మనస్సు, బుద్ధి, అహంకారం, ఇంద్రియాలు ఇవన్నీ కేవలం శక్తి తరంగాలు మాత్రమే. పరమాత్మ వీటన్నిటికంటే గొప్పవాడు అతడు స్వయం ప్రకాశకుడు నువ్వు ఈ లీలల్లో పాత్రవి కాదు లీలలకు సాక్షివి అనే ఈ ఎరుకలో సాధకుడు పదే పదే స్థిరపడాలి. ఒకరు కల చూసినప్పటికీ అది కేవలం కల అని తనలో తాను ఎలాగైతే తెలుసుకుంటాడో ఈ ప్రపంచ అనుభవం కూడా అలాంటిదే.
(23:49) ఈ దృక్పదం సాధకుడిని అంతర్గతంగా మెర్లిప్తుడిని చేస్తుంది. అయినా కూడా అప్రమత్తంగా మరియు ప్రేమపూర్వకంగా ఉంచుతుంది. ఇప్పుడు అతను జీవితాన్ని తీవ్రంగా కాకుండా పూర్తి ఉనికితో జీవిస్తాడు. ఆత్మ అనుభవం బుద్ధికి లేదా పదాలకు అతీతమైనది. బుద్ధి ఒక పరిమితి వరకు మాత్రమే మార్గ నిర్దేశం చేయగలదు. పరమాత్మ సాక్షాత్కారం దానికి ఆవల ఉన్న విషయం.
(24:25) ఈ అనుభవం శబ్దాలకు అతీతమైనది. ఆలోచనలకు కూడా అతీతమైనది. సాధకుడు తెలుసుకోవాలనే ప్రయత్నాన్ని వదులుకొని తనను తాను కోల్పోవడంలోకి ప్రవేశించినప్పుడే ఆత్మబోధ కలుగుతుంది. ఇది మౌనం నుండి పుడుతుంది. ప్రయత్నం వల్ల కాదు. అందుకే అస్తావక్రుడి మార్గం కర్మ లేదా భక్తి ద్వారా కాదు కేవలం జ్ఞానం మరియు వైరాగ్యం ద్వారానే యరాగ్యం ద్వారానే సుగమవుతుంది.
(24:57) ఎక్కడైతే ప్రశ్నలు రాలిపోతాయో అక్కడే సమాధానం వ్యక్తమవుతుంది. ఆ సమాధానం అసలు ఒక సమాధానమే కాదు బదులుగా ఇది ఉనికికి సంబంధించిన అనుభూతి. ఎంత ఎక్కువ సమయం ఎంత ఎక్కువ ప్రయత్నం చేస్తే దూరం అంతగా పెరుగుతుంది. ఆత్మ అనేది ప్రయత్నంతో కాదు అవగాహనతో ప్రాప్తిస్తుంది. ఇది ఎక్కడి నుంచో తీసుకురావడానికి ఏదైనా వస్తువు కాదు ఆత్మ మీలోని లోతైన అంతరంగం దానిని కేవలం గుర్తించవలసి ఉంటుంది.
(25:37) కన్ను తనను తాను ఎలాగైతే చూసుకోలేదో కానీ అద్దం దొరకగానే తన రూపం స్పష్టంగా కనిపిస్తుందో అదే విధంగా ద్రష్టకు చూసే వాడికి మరియు దృశ్యానికి మధ్య ఉన్న బేదాన్ని అర్థం చేసుకున్న వెంటనే ఆత్మ దానంతటా అదే వ్యక్తమవుతుంది. ఎక్కువ ప్రయత్నం కేవలం మనసు యొక్క కదలికలను పెంచుతుంది అంతే కానీ లోతైన అవగాహన దానిని ఆపి వేస్తుంది. ఎక్కడైతే మనసు ప్రశాంతంగా మారుతుందో అక్కడే ఆత్మ యొక్క కాంతి వెల్లివిరుస్తుంది.
(26:13) ఆత్మను తెలుసుకున్నవాడు జీవితంలో సహజంగా మారిపోతాడు. అతనిలో ఎలాంటి కృత్రిమత్వం మిగలదు. ఆత్మను తెలుసుకున్నవాడు ఎలాంటి మతపరమైన ముసుగు ధరించడని అలాగే ఎవరికీ దేనిని నిరూపించుకోవడానికి ప్రయత్నించడని అష్టావక్రుడు చెబుతున్నాడు. అతను చాలా సహజంగా, సరళంగా, మౌనంగా మరియు ప్రామాణికంగా ఉంటాడు. లోపల ఎలా ఉంటాడో బయట కూడా అలాగే ఉంటాడు. అతని మాటలలో తీయదనుడు.
(26:47) అతని మాటలలో తీయదనం కాదు సత్యం ఉంటుంది. అతని ఉనికిలోనే ప్రశాంతత లభిస్తుంది. అతను ఏ మతానికి సిద్ధాంతానికి లేదా సంస్థకు కట్టుబడి ఉండడు. అతనికి ఎలాంటి చిహ్నం ఉండదు. అతను ఎలాంటి దావారు చేయడు. కేవలం తన సహజ స్థితిలో ఉనికిని కలిగి ఉంటాడు. ఇదే ఆత్మ యొక్క కాంతి. ఇందులో ఎలాంటి ఆడంబరం కానీ ప్రదర్శన కానీ ఉండదు. మరియు ఈ స్వచ్ఛమైన ఉనికియే ఇతరులను కూడా ఆత్మ వైపుకు ఆకర్షిస్తుంది.
(27:25) అస్తావక్ర మహాముని పలికిన ఈ అద్భుతమైన మరియు నిశశబ్దమైన సత్యాల ప్రవాహం ఇక్కడితో ముగియలేదు. నిజానికి ఇది మనలో ఒక కొత్త మేలు కొడుపుకు నాంది పలుకుతోంది. ఆత్మజ్ఞాని యొక్క ఆ సహజత్వం ఆ సరళత్వం ఆ మౌనమే మనందరి అంతిమ గమ్యం. ఈ జీవితపు ఉరుకులు పరుగుల మధ్య మనం ఎవరో మనమే మర్చిపోయి మర్చిపోయి ఈ ప్రపంచం కల్పించిన ఎన్నో పాత్రల వెనక దాగిన నిజాన్ని మనం గుర్తించలేకపోతున్నాము.
(28:02) నేను నాది అనే చిన్న గిరి గీసుకుని అందులోనే సుఖ దుఃఖాలను అనుభవిస్తూ అదే శాశ్వతమైనది అనుకొని భ్రమిస్తూ వెతుకుతున్నాము కానీ మహర్షి మాటలు విన్న తర్వాత మన అంతరంగంలో కానీ మహర్షి చెప్పిన ఈ మాటలు విన్న తర్వాత మన ఉరుకులు పరుగుల జీవితంలో ఒక్క క్షణం పాటు అంతరంగంలో ఒక లోతైన ప్రశాంతత ఆవరిస్తుంది కదూ ఆ క్షణకాలపు ప్రశాంతతే మీ వాస్తవమైన నిజ స్వరూపం దాన్ని బయట ఎక్కడో వెతకాల్సిన పని లేదు కదు ఆ ప్రశాంతతే మీ నిజ స్వరూపం బయట జరిగే సంఘటనలు వచ్చే పోయే మనుషులు
(28:49) కలిగే ఆలోచనలు అన్నీ ఆకాశంలో తేలియాడే మేఘాల లాంటివేనని మీరు మాత్రం ఆ అంతులేని స్వచ్ఛమైన ఆకాశమమని ఈ క్షణ క్షణంలో మీకు లోతుగా అవగతం అవుతూ ఉంటుంది. జీవితం ఒక పోరాటం కాదు అదొక ఆట ఒక అందమైన నాటకం అని అర్థమైనప్పుడు మనసు మీది భారం దానంతటా అదే దిగిపోతుంది. ఇకపై మీరు మీ జీవితంలో ఏ పరిస్థితి ఎదురైనా ఏ కష్టం వచ్చినా ఏ సుఖం పలకరించినా దానికి మీరు కేవలం ఒక సాక్షిగా మాత్రమే నిలబడగలిగితే మీరే జీవన్ముక్తులు ఎంత అద్భుతమైన విషయం కదదు మోక్షం కోసం
(29:35) ఎక్కడికో అడవులకు వెళ్ళక్కర్లేదు పనులు మానుకోనక్కర్లేదు శరీరాన్ని కష్టపెట్టాల్సిన అవసరం అంతకన్నా లేదు ఉన్నచోటనే ఉంటూ చేస్తున్నప పని చేస్తూనే లోపల మాత్రం తామరాకు మీద నీటి బొట్టులా అంటకుండా ఏ గుర్తింపుకు కట్టుబడకుండా ఉండటమే నిజమైన తపస్సు ఎన్ని జన్మల నుంచో మనం మోస్తున్న భారాలన్నీ మన ఆలోచనలు మన అంచనాలు సృష్టించినవే ఈ సత్యాన్ని గ్రహించిన క్షణమే మనసు ఎంతో తేలిక పడుతుంది.
(30:12) ఒకసారి కళ్ళు మూసుకొని మీ లోపలికి మీరు చూసుకోండి అక్కడ ఏ ఆందోళన లేదు ఏ అన్వేషణ లేదు ఏ కోరిక లేదు ఉన్నదల్లా అనంతమైన మౌనం ప్రశాంతమైన ఉనికి మాత్రమే మనం రోజు ఆడుతున్న ఈ జీవిత నాటకంలో విజయం సాధించిన అపజయం ఎదురైనా అవన్నీ ఆత్మను తాకలేవనే స్పృహ కలిగినప్పుడు మనలోని ఆవేదనలన్నీ మంచుల ల కరిగిపోతాయి. బంధాలన్నీ ప్రేమగా మారతాయి కానీ బంధనాలుగా ఉండిపోవు.
(30:47) ఇతరుల పట్ల ద్వేషం మన పట్ల మనకు ఉన్న అపరాధ భావన అన్ని తుడిచి పెట్టుకుపోతాయి. ఒక చిన్న పసిపిల్లాడిలా మనసు స్వచ్ఛంగా సహజంగా మారుతుంది. అష్టావక్రుడు చెప్పిన ఆ జీవన్ముక్తుని లక్షణాలు ఎక్కడో ఆకాశం మీద లేవు. అవి మీలోనే నిద్రపోతున్నాయి. వాటిని మేల్కొలపడానికి కావలసింది కేవలం నేను చూస్తున్నాను అన్న ఎరుక మాత్రమే ఈ ప్రపంచంలో అందరూ ఏదో ఒకటి పొందాలని ఏదో సాధించాలని పరిగెడుతూనే ఉన్నారు.
(31:24) కానీ ఏమీ కాకుండా కేవలం తానుగా మిగిలిపోవడమే అత్యున్నతమైన సాధన అని ఈ బోధ మనకు గుర్తు చేస్తోంది. ఆత్మ దేనిని అంటుకోదు దేనికి అంటదు ఈ ఒక్క సత్యాన్ని మీరు మీ జీవితంలో ప్రతి క్షణం గుర్తుపెట్టుకో గలిగితే ఇకో గలిగితే ఇక ఏ కష్టము మిమ్మల్ని కుంగదీయలేదు ఏ భయము మిమ్మల్ని భయపెట్టలేదు. మీరు వెతుకుతున్న శాంతి మీరు కోరుకుంటున్న ఆనందం బయట ఎక్కడో లేదు అది మీరే మీరు తప్ప ఇక్కడ ఇంకేదీ లేదు వెతకాల్సింది ఏదీ లేదు ఎప్పుడైతే మీరు నేను చేసేవాడిని కాను కేవలం చూసేవాడిని
(32:09) మాత్రమే అని అనుభూతి చెందుతారో అప్పుడే మీలోని భయాలన్నీ మరణ భయంతో సహా పటాపంచలు అయిపోతాయి. అప్పుడు మీ చూపులో కరుణ, నడకలో స్వేచ్ఛ, మాటలో మాధుర్యం, దానంతటా అవే వస్తాయి. మనసు ప్రశాంతంగా ఉన్నప్పుడు ఉదయించే ఆ మౌనం ఆ ఆనందమే భగవంతుని నిజమైన రూపం. ఈ అనంతమైన విశ్వంలో అణువణువున నిండి ఉన్న చైతన్యం మీలో కూడా ప్రవహిస్తోందని, మీరు ఆ బ్రహ్మమేనని తెలుసుకోవడమే నిజమైన జ్ఞానం.
(32:47) ఈ అత్యున్నతమైన అద్వైత సత్యాన్ని వింటూ ఈ ఆత్మజ్ఞాన ప్రయాణంలో మాతో పాటు నడిచిన ప్రతి ఒక్క హృదయానికి పేరుపేరున హృదయపూర్వక కృతజ్ఞతలు మీరు విన్న ఈ మాటలు కేవలం శబ్దాలుగా గాలిలో కలిసిపోకూడదని అవి మీ అంతరంగంలో నాటుకొని ఒక మహా వృక్షమై మీకు శాశ్వతమైన ఆనందాన్ని విశ్రాంతిని అందించాలని మనస్ఫూర్తిగా ఆకాంష ంషిస్తున్నాము ఈ క్షణం నుంచి మీరు ఎక్కడున్నా ఏ స్థితిలో ఉన్నా సాక్షి భావం అనే ఆ అద్భుతమైన వెలుగు మిమ్మల్ని దారి నడిపించాలి.
(33:30) మీ మనసులోని చంచలత్వం శాంతించి మీ హృదయం నిష్కల్మషమైన ప్రేమతో వికసించి మీ అంతరాత్మ ఆ పరమానంద స్థితిలో సదా నిలకడగా ఉండాలని ప్రార్థిస్తున్నాము. ఏ భయము లేని ఏ బంధము లేని ఆ పూర్ణ స్వేచ్ఛ మీ సొంతం కావాలి. అష్టావక్రుడు బోధించిన ఆ అచంచలమైన శాంతి మీకు సదా తోడుగా నిలవాలి. ఎల్లప్పుడూ ఆత్మానందంలో విహరించండి. లోకాహ సమస్తాః సుఖినో భవంతు ఓం శాంతిహి శాంతిహి శాంతిహి