వేదవ్యాసుడు వేద సాహిత్యాన్ని సంకలనం చేయడంలో ఒక మహత్తరమైన కృషి చేశాడు. పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు మొదలైన వాటితో సహా, నేడు మనకు లభ్యమవుతున్న వేద గ్రంథాలన్నీ, కాలగమనంలో మిగిలి ఉన్న వ్యాసదేవుడు సంకలనం చేసిన శ్లోకాలన్నింటిలో కేవలం 7% మాత్రమేనని అంచనా. వాస్తవానికి ఆయన ఇంతకంటే చాలా ఎక్కువ రాశారు.

వేదవ్యాసుడు మొదట ఆదిమ వేదాన్ని నాలుగు భాగాలుగా విభజించి, ప్రతి విభాగాన్ని తన శిష్యులలో ఒకరికి అప్పగించాడు.

వారు తమ వంతుగా ఆ జ్ఞానాన్ని తమ శిష్యులకు ఉపవిభజన చేశారు, తద్వారా ఈ క్రింది జ్ఞాన శాఖలన్నీ ఆవిర్భవించాయి:

1) ఋగ్వేదం (పైల ఋషికి బోధించబడింది)

2) సామవేదం (జైమిని ఋషికి బోధించబడింది)

3) యజుర్వేదం (వైశంపాయన ఋషికి బోధించబడింది)

4) అధర్వణ వేదం (సుమంతునికి బోధించబడింది)

జ్ఞానానికి అసలైన మూలం వేదాలే.  లౌకికమైనా, అతీంద్రియమైనా, వేదాల మూల గ్రంథానికి చెందని జ్ఞాన శాఖలు ఏవీ లేవు. అవి కేవలం వేర్వేరు శాఖలుగా అభివృద్ధి చెందాయి.                                              Vedavyasa did a monumental work in compiling the Vedic literature. All the Vedic texts we have today, including all the Puranas, Upanishads, and so on are estimated to be just 7% of all the verses compiled by Vyasadeva that survived the passage of time. Originally he wrote much more. 

Vedavyasa originally divided the original Veda into four and passed each division to one of his disciples. 

They in turn subdivided the knowledge amongst their different disciples, giving birth to all different branches of knowledge:

1) Ṛg Veda (taught to Paila Ṛṣi)

2) Sāma Veda (taught to Jaimini Rishi)

3) Yajur Veda (taught to Vaiśampāyana Rishi)

4) Atharva Veda (taught to Sumantu)

The original source of knowledge is the Vedas. There are no branches of knowledge, either mundane or transcendental, which do not belong to the original text of the Vedas. They have simply been developed into different branches.