మోసం చేసేవాడు సుఖంగా, భక్తితో జీవించేవాడు దుఃఖంగా ఎందుకు ఉంటాడు? | అష్టావక్ర గీత
Author Name:Lakshmi Lok Yatra
Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@LakshmiLokYatra75
Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=pi_gesdsDsE
Title: మోసం చేసేవాడు సుఖంగా, భక్తితో జీవించేవాడు దుఃఖంగా ఎందుకు ఉంటాడు? | అష్టావక్ర గీత
Author Name: Lakshmi Lok Yatra
Description: మోసం చేసేవాడు సుఖంగా, భక్తితో జీవించేవాడు దుఃఖంగా ఎందుకు ఉంటాడు? | అష్టావక్ర గీత
🌿 మోసం చేసేవారు సుఖంగా జీవిస్తున్నట్లు కనిపిస్తారు... నిజాయితీగా, భక్తితో పూజాపాఠాలు చేసేవారు మాత్రం ఎన్నో కష్టాలను ఎదుర్కొంటుంటారు. అసలు జీవితంలో ఇలా ఎందుకు జరుగుతుంది? సుఖదుఃఖాల వెనుక ఉన్న ఆధ్యాత్మిక రహస్యం ఏమిటి?
మన జీవితంలో ఎదురయ్యే ఈ ప్రశ్నకు అష్టావక్ర గీతలోని ఆత్మజ్ఞాన దృక్పథం ద్వారా సమాధానం అన్వేషించే ప్రయత్నమే ఈ వీడియో.
📖 ఈ వీడియోలో ఏమి తెలుసుకుంటారు?
అష్టావక్ర గీతలోని ఆధ్యాత్మిక భావాలను ఆధారంగా చేసుకుని, మనిషి అనుభవించే సుఖదుఃఖాలు, మనస్సు, కర్మ, భక్తి మరియు ఆత్మజ్ఞానం గురించి ఈ వీడియోలో వివరంగా చర్చించబడుతుంది.
✨ ఈ వీడియో ద్వారా మీరు తెలుసుకోగల విషయాలు:
🔹 మోసం చేసేవారు సుఖంగా ఉన్నట్లు ఎందుకు కనిపిస్తారు?
🔹 నిజాయితీగా జీవించే వ్యక్తులకు జీవితంలో కష్టాలు ఎందుకు ఎదురవుతాయి?
🔹 పూజాపాఠాలు చేయడం మరియు ఆత్మజ్ఞానం మధ్య ఉన్న ఆధ్యాత్మిక సంబంధం ఏమిటి?
🔹 సుఖదుఃఖాలను అర్థం చేసుకోవడంలో మనస్సు పాత్ర ఏమిటి?
🔹 అష్టావక్ర గీత మనిషికి అందించే ఆత్మపరిశీలన సందేశం ఏమిటి?
🙏 ఒక ఆధ్యాత్మిక సందేశం:
ఇతరుల జీవితాలను చూసి మన జీవితాన్ని తక్కువగా భావించకూడదు. బయటకు కనిపించే సుఖమే నిజమైన ఆనందం కాదు. మనిషి తన అంతరంగాన్ని పరిశీలిస్తూ, నిజాయితీ, ధర్మం, ఆత్మజ్ఞానం వైపు ప్రయాణించడమే ఈ ఆధ్యాత్మిక చర్చలోని ప్రధాన సందేశం.
భగవద్గీత, అష్టావక్ర గీత వంటి ఆధ్యాత్మిక గ్రంథాలలోని భావాలను అర్థం చేసుకోవడం ద్వారా జీవితాన్ని మరింత లోతుగా పరిశీలించే అవకాశం లభిస్తుంది.
❤️ ఈ వీడియో మీకు ఆలోచన కలిగిస్తే Like చేయండి. మీ కుటుంబ సభ్యులు, స్నేహితులతో Share చేయండి.
🔔 ఇలాంటి ఆధ్యాత్మిక కథలు, అష్టావక్ర గీత బోధనలు, సనాతన ధర్మ విషయాలు తెలుసుకోవడానికి మా ఛానల్‌ను Subscribe చేసుకోండి.
💬 మీ అభిప్రాయం ఏమిటి? జీవితంలో సుఖదుఃఖాలకు అసలు కారణం ఏమిటని మీరు భావిస్తున్నారు? కామెంట్ రూపంలో తెలియజేయండి.
🙏 ధన్యవాదాలు!
Transcript:
(00:00) ఆ రోజు రాజా జనకుడి సభ ప్రశాంతంగా ఉంది. కానీ జనకుడి మనసు మాత్రం ప్రశాంతంగా లేదు. కొద్ది రోజుల క్రితం ఆయన తన రాజ్యంలో చూసిన ఒక దృశ్యం ఆయన మనసులో బలంగా నాటుకుపోయింది. అబద్ధాలు చెబుతూ ఇతరులను మోసం చేస్తూ డబ్బు సంపాదించే ఒక వ్యాపారి తన భవనం లాంటి ఇంట్లో నవ్వుతూ ఎలాంటి చింతా లేకుండా నిశ్చింతగా జీవిస్తున్నాడు. అదే నగరంలో జీవితాంతం సత్యం మాట్లాడుతూ ఇతరులకు సహాయం చేస్తూ దానధర్మాలు చేస్తూ వచ్చిన ఒక బ్రాహ్మణుడు రోగాల బారిన పడి దారిద్రంలో ఒంటరిగా కూర్చొని ఉన్నాడు.
(00:43) ఈ దృశ్యం జనకుడి కళ్ళ ముందు నుంచి కదలడం లేదు. రాజు అయినప్పటికీ ఆయన ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం కనుగొనలేకపోయాడు. డబ్బు బలం రాజ్యం అన్ని ఉన్నాయి కానీ ఈ చిక్కు ప్రశ్న ఆయన మనసును పదే పదే కలవరపెడుతోంది. సాయంత్రం సమయం అయింది. సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నాడు. జనకుడు అష్టావక్రుడి దగ్గరకు వెళ్లి తలదించుకొని కూర్చున్నాడు. అష్టావక్రుడు ఆయన కళ్ళలో అంతకుముందు ఎన్నో సార్లు చూసిన అదే ఆందోళనను గమనించాడు.
(01:21) జనకుడు చాలా రోజుల నుంచి ఇదే సందిగ్ధంలో ఉన్నాడు. ఆయన తన మంత్రుల వద్ద కూడా ఈ విషయాన్ని ప్రస్తావించాడు. కానీ ఎవరి సమాధానం ఆయన మనసుకు సంతృప్తిని ఇవ్వలేకపోయింది. ఒకరు మహారాజా ఇది లోక సహజం దీని గురించి ఎక్కువగా ఆలోచించాల్సిన అవసరం లేదు అని అన్నారు. మరొకరు ఇది భగవంతుని చిత్తం దీనిని అంగీకరించడమే శ్రేయస్కరం అని చెప్పారు.
(01:54) కానీ ఎప్పుడు లోతుగా ఆలోచించే అలవాటున్న జనకుడి హృదయం పై పైన చెప్పే ఈ సమాధానాలతో తృప్తి చెందలేదు. ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం ఇంకా లోతుగా వెతికితేనే దొరుకుతుందని ఆయనకు తెలుసు అందుకే ఆయన అష్టావక్రుడి దగ్గరకు వచ్చాడు. గురుదేవా జనకుడు నెమ్మదిగా అన్నాడు. సత్యమార్గంలో నడవడానికి ప్రయత్నించే ప్రపంచంలోని ప్రతి ఒక్కరి మనసులో తలెత్తే ఒక ప్రశ్నను నేను ఈరోజు మీ ముందుకు తీసుకువచ్చాను.
(02:25) అష్టావక్రుడు చిరునవ్వు చిందించి అడుగు రాజా ఏ ప్రశ్న అయితే నిన్ను కలవరపెడుతుందో అదే తరుచుగా అత్యంత లోతైన సత్యం వైపు నడిపిస్తుంది అని అన్నాడు. జనకుడు ఇలా అడిగాడు. గురుదేవా చెడ్డవారు ఎందుకు సంతోషంగా కనిపిస్తారు. మంచివారు ఎందుకు దుఃఖంలో ఉంటారు? అబద్ధాలు చెబుతూ ఇతరులను కష్టపెడుతూ కేవలం స్వార్థంతో జీవించేవారు నవ్వుతూ నిశ్చింతగా సంపన్నంగా కనిపిస్తారు.
(03:00) కానీ సత్యం పలికేవారు ఇతరులకు మేలు చేసేవారు ధర్మ మార్గంలో నడిచేవారు మాత్రం దుఃఖితులుగా పీడితులుగా నిరంతరం పోరాడుతున్నట్లు కనిపిస్తారు. ఈ ప్రపంచం న్యాయమైనదైతే కర్మఫలం సత్యమే అయితే ఈ ప్రపంచం న్యాయమైనదైతే కర్మఫలం సత్యమే అయితే ఈ వైరుధ్యం ఎందుకు కనిపిస్తుంది నిజానికి ఇవాళ మనలో చాలామందిని వేధించే ప్రశ్న కూడా ఇదే కదు కళ్ళెదుట ఒక మోసగాడు సుఖపడుతుంటే నిజాయితీపరుడు కష్టపడుతుంటే మనకు కూడా ఆ క్షణంలో న్యాయం మీద నమ్మకం సడలిపోతుంది.
(03:38) అష్టావక్రుడు కొద్ది క్షణాలు మౌనంగా ఉండిపోయాడు. వారి చూపు సుదూర ఆకాశం వైపు మళ్ళింది. అక్కడ నక్షత్రాలు మెల్లమెల్లగా కనిపిస్తున్నాయి. అప్పుడు ఆయన ఇలా అన్నారు. రాజా మానవుని వివేకం ఎంత పాతదో ఈ ప్రశ్న కూడా అంతే పాతది. ప్రతి యుగంలో ప్రతి కాలంలో ప్రతి వ్యక్తి ఈ ప్రశ్నను అడిగాడు. కానీ ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం తెలుసుకునే ముందు మనం మరొక లోతైన విషయాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి.
(04:13) మనం దేనినైతే సుఖం అంటామో అది వాస్తవానికి ఏమిటి మరియు దేనినైతే దుఃఖం అంటామో అది వాస్తవానికి ఏమిటి అనేది మనం అర్థం చేసుకోవాలి. జనకుడు కొద్ది క్షణాలు మౌనంగా ఉండి ఈ విషయంపై ఆలోచించాడు. బయటికి నవ్వుతూ కనిపించిన కళ్ళలో మాత్రం ఎప్పుడూ ఒక వింతైన ఆందోళనతో ఉండే తన రాజ దర్బార్లోని అనేక ముఖాలు అతనికి గుర్తుకొచ్చాయి. అప్పుడు అతను ఆశ్చర్యంగా ఇలా అడిగాడు.
(04:46) సుఖం మరియు దుఃఖం అంత స్పష్టంగా లేవా గురుదేవా ఎవరి వద్దనైతే సంపద, గౌరవం, ఆనందం ఉన్నాయో వారు సుఖవంతులు. ఎవరికైతే కష్టాలు బాధలు లేమి ఉన్నాయో వారు దుఃఖితులు ఇందులో ఉన్న సంక్లిష్టత ఏమిటి అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు ఇదే అతి పెద్ద భ్రమ రాజా మనిషి సుఖ దుఃఖాలను బాహ్య పరిస్థితులతో కొలుస్తాడు కానీ సుఖం మరియు దుఃఖం అనేవి వాస్తవానికి మనసు యొక్క స్థితులు బాహ్య పరిస్థితులు కావు నేను నీకు ఒక కథ చెబుతాను ఒక నగరంలో ఇద్దరు వ్యాపారులు ఉండేవారు ఒకరి వద్ద అపారమైన సంపద ఉండేది పెద్ద భవనం వందలాది మంది సేవకులు అందమైన
(05:35) వస్త్రాలు ఉండేవి కానీ రాత్రిపూట అతనికి నిద్ర పట్టేది కాదు ఎవరైనా తన సంపదను దొంగిలిస్తారేమో అని అతను ఎప్పుడూ ఆలోచిస్తూ ఉండేవాడు. తన పోటీదారులు ఎవరైనా తనకంటే ముందుకు వెళ్ళిపోతారేమో అని ఎవరైనా తనను మోసం చేస్తారేమో అని అతను నిత్యం భయపడుతూ ఉండేవాడు. అతని కళ్ళలో ఎప్పుడూ ఒక భయం ఉండేది. అతని ముఖంలో ఎప్పుడూ ఒక ఒత్తిడి కనిపించేది.
(06:06) రెండవ వ్యాపారి ఒక చిన్న ఇంట్లో నివసించేవాడు. అతని దగ్గర పరిమితమైన ధనం మాత్రమే ఉండేది. కానీ అతను ప్రతి రాత్రి ప్రశాంతంగా నిద్రపోయేవాడు. ఉదయం సంతోషంగా నిద్ర లేచేవాడు. తన పనిలో నిమగ్నమై సాయంత్రం ఎంతో సంతృప్తిగా విశ్రాంతి తీసుకునేవాడు. ఒకరోజు వారిద్దరూ కలిసి ఒకే ప్రయాణానికి బయలుదేరారు. దారిలో దొంగలు వారిని చుట్టుముట్టారు.
(06:36) ధనిక వ్యాపారి భయంతో వనికిపోయాడు. అతను తన ఆస్తినంతా ఇచ్చేసినప్పటికీ భయంతో ఏడుస్తూ విలపిస్తూనే ఉన్నాడు. అయితే సంతృప్తిగా ఉన్న ఆ రెండవ వ్యాపారి ప్రశాంతంగా తన దగ్గర ఉన్న కొద్దిపాటి ధనాన్ని ఇచ్చి ఇది కేవలం ఒక వస్తువు మాత్రమే నా ప్రాణం ఇంకా నా దగ్గరే ఉంది కదా అన్నాడు. అతని ప్రశాంతతను చూసి దొంగలు ఆశ్చర్యపోయారు. నీకు భయం ఎందుకు వేయటం లేదు అని వారు అడిగారు. అప్పుడు అతను ఇలా బదులిచ్చాడు.
(07:10) ఎందుకంటే నేను నా సంతోషాన్ని నా ధనంతో ఎప్పుడూ ముడి పెట్టలేదు. నా నా సంతోషం నా అంతరంగంలో ఉంది. మీ చేతుల్లో లేదు. తన సుఖాన్ని ఏదో ఒక వస్తువుతోనో బాహ్య పరిస్థితులతోనో ముడిపెట్టుకోకుండా తన లోపలి ప్రశాంతతను చూసుకున్నాడు కాబట్టే అతను అంత నిశ్చింతగా ఉండగలిగాడు. అప్పుడు అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు. మీ చేతుల్లో లేదు అప్పుడు అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు రాజా ఇదే వారిద్దరి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసం ఒక వ్యక్తికి బాహ్య సుఖాలన్నింటికీ సంబంధించిన వనరులు ఉండవచ్చు అయినా అతను లోపల దుఃఖంతో ఉండవచ్చు. అలాగే మరొక
(07:56) వ్యక్తికి బాహ్యవనరులు పరిమితంగా ఉండవచ్చు అయినప్పటికీ అతను అంతర్గతంగా సంతోషంగా ఉండగలడు కాబట్టి చెడ్డవాళ్ళు సంతోషంగా కనిపిస్తున్నారని నువ్వు అన్నప్పుడు వారు నిజంగానే సంతోషంగా ఉన్నారా లేదా కేవలం అలా కనిపిస్తున్నారా అని ముందుగా నిన్ను నువ్వు ప్రశ్నించుకో జనక మహారాజు కొద్ది క్షణాలు ఆలోచనలో పడ్డాడు.
(08:22) అప్పుడు ఆయన ఇలా అన్నాడు. గురుదేవా అబద్ధాలు ఆడి డబ్బు సంపాదించే వ్యాపారి నవ్వడం వేడుకలు చేసుకోవడం నేను స్వయంగా చూశాను. అతని ముఖంలో ఎలాంటి బాధ కనిపించదు కానీ సత్యమార్గంలో నడిచే బ్రాహ్మణుడు అనారోగ్యంతో పేదరికంతో ఉన్నాడు. అతని కళ్ళలో బాధ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఇదంతా కేవలం పైకి కనిపించే నాటకంలా లేదు గురుదేవా ఇది నిజమే అనిపిస్తోంది.
(08:51) అష్టావక్రుడు గంభీరంగా ఇలా అన్నాడు రాజా నీ ప్రశ్న సరైనదే నేను దానిని దాటవేయను అయితే దీనికి సమాధానం తెలుసుకోవాలంటే మనం మరో లోతైన విషయాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి. అదే కర్మ సిద్ధాంతం. కర్మఫలం తక్షణమే దక్కుతుందని ఈ ప్రపంచంలోని ప్రజలు భావిస్తారు ఏదో వ్యాపార లావాదేవి లాగా ఈరోజు చెడు చేస్తే ఈరోజే శిక్ష పడాలని ఈరోజు మంచి చేస్తే ఈరోజే బహుమతి లభించాలని అనుకుంటారు కానీ కర్మ సిద్ధాంతం అంత సరళమైనది కాదు అప్పుడు జనకుడు అయితే కర్మ సిద్ధాంతం అంటే ఏమిటి గురుదేవా అని
(09:35) అడిగాడు అష్టావక్రుడు ఇలా బదులిచ్చాడు ఒక పెద్ద వృక్షాన్ని ఊహించుకో దాని విత్తనాన్ని ఎన్నో ఏళ్ల క్రితం భూమిలో నాటారు. ఈ రోజు ఆ చెట్టు ఫలాలను ఇస్తోంది. ఈ పండ్లు నేడు పోసిన నీటి వల్లనో నేడు వేసిన ఎరువు వల్లనో రాలేదు. అది ఎన్నో ఏళ్ల క్రితం నాటిన విత్తనం మరియు శ్రమ ఫలితంగా వచ్చింది. మానవ జీవితం కూడా ఇటువంటిదే ఈ రోజు ఒక వ్యక్తి జీవితంలో మీరు చూస్తున్న ఫలితం కేవలం నేటి కర్మల వల్ల వచ్చింది మాత్రమే కాదు అది అతను పూర్వం సంచితం చేసుకున్న కర్మల అతని ప్రారబ్ధ కర్మల ఫలితం కూడా ఈరోజు మీరు
(10:20) సంతోషంగా చూస్తున్న వ్యాపారి ఈరోజు అశుభ కర్మలు చేస్తున్నప్పటికీ బహుశా అతను గతంలో చేసిన ఏదైనా శుభ కర్మల ఫలితాన్ని అనుభవిస్తూ ఉండవచ్చు. అలాగే ఈరోజు మీరు దుఃఖంలో చూస్తున్న బ్రాహ్మణుడు ఈ రోజు శుభ కర్మలు చేస్తున్నప్పటికీ గతంలో సంచితమైన ఏదైనా అశుభ కర్మల ఫలితాన్ని అనుభవిస్తూ ఉండవచ్చు. అప్పుడు జనకుడు అంటే నేటి కర్మలకు ఎలాంటి ప్రభావం ఉండదా అని అడిగాడు.
(10:56) దానికి అష్టావక్రుడు లేదు రాజా అలా కాదు నేటి కర్మలు కూడా తమ ఫలితాన్ని ఇస్తాయి కానీ సరైన సమయం వచ్చినప్పుడు ఈ రోజు నాటిన విత్తనం వెంటనే ఫలాన్ని ఇవ్వనట్లే దానికి కొంత సమయం వర్షం మరియు సహనం అవసరం. అదేవిధంగా నేటి కర్మల ఫలితం కూడా దాని సమయానికి వస్తుంది. ఈ రోజు అబద్ధాలు చెబుతూ ఇతరులను మోసం చేస్తూ సుఖాన్ని అనుభవిస్తున్న వ్యక్తి నిజానికి చేదు ఫలితాన్ని ఇచ్చే ఒక విత్తనాన్ని నిజానికి భవిష్యత్తులో చేదు ఫలితాన్ని ఇచ్చే ఒక విషపు వృక్షానికి విత్తనాన్ని నాటుతున్నాడు.
(11:36) అతని పాత పుణ్యాలు కరిగిపోయిన మరుక్షణం ఈ కొత్త పాపపు విత్తనాలు మొలకెత్తడం కాయం అది ఈరోజు కనిపించినా కనిపించకపోయినా సరే అని బదులిచ్చాడు కనిపించకపోయినా సరే అని బదులిచ్చాడు మరియు ఈరోజు సత్యమార్గంలో నడిచి కష్టాలు అనుభవిస్తున్న వ్యక్తి భవిష్యత్తులో మధురమైన ఫలాన్ని ఇచ్చే విత్తనాన్ని నాటుతున్నాడు. అది ఈరోజు కనిపించిన కనిపించకపోయినా అప్పుడు జనకుడు ఇలా అన్నాడు కానీ గురుదేవా ఇది అత్యంత కఠినమైన మార్గం ఫలితం పై ఆశ లేకుండా మంచి చేయడం అనేది మనిషి సహజ స్వభావానికి విరుద్ధం కాదా? దానికి అష్టావక్రుడు ఇలా సమాధానం ఇచ్చాడు. మనిషి
(12:24) తనను తాను కేవలం శరీరానికి మనసుకు మాత్రమే పరిమితం చేసుకున్నాడు కాబట్టి ఇది కఠినంగా అనిపిస్తుంది. మనిషి తనను తాను శరీరంగా మనసుగా భావించినంత కాలం తాను చేసే ప్రతి కర్మకు తక్షణమే ఫలితం కావాలని కోరుకుంటాడు. ఎందుకంటే ఈ జీవితమే సర్వస్వం అని ఈ జీవితంలోనే ఫలితం దక్కకపోతే అంతా వ్యర్థం అవుతుందనే భయం అతనికి ఉంటుంది. కానీ తన నిజ స్వరూపం తెలిసిన వ్యక్తి తాను శరీరం మరియు మనసుకు అతీతుడనని గ్రహించిన వ్యక్తి ఈ భయం నుండి విముక్తుడు అవుతాడు.
(13:04) కర్మఫలం ఏదో ఒక రూపంలో తప్పక లభిస్తుందని అతనికి తెలుసు. అది ఈ జన్మలో లభించిన లేదా మరే ఇతర సమయంలోనైనా సరే అందుకే అతనిలోని మంచితనం దేని కోసము నిరీక్షించదు. అది కేవలం ప్రవహిస్తూనే ఉంటుంది. జనకుడు ఇలా అన్నాడు గురుదేవా మీ మాటలు వింటుంటే నా రాజ్యంలోని ఒక వృద్ధ వ్యాపారి నాకు గుర్తొచ్చాడు. అతను ఎన్నో ఏళ్లుగా ఎంతో నిజాయితీగా వ్యాపారం చేసేవాడు.
(13:38) ఏ వినియోగదారుడికి తక్కువ తూకం వేసేవాడు కాదు ఎప్పుడూ అబద్ధం చెప్పేవాడు కాదు కానీ తరాసులో మోసం చేస్తూ తప్పుడు మాటలు చెబుతూ వ్యాపారాన్ని పెంచుకున్న అతని పోటీదారులు అతనికంటే ఎంతో సంపన్నులయ్యారు. ఆ నిజాయితీపరుడైన వ్యాపారిని అమాయకుడని మూర్ఖుడని అంటూ ప్రజలు నవ్వేవారు. అటువంటి వ్యక్తి తన మార్గంలో స్థిరంగా కొనసాగడానికి ఎలాంటి భావనతో జీవించాలి అష్టావక్రుడు మృదువుగా ఇలా అన్నాడు రాజా మీరు ఈ కథను చాలా సరైన సమయంలో గుర్తు చేసుకున్నారు వినండి అటువంటి వ్యక్తికి ఎదురయ్యే అతి పెద్ద పరీక్ష ధన నష్టం కాదు సమాజం చేసే అపహాస్యం
(14:25) లోకం ఒక నిజాయితీపరుని చూసి మూర్ఖుడు అని నవ్వినప్పుడు ఆ నవ్వు ధననష్టం కంటే కొడు లోతైన గాయాన్ని చేస్తుంది. ఎందుకంటే అది మనిషి ఆత్మ గౌరవాన్ని దెబ్బతీస్తుంది. కానీ సరిగ్గా ఇదే క్షణంలో మనిషి తన గుర్తింపును సమాజ దృష్టితో నిర్మించుకుంటాడా లేదా తన అంతరాత్మ దృష్టితో నిర్మించుకుంటాడా అనేది ఎంచుకోవాలి. నేను మీకు ఒక కథ చెబుతాను.
(14:54) ఒక వడ్రంగికి రెండు రకాల కలపల గురించి తెలుసు. ఒకటి టేకు చెట్టు ఇది నెమ్మదిగా పెరుగుతుంది. అది పూర్తిగా పక్వానికి రావడానికి సంవత్సరాలు పడుతుంది. రెండవది చాలా వేగంగా పెరిగే మెత్తని కలప. ఇది కొద్ది నెలల్లోనే పెద్దదిగా మారుతుంది. ఒక యువ రైతు వడ్రంగితో నాకు త్వరగా లాభం కావాలి. నేను ఏ చెట్టును నాటాలి అని అడిగాడు. దానికి వడ్రంగి ఇలా అన్నాడు.
(15:23) నీకు త్వరగా లాభం కావాలంటే ఆ మెత్తని కలపనిచ్చే చెట్టును నాటు అది త్వరగా పెరుగుతుంది. జనాలు దాన్ని చూసి నిన్ను మెచ్చుకుంటారు కూడా కానీ గుర్తుంచుకో ఆ కలప ఎంత బలహీనంగా ఉంటుందంటే మొదటి తుఫానుకే అది విరిగిపోతుంది. దాంతో ఇల్లు కట్టలేము పడవ చేయలేము లేదా మరే ఇతర శాశ్వత వస్తువును తయారు చేయలేము. అదే ఒకవేళ నువ్వు టేకు చెట్టు నాటితే సంవత్సరాల తరబడి ఎదురు చూడాల్సి వస్తుంది.
(15:59) మీ నెమ్మదైన పురోగతిని చూసి ప్రజలు నవ్వుతారు కూడా. కానీ ఆ చెట్టు పరిపక్వం చెందినప్పుడు దాని కలపతో తరతరాలుగా నిలిచిపోయే తుఫానులకు కూడా చెక్కు చెదరని వస్తువులు తయారవుతాయి. అష్టావక్రుడు ఇంకా ఇలా అన్నాడు. రాజా ఆ నిజాయితీ గల వ్యాపారి టేకు చెట్టు లాంటివాడు అతని పురోగతి నెమ్మదిగా కనిపిస్తుంది. ప్రజలు అతన్ని ఎగతాలి చేస్తారు.
(16:32) కానీ అతని వ్యక్తిత్వం అతని విశ్వసనీయత అతని అంతర్గత శక్తి కాలక్రమేణ ఎంత లోతుగా మరియు బలంగా మారుతుందంటే చివరకు అదే అతనికి అతి పెద్ద పునాదిగా మారుతుంది. మరియు మోసంతో త్వరగా అభివృద్ధి చెందిన ఆ పోటీదారులు మెత్తటి కలప చెట్టు లాంటివారు. ఇవి చూడటానికి త్వరగా పెద్దవిగా పెరిగినట్లు కనిపిస్తాయి. కానీ జీవితంలో ఎదురయ్యే మొదటి తీవ్రమైన సంక్షోభంలో అది పెద్ద నష్టం కావచ్చు ద్రోహం కావచ్చు లేదా తీవ్రమైన అనారోగ్యం కావచ్చు వారికి అండగా నిలిచే నిజమైన వ్యక్తిత్వం లేనందున వారు లోపల డొల్ల అని రుజువవుతుంది.
(17:18) అప్పుడు జనకుడు అడిగాడు గురుదేవా మరి సమాజపు ఎగతాళిని ఎలా ఎదుర్కోవాలి మనిషి సమాజ అభిప్రాయాన్ని పూర్తిగా విస్మరించాలా? అష్టావక్రుడు చెప్పాడు. లేదు రాజా సమాజంలో ఉంటూ సమాజాన్ని పూర్తిగా విస్మరించడం సాధ్యం కాదు. సరైనది కాదు. కానీ సమాజం యొక్క ఏ అభిప్రాయం తన ధర్మానికి సరిపోతుందో ఏ అభిప్రాయం కేవలం తాత్కాలిక పోకడ లేదా స్వార్థం నుండి పుడుతుందో వేరు చేయటం మనిషి నేర్చుకోవాలి.
(17:56) సత్యమార్గంలో నడుస్తున్నందుకు సమాజం మిమ్మల్ని ఎగతాళి చేసినప్పుడు ఆ ఎగతాళి మీ బలహీనతకు నిదర్శనం కాదని అది మీ దృఢత్వానికి పరీక్ష అని అర్థం చేసుకోండి. ఆ పరీక్షలో స్థిరంగా ఉన్నవాడే చివరికి అదే సమాజంలో అత్యంత గౌరవనీయమైన వ్యక్తి అవుతాడు. ఆ గౌరవం పొందటానికి కొంత సమయం పట్టవచ్చు అయినప్పటికీ జనకుడు కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
(18:28) ఆ తర్వాత ఆయన ఒక కొత్త ప్రశ్న అడిగాడు గురుదేవా అయినా ఒక విషయం నన్ను కలవర పెడుతుంది. చెడు కర్మలు చేసే ఆ వ్యాపారి అంత నిశ్చింతగా అంత ఆత్మవిశ్వాసంతో అంత సంతోషంగా ఎలా కనిపిస్తాడు అతని లోపల అశుభ కర్మల బీజం పెరుగుతున్నట్లయితే దాని ప్రభావం అతని ముఖంలో అతని ప్రవర్తనలో ఎందుకు కనిపించదు అతను నవ్వుతాడు అతను వేడుకను జరుపుకుంటాడు అతను ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నట్లు అనిపిస్తుంది.
(19:01) అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు రాజా ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం అర్థం చేసుకోవడానికి నేను నీకు మరొక దృశ్యాన్ని చూపిస్తాను. ఒక విశాలమైన గడ్డకట్టిన సరస్సు ఉందని ఊహించుకో దాని ఉపరితలంపై మందపాటి మంచు పొర పేరుకు పోయి ఉంది. కానీ ఆ మంచు కింద అక్కడక్కడ పగుళ్లుు ఏర్పడ్డాయి. అవి బయటకు కనిపించవు. ఒక బాలుడు ఆ మంచుపై నాట్యం చేస్తాడు.
(19:32) గెంతుతాడు సంతోషిస్తాడు ఎందుకంటే అతనికి ఆ పొగుళ్ళ గురించి తెలియదు అదే ఒక అనుభవజ్ఞుడైన వ్యక్తి ఆ సరస్సును చూసి జాగ్రత్తగా నడుస్తాడు ఎందుకంటే అతనికి ఆ పగుళ్ళ భయం ఉంది. ఇప్పుడు చెప్పు రాజా వీరిద్దరిలో ఎవరు ఎక్కువ సురక్షితంగా ఉన్నారు ఏమీ తెలియక నాట్యం చేస్తున్నవాడా లేక తెలిసి జాగ్రత్తగా ఉన్నవాడా జనకుడు ఇలా అన్నాడు ఎవరు జాగ్రత్తగా ఉన్నారో వారే సురక్షితం గురుదేవా అతను తక్కువ ఆనందంగా కనిపించినప్పటికీ అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు నీ ప్రశ్నకు ఇదే సమాధానం చెడు కర్మలు చేస్తూ కూడా నవ్వుతూ సంతోషంగా కనిపించే వ్యక్తి నిజానికి
(20:19) గడ్డకట్టిన సరసుపై ఏమీ తెలియకుండా నాట్యం చేస్తున్న బాలుడి లాంటివాడు. అతని సంతోషం నిజమైన శాంతి కాదు, అది అజ్ఞానం నుండి పుట్టిన ఒక బ్రమ. తన కర్మల వల్ల ఏర్పడే పొగుళ్లు భవిష్యత్తులో ఎలాంటి పరిణామాలను తీసుకు వస్తాయో అతనికి తెలియదు. అతని నవ్వు తాత్కాలికమైనది. ఎందుకంటే అతను కేవలం ప్రస్తుత క్షణంలోని ఆనందాన్ని మాత్రమే చూసే చైతన్య స్థాయిలో ఉన్నాడు.
(20:53) ఫలితాన్ని కాదు అదే సత్య మార్గంలో నడిచే వ్యక్తికి జీవితంలో కొన్ని కష్టాలు తప్పవని తెలుసు అతను అప్రమత్తంగా ఉంటాడు అందుకే అతని ముఖం ఎప్పుడూ నవ్వుతో నిండి ఉండదు కానీ అతని మనసులోని శాంతి చాలా లోతోతైనది శాశ్వతమైనది ఎందుకంటే అతను భయం మరియు భ్రమల నుండి విముక్తుడై ఉంటాడు. అప్పుడు జనకుడు ఇలా అడిగాడు గురుదేవా అంటే ఈ అప్రమత్తతే ఒక రకమైన దుఃఖమా అజ్ఞానంలోనే నిజమైన ఆనందం దాగి ఉందా దానికి అష్టావక్రుడు చిరునవ్వు నవ్వి ఇలా అన్నాడు రాజా ఈ ప్రశ్న చాలామంది మదిలో మెదులుతుంది కానీ ఇది కూడా ఒక భ్రమే అజ్ఞానంలోని సుఖం నిజమైన సుఖం కాదు అది
(21:41) కేవలం భయం లేకపోవడం మాత్రమే ఎందుకంటే అంటే భయపడటానికి కూడా జ్ఞానం కావాలి. నిప్పు కాలుస్తుందని తెలియని వ్యక్తి మంట దగ్గర కూర్చుని నిశ్చింతగా ఉండగలడు. కానీ ఆ నిశ్చింత అతన్ని కాలిపోకుండా కాపాడదు. అదేవిధంగా అజ్ఞానంలో మునిగిపోయిన వ్యక్తి ఈరోజు సంతోషంగా కనిపించినప్పటికీ అతని అజ్ఞానం అతని పరిణామాల నుండి రక్షించదు. జాగరూకత అనేది దుఃఖం కాదు అదొక పరివర్తన దశ మనిషి అజ్ఞానం నుండి జాగరూకత వైపు పయనించినప్పుడు ప్రారంభంలో అతనికి ప్రపంచ వాస్తవికత కఠినంగా అనిపిస్తుంది.
(22:26) అందుకే ఆ దశ బాధాకరంగా ఉంటుంది. కానీ జాగరూకత యొక్క ప్రయాణం అక్కడితో ఆగిపోదు. అప్పుడు జనకుడు గురుదేవా మరి ఆ ప్రయాణం ఎక్కడికి వెళ్లి పూర్తవుతుంది అని అడిగాడు. దానికి అష్టావక్రుడు ఇలా బదులిచ్చాడు. మనిషి కేవలం ప్రపంచ వాస్తవికతను మాత్రమే కాకుండా తన నిజమైన స్వరూపాన్ని కూడా ఎప్పుడైతే గుర్తిస్తాడో అప్పుడు ఆ ప్రయాణం పూర్తవుతుంది.
(22:58) ప్రపంచంలో కష్టం, అన్యాయం మరియు వైరుధ్యాలు ఉన్నాయని మాత్రమే మనిషికి తెలిసినప్పుడు అతను దుఃఖిస్తూనే ఉంటాడు. ఎందుకంటే అతను ఇంకా తనను తాను ఈ ప్రపంచంలో ఒక భాగంగా భావించి వాటిచే ప్రభావితం అవుతాడు. కానీ తాను ఈ ప్రపంచాన్ని చూసే ఒక సాక్షిని మాత్రమే అని ఈ ప్రపంచంలో భాగం కాదని మనిషి గ్రహించినప్పుడు అతను ఈ వైరుధ్యాలకు అతీతంగా ఎదుగుతాడు.
(23:27) అప్పుడు ఒక ప్రేక్షకుడు వేదికపై జరుగుతున్న నాటకాన్ని ఎలా చూస్తాడో అలాగే అతను కూడా మంచి మరియు చెడుల ఈ ఆటను చూస్తాడు. ఆ నాటకంలో ప్రతినాయకుడు గెలుస్తున్నట్టు కనిపించవచ్చు అలాగే కథానాయకుడు తానాయకుడు పోరాడుతున్నట్టు కూడా కనిపించవచ్చు. అయితే ఇది కేవలం నాటకంలోని ఒక దృశ్యం మాత్రమేనని అంతిమ సత్యం కాదని వీక్షకుడికి తెలుసు. జనకుడు కొద్ది క్షణాలు మౌనంగా కూర్చున్నాడు.
(24:01) మెల్లని గాలికి కదులుతున్న దీపపు జ్వాల మీద అతని దృష్టి నిలిచి ఉంది. అప్పుడు అతను ఒక కొత్త ప్రశ్నను అడిగాడు. గురుదేవా నేను ఒక రాజును నా రాజ్యంలో న్యాయాన్ని స్థాపించడం నా కర్తవ్యం. నేరస్తుడిని శిక్షించడం అమాయకులను రక్షించడం నా బాధ్యత. అన్ని కర్మ మరియు కాలానికే వదిలేస్తే చెడ్డవాడికి తన కర్మల ఫలం సరైన సమయంలో దానంతట అదే లభిస్తుందని నమ్మితే మరి నేను న్యాయం కోసం ఎందుకు ప్రయత్నించాలి ఈ ఆలోచన నన్ను నిష్క్రియుడిని చేయదా అష్టావక్రుడు జనకుడి వైపు ఆప్యాయంగా చూసి ఇలా అన్నాడు రాజా ఈ
(24:48) ప్రశ్న చాలా ముఖ్యమైనది. దీనికి సరైన సమాధానం అర్థం చేసుకోకపోవటం వల్లే చాలామంది ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని బాధ్యతల నుండి పారిపోవడానికి ఒక సాకుగా చేసుకుంటారు. విను అన్యాయం జరుగుతున్నప్పుడు ఏమీ చేయకుండా నిష్క్రియాత్మకంగా కూర్చోమని కర్మ సిద్ధాంతం ఎప్పుడూ నేర్పదు. కర్మ సిద్ధాంతం ఏమి బోధిస్తుందంటే ఫలితం గురించి ఆశించకుండా నీ కర్తవ్యాన్ని పూర్తి నిష్టతో నిర్వర్తించాలి.
(25:24) నువ్వు ఒక రాజువి న్యాయాన్ని స్థాపించడం నేరస్తుడిని శిక్షించడం నిర్దోషిని రక్షించడం ఇదే నీ ధర్మం ఇదే నీ కర్తవ్యం నేరస్తుడికి కాలమే స్వయంగా శిక్ష విధిస్తుందని నువ్వు అనుకుని ఊరుకుంటే నువ్వు నీ ధర్మం నుండి తప్పుకున్న వాడివి అవుతావు మరియు అది స్వయంగా ఒక పెద్ద పాపం అవుతుంది. జనకుడు ఆశ్చర్యంతో ఇలా అడిగాడు అయితే గురుదేవా ఇందులో వైరుధ్యం ఎక్కడుంది ఫలితం సమయానికి లభిస్తుందని మీరు ఇప్పుడు ఇస్తుందని మీరు ఇప్పుడే చెప్పారు మరియు ఇప్పుడు నేనే స్వయంగా న్యాయం చేయాలని మీరు అంటున్నారు అంటున్నారు. ఈ రెండు విషయాలు
(26:11) ఒకేసారి ఎలా సత్యమవుతాయి? అష్టావక్రుడు చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాడు. ఇందులో ఎలాంటి వైరుధ్యం లేదు రాజా కేవలం దృక్పదంలోనే తేడా ఉంది. నువ్వు రాజుగా న్యాయం చేసినప్పుడు నువ్వు స్వయంగా కాలం చేతిలో ఒక సాధనంగా మారుతావు. వర్షం మేఘాల ద్వారా కురిసినట్లుగానే కర్మఫలం కూడా కొన్నిసార్లు మనుషుల ద్వారా వ్యక్తమవుతుంది. నువ్వు న్యాయబద్ధంగా వ్యవహరించడం నువ్వు నేరస్తుడిని శిక్షించడం అనేది నువ్వుచడం అనేది నువ్వు న్యాయబద్ధంగా వ్యవహరించడం నువ్వు నేరస్తుడిని శిక్షించడం అనేది స్వయంగా ఆ నేరస్తుడి కర్మఫలానికి ఒక మాధ్యమం.
(26:56) భగవంతుడు అన్యాయాన్ని శిక్షించడానికి కూడా మనలాంటి మనుషులనే సాధనంగా వాడుకుంటాడు కాబట్టి నువ్వు నీ కర్తవ్యం నుండి వెనక్కి తగ్గకూడదు ఒక మాధ్యమం కాబట్టి నువ్వు నీ కర్తవ్యం నుండి వెనక్కి తగ్గకూడదు కూడా అయితే గుర్తుంచుకో నువ్వు న్యాయాన్ని కేపంతో కాదు పగతో కాదు ధర్మం యొక్క స్థిరత్వంతో చేయాలి. నేను దేవునితో సమానమైన నిర్ణేతను ప్రతి చెడ్డ వ్యక్తికి నేనే స్వయంగా శిక్ష విధించాలి అని నువ్వు ఆలోచించి న్యాయం చేస్తే లేకపోతే ప్రపంచంలో అన్యాయం వ్యాపిస్తుందని అనుకోవడం అహంకారం కానీ ఇది నా కర్తవ్యం
(27:43) అని తెలుసుకుని న్యాయం చేసినట్లయితే నేను దీనిని నిర్వర్తించాలి మరియు మిగిలిన కర్మల లెక్కలను ఈ విశాలమైన సృష్టి వ్యవస్థ స్వయంగా చూసుకుంటుంది అని భావిస్తే అదే నిజమైన రాజధర్మం జనకుడి కళ్ళలో స్పష్టత రావడం ప్రారంభమైంది. అప్పుడు ఆయన ఇలా అన్నాడు గురుదేవా అంటే నా రాజ్యంలో జరిగే అన్యాయాలకు వ్యతిరేకంగా నేను చురుకుగా వ్యవహరించాలి.
(28:17) కానీ నేను కేవలం ఒక నిమిత్తమాత్రుని మాత్రమే తప్ప ఫలితాన్ని నియంత్రించే వాడిని కాదు అనే భావనతో ఉండాలి అని దీని అర్థమా అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు. సరిగ్గా అర్థం చేసుకున్నావు రాజా ఇదే నిష్కామ కర్మ యొక్క సారాంశం. దీనినే ముందు ముందు యోగేశ్వరుడైన శ్రీకృష్ణుడు కూడా అర్జునుడికి వివరిస్తాడు. కర్తవ్యం నుండి పారిపోవద్దు. అలాగే ఫలితం పట్ల గర్వం లేదా భయంలో చిక్కుకోవద్దు.
(28:48) మంచికి మద్దతు ఇవ్వడం చెడును ఎదిరించడం నీ కర్తవ్యం. ఫలితం వెంటనే కనిపించినా కనిపించకపోయినా ప్రపంచ వ్యవస్థను కాపాడటం కూడా ధర్మంలో ఒక భాగమే. జనకుడు కొద్దిసేపు ఆగి ఆ తర్వాత మరో లోతైన ప్రశ్న అడిగాడు. గురుదేవా ఇంకొక విషయం నన్ను కలవరపెడుతోంది. చాలాసార్లు అమాయకులైన పిల్లలు పుట్టుకతోనే బాధలు అనుభవించడం నేను చూశాను.
(29:19) ఒకరు శారీరక వైకల్యంతో జన్మిస్తారు మరొకరు దారిద్రయంలో పుడతారు. అప్పటికీ వారు ఎలాంటి కర్మలు కూడా చేసి ఉండరు. మరోవైపు అత్యంత క్రూరుడైన ఒక వ్యక్తి సంపన్న కుటుంబంలో జన్మించి జీవితాంతం సుఖాలు అనుభవిస్తూ ఉంటాడు. ఇది పూర్వజన్మ కర్మల ఫలం అయితే అది ఎందుకు అంత కఠినంగా అనిపిస్తుంది? అష్టావక్రుడు గంభీరంగా మారాడు. ఆయన ఇలా అన్నాడు రాజా ఈ ప్రశ్న మనిషి హృదయాన్ని అత్యంత కలిచివేస్తుంది.
(29:54) ఎందుకంటే ఇందులో అమాయకత్వం మరియు బాధ రెండు పక్కపక్కనే కనిపిస్తాయి. నేను నీకు ఒక కథ చెబుతాను. ఒకే తల్లిదండ్రులకు ఇద్దరు కుమారులు ఉండేవారు ఇద్దరి పెంపకం ఒకే విధంగా జరిగింది. ఒకే ఇంట్లో ఒకే రకమైన విద్యతో సమానమైన ప్రేమతో పెరిగారు. అయినప్పటికీ పెద్దయ్యాక ఒక కుమారుడు సాధువయ్యాడు. సత్యం మరియు కరుణతో కూడిన జీవితాన్ని గడిపాడు. రెండవ కుమారుడు దొంగ అయ్యాడు.
(30:25) మోసం మరియు హింసతో కూడిన జీవితాన్ని గడిపాడు. పరిస్థితులు గడిపాడు పరిస్థితులు సమానంగా ఉన్నప్పుడు ఈ వ్యత్యాసం ఎక్కడి నుండి వచ్చింది జనకుడు ఇలా అన్నాడు ఇది నేను చాలాసార్లు చూశాను గురుదేవా ఈ వ్యత్యాసం బహుశా వారి స్వభావం వల్ల వచ్చి ఉండవచ్చు అష్టావక్రుడు అన్నాడు నువ్వు సరిగ్గానే చెప్పావు మరి ఆ స్వభావం ఎక్కడి నుండి వచ్చింది పరిస్థితులు సమానంగానే ఉన్నాయి కాబట్టి ఆ స్వభావం ఈ జన్మ పరిస్థితుల నుండి రాలేదు ఆ స్వభావం అనేక జన్మల ప్రయాణంలో ఏర్పడి మనిషి లోపల పేరుకుపోయిన సంస్కారాల నుండి వస్తంది.
(31:08) ఒక బాలుడు అమాయకుడిగా ఉండి కూడా బాధలతో జన్మించడం నువ్వు చూసినప్పుడు అతను వాస్తవానికి తన గత జన్మల సంచిత కర్మల ప్రయాణంలోనే ఉన్నాడని అర్థం చేసుకోవాలి. ఈ జన్మలో ఆ కర్మల జ్ఞాపకం అతనికి లేకపోయినా సరే ఒక చెట్టు విత్తనం మట్టిలో ఎలా దాగి ఉండి నెలల తర్వాత మొలకెత్తుతుందో ఇది కూడా అలాగే జరుగుతుంది. ఒక విత్తనం ఎప్పుడు నాటబడిందో దానికి కూడా గుర్తుండదు.
(31:43) అయినా సరే అది తన సమయం రాగానే మొలకెత్తుతుంది. అదేవి అదేవిధంగా మనిషి ఆత్మ అనేక జన్మల నుండి తన కర్మల విత్తనాలను మోస్తూ వస్తుంది. మరియు ఈ జీవితం ఆ విత్తనాలు మొలకెత్తే ఒక అధ్యాయం మాత్రమే అప్పుడు జనకుడు ఇలా అడిగాడు. కానీ గురుదేవా గత జన్మల జ్ఞాపకాలే లేనప్పుడు ఇది ఎలా న్యాయం అవుతుంది? నేను గతంలో ఏమి చేశానో కూడా నాకు తెలియనప్పుడు ఈ జన్మలో దాని ఫలాన్ని అనుభవించడం అన్యాయంగా అనిపించడం లేదా దానికి అష్టావక్రుడు మృదువైన స్వరంతో ఇలా అన్నాడు రాజా నిన్ను నువ్వు ఈ ఒక్క జన్మకే పరిమితం చేసుకున్నప్పుడే నీకు ఇది అన్యాయంగా
(32:29) అనిపిస్తుంది. కానీ సత్యం ఏమిటంటే నీ నిజ స్వరూపం జనన మరణాలకు అతీతమైనది. నువ్వు శరీరం కాదు ఆత్మవి. ఆత్మ ప్రయాణం అనంతమైనది. ఒక విద్యార్థి పాఠశాలలో వేరు వేరు సంవత్సరాల్లో వేరు వేరు తరగతులను ఎలాగైతే దాటుకుంటూ వెళ్తాడో ఆ ప్రతి సంవత్సరం యొక్క జ్ఞాపకం మరుసటి సంవత్సరానికి స్పష్టంగా గుర్తుండదు. అయినా కూడా అతని కర్మల సంచయం అలాగే నిలిచి ఉంటుంది.
(33:04) ఇది అన్యాయం కాదు ఇది ఒక విశాలమైన మరియు లోతైన వ్యవస్థ. దీనిని అర్థం చేసుకోవడానికి మనిషి తన దృష్టిని ఈ ఒక్క జీవితానికి ఆవల కూడా విస్తరించాలి. ఇది విన్న జనకుడు నెమ్మదిగా తల ఊపాడు. అప్పుడు రాజు ఇలా అడిగాడు. గురుదేవా దీని అర్థం బాధలో జన్మించిన ఆ బిడ్డకు మనం సహాయం చేయకూడదునా ఎందుకంటే అది అతని సొంత కర్మల ఫలం కదా దానికి అస్తావక్రుడు దృఢంగా ఇలా అన్నాడు కాదు రాజా అస్సలు కాదు కర్మ సిద్ధాంతాన్ని అసంపూర్ణంగా అర్థం చేసుకోవడం వల్ల ప్రజలు చేసే మరో పొరపాటు ఇది నువ్వు ఒక
(33:51) బాధితుడికి సహాయం చేసినప్పుడు ప్పుడు నువ్వు కూడా అదే విశ్వవ్యాప్తమైన మహా వ్యవస్థలో ఒక భాగం అవుతావు. ఆ బిడ్డ జీవితంలో నువ్వు సహాయకుడిగా మారడం కూడా అతని ప్రారబ్దంలో ఒక భాగం కావచ్చు. అలాగే కరుణతో కూడిన నీ చర్య నీ భవిష్యత్తులోని శుభ ఫలితాలకు బీజం కూడా కావచ్చు. కర్మ సిద్ధాంతం ఎప్పుడూ కరుణను మరియు సహాయాన్ని ఆపడానికి కారణం కాదు.
(34:23) బదులుగా ప్రతి ప్రాణి తమ సొంత ప్రయాణంలో ఉన్నారని ఫలితం ఏదైనప్పటికీ నీ మార్గంలో కరుణ సత్యం మరియు ధర్మంతో ముందుకు సాగడమే నీ కర్తవ్యం అని అది బోధిస్తుంది. అష్టావక్రుడి కళ్ళలో గాంభీర్యం వ్యక్తమైంది. ఆయన ఇలా అన్నాడు. రాజా ఈ ప్రశ్న మనిషి చేసే అతి పెద్ద పొరపాటు నుండి పుడుతుంది. దేవుడు లేదా ఈ సృష్టి ఒక న్యాయస్థానం వలె పనిచేస్తుందని అక్కడ వస్తుందని అక్కడ ప్రతి కర్మకు వెంటనే లెక్కలు తీరుస్తారని మనిషి భావిస్తాడు.
(35:03) ఎవరో గుమస్తా పొద్దుల పుస్తకం పట్టుకుని కూర్చున్నట్లుగా అనుకుంటాడు. కానీ సృష్టి ఆ విధంగా పని చేయదు. సృష్టి అనేది ఒక విశాలమైన అనంతమైన ప్రక్రియ. ఇందులో సమయం యొక్క వ్యవధి మనిషి జీవితకాలం కంటే చాలా పెద్దది. మనకు అన్యాయంగా నిపించేది వాస్తవానికి మన పరిమిత దృష్టి యొక్క ఫలితమే. నేను నీకు మరొక కథ చెబుతాను. ఒక రైతు తన పొలంలో విత్తనాలు చల్లాడు.
(35:35) కొద్ది రోజుల తర్వాత పొలంలో ఎలాంటి పంట మొలవలేదని అతను గమనించాడు. అక్కడ కేవలం మట్టి మాత్రమే ఉంది. అతను కోపగించి ఈ భూమి నిస్సారమైనదని ఆలోచించడం ప్రారంభించాడు. ఈ విత్తనాలు వృధ అయ్యాయి అనుకున్నాడు. అతను తన పొరుగు వాడితో ఇలా అన్నాడు. చూడు నేను విత్తనాలు చల్లాను కానీ నాకేమీ దక్కలేదు. అదే కనీసం విత్తనాలు కూడా చల్లని వాడి పొలంలో మాత్రం అప్పటికే మొలిచిన గడ్డి పచ్చగా కనిపిస్తోంది.
(36:08) ఇదేమి అన్యాయం పొరుగువాడు చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాడు మిత్రమా నీ విత్తనాలు ఇంకా మొలకెత్తే దశలో ఉన్నాయి. అవి భూమి లోపల చురుకుగా ఉన్నాయి. కేవలం బయటకు కనిపించడం లేదు. నువ్వు చూస్తున్న ఆ గడ్డి తాత్కాలికమైనది. వర్షపు మొదటి నీరు ఆరిపోగానే అది వాడిపోతుంది. కానీ నీ విత్తనం మొలకెత్తినప్పుడు అది శాశ్వతమైన పంటనిస్తుంది. ఓపిక పట్టు జనకుడు దీర్ఘంగా శ్వాస తీసుకుని ఇలా అన్నాడు.
(36:40) గురుదేవా ఈ కథ నాకు కొంత ప్రశాంతతను ఇస్తుంది. కానీ ఇప్పటికీ నా మనసులో ఒక ప్రశ్న మిగిలిపోయింది. నిరీక్షణ అంత సుదీర్ఘమైనదైనది అయితే నేడు దుఃఖాన్ని అనుభవిస్తున్న వ్యక్తికి ఈ నిరీక్షణ సమయంలో సాంత్వన ఎక్కడి నుండి లభిస్తుంది? అష్టావక్రుడు ఇలా సమాధానం ఇచ్చాడు. రాజా ఇదే అత్యంత ముఖ్యమైన ప్రశ్న. ఇక్కడే నేను నీకు అస్తావక్ర గీతలోని అతి పెద్ద సత్యాన్ని చెప్పాలనుకుంటున్నాను.
(37:12) బాహ్య ఫలితాల కోసం ఎదురుచూడటం ద్వారా సాంత్వన లభించదు. నీ నిజమైన స్వరూపం సుఖ దుఃఖాలు మంచి చెడులు పాప పుణ్యాలు అనే ఈ ద్వంద్వాలన్నింటికీ అతీతమైనదనే అవగాహన ద్వారానే ఆ సాంత్వన లభిస్తుంది. నేను ఈ శరీరాన్ని నేను మనసును నా గుర్తింపు ఇదే అని మనిషి భావించినంత కాలం అతను ఈ ద్వంద్వారలో చిక్కుకునే ఉంటాడు.
(37:43) అప్పటివరకు అతను తను తన అదృష్టాన్ని ఇతరుల అదృష్టంతో పోల్చుకుంటూనే ఉంటాడు. అతనికి దక్కినంత నాకు ఎందుకు దక్కలేదు అని అప్పటివరకు ప్రశ్నిస్తూనే ఉంటాడు. కానీ నేను శరీరాన్ని కాదు మనసును కాదు ఇవన్నీ గమనిస్తున్న చైతన్యాన్ని అని మనిషి ఎప్పుడైతే తెలుసుకుంటాడో అప్పుడు ఈ పోలిక అంతమవుతుంది. జనకుడు ఇలా అన్నాడు గురుదేవా కానీ మనిషి దుఃఖంలో ఉంటూ కూడా ప్రశాంతంగా ఉండటం సాధ్యమేనా? ఇది విరుద్ధంగా లేదా? అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు.
(38:23) లేదు రాజా ఇది విరుద్ధం కాదు ఇది ఒక ఉన్నతమైన స్థితి నేను నీకు ఒక ఉదాహరణ ఇస్తాను ఒక న్యాయమూర్తి తన న్యాయస్థానంలో కూర్చుని ఉన్నాడు. ఘోరమైన నేరం చేసిన ఒక నేరస్తుడిని అతని ముందుకు తీసుకువస్తారు. న్యాయమూర్తి ఆ నేరస్తుడిని శిక్షిస్తాడు. అయితే న్యాయమూర్తి స్వయంగా ఆ నేరానికి కోపగించి దుఃఖించి తీర్పు ఇస్తాడా? లేదు అతను నిష్పాక్షికంగా ప్రశాంతంగా ఉంటూ తన కర్తవ్యాన్ని నిర్వర్తిస్తాడు.
(38:56) అతను నేరాన్ని చూస్తాడు దానిని అంచనా వేస్తాడు. కానీ స్వయంగా ఆ నేరంతో బంధింపబడడు అదేవిధంగా తన నిజ స్వరూపాన్ని తెలుసుకున్న వ్యక్తి ప్రపంచంలోని అన్యాయాన్ని చూస్తాడు. దానిని గుర్తిస్తాడు కానీ స్వయంగా దాని వల్ల వల్ల చలించడు. ఈ ఆట ఇలాగే కొనసాగుతుందని అతనికి తెలుసు ఫలితం దాని సమయానికి వస్తుంది. తన మార్గంలో స్థిరంగా ఉండటమే అతని కర్తవ్యం జనకుడు ఇలా అన్నాడు గురుదేవా అయితే దీని అర్థం మనం ఎల్లప్పుడూ మంచి చేస్తూనే ఉండాలనా ఫలితం కనిపించిన కనిపించకపోయినా అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు అవును రాజా కానీ
(39:44) ఇందులో మరింత లోతైన విషయం ఏమిటంటే మంచి చేయటం అనేది ఒక కర్తవ్యం కాకూడదు అది ఒక స్వభావంగా మారిపోయింది పోవాలి మంచి చేయటం అనేది ఒక కర్తవ్యంగా ఉన్నంతవరకు మనిషి దానిని ఒక భారం మోస్తాడు మరియు ఫలితాన్ని ఆశిస్తాడు. మంచి అనేది స్వభావంగా మారినప్పుడు ఒక పువ్వు ఎంత సహజంగా సువాసనను ఇస్తుందో మనిషి కూడా అంతే సహజంగా మంచి చేస్తాడు.
(40:19) ఎవరైనా దానిని వాసన చూస్తారా లేదా అని ఆలోచించకుండా మంచితనం ఒకరి స్వభావంగా మారినప్పుడు నాకు ఫలితం ఎప్పుడు దక్కుతుందనే ప్రశ్న ముగిసిపోతుంది. ఎందుకంటే మంచి చేయడంలోనే దాని పరిపూర్ణత దాగి ఉంటుంది. జనకుడు మళ్ళీ ఒక ప్రశ్న అడిగాడు. బహుశా అది అతని హృదయానికి చాలా దగ్గరైనది కావచ్చు. గురుదేవా మోసంతో డబ్బు సంపాదించిన వ్యాపారి నవ్వడం చూసినప్పుడు నాలో ఆశ్చర్యమే కాదు అసూయ కూడా కలుగుతుందని నేను అంగీకరిస్తున్నాను.
(40:54) అతను సులభమైన మార్గాన్ని ఎంచుకొని సుఖాన్ని పొందాడు. కానీ నేను కెసష్టమైన మార్గాన్ని ఎంచుకొని పోరాటాన్ని ఎదుర్కొన్నాను అనే ఆలోచన మనసులో వస్తుంది. ఈ అసూయ కూడా మీరు చెబుతున్న భ్రమలో భాగమేనా అని అడిగాడు. అష్టావక్రుడు జనకుడి వైపు తీక్షణంగా చూశాడు. చాలా కాలంగా ఆయన ఇదే ప్రశ్న కోసం ఎదురుచూస్తున్నట్లుగా ఉంది. అప్పుడు ఆయన ఇలా అన్నాడు.
(41:26) రాజా ఈ ప్రశ్న మొత్తానికి మూలంలో దాగిన చిక్కుముడిని నువ్వు ఇప్పుడు విప్పేసావు. చెడ్డవారు ఎందుకు సంతోషంగా ఉంటారు మంచివారు ఎందుకు బాధపడతారు? అని పదే పదే నువ్వు అడుగుతున్న ఈ ప్రశ్నకు అసలు మూలం అన్యాయం గురించిన ఆందోళన కాదు. దీని అసలు మూలం పోలిక. మనిషి తన జీవితాన్ని ఇతరుల జీవితంతో పోల్చుకుంటున్నంత కాలం ఈ ప్రశ్న ఎప్పటికీ శాంతించదు.
(42:00) ఎందుకంటే ఈ ప్రపంచంలో నీకంటే ఎక్కువ సంతోషంగా ఉన్నట్లు కనిపించే వ్యక్తి ఎప్పుడూ ఎవరో ఒకరు తారసపడుతూనే ఉంటారు. నువ్వు ఎంతటి సదాచారివైనా సరే జనకుడు ఇలా అడిగాడు. అయితే ఇతరులతో పోల్చుకోవడమే అసలు సమస్య అంటారా గురుదేవా అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు అవును రాజా నేను నీకు మరో కథ చెబుతాను ఒకసారి ఇద్దరు ప్రయాణికులు ఒక సుదీర్ఘ ప్రయాణానికి బయలుదేరారు మార్గ మధ్యంలో వారికి ఒక పెద్ద జలాశయం కనిపించింది.
(42:34) అందులోని నీరు చాలా స్వచ్ఛంగా తీయగా ఉంది. ఇద్దరు కడుపు నిండా నీళ్లు తాగి తమ దాహాన్ని తీర్చుకున్నారు. అప్పుడు వారిలో ఒక ప్రయాణికుడు పైకి ఆకాశం వైపు చూసి ఇలా అన్నాడు. చూడు ఆ పక్షి ఎంత ఎత్తులో ఎగురుతోందో అది మనకంటే ఎంతో స్వేచ్ఛగా ఉంది. ఈ జలాశయం వరకు నడుచుకుంటూ రావాల్సిన అవసరమే దానికి రాలేదు. ఈ ఆలోచన రాగానేదు.
(43:03) ఈ ఆలోచన రాగానే అతని మనసు అశాంతికి గురయింది. అతను తన దాహాన్ని తీర్చుకున్నప్పటికీ ఆ పక్షి స్వేచ్ఛతో తనను తాను పోల్చుకొని బాధపడటం మొదలుపెట్టాడు. రెండో ప్రయాణికుడు మాత్రం ప్రశాంతంగా కూర్చున్నాడు. అతను నీరు తాగి విశ్రాంతి తీసుకుని తదుపరి ప్రయాణం కోసం సంతోషకరమైన మనసుతో లేచి నిలబడ్డాడు. అష్టావక్రుడు ఇంకా ఇలా అన్నాడు. రాజా నీ దాహం తీరిందా లేదా అనేది ఆ పక్షి ఎంత ఎత్తులో ఎగురుతోంది అనే దానిపై ఆధారపడి ఉండదు.
(43:39) కానీ మనిషి మనసు ఎప్పుడూ ఆకాశం వైపే చూస్తూ ఉంటుంది. తన వద్ద ఉన్న నీటిని మరిచిపోయి పక్షి ఎగరడంతో తనను తాను పోల్చుకోవడం ప్రారంభిస్తుంది. పక్షి ఎగరడంతో తనను తాను పోల్చుకోవడం ప్రారంభిస్తుంది. మన నిజ జీవితంలో కూడా తరచుగా జరిగేది ఇదే మన చేతిలో ఉన్న దానికంటే పక్కవాడి చేతిలో ఉన్న దాన్ని చూసి ఆవేదన చెందడమే మన సగం బాధలకు కారణం. ఈ పోలికే సంతోషాన్ని దుఃఖంగా మారుస్తుంది.
(44:10) ఏ క్షణంలోనైతే మనిషి. ఏ క్షణంలోనైతే మనిషి ఇతరుల అదృష్టాన్ని చూడటం మానేసి తన సొంత మార్గంపై దృష్టి పెడతాడో అదే క్షణంలో అతని దుఃఖం చాలా వరకు మాయమైపోతుంది. జనకుడు ఇలా అన్నాడు కానీ గురుదేవా ఈ పోలిక సహజమైనదిగానే అనిపిస్తుంది. మనిషి తన చుట్టూ చూసి సహజంగానే తన స్థితిని ఇతరుల స్థితితో బేరీజు వేసుకోవడం ప్రారంభిస్తాడు. ఈ ప్రవృత్తిని అంతం చేయడం సాధ్యమేనా? దానికి అష్టావక్రుడు ఇలా బదులిచ్చాడు.
(44:49) మనిషి తనను తాను శరీరం పేరు సంపద మరియు సామాజిక హోదాలతో గుర్తించుకున్నంత కాలం ఈ ప్రవృత్తి అలానే ఉంటుంది. వీటన్నింటికీ ఒక లక్షణం ఉంది. ఇవి సాపేక్షమైనవి. సంపద ఎల్లప్పుడూ మరొకరి సంపద కంటే తక్కువగానో లేదా ఎక్కువగానో ఉంటుంది. గౌరవం కూడా ఎల్లప్పుడూ మరొకరి గౌరవం కంటే తక్కువగానో లేదా ఎక్కువగానో ఉంటుంది. సాపేక్షమైనది ఏదైనా సరే అది ఎల్లప్పుడూ పోలికకు దారి తీస్తుంది.
(45:26) కానీ మనిషి ఎక్కువ కానిది, తక్కువ కానిది, అద్వితీయమైనది మరియు సాటి లేనిది అయిన తన నిజ స్వరూపాన్ని తెలుసుకున్నప్పుడు అప్పుడు ఆ పోలికకు ఆధారమే లేకుండా పోతుంది. నువ్వు నీ ఆత్మను మరొకరి ఆత్మతో పోల్చలేవు. ఎందుకంటే ఆత్మలో ఎలాంటి బేధము లేదు. అక్కడ ఎక్కువ లేదు, తక్కువ లేదు. జనకుడు కొద్ది క్షణాలు ఆలోచించి ఇలా అడిగాడు. గురుదేవా నన్ను కలవరపెట్టే మరో విషయం ఉంది.
(45:58) ఈ ప్రపంచంలో తరుచుగా సమాజం చెడ్డవారికి కూడా గౌరవం ఇవ్వడం నేను చూశాను. ఒక వ్యక్తి తెలివైన వాడైనా శక్తివంతుడైనా అతని వద్ద ధనం ఉన్న సమాజం అతనికి ప్రాధాన్యతను ఇస్తుంది. కానీ నిజాయితీగా సరళంగా ఉండే వ్యక్తిని సమాజం కొన్నిసార్లు బలహీనుడిగా అమాయకుడిగా లేదా మూర్ఖుడిగా భావిస్తుంది. ఇది కూడా ఆ భ్రమలో భాగమేనా? లేదా ఇదా ఇది సమాజం యొక్క వాస్తవ ప్రకృత అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు.
(46:36) రాజా ఇది అత్యంత సూక్ష్మమైన ప్రశ్న. దీనికి సమాధానం తెలుసుకోవడానికి నీవు రెండు రకాల సత్యాల మధ్య ఉన్న బేదాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి. ఒకటి లౌకిక సత్యం అనగా ప్రపంచం యొక్క వ్యావహారిక సత్యం. ఇది సమాజం, సంప్రదాయం, శక్తి మరియు పరిస్థితుల ద్వారా ఏర్పడుతుంది. ఈ లౌకిక జగత్తులో శక్తిమంతుడికి గౌరవం లభిస్తుంది. తెలివైన వాడికి ప్రశంసలు దక్కుతాయి. అతని తెలివి తేటలు మోసం మీద ఆధారపడి ఉన్నప్పటికీ.
(47:11) ఈ ప్రపంచం ఫలితాన్ని చూస్తుంది కానీ సాధనాన్ని కాదు. అయితే రెండవది పారమార్థిక సత్యం అనగా లౌకిక వ్యవహారాలకు అతీతమైన పరమ సత్యం ఇది ఏదైనా కర్మ యొక్క మూలంలో సత్యం ఉందా లేదా అసత్యం ఉందా కరుణ ఉందా లేదా స్వార్థం ఉందా అని చూస్తుంది. లౌకిక జగత్తులో గౌరవం బాహ్య ప్రమాణాలచే నిర్ణయించబడుతుంది. కానీ పారమార్థిక జగత్తులో విలువ అంతర్గత స్వచ్ఛత ద్వారా నిర్ణయించబడుతుంది.
(47:46) అప్పుడు జనకుడు అలా అయితే సమాజం ఇచ్చే గౌరవం వ్యర్థమేనా గురుదేవా అని అడిగాడు. అష్టావక్రుడు చిరునవ్వు చిందిస్తూ ఇలా అన్నాడు. వ్యర్థం కాదు కానీ అది కచ్చితంగా తాత్కాలికమైనది. మరియు అసంపూర్ణమైనది. సమాజం ఇచ్చే గౌరవం సముద్రపు అలల లాంటిది ఈరోజు పైకి లేస్తుంది రేపు కిందకు పడిపోతుంది. సమాజం ఇచ్చే గౌరవాన్నే తన జీవితానికి అంతిమ ప్రమాణంగా భావించే వ్యక్తి ఎల్లప్పుడూ ఆ అలలతో పాటే ఎగుడు దిగుడులకు గురవుతూ ఉంటాడు.
(48:26) అప్పుడప్పుడు సంతోషంగా అప్పుడప్పుడు దుఃఖంతో ఉంటాడు. అతని ఆనందం ఎన్నటికీ శాశ్వతం కాదు కానీ ఏ వ్యక్తి అయితే తన అంతర్గత స్వచ్ఛతను తన ధర్మాన్ని తన సత్యాన్ని ప్రమాణంగా చేసుకుంటాడో అతను సమాజం యొక్క అలల వల్ల ప్రభావితం కాడు. ఈ రోజు సమాజం అతన్ని ప్రశంసించినా లేదా నిందించినా అతని అంతర్గత స్థిరత్వం చెక్కు చెదరకుండా అలాగే ఉంటుంది. జనకుడు మళ్ళీ ఇలా అడిగాడు.
(48:58) కానీ గురుదేవా చరిత్రలో అనేకసార్లు అధర్మ ప్రభువులు ఏళ్ల తరబడి రాజ్యం ఏరడం నేను చూశాను. వాళ్ళు ప్రజలను కష్టపెట్టి చివరి వరకు సుఖంగా జీవితం గడిపారు కానీ ఎంతోమంది ధర్మాత్ములైన రాజులు యుద్ధంలో ఓడిపోయి అరణ్యవాసం భరిస్తూ కష్టాల్లోనే జీవితం గడపవలసి వచ్చింది. ఈ ఉదాహరణలు మన కళ్ళెదుటే స్పష్టంగా ఉన్నాయి గురుదేవా ఇవి అస్పష్టమైన సిద్ధాంతాలు కావు ఇవి చారిత్రక వాస్తవాలు అష్టావక్రుడు గంభీరంగా ఇలా అన్నాడు రాజా నేను దీనిని కాదనను ప్రపంచ చరిత్ర ఇలాంటి లెక్కలేనన్ని ఉదాహరణలతో నిండి ఉంది. యుగ యుగాలుగా మనిషి మనసును
(49:46) మదిస్తున్న వాస్తవం కూడా ఇదే కానీ నిశితంగా గమనించు చరిత్ర కేవలం బాహ్య సంఘటనల లెక్కలను మాత్రమే తనలో ఉంచుతుంది. అది ఎవరి హృదయంలోని పరిస్థితిని వర్ణించదు. ఏ రాజు ఎన్ని సంవత్సరాలు సింహాసనంపై కూర్చున్నాడో చరిత్ర చెబుతుంది. కానీ ఆ సింహాసనం పై కూర్చున్న వ్యక్తి రాత్రిపూట ఎలాంటి కలలతో పోరాడేవాడో ఎలాంటి భయంలో జీవించాడో చరిత్ర ఎన్నటికీ చెప్పదు.
(50:20) తన సొంత కుటుంబంలోనే అతను ఎంత అపనమ్మకంతో చుట్టుముట్టబడి ఉండేవాడో మరియు ఏ ధర్మాత్ముడైన రాజు అరణ్యవాసానికి వెళ్ళాడో చరిత్ర చెబుతుంది కానీ ఆ అరణ్యవాసంలో కూడా ఆ రాజు ఎంతటి అంతర్గత శాంతితో స్థిరత్వంతో జీవితాన్ని గడిపాడో చరిత్ర చెప్పదు. సింహాసనం మీద కూర్చున్న అనేకమంది సుఖంగా ఉన్నారని పిలవబడే రాజులకు కూడా అటువంటి శాంతి ప్రాప్తించలేదు.
(50:52) జనకుడి కళ్ళు కొద్దిగా చెమర్చాయి. అతను ఇలా అన్నాడు గురుదేవా మీరు చెబుతున్న ఈ స్థితి నాకు నా సొంత జీవితంలోని అనేక క్షణాలను గుర్తుచేస్తోంది. అష్టావక్రుడు సున్నితంగా ఇలా అన్నాడు. రాజా ఇదే జీవితంలో అతి పెద్ద విడ్డూరం మరియు అతి పెద్ద రహస్యం. బయట నుండి చూస్తే ఈ ప్రపంచం ఒక నాటక రంగం. ఇక్కడ పాత్రలు మారుతూ ఉంటాయి.
(51:24) ఒకప్పుడు ఒకరు రాజుగా కనిపిస్తారు మరొకప్పుడు బిచ్చగాడిగా కానీ లోపల నుండి చూస్తే ప్రతి ఆత్మ తన సొంత ప్రయాణంలో ఉంది. మరియు ఆ ప్రయాణానికి నిజమైన కొలమానం బాహ్యపాత్ర కాదు అంతర్గత స్వచ్ఛత. ఏ రాజు తన రాజ్యాన్ని ధర్మబద్ధంగా పరిపాలించాడో ఆ తర్వాత అతనికి అరణ్యవాసమే ప్రాప్తించినప్పటికీ అతని ఆత్మ స్వచ్ఛంగానే ఉంటుంది. ఆ స్వచ్ఛతే అతని నిజమైన సంపద.
(52:01) దానిని ఏ యుద్ధం ఏ ఓటమి లేదా ఏ అరణ్యవాసం లాక్కోలేవు. మరియు ఏ పాలకుడైతే మోసంతో రాజ్యాన్ని ఏలాడో అతను జీవితకాలం సింహాసనంపై కూర్చున్నప్పటికీ అతని ఆత్మలో శాశ్వతమైన అశాంతి నెలకొని ఉంటుంది. దానిని ఏ సింహాసనం ఏ విజయం శాంతపరచలేవు. అప్పుడు జనకుడు ఇలా అడిగాడు. గురుదేవా అలాంటప్పుడు మనం సుఖం దుఃఖం అని పిలిచేవి వాస్తవానికి రెండు భిన్నమైన కొలమానాలు అని చెప్పడం సభేనా ఒకటి బాహ్యమైనది మరియు మరొకటి అంతర్గతమైనది.
(52:39) మనిషి చేసే అతి పెద్ద పొరపాటు ఏమిటంటే అతను బాహ్య ప్రమాణాలనే అంతిమ సత్యంగా భావిస్తాడు. అష్టావక్రుడు సంతోషంగా ఇలా అన్నాడు. రాజా నీ ప్రశ్నకు నువ్వే సమాధానం కనుగొన్నావు. యుగ యుగాలుగా మనిషి చేస్తూ వస్తున్న పొరపాటు ఇదే. అతను బాహ్య వైభవాన్ని చూసి ఆనందాన్ని నిర్వచిస్తాడు. మరియు బాహ్య లేమిని చూసి దుఃఖాన్ని నిర్వచిస్తాడు.
(53:11) కానీ నిజమైన ఆనందం మరియు నిజమైన దుఃఖం. ఈ బాహ్య ప్రమాణాల ద్వారా కాకుండా ఆత్మ యొక్క స్వచ్ఛత మరియు అపవిత్రతల ద్వారా కొలవబడతాయి. అసత్యం వంచన మరియు స్వార్థం మార్గంలో నడిచే వ్యక్తి బయటికి ఎంత వైభవంగా కనిపించినప్పటికీ అతని ఆత్మ లోపలి నుండి క్షీణించిపోతుంది. కానీ సత్యం కరుణ మరియు ధర్మ మార్గంలో నడిచే వ్యక్తి బయటికి అంత లేమితో ఉన్నట్లు కనిపించినప్పటికీ అతని ఆత్మ లోపలి నుండి సమృద్ధిగా మారుతుంది.
(53:46) రాత్రి బాగా పొద్దుపోయింది. దీపం వెలుగు మసకబారుతోంది జనకుడు మళ్ళీ ఇలా అడిగాడు గురుదేవా నాదొక చివరి ప్రశ్న చెడ్డవారు సంతోషంగా కనిపిస్తూ ఉండి మంచివారు దుఃఖంలో కనిపిస్తూ ఉంటే ఫలితం అనిశ్చితంగా ఉన్నప్పుడు ఈ ప్రపంచంలో సత్యం మరియు ధర్మ మార్గాన్ని ఎంచుకోవడానికి ప్రేరణ ఎక్కడి నుండి వస్తుంది సమయం అనిశ్చితంగా ఉన్నప్పుడు మనిషి ధర్మ మార్గాన్ని ఎందుకు ఎంచుకోవాలి అష్టావక్రుడు జనకుడిని లోతైన దృష్టితో చూశాడు.
(54:24) ఆయన ఇలా అన్నాడు రాజా నేను నీకు చెప్పాలనుకున్న చివరి మరియు అతి పెద్ద సత్యం ఇదే మనిషి తనకు ఫలితం దక్కుతుందనే కారణంతో ధర్మ మార్గాన్ని ఎంచుకోడు ధర్మమే తన స్వభావం కాబట్టే మనిషి ధర్మ మార్గాన్ని ఎంచుకుంటాడు. ధర్మమే అతని నిజమైన ప్రకృతి మనిషి అబద్ధం చెప్పినప్పుడు ఇతరులను కష్టపెట్టినప్పుడు బయటకి అతను ఎంత సంతోషంగా కనిపించినప్పటికీ తన నిజ స్వరూపానికి దూరంగా వెళ్ళిపోతాడు.
(54:54) అదే మనిషి నిజం మాట్లాడినప్పుడు కరుణతో వ్యవహరించినప్పుడు బయటకి అతను ఎంత దుఃఖంగా కనిపించినప్పటికీ తన నిజ స్వరూపానికి చేరువవుతాడు. ఒక చెడ్డ వ్యక్తి అనుభవించే పైపై సంతోషం అతని లోపలి విభజనను దాచిపెడుతుంది. అసత్య మార్గాన్ని ఎంచుకున్న మనిషి మనసులో లోతుల్లో ఎక్కడో ఒక భయం ఎప్పుడూ ఉంటుంది. అతను పైకి ఎంత నవ్వినా పట్టుబడతామనే కోల్పోతామనే ఒంటరిగా మిగిలిపోతామనే ఆ భయం అతన్ని వెంటాడుతుంది.
(55:31) ఈ భయం అతని నిద్రలో కలల్లో ఏకాంత క్షణాల్లో అతన్ని బాధిస్తూనే ఉంటుంది. బయట అతను సంబరాలు చేసుకోవచ్చు కానీ లోపల ఎప్పటికీ పూర్తి శాంతిని పొందలేడు. మరోవైపు మంచి వ్యక్తికి కలిగే దుఃఖం బాహ్య పరిస్థితుల వల్ల ఏర్పడవచ్చు కానీ అతని అంతరంగంలో మాత్రం ఎప్పుడూ ఒక స్థిరత్వం ఉంటుంది. తనను లోపలి నుండి విచ్చిన్నం కానివ్వని ఒక ఆత్మగౌరవం ఉంటుంది.
(56:03) ఈ స్థిరత్వమే నిజమైన ఆనందానికి పునాది బయటకి అది దుఃఖంలా కనిపించినప్పటికీ జనకుడు ఒక దీర్ఘశ్వాస తీసుకుని ఇలా అడిగాడు. గురుదేవా ఇవన్నీ విని నా మనసుకు శాంతి లభించింది. కానీ ఒక ఆచరణాత్మకమైన ప్రశ్న ఇంకా మిగిలి ఉంది. నేను ప్రతిరోజు నా రాజ్యానికి తిరిగి వెళ్ళినప్పుడు ఆ వ్యాపారి మళ్ళీ నవ్వడం నేను చూసినప్పుడు ఏదైనా నిజాయితీ గల వ్యక్తి కష్టాల్లో ఉండడం నేను మళ్ళీ చూసినప్పుడు ఆ క్షణంలో నా మనసును ఎలా స్థిరంగా ఉంచుకోవాలి జ్ఞానాన్ని వినడం ఒక ఎత్తు అయితే దానిని జీవితంలోని ప్రతి క్షణంలో ఆచరించడం మరొక
(56:50) ఎత్తు అష్టావక్రుడు ఎంతో ఆప్యాయంగా ఇలా అన్నాడు. రాజా ఈ ప్రశ్నే అత్యంత ఆచరణాత్మకమైనది మరియు అత్యంత ఆవశ్యకమైనది. జ్ఞానం జీవితంలో ఆచరణలో పెట్టినప్పుడే దానికి సార్ధకత ఉంటుంది. నేను నీకు మూడు విషయాలు చెబుతాను వాటిని నువ్వు గుర్తుంచుకుంటే ఈ జ్ఞానం కేవలం మాటలుగా మిగిలిపోకుండా నీ జీవితంగా మారుతుంది. మొదటి విషయం నువ్వు ఏదైనా చెడ్డ వ్యక్తిని సంతోషంగా చూసినప్పుడల్లా చిన్నప్పుడల్లా నువ్వు వారి జీవితంలోని ఒక దృశ్యాన్ని మాత్రమే చూస్తున్నావని గుర్తుంచుకో పూర్తి చిత్రాన్ని కాదు ఒక నాటకం మధ్యలో
(57:36) ప్రతినాయకుడు గెలుస్తున్నట్లుగా ఎలాగైతే కనిపిస్తాడో కానీ నాటకం ఇంకా పూర్తి కాలేదో అదేవిధంగా నువ్వు చూస్తున్న ఆ క్షణం ఆ వ్యక్తి యొక్క పూర్తి జీవిత నాటకంలో లో ఒక చిన్న దృశ్యం మాత్రమే ఓపిక వహించు సమయం తన పని తాను చేస్తుంది. రెండవది నీ కర్తవ్యంపై దృష్టి పెట్టు ఇతరుల అదృష్టంపై కాదు ఒక రైతు తన పొలాన్ని చూసుకుంటాడు.
(58:07) పక్కవాడి పొలాన్ని చూసి వాడి పంట నాకంటే ఎందుకు మెరుగ్గా ఉంటుంది అని అతడు ఆలోచించడు. అతడు తన పొలానికి నీరు పెడతాడు. ఎరువు వేస్తాడు, కలుపు తీస్తాడు. మరియు తన పంట కోసం ఎదురుచూస్తాడు. నువ్వు కూడా నీ జీవితమనే పొలంలో సత్యం, కరుణ, ధర్మమనే విత్తనాలను నాటుతూ ఉండు. ఇతరుల పొలాన్ని చూసి విచలితుడవు కావద్దు. మూడవది అత్యంత ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే ప్రతిరోజు కొన్ని క్షణాలు నీ అంతరంగాన్ని గమనించు.
(58:40) నీ శరీరాన్ని, నీ మనసును, నీ ఆలోచనలను ప్రశాంతంగా గమనించు. మరియు వీటి అన్నింటికీ నేను అతీతుడిని అని గుర్తుంచుకో. వీటి అన్నింటిని చూస్తున్న సాక్షిని నేనే. ఈ భావన దృఢంగా మారుతున్న కొద్దీ బయట పరిస్థితులు ఎంత విరుద్ధంగా ఉన్నప్పటికీ అవి నీ అంతర్గత శాంతిని భంగమం చేయలేవు. జనకుడు ఇలా అడిగాడు. గురుదేవా ఓపికగా ఉండటం అంటే ఆచరణాత్మకంగా ఏమిటో ఇంకొక ఉదాహరణతో నాకు వివరిస్తారా దానికి అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు.
(59:20) తప్పకుండా రాజా ఒక రైతు తన పొలంలో గోధుమ విత్తనాడు నాటాడు. కొన్ని రోజుల తర్వాత అతని పొలంలో గోధుమలతో పాటు అనేక కలుపు మొక్కలు కూడా మొలిచాయి. అతని సేవకుడు ఇలా అన్నాడు యజమాని ఇక్కడ చూడండి కలుపు మొక్కలు గోధుమల కంటే చాలా వేగంగా పెరుగుతున్నాయి. అవి మరింత పొడవుగా దట్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. మన పంట విఫలం అవుతుందా? రైతు చిరునవ్వు నవ్వి ఇలా అన్నాడు.
(59:55) సత్కర్మల వల్ల కలిగే ఫలితం గోధుమ పంట లాంటిది. అది నెమ్మదిగా పెరుగుతుంది. ప్రారంభంలో అంత ఆకర్షణీయంగా కనిపించకపోయినా దాని వేర్లు చాలా లోతుగా ఉంటాయి. అందువలన అది శాశాశ్వతంగా నిలిచి ఉండి అంతిమంగా సంపూర్ణ జీవితాన్ని సుసంపన్నం చేస్తుంది. జనకుడు ఇలా అన్నాడు గురుదేవా ఈ కథ నా మనసుకు ఎంతో స్పష్టతను ఇచ్చింది. అయితే ఒక చివరి సందేహం ఉంది.
(1:00:27) ఇవన్నీ తెలిసినప్పటికీ నేను ఎప్పుడైనప్పుడైనా బలహీనమైన క్షణాలలో మళ్ళీ అసూయ లేదా అశాంతిని అనుభవిస్తే అది నా వైఫల్యం అవుతుందా? అష్టావక్రుడు అత్యంత మృదువుగా ఇలా అన్నాడు లేదు రాజా ఇది వైఫల్యం కాదు ఇది మనిషిగా ఉండటంలో సహజమైన భాగం. జ్ఞానం అంటే మనసులో ఎప్పుడూ ఆలోచనలు తలెత్తకపోవడం కాదు జ్ఞానం అంటే ఆలోచనలు వచ్చినప్పుడు వాటిని నువ్వు గుర్తించగలగడం దాన్ని సాక్షిభూతంగా చూడగలగాలి మరియు అందులో కొట్టుకుపోయి నీ స్థిరత్వాన్ని కోల్పోకూడదు.
(1:01:10) ఆకాశంలో మేఘాలు ఎలా వస్తాయో, ఉరుముతాయో, వర్షిస్తాయో మరియు వెళ్ళిపోతాయో కానీ ఆకాశం మాత్రం ఎలాంటి మార్పు లేకుండా అలాగే ఉంటుందో అదే విధంగా నీ మనసులో ఆలోచనలు మరియు భావోద్వేగాలు వస్తుంటాయి, పోతుంటాయి. కానీ నువ్వాయి కానీ నువ్వు నీ నిజమైన మార్పు లేని స్వరూపాన్ని గుర్తుంచుకుంటే ఏ మేఘము శాశ్వతంగా కప్పలేని ఆ ఆకాశం నువ్వు ఉండిపోతావు.
(1:01:45) జనకుడి కళ్ళలో ఇప్పుడు ఎలాంటి ప్రశ్న మిగిల్లేదు. కేవలం ఒక లోతైన ప్రశాంతత మాత్రమే ఉంది. ఆయన నెమ్మదిగా అడిగాడు గురుదేవా నేను ఈ మొత్తం బోధనను ఒకే వాక్యంలో క్రోడీకరిస్తే అష్టావక్రగీత లోని అతిపెద్ద సత్యం ఏమిటి? అష్టావక్రుడు ప్రశాంతమైన స్వరంతో సమాధానం ఇచ్చాడు. సుఖం మరియు దుఃఖం అనేవి బాహ్య పరిస్థితుల ప్రతిబింబాలు కావు.
(1:02:17) అవి మనిషి యొక్క ఆత్మబోధకు ప్రతిబింబాలు. తనను తాను కేవలం శరీరం ఈ ప్రపంచం వరకే పరిమితమని భావించే వ్యక్తి తన అదృష్టాన్ని ఇతరులతో పోల్చుకుంటూ ఎల్లప్పుడూ అశాంతితో ఉంటాడు. అయితే తన నిజమైన మార్పు లేని స్వరూపాన్ని తెలుసుకున్న వ్యక్తి ఈ ప్రపంచంలోని ప్రతి వైరుధ్యాల మధ్య కూడా స్థిరంగా ప్రశాంతంగా మరియు స్వేచ్ఛగా ఉంటాడు. చెడ్డవారి సంతోషం క్షణికమైనది.
(1:02:49) అది అజ్ఞానం నుండి పుడుతుంది. మరియు దానిలో ఎప్పుడూ ఒక భయం దాగి ఉంటుంది. మంచివారి కష్టం తాత్కాలికమైనది. మరియు దానిలో ఎల్లప్పుడూ ఒక శాశ్వతమైన శాంతి ఎదుగుతూ ఉంటుంది. కాలక్రమంలో ఈ సత్యం దానంతటదే వ్యక్తమవుతుంది. ఎందుకంటే ఏమి విత్తుతామో అదే పండుతుంది. జనకుడు చివరిసారిగా ఇలా అడిగాడు. గురుదేవా ఇన్ని సంవత్సరాలుగా నేను ఈ ప్రశ్నను నా మనసులో మోస్తున్నాను.
(1:03:26) కానీ ఈరోజు నా మీద ఉన్న పెద్ద భారం దిగిపోయినట్లు అనిపిస్తోంది. అయితే నాకు ఒక విషయం చెప్పండి ఏదైనా సాయంత్రం వేళ మళ్ళీ ఎవరైనా చెడ్డ వ్యక్తి నవ్వుతూ విజయం సాధించడం నేను చూస్తే ఆ దృశ్యం నన్ను మళ్ళీ కలవరపెడుతుందా? అప్పుడు అష్టావక్రుడు తన ముందు ఉన్న ఒక చిన్న నీటి పాత్ర వైపు చూపించాడు. అందులో రాత్రిపూట నక్షత్రాలు మెరుస్తూ కనిపిస్తున్నాయి.
(1:03:57) ఆయన ఇలా అన్నాడు రాజా చూడు ఈ నీటిలో నక్షత్రాలు ఎలా మెరుస్తున్నాయో ఒక గాలి వీచి నీటిలో అలజడి సృష్టిస్తే ఆ ప్రతిబింబం విరిగిపోయి చెదిరిపోతుంది. అలాగే క్షణకాలం పాటు నక్షత్రాలే చల్లాచెదురైనట్లు అనిపిస్తుంది. కానీ నిజంగా ఆకాశంలోని నక్షత్రాలు రాలు కదిలాయా? లేదు అవి ఎప్పటిలాగే తమ స్థానంలో స్థిరంగా ఉన్నాయి. కేవలం నీటి ఉపరితలం కదిలింది కాబట్టే ప్రతిబింబం కదిలింది.
(1:04:30) రాజా ఈ ప్రపంచం కూడా ఆ నీటి లాంటిదే అది ఎప్పుడూ కదులుతూనే ఉంటుంది. కొన్నిసార్లు ప్రశాంతంగా, కొన్నిసార్లు అల్లకల్లోలంగా, చెడ్డవారి విజయం మంచివారి ఓటమే ఇవన్నీ ఆ నీటిలోని అలజడులే, నీ దృష్టిని కేవలం ఆ నీటిపై ఆ ప్రతిబింబంపై మాత్రమే ఉంచితే ప్రతి అలజడి నిన్ను కలవరపెడుతూనే ఉంటుంది. కానీ అసలు నక్షత్రాలు ఆకాశంలో ఉన్నాయని నీటిలో ఉన్నది కేవలం వాటి నీడ మాత్రమేనని నువ్వు తెలుసుకుంటే నీటిలో వచ్చే ఏ అలజడి కూడా నీ ఆ అవగాహనను చెరిపి వేయలేదు అదేవిధంగా ఈ ప్రపంచంలో జరిగేదంతా జీవితం
(1:05:19) యొక్క ప్రతిబింబం మాత్రమే కానీ నీ నిజ స్వరూపమైన కానీ నీ నిజ స్వరూపమైన ైన నీ ఆత్మ ఆకాశంలోని నక్షత్రాల వలె ఎల్లప్పుడూ తన స్థానంలో స్థిరంగా ఉంటుంది. బయట జరిగే అన్యాయాలు మోసాలు నీ మనసును తాత్కాలికంగా బాధ పెట్టవచ్చు కానీ నీ ఆత్మ యొక్క స్వచ్ఛతను ఎన్నటికీ కలుషితం చేయలేవు. ఎల్లప్పుడూ తన స్థానంలో స్థిరంగా ఉంటుంది. అది ఎప్పటికీ మారనిది.
(1:05:54) ప్రపంచం అనే నీరు ఎంత కదిలినా అవును రాజా ఆ దృశ్యం మళ్ళీ వస్తుంది. ఈ ప్రపంచం తన వైరుధ్యాలను చూపించడం ఎప్పటికీ ఆపదప్పటికీ ఆపదు కానీ ఇప్పుడు ఆ దృశ్యం ఎదురైనప్పుడు నీలో ఒక కొత్త జ్ఞాపకం కూడా మేల్కుంటుంది. కనిపిస్తున్నది కేవలం ప్రతిబింబం మాత్రమేనని నీ నిజమైన శాంతి ఆ ప్రతిబింబానికి అతీతంగా నీ లోపలి ఆకాశంలో ఉందని నే జ్ఞాపకం అది నెమ్మదిగా ఈ జ్ఞాపకం బలపడే కొద్దీ ఆ దృశ్యం నిన్ను కలవర పెట్టడం ఆగిపోతుంది అయినప్పటికీ అది నీకు కనిపించడం మానదు ఒక
(1:06:40) జ్ఞానికి అజ్ఞానికి మధ్య ఉన్న చూసే విధానంలోని వ్యత్యాసం ఇదే ఇద్దరు ఒకే ప్రపంచాన్ని చూస్తారు కానీ ఒకరు దానికి బంది అవుతారు మరొకరు దాని గుండా ప్రయాణించి వెళ్ళిపోతారు. కమలం నీటిలో ఉన్నప్పటికీ నీటి వల్ల తడవనట్టుగా ఆకాశంలో నక్షత్రాలు మరింత స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. గాలి మెల్లగా వీస్తోంది. మరియు రాజభవనంలో ఒక ప్రగాఢమైన శాంతి నెలకొంది.
(1:07:13) జనకుడు తన కళ్ళు మూసుకున్నాడు. ఏళ్ల తరబడి మనసులో చెలరేగుతున్న తుఫాను ఇప్పుడు శాంతించినట్లుగా అనిపించింది. ప్రశ్న అదేనని ప్రపంచం అదేనని పరిస్థితులు అవేనని ఆయన గ్రహించాడు. కానీ వాటిని చూసే దృష్టి మారిపోయింది. అష్టావక్రుడు ముగింపు మాటలు పలికాడు. రాజా ఈ ప్రపంచం ఎల్లప్పుడూ తన వైరుధ్యాలతోనే సాగుతూ ఉంటుంది. చెడ్డవారు ఒక్కోసారి సంతోషంగా కనిపిస్తారు.
(1:07:49) మంచివారు ఒక్కోసారి దుఃఖంలో కనిపిస్తారు. అయితే తన నిజ స్వరూపాన్ని గుర్తించిన వారికి ఈ ప్రశ్న అర్థరహితంగా మారుతుంది. ఎందుకంటే నిజమైన ఆనందం ఎప్పుడూ బాహ్య ఫలితాలలో ఉండదని తనలోని స్థిరత్వం లోనే ఉంటుందని మరియు ఆ స్థిరత్వమే ఈ ప్రపంచంలో అతి పెద్ద సత్యం అని వారికి తెలుసు రాత్రి మరింత ముదిరింది. రాజభవనం కిటికీల గుండా వెన్నెల లోపలికి ప్రసరిస్తోంది.
(1:08:22) ఆ మసక వెలుతురులో జనకుడి ముఖం ఒక కొత్త కాంతితో నిండిపోయింది. కొన్ని గంటల క్రితం ఆందోళనతో కూడిన ముఖంతో సభకు వచ్చిన రాజు ఇప్పుడు ఎంతో లోతైన సంతృప్తితో మౌనంగా కూర్చోవడం చూసి దూరంగా నిలబడిన సేవకులు ఆశ్చర్యపోయారు. రాజభవనం అదే రాజ్యం కూడా అదే బయట అదే నగరం అక్కడ ఆ వ్యాపారి ఇంకా నవ్వుతూనే ఉండి ఉంటాడు. మరియు ఆ బ్రాహ్మణుడు ఇంకా తన కష్టాలలోనే ఉండి ఉంటాడు.
(1:08:55) ప్రపంచంలో ఏమీ మారలేదు కానీ జనకుడు ఇప్పుడు మునుపటిలా లేడు సంవత్సరాలుగా అతనిని వేధిస్తున్న ఆ ప్రశ్న ఇప్పుడు ఒక అపారమైన ప్రశాంతతగా మారిపోయింది. ప్రపంచం ఇప్పుడు న్యాయంగా మారిపోయిందనే భ్రమ వల్ల ఈ శాంతి రాలేదు. న్యాయం అన్యాయం అనే ఈ ఆట అంతా కేవలం నీటి ఉపరితలంపై మాత్రమే జరుగుతుందనే అవగాహన నుండి ఈ శాంతి వచ్చింది. కానీ జీవితం యొక్క నిజమైన సత్యం ఆ ఉపరితలం కంటే ఎంతో లోతుగా గా ఎల్లప్పుడూ స్థిరంగా పరిపూర్ణంగా మరియు మార్పు లేకుండా ఉండే నిశశబ్ద ఆకాశంలో ఉంటుంది. అదే శాంతిలో
(1:09:41) అస్తావక్రగీత యొక్క అతి పెద్ద సత్యం దాగి ఉంది. దానిని పదాల కంటే అనుభవంతోనే ఎక్కువగా తెలుసుకోవచ్చు. సుఖ దుఃఖాలు అనేవి ప్రపంచం ఇచ్చేవి కావు. అవి ఆత్మజ్ఞానం వల్ల కలిగేవి. తనను తాను తెలుసుకున్న వారికి చెడ్డవారు ఎందుకు సంతోషంగా ఉన్నారు? మంచివారు ఎందుకు బాధపడుతున్నారు? అనే ప్రశ్న అసలు మిగలదు. ఎందుకంటే నిజమైన ఆనందం ఎప్పుడూ బయట లేదని వారు గ్రహించి ఉంటారు.
(1:10:13) ఆ రాత్రి గడిచిపోయింది. తూర్పుదిక్కున సూర్యోదయం అవుతోంది. ఉదయిస్తున్న సూర్యుని లేలేత కిరణాలు రాజభవనం మీద మాత్రమే కాదు జనక మహారాజు అంతరంగంలో కూడా ఒక కొత్త కాంతిని నింపాయి. ఆయన మనసులో ఇన్నాళ్లుగా అలుముకున్న అజ్ఞానపు చీకట్లు అష్టావక్ర మహర్షి అందించిన జ్ఞానపు వెరుగుల ముందు శాశ్వతంగా కరిగిపోయాయి. రాజు సభకు వెళ్ళాడు. తీర్పులు చెప్పాడు.
(1:10:42) తన రాజ ధర్మాన్ని ఎప్పటిలాగే నిర్వర్తించాడు. కానీ ఇప్పుడు ఆయన కేవలం ఒక పాలకుడు మాత్రమే కాదు ఒక సాక్షి బయట ప్రపంచంలో జరిగే ఏ సంఘటన ఆయన లోపలి ప్రశాంతతను ఏమాత్రం చెదరగొట్టలేకపోయింది. మన జీవితాలు కూడా అచ్చం జనక మహారాజు ఎదుర్కొన్న సందిగ్ధాల చుట్టూనే తిరుగుతుంటాయి. మనం కూడా ప్రతిరోజు మన చుట్టూ ఉన్న సమాజాన్ని చూసి కలవరపడుతుంటాము.
(1:11:14) నిజాయితీగా బతికే మనకు కష్టాలు ఎందుకు వస్తున్నాయి మోసాలు చేస్తూ ఇతరులను పీడించేవారు అంత సంతోషంగా అంత నిశ్చింతగా ఎలా వెతుకుతున్నారు ఈ ప్రశ్న మనల్ని కూడా నిరంతరం వేధిస్తూనే ఉంటుంది. న్యాయం ఎక్కడుంది అని మనం ఆకాశం వైపు చూసి ఎన్నో సార్లు నిరాశపడి ఉంటాము. మన కష్టాన్ని పక్కవారి సుఖంతో పోల్చుకుని మనలో మనం ఎంతగానో కుమిలిపోయి ఉంటాము.
(1:11:46) కానీ అష్టావక్ర మహర్షి బోధించిన ఈ మహా సత్యం మనందరి జీవితాలకు ఒక అద్భుతమైన మార్గదర్శనం. సుఖం దుఃఖం అనేవి బయట జరిగే సంఘటనల్లో లేవు. అవి కేవలం మన మనసు యొక్క పరిస్థితులు మన ఆత్మబోధకు ప్రతిబింబాలు మాత్రమే అని మనం గ్రహించిన నాడు మనలోని సగం దుఃఖం మాయమైపోతుంది. ప్రపంచం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదు అందులో న్యాయం అన్యాయం వెలుగు చీకటి ఎప్పుడూ ఒకదానితో ఒకటి పోరాడుతూనే ఉంటాయి.
(1:12:26) కానీ ఆ పోరాటం నీటి ఉపరితలం మీదే తప్ప లోతైన సముద్రపు అంతర్గామిలో కాదు మనం పక్కవారి జీవితాలతో వారి తాత్కాలిక విజయాలతో మనల్ని మనం పోల్చుకోవడం ఆపిన క్షణమే మన నిజమైన స్వేచ్ఛ మొదలవుతుంది. ఆకాశంలో ఎగిరే పక్షిని చూసి దాహం తీర్చుకున్న బాటసారి దుఃఖించినట్టుగా మన దగ్గర ఉన్న దానిని వదిలేసి లేని దాని కోసం ఇతరుల వద్ద ఉన్న దాని కోసం ఆరాట పడటమే మన మనశాంతిని దూరం చేస్తోంది.
(1:13:01) నీటిపై పడిన నక్షత్రం నీడ అలల తాకిడికి కదులుతుంది. వణుకుతుంది, చెదిరిపోతుంది. కానీ ఆకాశంలోని నక్షత్రం ఎప్పటికీ స్థిరంగానే ఉంటుంది. మన ఆత్మ కూడా ఆ నక్షత్రం లాంటిదే ఈ ప్రపంచం అనే అలజడి మన మూల అస్తిత్వాన్ని ఏమాత్రం కదిలించలేదని తెలుసుకోవడమే నిజమైన జ్ఞానం సత్కర్మలు చేయటం సత్యమార్గంలో నడవటం అనేది ఒక వ్యాపారం కాకూడదు.
(1:13:36) దానికి వెంటనే ప్రతిఫలం రావాలని ఆశించకూడదు. ఒక పువ్వు తన సువాసనను ఎవరి కోసమో వెదజల్లదు. సువాసన వెదజల్లడం దాని సహజ లక్షణం. ఎవరైనా దానిని చూసినా చూడకపోయినా అది తన ధర్మాన్ని తాను నిర్వర్తిస్తుంది. అలాగే మంచితనం కూడా మన సహజ లక్షణం కావాలి. కర్మఫలం అనేది ఎప్పుడూ తనకంటూ ఒక సమయాన్ని నిర్ణయించుకొని ఉంటుంది. ఈరోజు సంతోషంగా కనిపిస్తున్న చెడ్డవాడు నిజానికి లోపల పగుళ్లుు ఉన్న మంచు సరస్సు మీద నాట్యం చేస్తున్న అమాయకుడి లాంటివాడు.
(1:14:17) అతని అజ్ఞానమే అతనికి ఆ తాత్కాలిక ఆనందాన్ని ఇస్తోంది. కానీ ఆ మంచు పగిలిన రోజు అతన్ని రక్షించడానికి ఏ ఆత్మబలము మిగలదు. అలాగే ఈరోజు కష్టాలు అనుభవిస్తున్న మంచివాడు నెమ్మదిగా పెరిగే టేకు చెట్టు లాంటివాడు. ఆ ఎదుగుదల నెమ్మదిగా అనిపించవచ్చు. ప్రపంచం అతన్ని చూసి నవ్వవచ్చు కానీ సమయం వచ్చినప్పుడు ఎలాంటి తుఫానులకైనా ఎదురొడ్డి నిలబడే శాశ్వతమైన శక్తి ఆ మంచివాడికే ఉంటుంది.
(1:14:54) ఈ కథ వింటున్న మీలో కూడా ఒక జనకుడు ఉన్నాడు. మీలో కూడా ఒక అష్టావక్రుడు ఉన్నాడు. మీ మనసులో రేగే ప్రతి ప్రశ్న జనకుడి సందిగ్ధమైతే అంతరాత్మ లోతుల్లో నుండి వినిపించే స్థిరమైన సమాధానమే అష్టావక్రుడి గొంతు. ఇకపై ఎవరైనా అధర్మంగా వ్యవహరించి పైకి నవ్వుతూ కనిపించినా వారిని చూసి అసూయ పడవద్దు. వారి నవ్వు వెనుక దాగి ఉన్న అజ్ఞానాన్ని చూసి జాలి పడండి.
(1:15:25) మీ సత్య మార్గంలో మీకు కష్టాలు ఎదురైనా అవి మిమ్మల్ని మరింత స్వచ్ఛంగా మరింత బలంగా మారుస్తున్నాయని నమ్మండి. ఈ ప్రపంచం అనే నాటకంలో మనం కేవలం ఒక పాత్రధారులం మాత్రమే కాదు సాక్షిభూతులం కూడా. ఏ క్షణంలోనైతే మీరు ఈ అశాశ్వతమైన దేహాన్ని మనసును దాటి మీ లోపలి ఆత్మ చైతన్యాన్ని గుర్తిస్తారో ఆ క్షణమే ఈ సృష్టిలోని ఏ వైరుధ్యము మిమ్మల్ని బాధించలేదు.
(1:15:59) మీ బాధ్యతలను విస్మరించకండి కానీ వాటి ఫలితాలకు బానిసలు కాకండి. మీరు నిమిత్తమాత్రులుగా మీ ధర్మాన్ని ఆచరించకండి. మిగతా భారాన్ని ఆ మహా కాలానికి కర్మ సిద్ధాంతానికి వదిలేయండి. ఈ అద్భుతమైన ఆత్మజ్ఞానం మీ మనసులోని సందిగ్ధాలన్నింటిని తొలగించి మీ జీవితంలోకి ఒక శాశ్వతమైన ప్రగాఢమైన ప్రశాంతతను తీసుకురావాలని మనస్ఫూర్తిగా కోరుకుంటున్నాను. ఈ జీవన ప్రయాణంలో మీ అడుగులు ఎప్పుడూ సత్యం వైపే సాగాలి.
(1:16:37) మీ హృదయం ఎప్పుడూ కరుణతో నిండి ఉండాలి. మీ అంతరంగం ఎల్లప్పుడూ ఆకాశమంత ప్రశాంతంగా ఆ నక్షత్రమంతా స్థిరంగా ఉండాలని ఆకాంక్షిస్తూ ఈ ఆత్మ చింతనను మీ హృదయానికే వదిలిపెడుతున్నాను. సకల ప్రాణులకు శాంతి కలగాలి. సర్వే జనాః సుఖినో భవంతు విన్నందుకు హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు.
Author Name:Lakshmi Lok Yatra
Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@LakshmiLokYatra75
Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=pi_gesdsDsE
Title: మోసం చేసేవాడు సుఖంగా, భక్తితో జీవించేవాడు దుఃఖంగా ఎందుకు ఉంటాడు? | అష్టావక్ర గీత
Author Name: Lakshmi Lok Yatra
Description: మోసం చేసేవాడు సుఖంగా, భక్తితో జీవించేవాడు దుఃఖంగా ఎందుకు ఉంటాడు? | అష్టావక్ర గీత
🌿 మోసం చేసేవారు సుఖంగా జీవిస్తున్నట్లు కనిపిస్తారు... నిజాయితీగా, భక్తితో పూజాపాఠాలు చేసేవారు మాత్రం ఎన్నో కష్టాలను ఎదుర్కొంటుంటారు. అసలు జీవితంలో ఇలా ఎందుకు జరుగుతుంది? సుఖదుఃఖాల వెనుక ఉన్న ఆధ్యాత్మిక రహస్యం ఏమిటి?
మన జీవితంలో ఎదురయ్యే ఈ ప్రశ్నకు అష్టావక్ర గీతలోని ఆత్మజ్ఞాన దృక్పథం ద్వారా సమాధానం అన్వేషించే ప్రయత్నమే ఈ వీడియో.
📖 ఈ వీడియోలో ఏమి తెలుసుకుంటారు?
అష్టావక్ర గీతలోని ఆధ్యాత్మిక భావాలను ఆధారంగా చేసుకుని, మనిషి అనుభవించే సుఖదుఃఖాలు, మనస్సు, కర్మ, భక్తి మరియు ఆత్మజ్ఞానం గురించి ఈ వీడియోలో వివరంగా చర్చించబడుతుంది.
✨ ఈ వీడియో ద్వారా మీరు తెలుసుకోగల విషయాలు:
🔹 మోసం చేసేవారు సుఖంగా ఉన్నట్లు ఎందుకు కనిపిస్తారు?
🔹 నిజాయితీగా జీవించే వ్యక్తులకు జీవితంలో కష్టాలు ఎందుకు ఎదురవుతాయి?
🔹 పూజాపాఠాలు చేయడం మరియు ఆత్మజ్ఞానం మధ్య ఉన్న ఆధ్యాత్మిక సంబంధం ఏమిటి?
🔹 సుఖదుఃఖాలను అర్థం చేసుకోవడంలో మనస్సు పాత్ర ఏమిటి?
🔹 అష్టావక్ర గీత మనిషికి అందించే ఆత్మపరిశీలన సందేశం ఏమిటి?
🙏 ఒక ఆధ్యాత్మిక సందేశం:
ఇతరుల జీవితాలను చూసి మన జీవితాన్ని తక్కువగా భావించకూడదు. బయటకు కనిపించే సుఖమే నిజమైన ఆనందం కాదు. మనిషి తన అంతరంగాన్ని పరిశీలిస్తూ, నిజాయితీ, ధర్మం, ఆత్మజ్ఞానం వైపు ప్రయాణించడమే ఈ ఆధ్యాత్మిక చర్చలోని ప్రధాన సందేశం.
భగవద్గీత, అష్టావక్ర గీత వంటి ఆధ్యాత్మిక గ్రంథాలలోని భావాలను అర్థం చేసుకోవడం ద్వారా జీవితాన్ని మరింత లోతుగా పరిశీలించే అవకాశం లభిస్తుంది.
❤️ ఈ వీడియో మీకు ఆలోచన కలిగిస్తే Like చేయండి. మీ కుటుంబ సభ్యులు, స్నేహితులతో Share చేయండి.
🔔 ఇలాంటి ఆధ్యాత్మిక కథలు, అష్టావక్ర గీత బోధనలు, సనాతన ధర్మ విషయాలు తెలుసుకోవడానికి మా ఛానల్‌ను Subscribe చేసుకోండి.
💬 మీ అభిప్రాయం ఏమిటి? జీవితంలో సుఖదుఃఖాలకు అసలు కారణం ఏమిటని మీరు భావిస్తున్నారు? కామెంట్ రూపంలో తెలియజేయండి.
🙏 ధన్యవాదాలు!
Transcript:
(00:00) ఆ రోజు రాజా జనకుడి సభ ప్రశాంతంగా ఉంది. కానీ జనకుడి మనసు మాత్రం ప్రశాంతంగా లేదు. కొద్ది రోజుల క్రితం ఆయన తన రాజ్యంలో చూసిన ఒక దృశ్యం ఆయన మనసులో బలంగా నాటుకుపోయింది. అబద్ధాలు చెబుతూ ఇతరులను మోసం చేస్తూ డబ్బు సంపాదించే ఒక వ్యాపారి తన భవనం లాంటి ఇంట్లో నవ్వుతూ ఎలాంటి చింతా లేకుండా నిశ్చింతగా జీవిస్తున్నాడు. అదే నగరంలో జీవితాంతం సత్యం మాట్లాడుతూ ఇతరులకు సహాయం చేస్తూ దానధర్మాలు చేస్తూ వచ్చిన ఒక బ్రాహ్మణుడు రోగాల బారిన పడి దారిద్రంలో ఒంటరిగా కూర్చొని ఉన్నాడు.
(00:43) ఈ దృశ్యం జనకుడి కళ్ళ ముందు నుంచి కదలడం లేదు. రాజు అయినప్పటికీ ఆయన ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం కనుగొనలేకపోయాడు. డబ్బు బలం రాజ్యం అన్ని ఉన్నాయి కానీ ఈ చిక్కు ప్రశ్న ఆయన మనసును పదే పదే కలవరపెడుతోంది. సాయంత్రం సమయం అయింది. సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నాడు. జనకుడు అష్టావక్రుడి దగ్గరకు వెళ్లి తలదించుకొని కూర్చున్నాడు. అష్టావక్రుడు ఆయన కళ్ళలో అంతకుముందు ఎన్నో సార్లు చూసిన అదే ఆందోళనను గమనించాడు.
(01:21) జనకుడు చాలా రోజుల నుంచి ఇదే సందిగ్ధంలో ఉన్నాడు. ఆయన తన మంత్రుల వద్ద కూడా ఈ విషయాన్ని ప్రస్తావించాడు. కానీ ఎవరి సమాధానం ఆయన మనసుకు సంతృప్తిని ఇవ్వలేకపోయింది. ఒకరు మహారాజా ఇది లోక సహజం దీని గురించి ఎక్కువగా ఆలోచించాల్సిన అవసరం లేదు అని అన్నారు. మరొకరు ఇది భగవంతుని చిత్తం దీనిని అంగీకరించడమే శ్రేయస్కరం అని చెప్పారు.
(01:54) కానీ ఎప్పుడు లోతుగా ఆలోచించే అలవాటున్న జనకుడి హృదయం పై పైన చెప్పే ఈ సమాధానాలతో తృప్తి చెందలేదు. ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం ఇంకా లోతుగా వెతికితేనే దొరుకుతుందని ఆయనకు తెలుసు అందుకే ఆయన అష్టావక్రుడి దగ్గరకు వచ్చాడు. గురుదేవా జనకుడు నెమ్మదిగా అన్నాడు. సత్యమార్గంలో నడవడానికి ప్రయత్నించే ప్రపంచంలోని ప్రతి ఒక్కరి మనసులో తలెత్తే ఒక ప్రశ్నను నేను ఈరోజు మీ ముందుకు తీసుకువచ్చాను.
(02:25) అష్టావక్రుడు చిరునవ్వు చిందించి అడుగు రాజా ఏ ప్రశ్న అయితే నిన్ను కలవరపెడుతుందో అదే తరుచుగా అత్యంత లోతైన సత్యం వైపు నడిపిస్తుంది అని అన్నాడు. జనకుడు ఇలా అడిగాడు. గురుదేవా చెడ్డవారు ఎందుకు సంతోషంగా కనిపిస్తారు. మంచివారు ఎందుకు దుఃఖంలో ఉంటారు? అబద్ధాలు చెబుతూ ఇతరులను కష్టపెడుతూ కేవలం స్వార్థంతో జీవించేవారు నవ్వుతూ నిశ్చింతగా సంపన్నంగా కనిపిస్తారు.
(03:00) కానీ సత్యం పలికేవారు ఇతరులకు మేలు చేసేవారు ధర్మ మార్గంలో నడిచేవారు మాత్రం దుఃఖితులుగా పీడితులుగా నిరంతరం పోరాడుతున్నట్లు కనిపిస్తారు. ఈ ప్రపంచం న్యాయమైనదైతే కర్మఫలం సత్యమే అయితే ఈ ప్రపంచం న్యాయమైనదైతే కర్మఫలం సత్యమే అయితే ఈ వైరుధ్యం ఎందుకు కనిపిస్తుంది నిజానికి ఇవాళ మనలో చాలామందిని వేధించే ప్రశ్న కూడా ఇదే కదు కళ్ళెదుట ఒక మోసగాడు సుఖపడుతుంటే నిజాయితీపరుడు కష్టపడుతుంటే మనకు కూడా ఆ క్షణంలో న్యాయం మీద నమ్మకం సడలిపోతుంది.
(03:38) అష్టావక్రుడు కొద్ది క్షణాలు మౌనంగా ఉండిపోయాడు. వారి చూపు సుదూర ఆకాశం వైపు మళ్ళింది. అక్కడ నక్షత్రాలు మెల్లమెల్లగా కనిపిస్తున్నాయి. అప్పుడు ఆయన ఇలా అన్నారు. రాజా మానవుని వివేకం ఎంత పాతదో ఈ ప్రశ్న కూడా అంతే పాతది. ప్రతి యుగంలో ప్రతి కాలంలో ప్రతి వ్యక్తి ఈ ప్రశ్నను అడిగాడు. కానీ ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం తెలుసుకునే ముందు మనం మరొక లోతైన విషయాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి.
(04:13) మనం దేనినైతే సుఖం అంటామో అది వాస్తవానికి ఏమిటి మరియు దేనినైతే దుఃఖం అంటామో అది వాస్తవానికి ఏమిటి అనేది మనం అర్థం చేసుకోవాలి. జనకుడు కొద్ది క్షణాలు మౌనంగా ఉండి ఈ విషయంపై ఆలోచించాడు. బయటికి నవ్వుతూ కనిపించిన కళ్ళలో మాత్రం ఎప్పుడూ ఒక వింతైన ఆందోళనతో ఉండే తన రాజ దర్బార్లోని అనేక ముఖాలు అతనికి గుర్తుకొచ్చాయి. అప్పుడు అతను ఆశ్చర్యంగా ఇలా అడిగాడు.
(04:46) సుఖం మరియు దుఃఖం అంత స్పష్టంగా లేవా గురుదేవా ఎవరి వద్దనైతే సంపద, గౌరవం, ఆనందం ఉన్నాయో వారు సుఖవంతులు. ఎవరికైతే కష్టాలు బాధలు లేమి ఉన్నాయో వారు దుఃఖితులు ఇందులో ఉన్న సంక్లిష్టత ఏమిటి అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు ఇదే అతి పెద్ద భ్రమ రాజా మనిషి సుఖ దుఃఖాలను బాహ్య పరిస్థితులతో కొలుస్తాడు కానీ సుఖం మరియు దుఃఖం అనేవి వాస్తవానికి మనసు యొక్క స్థితులు బాహ్య పరిస్థితులు కావు నేను నీకు ఒక కథ చెబుతాను ఒక నగరంలో ఇద్దరు వ్యాపారులు ఉండేవారు ఒకరి వద్ద అపారమైన సంపద ఉండేది పెద్ద భవనం వందలాది మంది సేవకులు అందమైన
(05:35) వస్త్రాలు ఉండేవి కానీ రాత్రిపూట అతనికి నిద్ర పట్టేది కాదు ఎవరైనా తన సంపదను దొంగిలిస్తారేమో అని అతను ఎప్పుడూ ఆలోచిస్తూ ఉండేవాడు. తన పోటీదారులు ఎవరైనా తనకంటే ముందుకు వెళ్ళిపోతారేమో అని ఎవరైనా తనను మోసం చేస్తారేమో అని అతను నిత్యం భయపడుతూ ఉండేవాడు. అతని కళ్ళలో ఎప్పుడూ ఒక భయం ఉండేది. అతని ముఖంలో ఎప్పుడూ ఒక ఒత్తిడి కనిపించేది.
(06:06) రెండవ వ్యాపారి ఒక చిన్న ఇంట్లో నివసించేవాడు. అతని దగ్గర పరిమితమైన ధనం మాత్రమే ఉండేది. కానీ అతను ప్రతి రాత్రి ప్రశాంతంగా నిద్రపోయేవాడు. ఉదయం సంతోషంగా నిద్ర లేచేవాడు. తన పనిలో నిమగ్నమై సాయంత్రం ఎంతో సంతృప్తిగా విశ్రాంతి తీసుకునేవాడు. ఒకరోజు వారిద్దరూ కలిసి ఒకే ప్రయాణానికి బయలుదేరారు. దారిలో దొంగలు వారిని చుట్టుముట్టారు.
(06:36) ధనిక వ్యాపారి భయంతో వనికిపోయాడు. అతను తన ఆస్తినంతా ఇచ్చేసినప్పటికీ భయంతో ఏడుస్తూ విలపిస్తూనే ఉన్నాడు. అయితే సంతృప్తిగా ఉన్న ఆ రెండవ వ్యాపారి ప్రశాంతంగా తన దగ్గర ఉన్న కొద్దిపాటి ధనాన్ని ఇచ్చి ఇది కేవలం ఒక వస్తువు మాత్రమే నా ప్రాణం ఇంకా నా దగ్గరే ఉంది కదా అన్నాడు. అతని ప్రశాంతతను చూసి దొంగలు ఆశ్చర్యపోయారు. నీకు భయం ఎందుకు వేయటం లేదు అని వారు అడిగారు. అప్పుడు అతను ఇలా బదులిచ్చాడు.
(07:10) ఎందుకంటే నేను నా సంతోషాన్ని నా ధనంతో ఎప్పుడూ ముడి పెట్టలేదు. నా నా సంతోషం నా అంతరంగంలో ఉంది. మీ చేతుల్లో లేదు. తన సుఖాన్ని ఏదో ఒక వస్తువుతోనో బాహ్య పరిస్థితులతోనో ముడిపెట్టుకోకుండా తన లోపలి ప్రశాంతతను చూసుకున్నాడు కాబట్టే అతను అంత నిశ్చింతగా ఉండగలిగాడు. అప్పుడు అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు. మీ చేతుల్లో లేదు అప్పుడు అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు రాజా ఇదే వారిద్దరి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసం ఒక వ్యక్తికి బాహ్య సుఖాలన్నింటికీ సంబంధించిన వనరులు ఉండవచ్చు అయినా అతను లోపల దుఃఖంతో ఉండవచ్చు. అలాగే మరొక
(07:56) వ్యక్తికి బాహ్యవనరులు పరిమితంగా ఉండవచ్చు అయినప్పటికీ అతను అంతర్గతంగా సంతోషంగా ఉండగలడు కాబట్టి చెడ్డవాళ్ళు సంతోషంగా కనిపిస్తున్నారని నువ్వు అన్నప్పుడు వారు నిజంగానే సంతోషంగా ఉన్నారా లేదా కేవలం అలా కనిపిస్తున్నారా అని ముందుగా నిన్ను నువ్వు ప్రశ్నించుకో జనక మహారాజు కొద్ది క్షణాలు ఆలోచనలో పడ్డాడు.
(08:22) అప్పుడు ఆయన ఇలా అన్నాడు. గురుదేవా అబద్ధాలు ఆడి డబ్బు సంపాదించే వ్యాపారి నవ్వడం వేడుకలు చేసుకోవడం నేను స్వయంగా చూశాను. అతని ముఖంలో ఎలాంటి బాధ కనిపించదు కానీ సత్యమార్గంలో నడిచే బ్రాహ్మణుడు అనారోగ్యంతో పేదరికంతో ఉన్నాడు. అతని కళ్ళలో బాధ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఇదంతా కేవలం పైకి కనిపించే నాటకంలా లేదు గురుదేవా ఇది నిజమే అనిపిస్తోంది.
(08:51) అష్టావక్రుడు గంభీరంగా ఇలా అన్నాడు రాజా నీ ప్రశ్న సరైనదే నేను దానిని దాటవేయను అయితే దీనికి సమాధానం తెలుసుకోవాలంటే మనం మరో లోతైన విషయాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి. అదే కర్మ సిద్ధాంతం. కర్మఫలం తక్షణమే దక్కుతుందని ఈ ప్రపంచంలోని ప్రజలు భావిస్తారు ఏదో వ్యాపార లావాదేవి లాగా ఈరోజు చెడు చేస్తే ఈరోజే శిక్ష పడాలని ఈరోజు మంచి చేస్తే ఈరోజే బహుమతి లభించాలని అనుకుంటారు కానీ కర్మ సిద్ధాంతం అంత సరళమైనది కాదు అప్పుడు జనకుడు అయితే కర్మ సిద్ధాంతం అంటే ఏమిటి గురుదేవా అని
(09:35) అడిగాడు అష్టావక్రుడు ఇలా బదులిచ్చాడు ఒక పెద్ద వృక్షాన్ని ఊహించుకో దాని విత్తనాన్ని ఎన్నో ఏళ్ల క్రితం భూమిలో నాటారు. ఈ రోజు ఆ చెట్టు ఫలాలను ఇస్తోంది. ఈ పండ్లు నేడు పోసిన నీటి వల్లనో నేడు వేసిన ఎరువు వల్లనో రాలేదు. అది ఎన్నో ఏళ్ల క్రితం నాటిన విత్తనం మరియు శ్రమ ఫలితంగా వచ్చింది. మానవ జీవితం కూడా ఇటువంటిదే ఈ రోజు ఒక వ్యక్తి జీవితంలో మీరు చూస్తున్న ఫలితం కేవలం నేటి కర్మల వల్ల వచ్చింది మాత్రమే కాదు అది అతను పూర్వం సంచితం చేసుకున్న కర్మల అతని ప్రారబ్ధ కర్మల ఫలితం కూడా ఈరోజు మీరు
(10:20) సంతోషంగా చూస్తున్న వ్యాపారి ఈరోజు అశుభ కర్మలు చేస్తున్నప్పటికీ బహుశా అతను గతంలో చేసిన ఏదైనా శుభ కర్మల ఫలితాన్ని అనుభవిస్తూ ఉండవచ్చు. అలాగే ఈరోజు మీరు దుఃఖంలో చూస్తున్న బ్రాహ్మణుడు ఈ రోజు శుభ కర్మలు చేస్తున్నప్పటికీ గతంలో సంచితమైన ఏదైనా అశుభ కర్మల ఫలితాన్ని అనుభవిస్తూ ఉండవచ్చు. అప్పుడు జనకుడు అంటే నేటి కర్మలకు ఎలాంటి ప్రభావం ఉండదా అని అడిగాడు.
(10:56) దానికి అష్టావక్రుడు లేదు రాజా అలా కాదు నేటి కర్మలు కూడా తమ ఫలితాన్ని ఇస్తాయి కానీ సరైన సమయం వచ్చినప్పుడు ఈ రోజు నాటిన విత్తనం వెంటనే ఫలాన్ని ఇవ్వనట్లే దానికి కొంత సమయం వర్షం మరియు సహనం అవసరం. అదేవిధంగా నేటి కర్మల ఫలితం కూడా దాని సమయానికి వస్తుంది. ఈ రోజు అబద్ధాలు చెబుతూ ఇతరులను మోసం చేస్తూ సుఖాన్ని అనుభవిస్తున్న వ్యక్తి నిజానికి చేదు ఫలితాన్ని ఇచ్చే ఒక విత్తనాన్ని నిజానికి భవిష్యత్తులో చేదు ఫలితాన్ని ఇచ్చే ఒక విషపు వృక్షానికి విత్తనాన్ని నాటుతున్నాడు.
(11:36) అతని పాత పుణ్యాలు కరిగిపోయిన మరుక్షణం ఈ కొత్త పాపపు విత్తనాలు మొలకెత్తడం కాయం అది ఈరోజు కనిపించినా కనిపించకపోయినా సరే అని బదులిచ్చాడు కనిపించకపోయినా సరే అని బదులిచ్చాడు మరియు ఈరోజు సత్యమార్గంలో నడిచి కష్టాలు అనుభవిస్తున్న వ్యక్తి భవిష్యత్తులో మధురమైన ఫలాన్ని ఇచ్చే విత్తనాన్ని నాటుతున్నాడు. అది ఈరోజు కనిపించిన కనిపించకపోయినా అప్పుడు జనకుడు ఇలా అన్నాడు కానీ గురుదేవా ఇది అత్యంత కఠినమైన మార్గం ఫలితం పై ఆశ లేకుండా మంచి చేయడం అనేది మనిషి సహజ స్వభావానికి విరుద్ధం కాదా? దానికి అష్టావక్రుడు ఇలా సమాధానం ఇచ్చాడు. మనిషి
(12:24) తనను తాను కేవలం శరీరానికి మనసుకు మాత్రమే పరిమితం చేసుకున్నాడు కాబట్టి ఇది కఠినంగా అనిపిస్తుంది. మనిషి తనను తాను శరీరంగా మనసుగా భావించినంత కాలం తాను చేసే ప్రతి కర్మకు తక్షణమే ఫలితం కావాలని కోరుకుంటాడు. ఎందుకంటే ఈ జీవితమే సర్వస్వం అని ఈ జీవితంలోనే ఫలితం దక్కకపోతే అంతా వ్యర్థం అవుతుందనే భయం అతనికి ఉంటుంది. కానీ తన నిజ స్వరూపం తెలిసిన వ్యక్తి తాను శరీరం మరియు మనసుకు అతీతుడనని గ్రహించిన వ్యక్తి ఈ భయం నుండి విముక్తుడు అవుతాడు.
(13:04) కర్మఫలం ఏదో ఒక రూపంలో తప్పక లభిస్తుందని అతనికి తెలుసు. అది ఈ జన్మలో లభించిన లేదా మరే ఇతర సమయంలోనైనా సరే అందుకే అతనిలోని మంచితనం దేని కోసము నిరీక్షించదు. అది కేవలం ప్రవహిస్తూనే ఉంటుంది. జనకుడు ఇలా అన్నాడు గురుదేవా మీ మాటలు వింటుంటే నా రాజ్యంలోని ఒక వృద్ధ వ్యాపారి నాకు గుర్తొచ్చాడు. అతను ఎన్నో ఏళ్లుగా ఎంతో నిజాయితీగా వ్యాపారం చేసేవాడు.
(13:38) ఏ వినియోగదారుడికి తక్కువ తూకం వేసేవాడు కాదు ఎప్పుడూ అబద్ధం చెప్పేవాడు కాదు కానీ తరాసులో మోసం చేస్తూ తప్పుడు మాటలు చెబుతూ వ్యాపారాన్ని పెంచుకున్న అతని పోటీదారులు అతనికంటే ఎంతో సంపన్నులయ్యారు. ఆ నిజాయితీపరుడైన వ్యాపారిని అమాయకుడని మూర్ఖుడని అంటూ ప్రజలు నవ్వేవారు. అటువంటి వ్యక్తి తన మార్గంలో స్థిరంగా కొనసాగడానికి ఎలాంటి భావనతో జీవించాలి అష్టావక్రుడు మృదువుగా ఇలా అన్నాడు రాజా మీరు ఈ కథను చాలా సరైన సమయంలో గుర్తు చేసుకున్నారు వినండి అటువంటి వ్యక్తికి ఎదురయ్యే అతి పెద్ద పరీక్ష ధన నష్టం కాదు సమాజం చేసే అపహాస్యం
(14:25) లోకం ఒక నిజాయితీపరుని చూసి మూర్ఖుడు అని నవ్వినప్పుడు ఆ నవ్వు ధననష్టం కంటే కొడు లోతైన గాయాన్ని చేస్తుంది. ఎందుకంటే అది మనిషి ఆత్మ గౌరవాన్ని దెబ్బతీస్తుంది. కానీ సరిగ్గా ఇదే క్షణంలో మనిషి తన గుర్తింపును సమాజ దృష్టితో నిర్మించుకుంటాడా లేదా తన అంతరాత్మ దృష్టితో నిర్మించుకుంటాడా అనేది ఎంచుకోవాలి. నేను మీకు ఒక కథ చెబుతాను.
(14:54) ఒక వడ్రంగికి రెండు రకాల కలపల గురించి తెలుసు. ఒకటి టేకు చెట్టు ఇది నెమ్మదిగా పెరుగుతుంది. అది పూర్తిగా పక్వానికి రావడానికి సంవత్సరాలు పడుతుంది. రెండవది చాలా వేగంగా పెరిగే మెత్తని కలప. ఇది కొద్ది నెలల్లోనే పెద్దదిగా మారుతుంది. ఒక యువ రైతు వడ్రంగితో నాకు త్వరగా లాభం కావాలి. నేను ఏ చెట్టును నాటాలి అని అడిగాడు. దానికి వడ్రంగి ఇలా అన్నాడు.
(15:23) నీకు త్వరగా లాభం కావాలంటే ఆ మెత్తని కలపనిచ్చే చెట్టును నాటు అది త్వరగా పెరుగుతుంది. జనాలు దాన్ని చూసి నిన్ను మెచ్చుకుంటారు కూడా కానీ గుర్తుంచుకో ఆ కలప ఎంత బలహీనంగా ఉంటుందంటే మొదటి తుఫానుకే అది విరిగిపోతుంది. దాంతో ఇల్లు కట్టలేము పడవ చేయలేము లేదా మరే ఇతర శాశ్వత వస్తువును తయారు చేయలేము. అదే ఒకవేళ నువ్వు టేకు చెట్టు నాటితే సంవత్సరాల తరబడి ఎదురు చూడాల్సి వస్తుంది.
(15:59) మీ నెమ్మదైన పురోగతిని చూసి ప్రజలు నవ్వుతారు కూడా. కానీ ఆ చెట్టు పరిపక్వం చెందినప్పుడు దాని కలపతో తరతరాలుగా నిలిచిపోయే తుఫానులకు కూడా చెక్కు చెదరని వస్తువులు తయారవుతాయి. అష్టావక్రుడు ఇంకా ఇలా అన్నాడు. రాజా ఆ నిజాయితీ గల వ్యాపారి టేకు చెట్టు లాంటివాడు అతని పురోగతి నెమ్మదిగా కనిపిస్తుంది. ప్రజలు అతన్ని ఎగతాలి చేస్తారు.
(16:32) కానీ అతని వ్యక్తిత్వం అతని విశ్వసనీయత అతని అంతర్గత శక్తి కాలక్రమేణ ఎంత లోతుగా మరియు బలంగా మారుతుందంటే చివరకు అదే అతనికి అతి పెద్ద పునాదిగా మారుతుంది. మరియు మోసంతో త్వరగా అభివృద్ధి చెందిన ఆ పోటీదారులు మెత్తటి కలప చెట్టు లాంటివారు. ఇవి చూడటానికి త్వరగా పెద్దవిగా పెరిగినట్లు కనిపిస్తాయి. కానీ జీవితంలో ఎదురయ్యే మొదటి తీవ్రమైన సంక్షోభంలో అది పెద్ద నష్టం కావచ్చు ద్రోహం కావచ్చు లేదా తీవ్రమైన అనారోగ్యం కావచ్చు వారికి అండగా నిలిచే నిజమైన వ్యక్తిత్వం లేనందున వారు లోపల డొల్ల అని రుజువవుతుంది.
(17:18) అప్పుడు జనకుడు అడిగాడు గురుదేవా మరి సమాజపు ఎగతాళిని ఎలా ఎదుర్కోవాలి మనిషి సమాజ అభిప్రాయాన్ని పూర్తిగా విస్మరించాలా? అష్టావక్రుడు చెప్పాడు. లేదు రాజా సమాజంలో ఉంటూ సమాజాన్ని పూర్తిగా విస్మరించడం సాధ్యం కాదు. సరైనది కాదు. కానీ సమాజం యొక్క ఏ అభిప్రాయం తన ధర్మానికి సరిపోతుందో ఏ అభిప్రాయం కేవలం తాత్కాలిక పోకడ లేదా స్వార్థం నుండి పుడుతుందో వేరు చేయటం మనిషి నేర్చుకోవాలి.
(17:56) సత్యమార్గంలో నడుస్తున్నందుకు సమాజం మిమ్మల్ని ఎగతాళి చేసినప్పుడు ఆ ఎగతాళి మీ బలహీనతకు నిదర్శనం కాదని అది మీ దృఢత్వానికి పరీక్ష అని అర్థం చేసుకోండి. ఆ పరీక్షలో స్థిరంగా ఉన్నవాడే చివరికి అదే సమాజంలో అత్యంత గౌరవనీయమైన వ్యక్తి అవుతాడు. ఆ గౌరవం పొందటానికి కొంత సమయం పట్టవచ్చు అయినప్పటికీ జనకుడు కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
(18:28) ఆ తర్వాత ఆయన ఒక కొత్త ప్రశ్న అడిగాడు గురుదేవా అయినా ఒక విషయం నన్ను కలవర పెడుతుంది. చెడు కర్మలు చేసే ఆ వ్యాపారి అంత నిశ్చింతగా అంత ఆత్మవిశ్వాసంతో అంత సంతోషంగా ఎలా కనిపిస్తాడు అతని లోపల అశుభ కర్మల బీజం పెరుగుతున్నట్లయితే దాని ప్రభావం అతని ముఖంలో అతని ప్రవర్తనలో ఎందుకు కనిపించదు అతను నవ్వుతాడు అతను వేడుకను జరుపుకుంటాడు అతను ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నట్లు అనిపిస్తుంది.
(19:01) అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు రాజా ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం అర్థం చేసుకోవడానికి నేను నీకు మరొక దృశ్యాన్ని చూపిస్తాను. ఒక విశాలమైన గడ్డకట్టిన సరస్సు ఉందని ఊహించుకో దాని ఉపరితలంపై మందపాటి మంచు పొర పేరుకు పోయి ఉంది. కానీ ఆ మంచు కింద అక్కడక్కడ పగుళ్లుు ఏర్పడ్డాయి. అవి బయటకు కనిపించవు. ఒక బాలుడు ఆ మంచుపై నాట్యం చేస్తాడు.
(19:32) గెంతుతాడు సంతోషిస్తాడు ఎందుకంటే అతనికి ఆ పొగుళ్ళ గురించి తెలియదు అదే ఒక అనుభవజ్ఞుడైన వ్యక్తి ఆ సరస్సును చూసి జాగ్రత్తగా నడుస్తాడు ఎందుకంటే అతనికి ఆ పగుళ్ళ భయం ఉంది. ఇప్పుడు చెప్పు రాజా వీరిద్దరిలో ఎవరు ఎక్కువ సురక్షితంగా ఉన్నారు ఏమీ తెలియక నాట్యం చేస్తున్నవాడా లేక తెలిసి జాగ్రత్తగా ఉన్నవాడా జనకుడు ఇలా అన్నాడు ఎవరు జాగ్రత్తగా ఉన్నారో వారే సురక్షితం గురుదేవా అతను తక్కువ ఆనందంగా కనిపించినప్పటికీ అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు నీ ప్రశ్నకు ఇదే సమాధానం చెడు కర్మలు చేస్తూ కూడా నవ్వుతూ సంతోషంగా కనిపించే వ్యక్తి నిజానికి
(20:19) గడ్డకట్టిన సరసుపై ఏమీ తెలియకుండా నాట్యం చేస్తున్న బాలుడి లాంటివాడు. అతని సంతోషం నిజమైన శాంతి కాదు, అది అజ్ఞానం నుండి పుట్టిన ఒక బ్రమ. తన కర్మల వల్ల ఏర్పడే పొగుళ్లు భవిష్యత్తులో ఎలాంటి పరిణామాలను తీసుకు వస్తాయో అతనికి తెలియదు. అతని నవ్వు తాత్కాలికమైనది. ఎందుకంటే అతను కేవలం ప్రస్తుత క్షణంలోని ఆనందాన్ని మాత్రమే చూసే చైతన్య స్థాయిలో ఉన్నాడు.
(20:53) ఫలితాన్ని కాదు అదే సత్య మార్గంలో నడిచే వ్యక్తికి జీవితంలో కొన్ని కష్టాలు తప్పవని తెలుసు అతను అప్రమత్తంగా ఉంటాడు అందుకే అతని ముఖం ఎప్పుడూ నవ్వుతో నిండి ఉండదు కానీ అతని మనసులోని శాంతి చాలా లోతోతైనది శాశ్వతమైనది ఎందుకంటే అతను భయం మరియు భ్రమల నుండి విముక్తుడై ఉంటాడు. అప్పుడు జనకుడు ఇలా అడిగాడు గురుదేవా అంటే ఈ అప్రమత్తతే ఒక రకమైన దుఃఖమా అజ్ఞానంలోనే నిజమైన ఆనందం దాగి ఉందా దానికి అష్టావక్రుడు చిరునవ్వు నవ్వి ఇలా అన్నాడు రాజా ఈ ప్రశ్న చాలామంది మదిలో మెదులుతుంది కానీ ఇది కూడా ఒక భ్రమే అజ్ఞానంలోని సుఖం నిజమైన సుఖం కాదు అది
(21:41) కేవలం భయం లేకపోవడం మాత్రమే ఎందుకంటే అంటే భయపడటానికి కూడా జ్ఞానం కావాలి. నిప్పు కాలుస్తుందని తెలియని వ్యక్తి మంట దగ్గర కూర్చుని నిశ్చింతగా ఉండగలడు. కానీ ఆ నిశ్చింత అతన్ని కాలిపోకుండా కాపాడదు. అదేవిధంగా అజ్ఞానంలో మునిగిపోయిన వ్యక్తి ఈరోజు సంతోషంగా కనిపించినప్పటికీ అతని అజ్ఞానం అతని పరిణామాల నుండి రక్షించదు. జాగరూకత అనేది దుఃఖం కాదు అదొక పరివర్తన దశ మనిషి అజ్ఞానం నుండి జాగరూకత వైపు పయనించినప్పుడు ప్రారంభంలో అతనికి ప్రపంచ వాస్తవికత కఠినంగా అనిపిస్తుంది.
(22:26) అందుకే ఆ దశ బాధాకరంగా ఉంటుంది. కానీ జాగరూకత యొక్క ప్రయాణం అక్కడితో ఆగిపోదు. అప్పుడు జనకుడు గురుదేవా మరి ఆ ప్రయాణం ఎక్కడికి వెళ్లి పూర్తవుతుంది అని అడిగాడు. దానికి అష్టావక్రుడు ఇలా బదులిచ్చాడు. మనిషి కేవలం ప్రపంచ వాస్తవికతను మాత్రమే కాకుండా తన నిజమైన స్వరూపాన్ని కూడా ఎప్పుడైతే గుర్తిస్తాడో అప్పుడు ఆ ప్రయాణం పూర్తవుతుంది.
(22:58) ప్రపంచంలో కష్టం, అన్యాయం మరియు వైరుధ్యాలు ఉన్నాయని మాత్రమే మనిషికి తెలిసినప్పుడు అతను దుఃఖిస్తూనే ఉంటాడు. ఎందుకంటే అతను ఇంకా తనను తాను ఈ ప్రపంచంలో ఒక భాగంగా భావించి వాటిచే ప్రభావితం అవుతాడు. కానీ తాను ఈ ప్రపంచాన్ని చూసే ఒక సాక్షిని మాత్రమే అని ఈ ప్రపంచంలో భాగం కాదని మనిషి గ్రహించినప్పుడు అతను ఈ వైరుధ్యాలకు అతీతంగా ఎదుగుతాడు.
(23:27) అప్పుడు ఒక ప్రేక్షకుడు వేదికపై జరుగుతున్న నాటకాన్ని ఎలా చూస్తాడో అలాగే అతను కూడా మంచి మరియు చెడుల ఈ ఆటను చూస్తాడు. ఆ నాటకంలో ప్రతినాయకుడు గెలుస్తున్నట్టు కనిపించవచ్చు అలాగే కథానాయకుడు తానాయకుడు పోరాడుతున్నట్టు కూడా కనిపించవచ్చు. అయితే ఇది కేవలం నాటకంలోని ఒక దృశ్యం మాత్రమేనని అంతిమ సత్యం కాదని వీక్షకుడికి తెలుసు. జనకుడు కొద్ది క్షణాలు మౌనంగా కూర్చున్నాడు.
(24:01) మెల్లని గాలికి కదులుతున్న దీపపు జ్వాల మీద అతని దృష్టి నిలిచి ఉంది. అప్పుడు అతను ఒక కొత్త ప్రశ్నను అడిగాడు. గురుదేవా నేను ఒక రాజును నా రాజ్యంలో న్యాయాన్ని స్థాపించడం నా కర్తవ్యం. నేరస్తుడిని శిక్షించడం అమాయకులను రక్షించడం నా బాధ్యత. అన్ని కర్మ మరియు కాలానికే వదిలేస్తే చెడ్డవాడికి తన కర్మల ఫలం సరైన సమయంలో దానంతట అదే లభిస్తుందని నమ్మితే మరి నేను న్యాయం కోసం ఎందుకు ప్రయత్నించాలి ఈ ఆలోచన నన్ను నిష్క్రియుడిని చేయదా అష్టావక్రుడు జనకుడి వైపు ఆప్యాయంగా చూసి ఇలా అన్నాడు రాజా ఈ
(24:48) ప్రశ్న చాలా ముఖ్యమైనది. దీనికి సరైన సమాధానం అర్థం చేసుకోకపోవటం వల్లే చాలామంది ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని బాధ్యతల నుండి పారిపోవడానికి ఒక సాకుగా చేసుకుంటారు. విను అన్యాయం జరుగుతున్నప్పుడు ఏమీ చేయకుండా నిష్క్రియాత్మకంగా కూర్చోమని కర్మ సిద్ధాంతం ఎప్పుడూ నేర్పదు. కర్మ సిద్ధాంతం ఏమి బోధిస్తుందంటే ఫలితం గురించి ఆశించకుండా నీ కర్తవ్యాన్ని పూర్తి నిష్టతో నిర్వర్తించాలి.
(25:24) నువ్వు ఒక రాజువి న్యాయాన్ని స్థాపించడం నేరస్తుడిని శిక్షించడం నిర్దోషిని రక్షించడం ఇదే నీ ధర్మం ఇదే నీ కర్తవ్యం నేరస్తుడికి కాలమే స్వయంగా శిక్ష విధిస్తుందని నువ్వు అనుకుని ఊరుకుంటే నువ్వు నీ ధర్మం నుండి తప్పుకున్న వాడివి అవుతావు మరియు అది స్వయంగా ఒక పెద్ద పాపం అవుతుంది. జనకుడు ఆశ్చర్యంతో ఇలా అడిగాడు అయితే గురుదేవా ఇందులో వైరుధ్యం ఎక్కడుంది ఫలితం సమయానికి లభిస్తుందని మీరు ఇప్పుడు ఇస్తుందని మీరు ఇప్పుడే చెప్పారు మరియు ఇప్పుడు నేనే స్వయంగా న్యాయం చేయాలని మీరు అంటున్నారు అంటున్నారు. ఈ రెండు విషయాలు
(26:11) ఒకేసారి ఎలా సత్యమవుతాయి? అష్టావక్రుడు చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాడు. ఇందులో ఎలాంటి వైరుధ్యం లేదు రాజా కేవలం దృక్పదంలోనే తేడా ఉంది. నువ్వు రాజుగా న్యాయం చేసినప్పుడు నువ్వు స్వయంగా కాలం చేతిలో ఒక సాధనంగా మారుతావు. వర్షం మేఘాల ద్వారా కురిసినట్లుగానే కర్మఫలం కూడా కొన్నిసార్లు మనుషుల ద్వారా వ్యక్తమవుతుంది. నువ్వు న్యాయబద్ధంగా వ్యవహరించడం నువ్వు నేరస్తుడిని శిక్షించడం అనేది నువ్వుచడం అనేది నువ్వు న్యాయబద్ధంగా వ్యవహరించడం నువ్వు నేరస్తుడిని శిక్షించడం అనేది స్వయంగా ఆ నేరస్తుడి కర్మఫలానికి ఒక మాధ్యమం.
(26:56) భగవంతుడు అన్యాయాన్ని శిక్షించడానికి కూడా మనలాంటి మనుషులనే సాధనంగా వాడుకుంటాడు కాబట్టి నువ్వు నీ కర్తవ్యం నుండి వెనక్కి తగ్గకూడదు ఒక మాధ్యమం కాబట్టి నువ్వు నీ కర్తవ్యం నుండి వెనక్కి తగ్గకూడదు కూడా అయితే గుర్తుంచుకో నువ్వు న్యాయాన్ని కేపంతో కాదు పగతో కాదు ధర్మం యొక్క స్థిరత్వంతో చేయాలి. నేను దేవునితో సమానమైన నిర్ణేతను ప్రతి చెడ్డ వ్యక్తికి నేనే స్వయంగా శిక్ష విధించాలి అని నువ్వు ఆలోచించి న్యాయం చేస్తే లేకపోతే ప్రపంచంలో అన్యాయం వ్యాపిస్తుందని అనుకోవడం అహంకారం కానీ ఇది నా కర్తవ్యం
(27:43) అని తెలుసుకుని న్యాయం చేసినట్లయితే నేను దీనిని నిర్వర్తించాలి మరియు మిగిలిన కర్మల లెక్కలను ఈ విశాలమైన సృష్టి వ్యవస్థ స్వయంగా చూసుకుంటుంది అని భావిస్తే అదే నిజమైన రాజధర్మం జనకుడి కళ్ళలో స్పష్టత రావడం ప్రారంభమైంది. అప్పుడు ఆయన ఇలా అన్నాడు గురుదేవా అంటే నా రాజ్యంలో జరిగే అన్యాయాలకు వ్యతిరేకంగా నేను చురుకుగా వ్యవహరించాలి.
(28:17) కానీ నేను కేవలం ఒక నిమిత్తమాత్రుని మాత్రమే తప్ప ఫలితాన్ని నియంత్రించే వాడిని కాదు అనే భావనతో ఉండాలి అని దీని అర్థమా అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు. సరిగ్గా అర్థం చేసుకున్నావు రాజా ఇదే నిష్కామ కర్మ యొక్క సారాంశం. దీనినే ముందు ముందు యోగేశ్వరుడైన శ్రీకృష్ణుడు కూడా అర్జునుడికి వివరిస్తాడు. కర్తవ్యం నుండి పారిపోవద్దు. అలాగే ఫలితం పట్ల గర్వం లేదా భయంలో చిక్కుకోవద్దు.
(28:48) మంచికి మద్దతు ఇవ్వడం చెడును ఎదిరించడం నీ కర్తవ్యం. ఫలితం వెంటనే కనిపించినా కనిపించకపోయినా ప్రపంచ వ్యవస్థను కాపాడటం కూడా ధర్మంలో ఒక భాగమే. జనకుడు కొద్దిసేపు ఆగి ఆ తర్వాత మరో లోతైన ప్రశ్న అడిగాడు. గురుదేవా ఇంకొక విషయం నన్ను కలవరపెడుతోంది. చాలాసార్లు అమాయకులైన పిల్లలు పుట్టుకతోనే బాధలు అనుభవించడం నేను చూశాను.
(29:19) ఒకరు శారీరక వైకల్యంతో జన్మిస్తారు మరొకరు దారిద్రయంలో పుడతారు. అప్పటికీ వారు ఎలాంటి కర్మలు కూడా చేసి ఉండరు. మరోవైపు అత్యంత క్రూరుడైన ఒక వ్యక్తి సంపన్న కుటుంబంలో జన్మించి జీవితాంతం సుఖాలు అనుభవిస్తూ ఉంటాడు. ఇది పూర్వజన్మ కర్మల ఫలం అయితే అది ఎందుకు అంత కఠినంగా అనిపిస్తుంది? అష్టావక్రుడు గంభీరంగా మారాడు. ఆయన ఇలా అన్నాడు రాజా ఈ ప్రశ్న మనిషి హృదయాన్ని అత్యంత కలిచివేస్తుంది.
(29:54) ఎందుకంటే ఇందులో అమాయకత్వం మరియు బాధ రెండు పక్కపక్కనే కనిపిస్తాయి. నేను నీకు ఒక కథ చెబుతాను. ఒకే తల్లిదండ్రులకు ఇద్దరు కుమారులు ఉండేవారు ఇద్దరి పెంపకం ఒకే విధంగా జరిగింది. ఒకే ఇంట్లో ఒకే రకమైన విద్యతో సమానమైన ప్రేమతో పెరిగారు. అయినప్పటికీ పెద్దయ్యాక ఒక కుమారుడు సాధువయ్యాడు. సత్యం మరియు కరుణతో కూడిన జీవితాన్ని గడిపాడు. రెండవ కుమారుడు దొంగ అయ్యాడు.
(30:25) మోసం మరియు హింసతో కూడిన జీవితాన్ని గడిపాడు. పరిస్థితులు గడిపాడు పరిస్థితులు సమానంగా ఉన్నప్పుడు ఈ వ్యత్యాసం ఎక్కడి నుండి వచ్చింది జనకుడు ఇలా అన్నాడు ఇది నేను చాలాసార్లు చూశాను గురుదేవా ఈ వ్యత్యాసం బహుశా వారి స్వభావం వల్ల వచ్చి ఉండవచ్చు అష్టావక్రుడు అన్నాడు నువ్వు సరిగ్గానే చెప్పావు మరి ఆ స్వభావం ఎక్కడి నుండి వచ్చింది పరిస్థితులు సమానంగానే ఉన్నాయి కాబట్టి ఆ స్వభావం ఈ జన్మ పరిస్థితుల నుండి రాలేదు ఆ స్వభావం అనేక జన్మల ప్రయాణంలో ఏర్పడి మనిషి లోపల పేరుకుపోయిన సంస్కారాల నుండి వస్తంది.
(31:08) ఒక బాలుడు అమాయకుడిగా ఉండి కూడా బాధలతో జన్మించడం నువ్వు చూసినప్పుడు అతను వాస్తవానికి తన గత జన్మల సంచిత కర్మల ప్రయాణంలోనే ఉన్నాడని అర్థం చేసుకోవాలి. ఈ జన్మలో ఆ కర్మల జ్ఞాపకం అతనికి లేకపోయినా సరే ఒక చెట్టు విత్తనం మట్టిలో ఎలా దాగి ఉండి నెలల తర్వాత మొలకెత్తుతుందో ఇది కూడా అలాగే జరుగుతుంది. ఒక విత్తనం ఎప్పుడు నాటబడిందో దానికి కూడా గుర్తుండదు.
(31:43) అయినా సరే అది తన సమయం రాగానే మొలకెత్తుతుంది. అదేవి అదేవిధంగా మనిషి ఆత్మ అనేక జన్మల నుండి తన కర్మల విత్తనాలను మోస్తూ వస్తుంది. మరియు ఈ జీవితం ఆ విత్తనాలు మొలకెత్తే ఒక అధ్యాయం మాత్రమే అప్పుడు జనకుడు ఇలా అడిగాడు. కానీ గురుదేవా గత జన్మల జ్ఞాపకాలే లేనప్పుడు ఇది ఎలా న్యాయం అవుతుంది? నేను గతంలో ఏమి చేశానో కూడా నాకు తెలియనప్పుడు ఈ జన్మలో దాని ఫలాన్ని అనుభవించడం అన్యాయంగా అనిపించడం లేదా దానికి అష్టావక్రుడు మృదువైన స్వరంతో ఇలా అన్నాడు రాజా నిన్ను నువ్వు ఈ ఒక్క జన్మకే పరిమితం చేసుకున్నప్పుడే నీకు ఇది అన్యాయంగా
(32:29) అనిపిస్తుంది. కానీ సత్యం ఏమిటంటే నీ నిజ స్వరూపం జనన మరణాలకు అతీతమైనది. నువ్వు శరీరం కాదు ఆత్మవి. ఆత్మ ప్రయాణం అనంతమైనది. ఒక విద్యార్థి పాఠశాలలో వేరు వేరు సంవత్సరాల్లో వేరు వేరు తరగతులను ఎలాగైతే దాటుకుంటూ వెళ్తాడో ఆ ప్రతి సంవత్సరం యొక్క జ్ఞాపకం మరుసటి సంవత్సరానికి స్పష్టంగా గుర్తుండదు. అయినా కూడా అతని కర్మల సంచయం అలాగే నిలిచి ఉంటుంది.
(33:04) ఇది అన్యాయం కాదు ఇది ఒక విశాలమైన మరియు లోతైన వ్యవస్థ. దీనిని అర్థం చేసుకోవడానికి మనిషి తన దృష్టిని ఈ ఒక్క జీవితానికి ఆవల కూడా విస్తరించాలి. ఇది విన్న జనకుడు నెమ్మదిగా తల ఊపాడు. అప్పుడు రాజు ఇలా అడిగాడు. గురుదేవా దీని అర్థం బాధలో జన్మించిన ఆ బిడ్డకు మనం సహాయం చేయకూడదునా ఎందుకంటే అది అతని సొంత కర్మల ఫలం కదా దానికి అస్తావక్రుడు దృఢంగా ఇలా అన్నాడు కాదు రాజా అస్సలు కాదు కర్మ సిద్ధాంతాన్ని అసంపూర్ణంగా అర్థం చేసుకోవడం వల్ల ప్రజలు చేసే మరో పొరపాటు ఇది నువ్వు ఒక
(33:51) బాధితుడికి సహాయం చేసినప్పుడు ప్పుడు నువ్వు కూడా అదే విశ్వవ్యాప్తమైన మహా వ్యవస్థలో ఒక భాగం అవుతావు. ఆ బిడ్డ జీవితంలో నువ్వు సహాయకుడిగా మారడం కూడా అతని ప్రారబ్దంలో ఒక భాగం కావచ్చు. అలాగే కరుణతో కూడిన నీ చర్య నీ భవిష్యత్తులోని శుభ ఫలితాలకు బీజం కూడా కావచ్చు. కర్మ సిద్ధాంతం ఎప్పుడూ కరుణను మరియు సహాయాన్ని ఆపడానికి కారణం కాదు.
(34:23) బదులుగా ప్రతి ప్రాణి తమ సొంత ప్రయాణంలో ఉన్నారని ఫలితం ఏదైనప్పటికీ నీ మార్గంలో కరుణ సత్యం మరియు ధర్మంతో ముందుకు సాగడమే నీ కర్తవ్యం అని అది బోధిస్తుంది. అష్టావక్రుడి కళ్ళలో గాంభీర్యం వ్యక్తమైంది. ఆయన ఇలా అన్నాడు. రాజా ఈ ప్రశ్న మనిషి చేసే అతి పెద్ద పొరపాటు నుండి పుడుతుంది. దేవుడు లేదా ఈ సృష్టి ఒక న్యాయస్థానం వలె పనిచేస్తుందని అక్కడ వస్తుందని అక్కడ ప్రతి కర్మకు వెంటనే లెక్కలు తీరుస్తారని మనిషి భావిస్తాడు.
(35:03) ఎవరో గుమస్తా పొద్దుల పుస్తకం పట్టుకుని కూర్చున్నట్లుగా అనుకుంటాడు. కానీ సృష్టి ఆ విధంగా పని చేయదు. సృష్టి అనేది ఒక విశాలమైన అనంతమైన ప్రక్రియ. ఇందులో సమయం యొక్క వ్యవధి మనిషి జీవితకాలం కంటే చాలా పెద్దది. మనకు అన్యాయంగా నిపించేది వాస్తవానికి మన పరిమిత దృష్టి యొక్క ఫలితమే. నేను నీకు మరొక కథ చెబుతాను. ఒక రైతు తన పొలంలో విత్తనాలు చల్లాడు.
(35:35) కొద్ది రోజుల తర్వాత పొలంలో ఎలాంటి పంట మొలవలేదని అతను గమనించాడు. అక్కడ కేవలం మట్టి మాత్రమే ఉంది. అతను కోపగించి ఈ భూమి నిస్సారమైనదని ఆలోచించడం ప్రారంభించాడు. ఈ విత్తనాలు వృధ అయ్యాయి అనుకున్నాడు. అతను తన పొరుగు వాడితో ఇలా అన్నాడు. చూడు నేను విత్తనాలు చల్లాను కానీ నాకేమీ దక్కలేదు. అదే కనీసం విత్తనాలు కూడా చల్లని వాడి పొలంలో మాత్రం అప్పటికే మొలిచిన గడ్డి పచ్చగా కనిపిస్తోంది.
(36:08) ఇదేమి అన్యాయం పొరుగువాడు చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాడు మిత్రమా నీ విత్తనాలు ఇంకా మొలకెత్తే దశలో ఉన్నాయి. అవి భూమి లోపల చురుకుగా ఉన్నాయి. కేవలం బయటకు కనిపించడం లేదు. నువ్వు చూస్తున్న ఆ గడ్డి తాత్కాలికమైనది. వర్షపు మొదటి నీరు ఆరిపోగానే అది వాడిపోతుంది. కానీ నీ విత్తనం మొలకెత్తినప్పుడు అది శాశ్వతమైన పంటనిస్తుంది. ఓపిక పట్టు జనకుడు దీర్ఘంగా శ్వాస తీసుకుని ఇలా అన్నాడు.
(36:40) గురుదేవా ఈ కథ నాకు కొంత ప్రశాంతతను ఇస్తుంది. కానీ ఇప్పటికీ నా మనసులో ఒక ప్రశ్న మిగిలిపోయింది. నిరీక్షణ అంత సుదీర్ఘమైనదైనది అయితే నేడు దుఃఖాన్ని అనుభవిస్తున్న వ్యక్తికి ఈ నిరీక్షణ సమయంలో సాంత్వన ఎక్కడి నుండి లభిస్తుంది? అష్టావక్రుడు ఇలా సమాధానం ఇచ్చాడు. రాజా ఇదే అత్యంత ముఖ్యమైన ప్రశ్న. ఇక్కడే నేను నీకు అస్తావక్ర గీతలోని అతి పెద్ద సత్యాన్ని చెప్పాలనుకుంటున్నాను.
(37:12) బాహ్య ఫలితాల కోసం ఎదురుచూడటం ద్వారా సాంత్వన లభించదు. నీ నిజమైన స్వరూపం సుఖ దుఃఖాలు మంచి చెడులు పాప పుణ్యాలు అనే ఈ ద్వంద్వాలన్నింటికీ అతీతమైనదనే అవగాహన ద్వారానే ఆ సాంత్వన లభిస్తుంది. నేను ఈ శరీరాన్ని నేను మనసును నా గుర్తింపు ఇదే అని మనిషి భావించినంత కాలం అతను ఈ ద్వంద్వారలో చిక్కుకునే ఉంటాడు.
(37:43) అప్పటివరకు అతను తను తన అదృష్టాన్ని ఇతరుల అదృష్టంతో పోల్చుకుంటూనే ఉంటాడు. అతనికి దక్కినంత నాకు ఎందుకు దక్కలేదు అని అప్పటివరకు ప్రశ్నిస్తూనే ఉంటాడు. కానీ నేను శరీరాన్ని కాదు మనసును కాదు ఇవన్నీ గమనిస్తున్న చైతన్యాన్ని అని మనిషి ఎప్పుడైతే తెలుసుకుంటాడో అప్పుడు ఈ పోలిక అంతమవుతుంది. జనకుడు ఇలా అన్నాడు గురుదేవా కానీ మనిషి దుఃఖంలో ఉంటూ కూడా ప్రశాంతంగా ఉండటం సాధ్యమేనా? ఇది విరుద్ధంగా లేదా? అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు.
(38:23) లేదు రాజా ఇది విరుద్ధం కాదు ఇది ఒక ఉన్నతమైన స్థితి నేను నీకు ఒక ఉదాహరణ ఇస్తాను ఒక న్యాయమూర్తి తన న్యాయస్థానంలో కూర్చుని ఉన్నాడు. ఘోరమైన నేరం చేసిన ఒక నేరస్తుడిని అతని ముందుకు తీసుకువస్తారు. న్యాయమూర్తి ఆ నేరస్తుడిని శిక్షిస్తాడు. అయితే న్యాయమూర్తి స్వయంగా ఆ నేరానికి కోపగించి దుఃఖించి తీర్పు ఇస్తాడా? లేదు అతను నిష్పాక్షికంగా ప్రశాంతంగా ఉంటూ తన కర్తవ్యాన్ని నిర్వర్తిస్తాడు.
(38:56) అతను నేరాన్ని చూస్తాడు దానిని అంచనా వేస్తాడు. కానీ స్వయంగా ఆ నేరంతో బంధింపబడడు అదేవిధంగా తన నిజ స్వరూపాన్ని తెలుసుకున్న వ్యక్తి ప్రపంచంలోని అన్యాయాన్ని చూస్తాడు. దానిని గుర్తిస్తాడు కానీ స్వయంగా దాని వల్ల వల్ల చలించడు. ఈ ఆట ఇలాగే కొనసాగుతుందని అతనికి తెలుసు ఫలితం దాని సమయానికి వస్తుంది. తన మార్గంలో స్థిరంగా ఉండటమే అతని కర్తవ్యం జనకుడు ఇలా అన్నాడు గురుదేవా అయితే దీని అర్థం మనం ఎల్లప్పుడూ మంచి చేస్తూనే ఉండాలనా ఫలితం కనిపించిన కనిపించకపోయినా అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు అవును రాజా కానీ
(39:44) ఇందులో మరింత లోతైన విషయం ఏమిటంటే మంచి చేయటం అనేది ఒక కర్తవ్యం కాకూడదు అది ఒక స్వభావంగా మారిపోయింది పోవాలి మంచి చేయటం అనేది ఒక కర్తవ్యంగా ఉన్నంతవరకు మనిషి దానిని ఒక భారం మోస్తాడు మరియు ఫలితాన్ని ఆశిస్తాడు. మంచి అనేది స్వభావంగా మారినప్పుడు ఒక పువ్వు ఎంత సహజంగా సువాసనను ఇస్తుందో మనిషి కూడా అంతే సహజంగా మంచి చేస్తాడు.
(40:19) ఎవరైనా దానిని వాసన చూస్తారా లేదా అని ఆలోచించకుండా మంచితనం ఒకరి స్వభావంగా మారినప్పుడు నాకు ఫలితం ఎప్పుడు దక్కుతుందనే ప్రశ్న ముగిసిపోతుంది. ఎందుకంటే మంచి చేయడంలోనే దాని పరిపూర్ణత దాగి ఉంటుంది. జనకుడు మళ్ళీ ఒక ప్రశ్న అడిగాడు. బహుశా అది అతని హృదయానికి చాలా దగ్గరైనది కావచ్చు. గురుదేవా మోసంతో డబ్బు సంపాదించిన వ్యాపారి నవ్వడం చూసినప్పుడు నాలో ఆశ్చర్యమే కాదు అసూయ కూడా కలుగుతుందని నేను అంగీకరిస్తున్నాను.
(40:54) అతను సులభమైన మార్గాన్ని ఎంచుకొని సుఖాన్ని పొందాడు. కానీ నేను కెసష్టమైన మార్గాన్ని ఎంచుకొని పోరాటాన్ని ఎదుర్కొన్నాను అనే ఆలోచన మనసులో వస్తుంది. ఈ అసూయ కూడా మీరు చెబుతున్న భ్రమలో భాగమేనా అని అడిగాడు. అష్టావక్రుడు జనకుడి వైపు తీక్షణంగా చూశాడు. చాలా కాలంగా ఆయన ఇదే ప్రశ్న కోసం ఎదురుచూస్తున్నట్లుగా ఉంది. అప్పుడు ఆయన ఇలా అన్నాడు.
(41:26) రాజా ఈ ప్రశ్న మొత్తానికి మూలంలో దాగిన చిక్కుముడిని నువ్వు ఇప్పుడు విప్పేసావు. చెడ్డవారు ఎందుకు సంతోషంగా ఉంటారు మంచివారు ఎందుకు బాధపడతారు? అని పదే పదే నువ్వు అడుగుతున్న ఈ ప్రశ్నకు అసలు మూలం అన్యాయం గురించిన ఆందోళన కాదు. దీని అసలు మూలం పోలిక. మనిషి తన జీవితాన్ని ఇతరుల జీవితంతో పోల్చుకుంటున్నంత కాలం ఈ ప్రశ్న ఎప్పటికీ శాంతించదు.
(42:00) ఎందుకంటే ఈ ప్రపంచంలో నీకంటే ఎక్కువ సంతోషంగా ఉన్నట్లు కనిపించే వ్యక్తి ఎప్పుడూ ఎవరో ఒకరు తారసపడుతూనే ఉంటారు. నువ్వు ఎంతటి సదాచారివైనా సరే జనకుడు ఇలా అడిగాడు. అయితే ఇతరులతో పోల్చుకోవడమే అసలు సమస్య అంటారా గురుదేవా అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు అవును రాజా నేను నీకు మరో కథ చెబుతాను ఒకసారి ఇద్దరు ప్రయాణికులు ఒక సుదీర్ఘ ప్రయాణానికి బయలుదేరారు మార్గ మధ్యంలో వారికి ఒక పెద్ద జలాశయం కనిపించింది.
(42:34) అందులోని నీరు చాలా స్వచ్ఛంగా తీయగా ఉంది. ఇద్దరు కడుపు నిండా నీళ్లు తాగి తమ దాహాన్ని తీర్చుకున్నారు. అప్పుడు వారిలో ఒక ప్రయాణికుడు పైకి ఆకాశం వైపు చూసి ఇలా అన్నాడు. చూడు ఆ పక్షి ఎంత ఎత్తులో ఎగురుతోందో అది మనకంటే ఎంతో స్వేచ్ఛగా ఉంది. ఈ జలాశయం వరకు నడుచుకుంటూ రావాల్సిన అవసరమే దానికి రాలేదు. ఈ ఆలోచన రాగానేదు.
(43:03) ఈ ఆలోచన రాగానే అతని మనసు అశాంతికి గురయింది. అతను తన దాహాన్ని తీర్చుకున్నప్పటికీ ఆ పక్షి స్వేచ్ఛతో తనను తాను పోల్చుకొని బాధపడటం మొదలుపెట్టాడు. రెండో ప్రయాణికుడు మాత్రం ప్రశాంతంగా కూర్చున్నాడు. అతను నీరు తాగి విశ్రాంతి తీసుకుని తదుపరి ప్రయాణం కోసం సంతోషకరమైన మనసుతో లేచి నిలబడ్డాడు. అష్టావక్రుడు ఇంకా ఇలా అన్నాడు. రాజా నీ దాహం తీరిందా లేదా అనేది ఆ పక్షి ఎంత ఎత్తులో ఎగురుతోంది అనే దానిపై ఆధారపడి ఉండదు.
(43:39) కానీ మనిషి మనసు ఎప్పుడూ ఆకాశం వైపే చూస్తూ ఉంటుంది. తన వద్ద ఉన్న నీటిని మరిచిపోయి పక్షి ఎగరడంతో తనను తాను పోల్చుకోవడం ప్రారంభిస్తుంది. పక్షి ఎగరడంతో తనను తాను పోల్చుకోవడం ప్రారంభిస్తుంది. మన నిజ జీవితంలో కూడా తరచుగా జరిగేది ఇదే మన చేతిలో ఉన్న దానికంటే పక్కవాడి చేతిలో ఉన్న దాన్ని చూసి ఆవేదన చెందడమే మన సగం బాధలకు కారణం. ఈ పోలికే సంతోషాన్ని దుఃఖంగా మారుస్తుంది.
(44:10) ఏ క్షణంలోనైతే మనిషి. ఏ క్షణంలోనైతే మనిషి ఇతరుల అదృష్టాన్ని చూడటం మానేసి తన సొంత మార్గంపై దృష్టి పెడతాడో అదే క్షణంలో అతని దుఃఖం చాలా వరకు మాయమైపోతుంది. జనకుడు ఇలా అన్నాడు కానీ గురుదేవా ఈ పోలిక సహజమైనదిగానే అనిపిస్తుంది. మనిషి తన చుట్టూ చూసి సహజంగానే తన స్థితిని ఇతరుల స్థితితో బేరీజు వేసుకోవడం ప్రారంభిస్తాడు. ఈ ప్రవృత్తిని అంతం చేయడం సాధ్యమేనా? దానికి అష్టావక్రుడు ఇలా బదులిచ్చాడు.
(44:49) మనిషి తనను తాను శరీరం పేరు సంపద మరియు సామాజిక హోదాలతో గుర్తించుకున్నంత కాలం ఈ ప్రవృత్తి అలానే ఉంటుంది. వీటన్నింటికీ ఒక లక్షణం ఉంది. ఇవి సాపేక్షమైనవి. సంపద ఎల్లప్పుడూ మరొకరి సంపద కంటే తక్కువగానో లేదా ఎక్కువగానో ఉంటుంది. గౌరవం కూడా ఎల్లప్పుడూ మరొకరి గౌరవం కంటే తక్కువగానో లేదా ఎక్కువగానో ఉంటుంది. సాపేక్షమైనది ఏదైనా సరే అది ఎల్లప్పుడూ పోలికకు దారి తీస్తుంది.
(45:26) కానీ మనిషి ఎక్కువ కానిది, తక్కువ కానిది, అద్వితీయమైనది మరియు సాటి లేనిది అయిన తన నిజ స్వరూపాన్ని తెలుసుకున్నప్పుడు అప్పుడు ఆ పోలికకు ఆధారమే లేకుండా పోతుంది. నువ్వు నీ ఆత్మను మరొకరి ఆత్మతో పోల్చలేవు. ఎందుకంటే ఆత్మలో ఎలాంటి బేధము లేదు. అక్కడ ఎక్కువ లేదు, తక్కువ లేదు. జనకుడు కొద్ది క్షణాలు ఆలోచించి ఇలా అడిగాడు. గురుదేవా నన్ను కలవరపెట్టే మరో విషయం ఉంది.
(45:58) ఈ ప్రపంచంలో తరుచుగా సమాజం చెడ్డవారికి కూడా గౌరవం ఇవ్వడం నేను చూశాను. ఒక వ్యక్తి తెలివైన వాడైనా శక్తివంతుడైనా అతని వద్ద ధనం ఉన్న సమాజం అతనికి ప్రాధాన్యతను ఇస్తుంది. కానీ నిజాయితీగా సరళంగా ఉండే వ్యక్తిని సమాజం కొన్నిసార్లు బలహీనుడిగా అమాయకుడిగా లేదా మూర్ఖుడిగా భావిస్తుంది. ఇది కూడా ఆ భ్రమలో భాగమేనా? లేదా ఇదా ఇది సమాజం యొక్క వాస్తవ ప్రకృత అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు.
(46:36) రాజా ఇది అత్యంత సూక్ష్మమైన ప్రశ్న. దీనికి సమాధానం తెలుసుకోవడానికి నీవు రెండు రకాల సత్యాల మధ్య ఉన్న బేదాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి. ఒకటి లౌకిక సత్యం అనగా ప్రపంచం యొక్క వ్యావహారిక సత్యం. ఇది సమాజం, సంప్రదాయం, శక్తి మరియు పరిస్థితుల ద్వారా ఏర్పడుతుంది. ఈ లౌకిక జగత్తులో శక్తిమంతుడికి గౌరవం లభిస్తుంది. తెలివైన వాడికి ప్రశంసలు దక్కుతాయి. అతని తెలివి తేటలు మోసం మీద ఆధారపడి ఉన్నప్పటికీ.
(47:11) ఈ ప్రపంచం ఫలితాన్ని చూస్తుంది కానీ సాధనాన్ని కాదు. అయితే రెండవది పారమార్థిక సత్యం అనగా లౌకిక వ్యవహారాలకు అతీతమైన పరమ సత్యం ఇది ఏదైనా కర్మ యొక్క మూలంలో సత్యం ఉందా లేదా అసత్యం ఉందా కరుణ ఉందా లేదా స్వార్థం ఉందా అని చూస్తుంది. లౌకిక జగత్తులో గౌరవం బాహ్య ప్రమాణాలచే నిర్ణయించబడుతుంది. కానీ పారమార్థిక జగత్తులో విలువ అంతర్గత స్వచ్ఛత ద్వారా నిర్ణయించబడుతుంది.
(47:46) అప్పుడు జనకుడు అలా అయితే సమాజం ఇచ్చే గౌరవం వ్యర్థమేనా గురుదేవా అని అడిగాడు. అష్టావక్రుడు చిరునవ్వు చిందిస్తూ ఇలా అన్నాడు. వ్యర్థం కాదు కానీ అది కచ్చితంగా తాత్కాలికమైనది. మరియు అసంపూర్ణమైనది. సమాజం ఇచ్చే గౌరవం సముద్రపు అలల లాంటిది ఈరోజు పైకి లేస్తుంది రేపు కిందకు పడిపోతుంది. సమాజం ఇచ్చే గౌరవాన్నే తన జీవితానికి అంతిమ ప్రమాణంగా భావించే వ్యక్తి ఎల్లప్పుడూ ఆ అలలతో పాటే ఎగుడు దిగుడులకు గురవుతూ ఉంటాడు.
(48:26) అప్పుడప్పుడు సంతోషంగా అప్పుడప్పుడు దుఃఖంతో ఉంటాడు. అతని ఆనందం ఎన్నటికీ శాశ్వతం కాదు కానీ ఏ వ్యక్తి అయితే తన అంతర్గత స్వచ్ఛతను తన ధర్మాన్ని తన సత్యాన్ని ప్రమాణంగా చేసుకుంటాడో అతను సమాజం యొక్క అలల వల్ల ప్రభావితం కాడు. ఈ రోజు సమాజం అతన్ని ప్రశంసించినా లేదా నిందించినా అతని అంతర్గత స్థిరత్వం చెక్కు చెదరకుండా అలాగే ఉంటుంది. జనకుడు మళ్ళీ ఇలా అడిగాడు.
(48:58) కానీ గురుదేవా చరిత్రలో అనేకసార్లు అధర్మ ప్రభువులు ఏళ్ల తరబడి రాజ్యం ఏరడం నేను చూశాను. వాళ్ళు ప్రజలను కష్టపెట్టి చివరి వరకు సుఖంగా జీవితం గడిపారు కానీ ఎంతోమంది ధర్మాత్ములైన రాజులు యుద్ధంలో ఓడిపోయి అరణ్యవాసం భరిస్తూ కష్టాల్లోనే జీవితం గడపవలసి వచ్చింది. ఈ ఉదాహరణలు మన కళ్ళెదుటే స్పష్టంగా ఉన్నాయి గురుదేవా ఇవి అస్పష్టమైన సిద్ధాంతాలు కావు ఇవి చారిత్రక వాస్తవాలు అష్టావక్రుడు గంభీరంగా ఇలా అన్నాడు రాజా నేను దీనిని కాదనను ప్రపంచ చరిత్ర ఇలాంటి లెక్కలేనన్ని ఉదాహరణలతో నిండి ఉంది. యుగ యుగాలుగా మనిషి మనసును
(49:46) మదిస్తున్న వాస్తవం కూడా ఇదే కానీ నిశితంగా గమనించు చరిత్ర కేవలం బాహ్య సంఘటనల లెక్కలను మాత్రమే తనలో ఉంచుతుంది. అది ఎవరి హృదయంలోని పరిస్థితిని వర్ణించదు. ఏ రాజు ఎన్ని సంవత్సరాలు సింహాసనంపై కూర్చున్నాడో చరిత్ర చెబుతుంది. కానీ ఆ సింహాసనం పై కూర్చున్న వ్యక్తి రాత్రిపూట ఎలాంటి కలలతో పోరాడేవాడో ఎలాంటి భయంలో జీవించాడో చరిత్ర ఎన్నటికీ చెప్పదు.
(50:20) తన సొంత కుటుంబంలోనే అతను ఎంత అపనమ్మకంతో చుట్టుముట్టబడి ఉండేవాడో మరియు ఏ ధర్మాత్ముడైన రాజు అరణ్యవాసానికి వెళ్ళాడో చరిత్ర చెబుతుంది కానీ ఆ అరణ్యవాసంలో కూడా ఆ రాజు ఎంతటి అంతర్గత శాంతితో స్థిరత్వంతో జీవితాన్ని గడిపాడో చరిత్ర చెప్పదు. సింహాసనం మీద కూర్చున్న అనేకమంది సుఖంగా ఉన్నారని పిలవబడే రాజులకు కూడా అటువంటి శాంతి ప్రాప్తించలేదు.
(50:52) జనకుడి కళ్ళు కొద్దిగా చెమర్చాయి. అతను ఇలా అన్నాడు గురుదేవా మీరు చెబుతున్న ఈ స్థితి నాకు నా సొంత జీవితంలోని అనేక క్షణాలను గుర్తుచేస్తోంది. అష్టావక్రుడు సున్నితంగా ఇలా అన్నాడు. రాజా ఇదే జీవితంలో అతి పెద్ద విడ్డూరం మరియు అతి పెద్ద రహస్యం. బయట నుండి చూస్తే ఈ ప్రపంచం ఒక నాటక రంగం. ఇక్కడ పాత్రలు మారుతూ ఉంటాయి.
(51:24) ఒకప్పుడు ఒకరు రాజుగా కనిపిస్తారు మరొకప్పుడు బిచ్చగాడిగా కానీ లోపల నుండి చూస్తే ప్రతి ఆత్మ తన సొంత ప్రయాణంలో ఉంది. మరియు ఆ ప్రయాణానికి నిజమైన కొలమానం బాహ్యపాత్ర కాదు అంతర్గత స్వచ్ఛత. ఏ రాజు తన రాజ్యాన్ని ధర్మబద్ధంగా పరిపాలించాడో ఆ తర్వాత అతనికి అరణ్యవాసమే ప్రాప్తించినప్పటికీ అతని ఆత్మ స్వచ్ఛంగానే ఉంటుంది. ఆ స్వచ్ఛతే అతని నిజమైన సంపద.
(52:01) దానిని ఏ యుద్ధం ఏ ఓటమి లేదా ఏ అరణ్యవాసం లాక్కోలేవు. మరియు ఏ పాలకుడైతే మోసంతో రాజ్యాన్ని ఏలాడో అతను జీవితకాలం సింహాసనంపై కూర్చున్నప్పటికీ అతని ఆత్మలో శాశ్వతమైన అశాంతి నెలకొని ఉంటుంది. దానిని ఏ సింహాసనం ఏ విజయం శాంతపరచలేవు. అప్పుడు జనకుడు ఇలా అడిగాడు. గురుదేవా అలాంటప్పుడు మనం సుఖం దుఃఖం అని పిలిచేవి వాస్తవానికి రెండు భిన్నమైన కొలమానాలు అని చెప్పడం సభేనా ఒకటి బాహ్యమైనది మరియు మరొకటి అంతర్గతమైనది.
(52:39) మనిషి చేసే అతి పెద్ద పొరపాటు ఏమిటంటే అతను బాహ్య ప్రమాణాలనే అంతిమ సత్యంగా భావిస్తాడు. అష్టావక్రుడు సంతోషంగా ఇలా అన్నాడు. రాజా నీ ప్రశ్నకు నువ్వే సమాధానం కనుగొన్నావు. యుగ యుగాలుగా మనిషి చేస్తూ వస్తున్న పొరపాటు ఇదే. అతను బాహ్య వైభవాన్ని చూసి ఆనందాన్ని నిర్వచిస్తాడు. మరియు బాహ్య లేమిని చూసి దుఃఖాన్ని నిర్వచిస్తాడు.
(53:11) కానీ నిజమైన ఆనందం మరియు నిజమైన దుఃఖం. ఈ బాహ్య ప్రమాణాల ద్వారా కాకుండా ఆత్మ యొక్క స్వచ్ఛత మరియు అపవిత్రతల ద్వారా కొలవబడతాయి. అసత్యం వంచన మరియు స్వార్థం మార్గంలో నడిచే వ్యక్తి బయటికి ఎంత వైభవంగా కనిపించినప్పటికీ అతని ఆత్మ లోపలి నుండి క్షీణించిపోతుంది. కానీ సత్యం కరుణ మరియు ధర్మ మార్గంలో నడిచే వ్యక్తి బయటికి అంత లేమితో ఉన్నట్లు కనిపించినప్పటికీ అతని ఆత్మ లోపలి నుండి సమృద్ధిగా మారుతుంది.
(53:46) రాత్రి బాగా పొద్దుపోయింది. దీపం వెలుగు మసకబారుతోంది జనకుడు మళ్ళీ ఇలా అడిగాడు గురుదేవా నాదొక చివరి ప్రశ్న చెడ్డవారు సంతోషంగా కనిపిస్తూ ఉండి మంచివారు దుఃఖంలో కనిపిస్తూ ఉంటే ఫలితం అనిశ్చితంగా ఉన్నప్పుడు ఈ ప్రపంచంలో సత్యం మరియు ధర్మ మార్గాన్ని ఎంచుకోవడానికి ప్రేరణ ఎక్కడి నుండి వస్తుంది సమయం అనిశ్చితంగా ఉన్నప్పుడు మనిషి ధర్మ మార్గాన్ని ఎందుకు ఎంచుకోవాలి అష్టావక్రుడు జనకుడిని లోతైన దృష్టితో చూశాడు.
(54:24) ఆయన ఇలా అన్నాడు రాజా నేను నీకు చెప్పాలనుకున్న చివరి మరియు అతి పెద్ద సత్యం ఇదే మనిషి తనకు ఫలితం దక్కుతుందనే కారణంతో ధర్మ మార్గాన్ని ఎంచుకోడు ధర్మమే తన స్వభావం కాబట్టే మనిషి ధర్మ మార్గాన్ని ఎంచుకుంటాడు. ధర్మమే అతని నిజమైన ప్రకృతి మనిషి అబద్ధం చెప్పినప్పుడు ఇతరులను కష్టపెట్టినప్పుడు బయటకి అతను ఎంత సంతోషంగా కనిపించినప్పటికీ తన నిజ స్వరూపానికి దూరంగా వెళ్ళిపోతాడు.
(54:54) అదే మనిషి నిజం మాట్లాడినప్పుడు కరుణతో వ్యవహరించినప్పుడు బయటకి అతను ఎంత దుఃఖంగా కనిపించినప్పటికీ తన నిజ స్వరూపానికి చేరువవుతాడు. ఒక చెడ్డ వ్యక్తి అనుభవించే పైపై సంతోషం అతని లోపలి విభజనను దాచిపెడుతుంది. అసత్య మార్గాన్ని ఎంచుకున్న మనిషి మనసులో లోతుల్లో ఎక్కడో ఒక భయం ఎప్పుడూ ఉంటుంది. అతను పైకి ఎంత నవ్వినా పట్టుబడతామనే కోల్పోతామనే ఒంటరిగా మిగిలిపోతామనే ఆ భయం అతన్ని వెంటాడుతుంది.
(55:31) ఈ భయం అతని నిద్రలో కలల్లో ఏకాంత క్షణాల్లో అతన్ని బాధిస్తూనే ఉంటుంది. బయట అతను సంబరాలు చేసుకోవచ్చు కానీ లోపల ఎప్పటికీ పూర్తి శాంతిని పొందలేడు. మరోవైపు మంచి వ్యక్తికి కలిగే దుఃఖం బాహ్య పరిస్థితుల వల్ల ఏర్పడవచ్చు కానీ అతని అంతరంగంలో మాత్రం ఎప్పుడూ ఒక స్థిరత్వం ఉంటుంది. తనను లోపలి నుండి విచ్చిన్నం కానివ్వని ఒక ఆత్మగౌరవం ఉంటుంది.
(56:03) ఈ స్థిరత్వమే నిజమైన ఆనందానికి పునాది బయటకి అది దుఃఖంలా కనిపించినప్పటికీ జనకుడు ఒక దీర్ఘశ్వాస తీసుకుని ఇలా అడిగాడు. గురుదేవా ఇవన్నీ విని నా మనసుకు శాంతి లభించింది. కానీ ఒక ఆచరణాత్మకమైన ప్రశ్న ఇంకా మిగిలి ఉంది. నేను ప్రతిరోజు నా రాజ్యానికి తిరిగి వెళ్ళినప్పుడు ఆ వ్యాపారి మళ్ళీ నవ్వడం నేను చూసినప్పుడు ఏదైనా నిజాయితీ గల వ్యక్తి కష్టాల్లో ఉండడం నేను మళ్ళీ చూసినప్పుడు ఆ క్షణంలో నా మనసును ఎలా స్థిరంగా ఉంచుకోవాలి జ్ఞానాన్ని వినడం ఒక ఎత్తు అయితే దానిని జీవితంలోని ప్రతి క్షణంలో ఆచరించడం మరొక
(56:50) ఎత్తు అష్టావక్రుడు ఎంతో ఆప్యాయంగా ఇలా అన్నాడు. రాజా ఈ ప్రశ్నే అత్యంత ఆచరణాత్మకమైనది మరియు అత్యంత ఆవశ్యకమైనది. జ్ఞానం జీవితంలో ఆచరణలో పెట్టినప్పుడే దానికి సార్ధకత ఉంటుంది. నేను నీకు మూడు విషయాలు చెబుతాను వాటిని నువ్వు గుర్తుంచుకుంటే ఈ జ్ఞానం కేవలం మాటలుగా మిగిలిపోకుండా నీ జీవితంగా మారుతుంది. మొదటి విషయం నువ్వు ఏదైనా చెడ్డ వ్యక్తిని సంతోషంగా చూసినప్పుడల్లా చిన్నప్పుడల్లా నువ్వు వారి జీవితంలోని ఒక దృశ్యాన్ని మాత్రమే చూస్తున్నావని గుర్తుంచుకో పూర్తి చిత్రాన్ని కాదు ఒక నాటకం మధ్యలో
(57:36) ప్రతినాయకుడు గెలుస్తున్నట్లుగా ఎలాగైతే కనిపిస్తాడో కానీ నాటకం ఇంకా పూర్తి కాలేదో అదేవిధంగా నువ్వు చూస్తున్న ఆ క్షణం ఆ వ్యక్తి యొక్క పూర్తి జీవిత నాటకంలో లో ఒక చిన్న దృశ్యం మాత్రమే ఓపిక వహించు సమయం తన పని తాను చేస్తుంది. రెండవది నీ కర్తవ్యంపై దృష్టి పెట్టు ఇతరుల అదృష్టంపై కాదు ఒక రైతు తన పొలాన్ని చూసుకుంటాడు.
(58:07) పక్కవాడి పొలాన్ని చూసి వాడి పంట నాకంటే ఎందుకు మెరుగ్గా ఉంటుంది అని అతడు ఆలోచించడు. అతడు తన పొలానికి నీరు పెడతాడు. ఎరువు వేస్తాడు, కలుపు తీస్తాడు. మరియు తన పంట కోసం ఎదురుచూస్తాడు. నువ్వు కూడా నీ జీవితమనే పొలంలో సత్యం, కరుణ, ధర్మమనే విత్తనాలను నాటుతూ ఉండు. ఇతరుల పొలాన్ని చూసి విచలితుడవు కావద్దు. మూడవది అత్యంత ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే ప్రతిరోజు కొన్ని క్షణాలు నీ అంతరంగాన్ని గమనించు.
(58:40) నీ శరీరాన్ని, నీ మనసును, నీ ఆలోచనలను ప్రశాంతంగా గమనించు. మరియు వీటి అన్నింటికీ నేను అతీతుడిని అని గుర్తుంచుకో. వీటి అన్నింటిని చూస్తున్న సాక్షిని నేనే. ఈ భావన దృఢంగా మారుతున్న కొద్దీ బయట పరిస్థితులు ఎంత విరుద్ధంగా ఉన్నప్పటికీ అవి నీ అంతర్గత శాంతిని భంగమం చేయలేవు. జనకుడు ఇలా అడిగాడు. గురుదేవా ఓపికగా ఉండటం అంటే ఆచరణాత్మకంగా ఏమిటో ఇంకొక ఉదాహరణతో నాకు వివరిస్తారా దానికి అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు.
(59:20) తప్పకుండా రాజా ఒక రైతు తన పొలంలో గోధుమ విత్తనాడు నాటాడు. కొన్ని రోజుల తర్వాత అతని పొలంలో గోధుమలతో పాటు అనేక కలుపు మొక్కలు కూడా మొలిచాయి. అతని సేవకుడు ఇలా అన్నాడు యజమాని ఇక్కడ చూడండి కలుపు మొక్కలు గోధుమల కంటే చాలా వేగంగా పెరుగుతున్నాయి. అవి మరింత పొడవుగా దట్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. మన పంట విఫలం అవుతుందా? రైతు చిరునవ్వు నవ్వి ఇలా అన్నాడు.
(59:55) సత్కర్మల వల్ల కలిగే ఫలితం గోధుమ పంట లాంటిది. అది నెమ్మదిగా పెరుగుతుంది. ప్రారంభంలో అంత ఆకర్షణీయంగా కనిపించకపోయినా దాని వేర్లు చాలా లోతుగా ఉంటాయి. అందువలన అది శాశాశ్వతంగా నిలిచి ఉండి అంతిమంగా సంపూర్ణ జీవితాన్ని సుసంపన్నం చేస్తుంది. జనకుడు ఇలా అన్నాడు గురుదేవా ఈ కథ నా మనసుకు ఎంతో స్పష్టతను ఇచ్చింది. అయితే ఒక చివరి సందేహం ఉంది.
(1:00:27) ఇవన్నీ తెలిసినప్పటికీ నేను ఎప్పుడైనప్పుడైనా బలహీనమైన క్షణాలలో మళ్ళీ అసూయ లేదా అశాంతిని అనుభవిస్తే అది నా వైఫల్యం అవుతుందా? అష్టావక్రుడు అత్యంత మృదువుగా ఇలా అన్నాడు లేదు రాజా ఇది వైఫల్యం కాదు ఇది మనిషిగా ఉండటంలో సహజమైన భాగం. జ్ఞానం అంటే మనసులో ఎప్పుడూ ఆలోచనలు తలెత్తకపోవడం కాదు జ్ఞానం అంటే ఆలోచనలు వచ్చినప్పుడు వాటిని నువ్వు గుర్తించగలగడం దాన్ని సాక్షిభూతంగా చూడగలగాలి మరియు అందులో కొట్టుకుపోయి నీ స్థిరత్వాన్ని కోల్పోకూడదు.
(1:01:10) ఆకాశంలో మేఘాలు ఎలా వస్తాయో, ఉరుముతాయో, వర్షిస్తాయో మరియు వెళ్ళిపోతాయో కానీ ఆకాశం మాత్రం ఎలాంటి మార్పు లేకుండా అలాగే ఉంటుందో అదే విధంగా నీ మనసులో ఆలోచనలు మరియు భావోద్వేగాలు వస్తుంటాయి, పోతుంటాయి. కానీ నువ్వాయి కానీ నువ్వు నీ నిజమైన మార్పు లేని స్వరూపాన్ని గుర్తుంచుకుంటే ఏ మేఘము శాశ్వతంగా కప్పలేని ఆ ఆకాశం నువ్వు ఉండిపోతావు.
(1:01:45) జనకుడి కళ్ళలో ఇప్పుడు ఎలాంటి ప్రశ్న మిగిల్లేదు. కేవలం ఒక లోతైన ప్రశాంతత మాత్రమే ఉంది. ఆయన నెమ్మదిగా అడిగాడు గురుదేవా నేను ఈ మొత్తం బోధనను ఒకే వాక్యంలో క్రోడీకరిస్తే అష్టావక్రగీత లోని అతిపెద్ద సత్యం ఏమిటి? అష్టావక్రుడు ప్రశాంతమైన స్వరంతో సమాధానం ఇచ్చాడు. సుఖం మరియు దుఃఖం అనేవి బాహ్య పరిస్థితుల ప్రతిబింబాలు కావు.
(1:02:17) అవి మనిషి యొక్క ఆత్మబోధకు ప్రతిబింబాలు. తనను తాను కేవలం శరీరం ఈ ప్రపంచం వరకే పరిమితమని భావించే వ్యక్తి తన అదృష్టాన్ని ఇతరులతో పోల్చుకుంటూ ఎల్లప్పుడూ అశాంతితో ఉంటాడు. అయితే తన నిజమైన మార్పు లేని స్వరూపాన్ని తెలుసుకున్న వ్యక్తి ఈ ప్రపంచంలోని ప్రతి వైరుధ్యాల మధ్య కూడా స్థిరంగా ప్రశాంతంగా మరియు స్వేచ్ఛగా ఉంటాడు. చెడ్డవారి సంతోషం క్షణికమైనది.
(1:02:49) అది అజ్ఞానం నుండి పుడుతుంది. మరియు దానిలో ఎప్పుడూ ఒక భయం దాగి ఉంటుంది. మంచివారి కష్టం తాత్కాలికమైనది. మరియు దానిలో ఎల్లప్పుడూ ఒక శాశ్వతమైన శాంతి ఎదుగుతూ ఉంటుంది. కాలక్రమంలో ఈ సత్యం దానంతటదే వ్యక్తమవుతుంది. ఎందుకంటే ఏమి విత్తుతామో అదే పండుతుంది. జనకుడు చివరిసారిగా ఇలా అడిగాడు. గురుదేవా ఇన్ని సంవత్సరాలుగా నేను ఈ ప్రశ్నను నా మనసులో మోస్తున్నాను.
(1:03:26) కానీ ఈరోజు నా మీద ఉన్న పెద్ద భారం దిగిపోయినట్లు అనిపిస్తోంది. అయితే నాకు ఒక విషయం చెప్పండి ఏదైనా సాయంత్రం వేళ మళ్ళీ ఎవరైనా చెడ్డ వ్యక్తి నవ్వుతూ విజయం సాధించడం నేను చూస్తే ఆ దృశ్యం నన్ను మళ్ళీ కలవరపెడుతుందా? అప్పుడు అష్టావక్రుడు తన ముందు ఉన్న ఒక చిన్న నీటి పాత్ర వైపు చూపించాడు. అందులో రాత్రిపూట నక్షత్రాలు మెరుస్తూ కనిపిస్తున్నాయి.
(1:03:57) ఆయన ఇలా అన్నాడు రాజా చూడు ఈ నీటిలో నక్షత్రాలు ఎలా మెరుస్తున్నాయో ఒక గాలి వీచి నీటిలో అలజడి సృష్టిస్తే ఆ ప్రతిబింబం విరిగిపోయి చెదిరిపోతుంది. అలాగే క్షణకాలం పాటు నక్షత్రాలే చల్లాచెదురైనట్లు అనిపిస్తుంది. కానీ నిజంగా ఆకాశంలోని నక్షత్రాలు రాలు కదిలాయా? లేదు అవి ఎప్పటిలాగే తమ స్థానంలో స్థిరంగా ఉన్నాయి. కేవలం నీటి ఉపరితలం కదిలింది కాబట్టే ప్రతిబింబం కదిలింది.
(1:04:30) రాజా ఈ ప్రపంచం కూడా ఆ నీటి లాంటిదే అది ఎప్పుడూ కదులుతూనే ఉంటుంది. కొన్నిసార్లు ప్రశాంతంగా, కొన్నిసార్లు అల్లకల్లోలంగా, చెడ్డవారి విజయం మంచివారి ఓటమే ఇవన్నీ ఆ నీటిలోని అలజడులే, నీ దృష్టిని కేవలం ఆ నీటిపై ఆ ప్రతిబింబంపై మాత్రమే ఉంచితే ప్రతి అలజడి నిన్ను కలవరపెడుతూనే ఉంటుంది. కానీ అసలు నక్షత్రాలు ఆకాశంలో ఉన్నాయని నీటిలో ఉన్నది కేవలం వాటి నీడ మాత్రమేనని నువ్వు తెలుసుకుంటే నీటిలో వచ్చే ఏ అలజడి కూడా నీ ఆ అవగాహనను చెరిపి వేయలేదు అదేవిధంగా ఈ ప్రపంచంలో జరిగేదంతా జీవితం
(1:05:19) యొక్క ప్రతిబింబం మాత్రమే కానీ నీ నిజ స్వరూపమైన కానీ నీ నిజ స్వరూపమైన ైన నీ ఆత్మ ఆకాశంలోని నక్షత్రాల వలె ఎల్లప్పుడూ తన స్థానంలో స్థిరంగా ఉంటుంది. బయట జరిగే అన్యాయాలు మోసాలు నీ మనసును తాత్కాలికంగా బాధ పెట్టవచ్చు కానీ నీ ఆత్మ యొక్క స్వచ్ఛతను ఎన్నటికీ కలుషితం చేయలేవు. ఎల్లప్పుడూ తన స్థానంలో స్థిరంగా ఉంటుంది. అది ఎప్పటికీ మారనిది.
(1:05:54) ప్రపంచం అనే నీరు ఎంత కదిలినా అవును రాజా ఆ దృశ్యం మళ్ళీ వస్తుంది. ఈ ప్రపంచం తన వైరుధ్యాలను చూపించడం ఎప్పటికీ ఆపదప్పటికీ ఆపదు కానీ ఇప్పుడు ఆ దృశ్యం ఎదురైనప్పుడు నీలో ఒక కొత్త జ్ఞాపకం కూడా మేల్కుంటుంది. కనిపిస్తున్నది కేవలం ప్రతిబింబం మాత్రమేనని నీ నిజమైన శాంతి ఆ ప్రతిబింబానికి అతీతంగా నీ లోపలి ఆకాశంలో ఉందని నే జ్ఞాపకం అది నెమ్మదిగా ఈ జ్ఞాపకం బలపడే కొద్దీ ఆ దృశ్యం నిన్ను కలవర పెట్టడం ఆగిపోతుంది అయినప్పటికీ అది నీకు కనిపించడం మానదు ఒక
(1:06:40) జ్ఞానికి అజ్ఞానికి మధ్య ఉన్న చూసే విధానంలోని వ్యత్యాసం ఇదే ఇద్దరు ఒకే ప్రపంచాన్ని చూస్తారు కానీ ఒకరు దానికి బంది అవుతారు మరొకరు దాని గుండా ప్రయాణించి వెళ్ళిపోతారు. కమలం నీటిలో ఉన్నప్పటికీ నీటి వల్ల తడవనట్టుగా ఆకాశంలో నక్షత్రాలు మరింత స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. గాలి మెల్లగా వీస్తోంది. మరియు రాజభవనంలో ఒక ప్రగాఢమైన శాంతి నెలకొంది.
(1:07:13) జనకుడు తన కళ్ళు మూసుకున్నాడు. ఏళ్ల తరబడి మనసులో చెలరేగుతున్న తుఫాను ఇప్పుడు శాంతించినట్లుగా అనిపించింది. ప్రశ్న అదేనని ప్రపంచం అదేనని పరిస్థితులు అవేనని ఆయన గ్రహించాడు. కానీ వాటిని చూసే దృష్టి మారిపోయింది. అష్టావక్రుడు ముగింపు మాటలు పలికాడు. రాజా ఈ ప్రపంచం ఎల్లప్పుడూ తన వైరుధ్యాలతోనే సాగుతూ ఉంటుంది. చెడ్డవారు ఒక్కోసారి సంతోషంగా కనిపిస్తారు.
(1:07:49) మంచివారు ఒక్కోసారి దుఃఖంలో కనిపిస్తారు. అయితే తన నిజ స్వరూపాన్ని గుర్తించిన వారికి ఈ ప్రశ్న అర్థరహితంగా మారుతుంది. ఎందుకంటే నిజమైన ఆనందం ఎప్పుడూ బాహ్య ఫలితాలలో ఉండదని తనలోని స్థిరత్వం లోనే ఉంటుందని మరియు ఆ స్థిరత్వమే ఈ ప్రపంచంలో అతి పెద్ద సత్యం అని వారికి తెలుసు రాత్రి మరింత ముదిరింది. రాజభవనం కిటికీల గుండా వెన్నెల లోపలికి ప్రసరిస్తోంది.
(1:08:22) ఆ మసక వెలుతురులో జనకుడి ముఖం ఒక కొత్త కాంతితో నిండిపోయింది. కొన్ని గంటల క్రితం ఆందోళనతో కూడిన ముఖంతో సభకు వచ్చిన రాజు ఇప్పుడు ఎంతో లోతైన సంతృప్తితో మౌనంగా కూర్చోవడం చూసి దూరంగా నిలబడిన సేవకులు ఆశ్చర్యపోయారు. రాజభవనం అదే రాజ్యం కూడా అదే బయట అదే నగరం అక్కడ ఆ వ్యాపారి ఇంకా నవ్వుతూనే ఉండి ఉంటాడు. మరియు ఆ బ్రాహ్మణుడు ఇంకా తన కష్టాలలోనే ఉండి ఉంటాడు.
(1:08:55) ప్రపంచంలో ఏమీ మారలేదు కానీ జనకుడు ఇప్పుడు మునుపటిలా లేడు సంవత్సరాలుగా అతనిని వేధిస్తున్న ఆ ప్రశ్న ఇప్పుడు ఒక అపారమైన ప్రశాంతతగా మారిపోయింది. ప్రపంచం ఇప్పుడు న్యాయంగా మారిపోయిందనే భ్రమ వల్ల ఈ శాంతి రాలేదు. న్యాయం అన్యాయం అనే ఈ ఆట అంతా కేవలం నీటి ఉపరితలంపై మాత్రమే జరుగుతుందనే అవగాహన నుండి ఈ శాంతి వచ్చింది. కానీ జీవితం యొక్క నిజమైన సత్యం ఆ ఉపరితలం కంటే ఎంతో లోతుగా గా ఎల్లప్పుడూ స్థిరంగా పరిపూర్ణంగా మరియు మార్పు లేకుండా ఉండే నిశశబ్ద ఆకాశంలో ఉంటుంది. అదే శాంతిలో
(1:09:41) అస్తావక్రగీత యొక్క అతి పెద్ద సత్యం దాగి ఉంది. దానిని పదాల కంటే అనుభవంతోనే ఎక్కువగా తెలుసుకోవచ్చు. సుఖ దుఃఖాలు అనేవి ప్రపంచం ఇచ్చేవి కావు. అవి ఆత్మజ్ఞానం వల్ల కలిగేవి. తనను తాను తెలుసుకున్న వారికి చెడ్డవారు ఎందుకు సంతోషంగా ఉన్నారు? మంచివారు ఎందుకు బాధపడుతున్నారు? అనే ప్రశ్న అసలు మిగలదు. ఎందుకంటే నిజమైన ఆనందం ఎప్పుడూ బయట లేదని వారు గ్రహించి ఉంటారు.
(1:10:13) ఆ రాత్రి గడిచిపోయింది. తూర్పుదిక్కున సూర్యోదయం అవుతోంది. ఉదయిస్తున్న సూర్యుని లేలేత కిరణాలు రాజభవనం మీద మాత్రమే కాదు జనక మహారాజు అంతరంగంలో కూడా ఒక కొత్త కాంతిని నింపాయి. ఆయన మనసులో ఇన్నాళ్లుగా అలుముకున్న అజ్ఞానపు చీకట్లు అష్టావక్ర మహర్షి అందించిన జ్ఞానపు వెరుగుల ముందు శాశ్వతంగా కరిగిపోయాయి. రాజు సభకు వెళ్ళాడు. తీర్పులు చెప్పాడు.
(1:10:42) తన రాజ ధర్మాన్ని ఎప్పటిలాగే నిర్వర్తించాడు. కానీ ఇప్పుడు ఆయన కేవలం ఒక పాలకుడు మాత్రమే కాదు ఒక సాక్షి బయట ప్రపంచంలో జరిగే ఏ సంఘటన ఆయన లోపలి ప్రశాంతతను ఏమాత్రం చెదరగొట్టలేకపోయింది. మన జీవితాలు కూడా అచ్చం జనక మహారాజు ఎదుర్కొన్న సందిగ్ధాల చుట్టూనే తిరుగుతుంటాయి. మనం కూడా ప్రతిరోజు మన చుట్టూ ఉన్న సమాజాన్ని చూసి కలవరపడుతుంటాము.
(1:11:14) నిజాయితీగా బతికే మనకు కష్టాలు ఎందుకు వస్తున్నాయి మోసాలు చేస్తూ ఇతరులను పీడించేవారు అంత సంతోషంగా అంత నిశ్చింతగా ఎలా వెతుకుతున్నారు ఈ ప్రశ్న మనల్ని కూడా నిరంతరం వేధిస్తూనే ఉంటుంది. న్యాయం ఎక్కడుంది అని మనం ఆకాశం వైపు చూసి ఎన్నో సార్లు నిరాశపడి ఉంటాము. మన కష్టాన్ని పక్కవారి సుఖంతో పోల్చుకుని మనలో మనం ఎంతగానో కుమిలిపోయి ఉంటాము.
(1:11:46) కానీ అష్టావక్ర మహర్షి బోధించిన ఈ మహా సత్యం మనందరి జీవితాలకు ఒక అద్భుతమైన మార్గదర్శనం. సుఖం దుఃఖం అనేవి బయట జరిగే సంఘటనల్లో లేవు. అవి కేవలం మన మనసు యొక్క పరిస్థితులు మన ఆత్మబోధకు ప్రతిబింబాలు మాత్రమే అని మనం గ్రహించిన నాడు మనలోని సగం దుఃఖం మాయమైపోతుంది. ప్రపంచం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదు అందులో న్యాయం అన్యాయం వెలుగు చీకటి ఎప్పుడూ ఒకదానితో ఒకటి పోరాడుతూనే ఉంటాయి.
(1:12:26) కానీ ఆ పోరాటం నీటి ఉపరితలం మీదే తప్ప లోతైన సముద్రపు అంతర్గామిలో కాదు మనం పక్కవారి జీవితాలతో వారి తాత్కాలిక విజయాలతో మనల్ని మనం పోల్చుకోవడం ఆపిన క్షణమే మన నిజమైన స్వేచ్ఛ మొదలవుతుంది. ఆకాశంలో ఎగిరే పక్షిని చూసి దాహం తీర్చుకున్న బాటసారి దుఃఖించినట్టుగా మన దగ్గర ఉన్న దానిని వదిలేసి లేని దాని కోసం ఇతరుల వద్ద ఉన్న దాని కోసం ఆరాట పడటమే మన మనశాంతిని దూరం చేస్తోంది.
(1:13:01) నీటిపై పడిన నక్షత్రం నీడ అలల తాకిడికి కదులుతుంది. వణుకుతుంది, చెదిరిపోతుంది. కానీ ఆకాశంలోని నక్షత్రం ఎప్పటికీ స్థిరంగానే ఉంటుంది. మన ఆత్మ కూడా ఆ నక్షత్రం లాంటిదే ఈ ప్రపంచం అనే అలజడి మన మూల అస్తిత్వాన్ని ఏమాత్రం కదిలించలేదని తెలుసుకోవడమే నిజమైన జ్ఞానం సత్కర్మలు చేయటం సత్యమార్గంలో నడవటం అనేది ఒక వ్యాపారం కాకూడదు.
(1:13:36) దానికి వెంటనే ప్రతిఫలం రావాలని ఆశించకూడదు. ఒక పువ్వు తన సువాసనను ఎవరి కోసమో వెదజల్లదు. సువాసన వెదజల్లడం దాని సహజ లక్షణం. ఎవరైనా దానిని చూసినా చూడకపోయినా అది తన ధర్మాన్ని తాను నిర్వర్తిస్తుంది. అలాగే మంచితనం కూడా మన సహజ లక్షణం కావాలి. కర్మఫలం అనేది ఎప్పుడూ తనకంటూ ఒక సమయాన్ని నిర్ణయించుకొని ఉంటుంది. ఈరోజు సంతోషంగా కనిపిస్తున్న చెడ్డవాడు నిజానికి లోపల పగుళ్లుు ఉన్న మంచు సరస్సు మీద నాట్యం చేస్తున్న అమాయకుడి లాంటివాడు.
(1:14:17) అతని అజ్ఞానమే అతనికి ఆ తాత్కాలిక ఆనందాన్ని ఇస్తోంది. కానీ ఆ మంచు పగిలిన రోజు అతన్ని రక్షించడానికి ఏ ఆత్మబలము మిగలదు. అలాగే ఈరోజు కష్టాలు అనుభవిస్తున్న మంచివాడు నెమ్మదిగా పెరిగే టేకు చెట్టు లాంటివాడు. ఆ ఎదుగుదల నెమ్మదిగా అనిపించవచ్చు. ప్రపంచం అతన్ని చూసి నవ్వవచ్చు కానీ సమయం వచ్చినప్పుడు ఎలాంటి తుఫానులకైనా ఎదురొడ్డి నిలబడే శాశ్వతమైన శక్తి ఆ మంచివాడికే ఉంటుంది.
(1:14:54) ఈ కథ వింటున్న మీలో కూడా ఒక జనకుడు ఉన్నాడు. మీలో కూడా ఒక అష్టావక్రుడు ఉన్నాడు. మీ మనసులో రేగే ప్రతి ప్రశ్న జనకుడి సందిగ్ధమైతే అంతరాత్మ లోతుల్లో నుండి వినిపించే స్థిరమైన సమాధానమే అష్టావక్రుడి గొంతు. ఇకపై ఎవరైనా అధర్మంగా వ్యవహరించి పైకి నవ్వుతూ కనిపించినా వారిని చూసి అసూయ పడవద్దు. వారి నవ్వు వెనుక దాగి ఉన్న అజ్ఞానాన్ని చూసి జాలి పడండి.
(1:15:25) మీ సత్య మార్గంలో మీకు కష్టాలు ఎదురైనా అవి మిమ్మల్ని మరింత స్వచ్ఛంగా మరింత బలంగా మారుస్తున్నాయని నమ్మండి. ఈ ప్రపంచం అనే నాటకంలో మనం కేవలం ఒక పాత్రధారులం మాత్రమే కాదు సాక్షిభూతులం కూడా. ఏ క్షణంలోనైతే మీరు ఈ అశాశ్వతమైన దేహాన్ని మనసును దాటి మీ లోపలి ఆత్మ చైతన్యాన్ని గుర్తిస్తారో ఆ క్షణమే ఈ సృష్టిలోని ఏ వైరుధ్యము మిమ్మల్ని బాధించలేదు.
(1:15:59) మీ బాధ్యతలను విస్మరించకండి కానీ వాటి ఫలితాలకు బానిసలు కాకండి. మీరు నిమిత్తమాత్రులుగా మీ ధర్మాన్ని ఆచరించకండి. మిగతా భారాన్ని ఆ మహా కాలానికి కర్మ సిద్ధాంతానికి వదిలేయండి. ఈ అద్భుతమైన ఆత్మజ్ఞానం మీ మనసులోని సందిగ్ధాలన్నింటిని తొలగించి మీ జీవితంలోకి ఒక శాశ్వతమైన ప్రగాఢమైన ప్రశాంతతను తీసుకురావాలని మనస్ఫూర్తిగా కోరుకుంటున్నాను. ఈ జీవన ప్రయాణంలో మీ అడుగులు ఎప్పుడూ సత్యం వైపే సాగాలి.
(1:16:37) మీ హృదయం ఎప్పుడూ కరుణతో నిండి ఉండాలి. మీ అంతరంగం ఎల్లప్పుడూ ఆకాశమంత ప్రశాంతంగా ఆ నక్షత్రమంతా స్థిరంగా ఉండాలని ఆకాంక్షిస్తూ ఈ ఆత్మ చింతనను మీ హృదయానికే వదిలిపెడుతున్నాను. సకల ప్రాణులకు శాంతి కలగాలి. సర్వే జనాః సుఖినో భవంతు విన్నందుకు హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు.
No comments:
Post a Comment