"ప్రేమను గెలిచిన మనిషితనం…"

ఆ రోజు ఆ కార్యాలయంలో ఒక విచిత్రమైన నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

సాధారణంగా పనులతో, ఫోన్ కాల్స్‌తో, ఉద్యోగుల మాటలతో సందడిగా ఉండే ఆ కార్యాలయం…

ఆ రోజు మాత్రం భావోద్వేగాలతో నిండిపోయింది.

కారణం…

ఆ సంస్థలో ఎన్నో సంవత్సరాలుగా సేవలందించిన తమ పై అధికారి శ్రీనివాస్‌గారు పదవీ విరమణ చేయబోతున్నారు.

వీడ్కోలు సభ ప్రారంభమైంది.

ఉద్యోగులందరూ ఆయనతో తమకున్న అనుబంధాన్ని ఒక్కొక్కరుగా గుర్తుచేసుకుంటున్నారు.

కొందరి కళ్లలో నీళ్లు…

మరికొందరి గొంతులో భావోద్వేగం…

చివరగా చాలాకాలంగా ఆయనతో కలిసి పనిచేసిన ఒక సీనియర్ ఉద్యోగి లేచి నిలబడ్డాడు.

“సార్…” అంటూ కొద్దిసేపు ఆగాడు.

“మీ దగ్గర నుంచి మేము ఒక విషయం నేర్చుకోవాలి.

ఇన్ని సంవత్సరాలు మీరు మాకు ఒక పై అధికారిగా ఉన్నారు. కానీ ఏ విషయంలోనూ మీరు మాలో ఎవరినీ ఎప్పుడూ అవమానించడాన్ని, దండించడాన్ని మేము చూడలేదు.

పని తప్పు చేసినా…

ఒత్తిడి ఉన్నా…

పరిస్థితులు ఎంత కఠినంగా ఉన్నా…

మీరు మమ్మల్ని చిన్నమాట అన్న సందర్భాలు కూడా వేళ్ల మీద లెక్కపెట్టలేం.

కానీ మేము మాత్రం చాలాసార్లు పని ఒత్తిడిలో మా కింద పనిచేసే వారిపై కోపం చూపించాం.

మీకు ఇంత సహనం ఎలా వచ్చింది సార్?”

అందరి చూపులు శ్రీనివాస్‌గారి వైపు తిరిగాయి.

ఆయన చిరునవ్వు నవ్వారు.

కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి నెమ్మదిగా మాట్లాడటం ప్రారంభించారు.

“ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పాలంటే… నేను నా చిన్నతనానికి వెళ్లాలి.”

సభ మొత్తం ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది.

“అప్పుడు నేను నాలుగో తరగతి చదువుతున్నాను.

మా నాన్న ఒక కార్యాలయంలో చిన్న ఉద్యోగిగా పనిచేసేవారు.

ఆయన నాకు ప్రపంచంలోనే అత్యంత గొప్ప వ్యక్తి.

మా ఇంట్లో అందరూ ఆయనను ఎంతో గౌరవించేవారు.

నాకు అయితే ఆయన ఒక హీరో.

ఎంత కష్టమైన పరిస్థితి వచ్చినా ధైర్యంగా ఎదుర్కొంటారని నేను నమ్మేవాడిని.”

శ్రీనివాస్‌గారు కాసేపు ఆగారు.

ఆయన కళ్లలో ఆనాటి జ్ఞాపకం స్పష్టంగా కనిపించింది.

“ఒకరోజు ఏదో పుస్తకం కొనుక్కోవడానికి డబ్బులు కావాలని మా నాన్న పనిచేస్తున్న కార్యాలయానికి వెళ్లాను.

అక్కడికి వెళ్లేసరికి ఆయన తన సీటులో లేరు.

నేను బయటే వేచి ఉన్నాను.

కొద్దిసేపటి తర్వాత పైఅధికారి గది తలుపు తెరుచుకుంది.

అందులో నుంచి మా నాన్న బయటకు వచ్చారు.

ఆ క్షణం…

నేను చూసిన మా నాన్న ముఖం నాకు కొత్తగా అనిపించింది.

ఎప్పుడూ ప్రశాంతంగా ఉండే ఆయన ముఖం ఎర్రగా ఉంది.

నన్ను చూడకుండా నేరుగా ఒక మూలకు వెళ్లి కిటికీ దగ్గర నిలబడి బయటకు చూస్తున్నారు.”

శ్రీనివాస్‌గారి గొంతు ఒక్కసారిగా బరువెక్కింది.

“నేను నెమ్మదిగా ఆయన దగ్గరకు వెళ్లి…

‘నాన్నా…’ అని పిలిచాను.”

ఆయన ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగారు.

అప్పుడు…

నేను నా జీవితంలో ఎప్పటికీ మర్చిపోలేని ఒక దృశ్యాన్ని చూశాను.

మా నాన్న కళ్లలో కన్నీళ్లు…

ఆ కన్నీళ్లు ఆయన చెంపల మీదుగా జారుతున్నాయి.

నాకు నమ్మశక్యం కాలేదు.

‘మా నాన్న ఏడుస్తారా?’

నా దృష్టిలో ఆయన ప్రపంచంలోనే అత్యంత బలమైన వ్యక్తి.

ఎవరో ఆయనను బాధించగలరని నేను ఎప్పుడూ ఊహించలేదు.

ఆ చిన్న వయసులోనే నా మనసు కోపంతో నిండిపోయింది.

నేరుగా ఆ పెద్ద అధికారి గది వైపు పరుగెత్తాను.

మా నాన్న నన్ను ఆపడానికి ప్రయత్నించారు.

కానీ నేను వినలేదు.

తలుపు తెరిచి లోపలికి వెళ్లి కోపంగా అడిగాను…

‘మీరు మా నాన్నను ఎందుకు ఏడిపించారు?’

ఆ ప్రశ్నకు ఆ అధికారి కూడా ఒక్క క్షణం ఆశ్చర్యపోయారు.

వెనక నుంచి వచ్చిన మా నాన్న నన్ను సమాధానపరచడానికి ప్రయత్నించారు.

కానీ అప్పటికే…

ఆ రోజు నా చిన్న మనసులో ఒక దృఢమైన నిర్ణయం పుట్టింది.

అది నా జీవితాన్ని మార్చిన నిర్ణయం.

‘నేను బాగా చదువుకుంటాను.

ఏదో ఒకరోజు నేనూ పెద్ద అధికారిని అవుతాను.

కానీ నా కింద పనిచేసే వారిని మాత్రం ఎప్పుడూ ఇలా బాధపెట్టను.’

ఎందుకంటే…

ఆ రోజు నాకు ఒక గొప్ప సత్యం అర్థమైంది.

కార్యాలయంలో మన కింద పనిచేసే వ్యక్తి కేవలం ఒక ఉద్యోగి కాదు.

అతను ఎవరికో ఒకరికి ప్రియమైన తండ్రి కావచ్చు…

ఎవరికో ఒకరికి ప్రాణమైన కుమారుడు కావచ్చు…

ఎవరికో ఒకరికి నమ్మకమైన భర్త కావచ్చు…

ఎవరికో ఒకరికి ఆదర్శమైన అన్న కావచ్చు…

అతని కోసం ఎదురు చూసే ఒక కుటుంబం ఇంట్లో ఉండవచ్చు.

మన కార్యాలయంలో పలికిన ఒక్క కఠినమైన మాట…

అతని మనసులో గాయం చేసి…

అతను ఇంటికి తీసుకెళ్లవచ్చు.

అక్కడ అతని కోసం ఎదురు చూస్తున్న భార్య ఆ బాధను గుర్తించవచ్చు.

పిల్లలు తండ్రి ముఖంలో కనిపించే మౌనాన్ని గమనించవచ్చు.

అలా…

మన కోపం కార్యాలయంలో మొదలై… ఒక కుటుంబం ఇంటి గడప దాటవచ్చు.

అందుకే నేను ఒక విషయం ఎప్పుడూ గుర్తుపెట్టుకున్నాను.

పదవి మనకు అధికారాన్ని ఇస్తుంది…

కానీ ఎదుటివారి మనసును గెలుచుకునే హక్కును కాదు.

శ్రీనివాస్‌గారు కథ చెప్పడం ఆపారు.

సభలో ఉన్నవారంతా నిశ్శబ్దంగా ఉన్నారు.

ఎవరి కళ్లలోనో నీళ్లు.

ఆయన తన తండ్రిని గుర్తుచేసుకుంటూ కొద్దిసేపు కిందికి చూశారు.

తర్వాత మెల్లగా తలెత్తి అన్నారు…

“చాలామంది అంటారు…

‘కోపంగా మాట్లాడకుండా, తిట్టకుండా, భయపెట్టకుండా ఇతరులతో పని చేయించడం సాధ్యం కాదు’ అని.

కానీ నేను వారిని ఒకటే ప్రశ్న అడుగుతాను…”

ఆయన చిరునవ్వుతో అందరినీ చూశారు.

“అయితే ప్రేమ, మానవత్వం అనేవి దేనికోసం?”

కొద్దిసేపు ఆగి ఆయన కొనసాగించారు…

“అధికారం ఉన్నవాడు భయాన్ని సృష్టించగలడు.

కానీ మానవత్వం ఉన్న మనిషి…

ప్రేమను పంచగలడు.

భయంతో మనుషుల చేత పని చేయించవచ్చు.

కానీ ప్రేమతో…

వారి హృదయాలను గెలుచుకోవచ్చు.

మన కింద పనిచేసే ప్రతి వ్యక్తి కూడా ఒక మనిషే.

వారికి కూడా ఆత్మగౌరవం ఉంది.

వారికి కూడా భావాలు ఉన్నాయి.

వారికి కూడా ఒక కుటుంబం ఉంది.

వారికి కూడా ఎవరో ఒకరు ప్రాణంగా ఎదురుచూస్తుంటారు.

కాబట్టి…

మీ పదవి ఎంత పెద్దదో అని కాదు…

మీ మనసు ఎంత గొప్పదో అనేదే ముఖ్యం.

ఎదుటివారిని చిన్నచూపు చూడటం ద్వారా మీరు పెద్దవారు కాలేరు.

ఎదుటివారిని గౌరవించడం ద్వారా మాత్రమే మీ గొప్పతనం తెలుస్తుంది.

ముందుగా ఎదుటివారికి మీ ప్రేమను పంచండి.

వారి మనసును గెలవండి.

ఎందుకంటే…

పదవితో సంపాదించేది గౌరవం కాదు…

మనిషితనంతో సంపాదించేది నిజమైన గౌరవం.

ఆ రోజు నేను నా తండ్రి కన్నీళ్లను చూశాను.

ఆ కన్నీళ్లు నన్ను ఏడిపించలేదు…

నన్ను ఒక మంచి మనిషిగా తీర్చిదిద్దాయి.

నా జీవితంలో నేను సంపాదించిన పదవులన్నింటికంటే…

నా వల్ల ఏ ఒక్క మనిషి కన్నీరు పెట్టుకోలేదనే సంతృప్తి నాకు ఎంతో గొప్పది.

అదే నా జీవితానికి నిజమైన విజయమని నేను భావిస్తున్నాను.”

అని చెప్పి శ్రీనివాస్‌గారు కుర్చీలో కూర్చున్నారు.

కొద్దిసేపు…

ఎవరూ చప్పట్లు కొట్టలేదు.

ఎందుకంటే ఆ మాటలకు చప్పట్ల కంటే…

కన్నీళ్లే సరైన సమాధానంగా మారాయి.

ఆ తర్వాత ఒక్కసారిగా సభ మొత్తం చప్పట్లతో మార్మోగిపోయింది.

అది ఒక పైఅధికారికి ఇచ్చిన వీడ్కోలు కాదు…

ఒక మంచి మనిషికి ఇచ్చిన గౌరవం.

శ్రీనివాస్‌గారు వేదిక దిగుతుండగా…

ఆయన మనసులో మాత్రం ఒకే ఒక చిత్రం మెదిలింది.

కిటికీ దగ్గర నిలబడి కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటున్న తన తండ్రి చిత్రం.

ఆయన మెల్లగా కళ్లుమూశారు.

మనసులో తన తండ్రితో అన్నారు…

“నాన్నా…

ఆ రోజు నీ కన్నీళ్లను చూసి నేను తీసుకున్న మాటను నిలబెట్టుకున్నాను.

నీ కన్నీళ్లు వృథా కాలేదు.

అవి నాలో ఒక మంచి మనిషిని సృష్టించాయి.”

అదే…

ప్రేమను గెలిచిన మనిషితనం.

అధికారం మనిషిని పెద్దవాడిని చేయవచ్చు…

కానీ మానవత్వమే అతన్ని గొప్పవాడిని చేస్తుంది.

*రచన : అప్పారావు కంచరాన