Shakespeare’s: What’s Next Is Still in Your Hands | షేక్స్పియర్: రాబోయేది ఇంకా మీ చేతుల్లోనే ఉంది

Shakespeare’s: What’s Next Is Still in Your Hands | షేక్స్పియర్: రాబోయేది ఇంకా మీ చేతుల్లోనే ఉంది

Author Name:The Wisdom Compass

Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@TheWisdomCompass

Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=JoBd5gvIW3E



Transcript:
(00:05) పదఏళ్ల క్రితం ఎప్పుడో చేసిన ఒక చిన్న తప్పు లేదా ఎవరితోనో మాట్లాడినప్పుడు దొర్లిన ఒక చిన్న పొరపాటు వీటి గురించి మనం ఎప్పుడైనా ఆలోచించామా? అంటే నిన్న పొద్దున్నే ఏం తిన్నామో కూడా సరిగ్గా గుర్తుంచుకోలేని మన మెదరకు పదేళ్ల నాటి ఆ చిన్న తప్పు మాత్రం రాత్రి పడుకునే ముందు ఎందుకు అంత స్పష్టంగా గుర్తొస్తుందో కదా అవును ఇది చాలా చాలా లోతైన విషయం.
(00:28) ఆ తప్పును తలుచుకుని మనం ఎప్పటికీ ఎందుకు అంతలా సిగ్గుపడుతుంటాం లేదా ఆ ఒక్క నిర్ణయం వల్ల జరిగిన నష్టాన్ని తలుచుకొని ఎందుకు కుమిలిపోతుంటాం అనేది ఒక పెద్ద ప్రశ్న. కచ్చితంగా ఈనాటి మన ఈ లోతైన విశ్లేషణలో మనం మాట్లాడుకోబోయే అంశం సరిగ్గా ఇదే. గతం అనే ఆ బరువైన చీకటి గదిలో బంది అయిన మన మనసుకు ఒక తక్షణ విముక్తిని ప్రసాదించే ఒకే ఒక్క సత్యం గురించి మనం మాట్లాడుకోబోతున్నాం.
(00:52) ఆ నీడల నుంచి ఆ అపరాధ భావన నుంచి మనల్ని మనం ఎలా బయట పడేసుకోవాలి అన్న దానిపై ఈరోజు మనం చాలా ప్రశాంతంగా ధ్యానపూర్వకంగా అన్వేషించబోతున్నాం. ఈ అన్వేషణకు ఉమ్ ఒక అద్భుతమైన ప్రారంభ బిందువు ఉంది. అదేమిటంటే 1564 లో ఇంగ్లాండ్లోని స్ట్రాట్ఫోర్డ్ అపాన్ ఎవాన్ లో జన్మించిన గొప్ప దార్శనికుడు విలియం షేక్స్పియర్ చెప్పిన ఒక గొప్ప మాట. చూడండి మనం ఆయనను సాధారణంగా ఒక గొప్ప కవిగానో లేదా నాటక రచయితగానో మాత్రమే చూస్తాం కదా అవును కదా ఎక్కువగా ఆయన నాటకాల గురించే మాట్లాడుకుంటారు అందరూ నిజమే కానీ సిగ్మండ్ ఫ్రాయిడ్ లాంటివారు ఆధునిక మనస్తత్వ శాస్త్రం అనే ఒక
(01:35) సబ్జెక్టు ను తీసుకురాకముందే అసలు మానవ మనస్సు ఎలా పనిచేస్తుందో దాని లోపలి సంక్లిష్టతలు ఏమిటో షేక్స్పియర్ కు చాలా స్పష్టంగా తెలుసు. ఒక రకంగా ఆయన మానవ మనస్తత్వాన్ని అత్యద్భుతంగా ఆవిష్కరించిన దార్శనికుడు వావ్ దార్శనికుడు అంటే మానవ నైజాన్ని చదివిన వ్యక్తి అన్నమాట ఎక్సాక్ట్లీ ఉదాహరణకు మాక్బెత్ నాటకంలో ఆ అపరాధ భావన గురించి లేదా హామ్లెట్ నాటకంలో అతిగా ఆలోచించడం అదేనండి ఓవర్ థింకింగ్ గురించి ఆయన రాసిన విధానం చూస్తే ఆయన ఎంత గొప్ప ఫిలాసఫరో మనకు అర్థమవుతుంది.
(02:14) ఆయన చెప్పిన ఆ అద్భుతమైన మాట ఏమిటంటే జరిగినది మారదు కానీ ముందున్నది ఇంకా నీ చేతిలోనే ఉంది. జరిగినది మారదు కానీ ముందున్నది ఇంకా నీ చేతుల్లోనే ఉంది. వినడానికి చాలా బాగుంది. అవును ఈ డిజిటల్ యుగంలో మన గత తప్పుల తాలూకు నీడలు ప్రతిధ్వనిస్తున్న ప్రస్తుత తరుణంలో ఈ మాటలు మనకు చాలా పెద్ద ఊరటనిస్తాయి. కానీ ఇక్కడ నాకు ఒక ప్రశ్న వస్తుంది.
(02:38) జరిగిన దాన్ని మార్చలేం అన్నది ఒక పచ్చి నిజం. కానీ మన మనసు సహజంగానే జరిగిన చేదు సంఘటనలను పగిలిన రికార్డుల పదే పదే గుర్తు చేస్తూ ఉంటుంది కదా అలాంటప్పుడు ఆ గతాన్ని వదిలేయడం ఎలా సాధ్యం అంటే మన మెదడు ఊరుకోదు కదా నేను అలా చేసి ఉండకూడదు లేదా ఆ నిర్ణయం తీసుకోకుండా ఉంటే బాగుండేది అని పదే పదే మనల్ని ఆ గతం దగ్గరికే లాగుతుంది.
(03:03) అది చాలా సహజం బయట పడదామని మనం ఎంత ప్రయత్నించినా ఆ గతంలోనే కూరుకుపోయేలా చేసే ఒక బలమైన కారణం ఉంది. అంటే సైకలాజికల్ గా చూసుకుంటే మన మెదడు డిజైన్ చేయబడిందే అందుకు ఇది పరిణామ క్రమానికి సంబంధించిన విషయం. పరిణామ క్రమం అంటే ఎవల్యూషన్ అంటారు కదా అదా? అవును అవును ఆదిమానవుల కాలంలో ఒక పొదలో ఏదో ప్రమాదకరమైన జంతువు ఉందన్న విషయాన్ని ఒకసారి మర్చిపోతే ప్రాణాలకే మొప్పు కదా కాబట్టి మన మెదడు ఎప్పుడూ పాజిటివ్ విషయాల కంటే నెగిటివ్ విషయాలను మనం చేసిన తప్పులను చాలా బలంగా రికార్డు చేసుకుంటుంది.
(03:44) దీనినే సైకాలజీలో నెగిటివిటీ బయాస్ అంటారు. ఓ అంటే అప్పట్లో ఇది ప్రాణాలను కాపాడటానికి ఉపయోగపడింది అన్నమాట. ఎగజాక్ట్లీ కానీ ఇప్పుడు మనం బతుకుతున్న ఈ సురక్షితమైన యుగంలో ప్రాణహాని లేకపోయినా ఎప్పుడో పంపిన ఒక తప్పు ఈమెయిల్ నో లేదా దెబ్బ తిన్న ఒక సంబంధాన్నో తలుచుకుని మెదడు అదే స్థాయిలో భయపడుతుంది. అంటే మనల్ని మనం రక్షించుకోవడానికి మెదడు చేసే ప్రయత్నమే మనకు శిక్షలా మారుతుంది.
(04:14) దీన్ని చూస్తుంటే నాకు ఒక విషయం అనిపిస్తోంది. మనం ఒక పొయ్య మీద మాడిపోయిన బ్రెడ్ ముక్కను తీసుకుని దాన్ని ఎలాగైనా మళ్ళీ మామూలు బ్రెడ్ లాగా మార్చేయాలని గీకినట్లుగా అనిపిస్తుంది. ఎంత అద్భుతమైన ఉపమానం అవును కదా దాన్ని ఎంత గీకినా అది మామూలు బ్రెడ్ అవ్వదు పైగా ఆ మాడిన మసి అంతా మన చేతులకు అంటుకుంటుంది. గతంలో జరిగిన సంఘటన కూడా అంతేనేమో దాన్ని ఎంత సరిదిద్దాలని చూస్తే అంత నష్టం కలుగుతోంది.
(04:42) కరెక్ట్ ఆ మాడిన మసి మన చేతులకు అంటుకోవడం అన్నది ఇక్కడ జరుగుతున్న వాస్తవానికి చాలా ఖచ్చితమైన పోలిక ఆ మసి అంటుకోవడమే మన వర్తమానం కూడా పాడవ్వడం అసలు మన బాధ అంతా జరిగిన సంఘటన వల్ల రావడం లేదు ఇక్కడ మనం ఒక ముఖ్యమైన మెకానిజం అర్థం చేసుకోవాలి ఏమిటది కర్మ సిద్ధాంతం లా ఆఫ్ కర్మ అంటారు కదా ఒక సంఘటన జరిగింది అది వాస్తవం అంటే కర్మ సిద్ధాంతం ప్రకారం ఒక కారణం దానికి తగిన ఫలితం రెండు రెండు జరిగిపోయాయి.
(05:12) గడిచిపోయిన గతం సముద్రంలో కలిసిపోయిన నది లాంటిది దాన్ని మనం వెనక్కి తీసుకురాలేం కానీ ఆ వాస్తవాన్ని అంగీకరించడానికి మన మనసు నిరాకరిస్తుంది. అంటే జరిగిన దాన్ని ఒప్పుకోకపోవడమే మన బాధకు కారణం అంటారా? నూటికినూ శాతం ఇలా ఎందుకు జరగాలి నాకే ఎందుకు జరగాలి అని మనం ఒక మానసిక ఘర్షణ అంటే ఒక మెంటల్ రెసిస్టెన్స్ సృష్టిస్తాం.
(05:36) వాస్తవానికి మన అంచనాలకు మరియు జరిగిన నిజానికి మధ్య ఉండే ఆ ఘర్షణే అసలైన బాధ జరిగిన దాన్ని అంగీకరించడం అంటే దాన్ని సమర్ధించడం కాదు అవును ఈ వాస్తవం ఇలాగే ఉందని గుర్తించడం మాత్రమే ఆ అంగీకారం బలహీనత కాదండి అది అత్యున్నతమైన తెలివితేటలకు నిదర్శనం. సరే ఆ ఘర్షణ పడకుండా అంగీకరించాం అనుకుందాం. ఆ తర్వాత ఏంటి? తప్పు జరిగిపోయింది కాబట్టి ఆ తప్పుతోనే మన ప్రయాణం ఆగిపోయినట్లు కాదు కదా అస్సలు కాదు కానీ చాలా మంది గ్రహించని ఒక అసలైన సత్యం ఇక్కడే ఉంది.
(06:10) మనం చేసిన తప్పులే మన గుర్తింపు కాదు నిస్సహాయత నుండి స్వేచ్ఛ వైపు మనం వేసే అడుగు ఇక్కడే మొదలవుతుంది. ఇక్కడే షేక్స్పియర్ చెప్పిన మాటలోని రెండో సగం వస్తుంది. ముందున్నది ఇంకా నీ చేతుల్లోనే ఉంది. ఇదొక గొప్ప ఊరట. కానీ ఆ ఊరటను మనం మన జీవితంలోకి ఎలా తెచ్చుకోవాలి? దీన్ని మనం రెండు విధాలుగా చూడొచ్చు. మొదటిది ఒక శిల్పి ఉదాహరణ తీసుకుందాం.
(06:36) ఒక శిల్పి ఉలిదెబ్బ టప్పి రాయి విరిగినప్పుడు ఆ శిల్పాన్ని వదిలేడు కదా ఆ విరిగిన మిగిలిన రాయితోనే ఒక అద్భుతాన్ని సృష్టిస్తాడు. మన జీవితం కూడా అంతే. చాలా బాగుంది పోలిక. అంటే ప్రతి కొత్త క్షణం ఒక స్వచ్ఛమైన అవకాశం. అవును ఇంకొక ఉదాహరణ ఏమిటంటే నదిలో పడవ ప్రయాణం. గడిచిన నీటిని వెనక్కి తేలేము అది వాస్తవం కానీ పడవను ముందుకు నడిపించే ఆ చుక్కాని అంటే ఆ టిల్లర్ అది మన చేతుల్లోనే ఉంది కదా నిజమే నీరు వెళ్ళిపోయినా ఆ స్టీరింగ్ మన చేతుల్లోనే ఉంటుంది.
(07:11) కానీ నాకు బలమైన సందేహం వస్తుంది ఇక్కడ చిన్న చిన్న తప్పులకు ఇది సరిపోతుందేమో కానీ ఎవరి జీవితంలోనైనా ఒక పెద్ద కోలుకోలేని ఆర్థిక నష్టం జరిగినప్పుడు లేదా ఎవరినైనా పరుషమైన మాటలని ఒక బంధాన్ని పూర్తిగా నాశనం చేసుకున్నప్పుడు ఆ అపరాధ భావన ఆ గిల్ట్ చాలా బరువుగా ఉంటుంది కదా అవును అది చాలా కష్టమైన సమయం ఆ బరువును మోస్తూ వర్తమానంలో ఆ చుక్కానిని ఎలా తిప్పగలం ఇది ఆచరణలో ఎలా సాధ్యం? మీరు అడిగింది చాలా ప్రాక్టికల్ ప్రశ్న.
(07:43) పెద్ద తప్పులు చేసినప్పుడు వెంటనే ఆ బరువు అంత సులభంగా దిగిపోదు. కానీ అక్కడ మనం ఉపయోగించాల్సిన ఒక అద్భుతమైన టెక్నిక్ ఉంది. దాన్నే కాగ్నిటివ్ డిఫ్యూజన్ లేదా సాక్షి భావన అంటారు. సాక్షి భావన అంటే ఒక విట్నెస్ లాగా చూడటమా? ఎగజాక్ట్లీ ఆ అపరాధ భావనను అనచి వేయడానికి ప్రయత్నించకుండా దాన్ని ఒక బయటి వ్యక్తిలా గమనించడం.
(08:08) మనలో ఒక భావోద్వేగం ఉప్పెనలా వచ్చినప్పుడు నేనే ఆ అపరాధాన్ని అని కాకుండా ఒక అపరాధ భావన నా గుండా ప్రయాణిస్తోంది అని గుర్తించాలి. అంటే ఆ ఫీలింగే మనకి మధ్య ఒక దూరం పెంచడం అన్నమాట. అవును పశ్చాత్తాపం కలిగినప్పుడు అది జరిగిపోయింది అని అంగీకరించి ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుని ఇప్పుడు నేను తీసుకోగలిగిన అత్యంత స్పృహతో కూడిన అడుగు ఏమిటి అని ప్రశ్నించుకోవాలి.
(08:33) ఇది నాకు ఒక వాస్తవ సంఘటనను గుర్తు చేస్తుంది. ఒక యువ ఉద్యోగి తన కెరియర్ మొదట్లో ఒక పెద్ద క్లైంట్ కు సంబంధించిన ప్రాజెక్ట్ లో చాలా నిర్లక్ష్యంగా వ్యవహరించి కంపెనీకి పెద్ద నష్టం తెచ్చాడు. చాలా మందికి ఇలాంటి అనుభవాలు ఉంటాయి. అవును ఆ గిల్ట్ తో అతను వారం రోజులు డిప్రెషన్ లోకి వెళ్ళిపోయాడు. కానీ ఆ తర్వాత తను ఆ తప్పును పూర్తిగా అంగీకరించి ఎక్కడ తన ప్రాసెస్ ఫెయిల్ అయిందో ఒక లోతైన రిపోర్ట్ తయారు చేసి మేనేజ్మెంట్ కి ఇచ్చాడు.
(09:03) ఆ ఒక్క అడుగు అతన్ని ఆ గిల్ట్ నుంచి బయట పడేసింది. చూశారా తప్పుని వదిలేసి ఆ చుక్కానిని వర్తమానం వైపు తిప్పడం అంటే ఇదే అలాగే బిడ్డని కోల్పోయినా ఇతర పిల్లలకు మార్గదర్శనం చేసే తల్లి గురించి వినుంటాం లేదా విఫలమే మళ్ళీ సరికొత్తగా ప్రారంభించిన వ్యాపారవేత్తలు ఇదంతా ఆ అంగీకారం ఇచ్చే బలమే నిజమే వాళ్ళు ఆ బరువును వదిలేసి ముందుకు సాగారు.
(09:28) దీన్నే నేను బురదలో వికసించే తామరపువ్వుతో పోలుస్తాను. గతంలోని అజ్ఞానమే భవిష్యత్తు జ్ఞానానికి ఎరువుగా మారుతుంది. వావ్ బురదలో వికసించే తామర పువ్వు ఎంత అద్భుతమైన మాట. ఆ అజ్ఞానమే ఎరువుగా మారుతుంది. అవునండి అయితే ఇదంతా మనం సైకలాజికల్ గా మాట్లాడుకుంటున్నాం. ఇక జరగబోయేది మన అస్తిత్వాన్ని పూర్తిగా మార్చేస్తుంది. ఇక్కడే మనం భారతీయ తత్వశాస్త్రం ప్రత్యేకించి అద్వైత వేదాంతం కోణంలోకి వెళ్ళబోతున్నాం.
(09:57) అద్వైత వేదాంతమా ఇది వినడానికి కొంచెం బరువైన పదంగా అనిపిస్తుంది కానీ ఆ సైకలాజికల్ బరువును పూర్తిగా తొలగించే అంతటి శక్తి దానికి ఎలా ఉంటుంది? ఎందుకంటే అది అసలు సమస్య మూలాన్నే తీసేస్తుంది. అద్వైతం ప్రకారం మన ఉనికిలో రెండు భాగాలు ఉన్నాయి. ఒకటి నిరంతరం మారిపోయేది దాన్ని ప్రకృతి అంటారు. ప్రకృతి అంటే మన చుట్టూ ఉండే నేచర్ కదా కేవలం అది మాత్రమే కాదు మన శరీరం మన మనసు మన ఆలోచనలు మన భావోద్వేగాలు మనం చేసిన తప్పులు ఇవన్నీ కూడా ఈ ప్రకృతికి సంబంధించినవే.
(10:34) వీటికి గతం ఉంటుంది భవిష్యత్తు ఉంటుంది కానీ మనలో ఇంకో భాగం ఉంది. అదేమిటి అది ఎప్పటికీ మారనిది దాన్ని పురుషుడు లేదా స్వచ్ఛమైన చైతన్యం అంటారు ప్యూర్ కాన్షియస్నెస్ అన్నమాట ఈ చైతన్యానికి గతంతో సంబంధమే లేదు. ఒక్క నిమిషం దీన్ని బట్టి చూస్తే ఎప్పుడో పదేళ్ల క్రితం ఒక తప్పు జరిగింది అంటే అది అప్పటి మన మానసిక స్థితికి సంబంధించిన పరిణామం మాత్రమే అంటారా? ఖచ్చితంగా అది ప్రకృతిలోని ఒక భాగం చేసిన పని కానీ అంతర్గతంగా మనలో ఉండి వీటన్నింటిని గమనిస్తున్న ఆ చైతన్యానికి ఆ పురుషుడికి ఎలాంటి మచ్చ అంటదు.
(11:12) ఆ చైతన్యం ఎప్పుడూ స్వచ్ఛంగానే ఉంటుంది. ఈ పాయింట్ చాలా చాలా ఆసక్తికరంగా ఉంది. దీన్ని నేను మరింత స్పష్టంగా విజువలైజ్ చేసుకుంటున్నాను. ఒక సినిమా థియేటర్ లో స్క్రీన్ ని ఊహించుకోండి. చెప్పండి. థియేటర్ లో సినిమా ఆడుతున్నప్పుడు తెర మీద ఎన్నో జరుగుతుంటాయి. ఒక సినిమాలో పెద్ద అగ్ని పర్వతం బద్దలయి మంటలుఎగిసి పడతాయి. తెరమీద మంటలు ఎంత భయంకరంగా ఉన్నా ఆ స్క్రీన్ ఏమాత్రం కాలిపోదు కదా అద్భుతం ఇది అద్వైతాన్ని వివరించడానికి సరైన ఉదాహరణ.
(11:42) అలాగే సినిమాలో సునామి వస్తే స్క్రీన్ తడిసిపోదు. మనం అనుభవిస్తున్న ఈ జీవితం మనం చేసిన తప్పులు ఆ అపరాధ భావన అంతా తెరమీద ఆడుతున్న సినిమా లాంటిది. కానీ మన అసలైన ఉనికి ఆ సాక్షి భావన ఏదైతే ఉందో అది ఆ స్క్రీన్ లాంటిది. అవునవును ఆ తెరపై ఆడుతున్న పాత్రతో మనం పూర్తిగా మమేకమైపోయి నేనే ఆ తప్పు చేశాను అని ఫీల్ అవ్వడం వల్లే బాధంతా ఎప్పుడైతే మనం ఆ స్క్రీన్ లాగా కేవలం గమనించే వారిగా మారతామో అప్పుడు అద్వైతం చెప్పే అంతిమ సత్యం నేను కర్తను కాను అని స్పృహ కలుగుతుంది.
(12:22) నేను కర్తను కాను కానీ నా ద్వారా కర్మలు జరుగుతున్నాయి అని గ్రహిస్తాం. నేను కర్తను కాను ఇది చాలా పెద్ద మాట కానీ ఇక్కడే నాకు ఒక చిన్న అభ్యంతరం ఉంది నేను కర్తను కాను అదంతా నా ప్రకృతి చేసింది అని మనం అంటే అది బాధ్యత నుంచి తప్పించుకోవడం అవ్వదా ఒక రకమైన ఎస్కేపిజం కి దారి తీస్తుందేమో చాలా మందికి వచ్చే సహజమైన సందేహం ఇది కానీ ఇక్కడ జరిగేది దానికి పూర్తి వ్యతిరేకం ఎప్పుడైతే మీరు నేను కర్తను కాను అని గుర్తిస్తారో అప్పుడు మీరు తప్పుల తాలూకు బరువును దించేస్తారు ఒక తప్పు తప్పును సరిదిద్దాలి అంటే ముందు మనసుకు ఒక స్పష్టత కావాలి కదా అవును మైండ్ క్లియర్ గా ఉండాలి.
(12:59) అపరాధ భావన అనేది ఆ స్పష్టతను మబ్బులా కప్పేస్తుంది. ఆ బరువును దించేయడం అంటే జరిగిన నష్టాన్ని పట్టించుకోకపోవడం కాదు ఆ నష్టాన్ని ఒక నిశ్చలమైన మనసుతో సరిదిద్దడం పశ్చాత్తాపం సమసిపోయినప్పుడే నిజమైన మార్పు మొదలవుతుంది. అంటే ఆ గిల్ట్ ఉన్నంత కాలం మనం ఎమోషనల్ గా రియాక్ట్ అవుతాం. ఆ స్పృహ వచ్చినప్పుడు మాత్రమే సరైన విధంగా రెస్పాండ్ అవుతామ అన్నమాట ఎగజాక్ట్లీ రెస్పాండ్ అవ్వటం షేక్స్పియర్ అన్నట్లు ఆ ముందున్నది నీ చేతుల్లోనే ఉంది అన్న మాటను అద్వైతం కోణంలో చూస్తే ఆ ముందున్నది అంటే రేపు కాదు ఈ క్షణం వావ్ ముందున్నది అంటే రేపు కాదు ఈ క్షణం
(13:38) అవును ఈ క్షణంలో మనం ఆ స్వచ్ఛమైన చైతన్యంతో మమేకమై సరైన నిర్ణయం తీసుకోవడమే మన చేతుల్లో ఉన్న అతి పెద్ద స్వేచ్ఛ ఈ ప్రశాంతమైన సంభా భాషణ మన ఆలోచనల పరిధిని నిజంగా చాలా విస్తరించింది. దీన్ని మనం ఒక క్రమంలో ఆలోచిస్తే ఎంత అద్భుతమైన ప్రయాణమో అర్థమవుతుంది. మొదట మనం మన మనసులోని భయాన్ని వాస్తవానికి మనం పడే ఘర్షణను అర్థం చేసుకున్నాం.
(14:02) అవును ఆ రెసిస్టెన్స్ గురించి ఆ తర్వాత పరిణామ క్రమంలో మెదడు ఎందుకు నెగిటివ్ విషయాలను పట్టుకొని వేలాడుతుందో ఆ నెగిటివిటీ బయాస్ చూసాం. ఆ తర్వాత బురదలో వికసించే తామరలాగా ఆ అనుభవాలు మనల్ని ఎలా సన్నద్ధం చేస్తాయో తెలుసుకున్నాం. చివరగా ఆ సినిమా స్క్రీన్ లాంటి మన చైతన్యాన్ని అర్థం చేసుకున్నాం. నిజమే ఇదంతా విన్న తర్వాత గతం అనేది కేవలం ఒక నీడ మాత్రమే అని చాలా స్పష్టంగా తెలుస్తుంది కదా అవును దానికి ఏమాత్రం ప్రాణం లేదు ఆ గడిచిపోయిన అధ్యాయాన్ని తిరిగి రాయడానికి మనం ఎంత ప్రయత్నించినా ప్రయోజనం లేదు కదా కచ్చితంగా లేదు భవిష్యత్తు అనేది ఒక కల
(14:39) వర్తమానం అంటే ఈ ప్రస్తుత క్షణమే మన అసలైన సామ్రాజ్యం మనం ఎప్పుడూ ఆ నిన్నటి మీద వృధా చేయకుండా ఈ క్షణం పైనే దృష్టి పెట్టాలి ఇక ఈ లోతైన విశ్లేషణను ముగించే ముందు మనం మనతో పాటు తీసుకువెళ్లాల్సిన ఒక ముఖ్యమైన ఆలోచన ఉంది. మనం గతం ఎంత చేదుగా ఉన్నా ఎంత బరువుగా అనిపించినా ఈ విశాలమైన విశ్వం మన గత రికార్డులను బట్టి మనక ఎప్పుడూ మార్కులు వేయదు.
(15:06) ఎంత నిజం అది ఒక అద్భుతమైన సత్యం. అవును మనం ఎప్పుడో చేసిన తప్పుల చిట్టాను పట్టుకొని తీర్పు ఇవ్వడానికి అది కూర్చోలేదు. ఈ క్షణాన్ని మనం ఎలా ఆలింగనం చేసుకుంటున్నామో ఈ వర్తమానంలో మనం ఎంత స్పృహతో అడుగు వేస్తున్నామో అని మాత్రమే అది చాలా మౌనంగా ఎదురుచూస్తూ ఉంటుంది. ఆ మౌనమైన ఎదురుచూపును మనం అర్థం చేసుకున్నప్పుడే మనకు నిజమైన విముక్తి కచ్చితంగా ఆ నిశశబ్దానికి స్పందించి ఒక సరైన అడుగు వేసినప్పుడు మన గతాలన్నీ ఇట్టే కరిగిపోతాయి.
(15:38) అందుకే జరిగిన దాన్ని ఒక పాఠంగా వదిలేద్దాం. ఎందుకంటే గతం మారదు కానీ ముందున్నది ఈ ప్రస్తుత క్షణం ఎప్పటికీ మనదే మనం ఆ గతాన్ని వదిలేద్దాం మన లోతలి కాంతిని ఆ నిశ్చలమైన చైతన్యాన్ని నమ్ముదాం. అది ఎప్పటికీ ఒక స్వచ్ఛమైన వెలుగుతూనే ఉంటుంది.