దురదృష్టాన్ని అదృష్టంగా ఎలా మార్చుకోవాలి? | అష్టావక్ర గీత

దురదృష్టాన్ని అదృష్టంగా ఎలా మార్చుకోవాలి? | అష్టావక్ర గీత

Author Name:Spiritual Gyan Vichar

Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@SpiritualGyanVichar785

Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=tMsyX0o4jrU





Title: దురదృష్టాన్ని అదృష్టంగా ఎలా మార్చుకోవాలి? | అష్టావక్ర గీత

Author Name: Spiritual Gyan Vichar

Description: దురదృష్టాన్ని అదృష్టంగా ఎలా మార్చుకోవాలి? | అష్టావక్ర గీత

🌿 అదృష్టం అంటే ఏమిటి? దురదృష్టం అంటే ఏమిటి? మన జీవితంలో ఎదురయ్యే పరిస్థితులను మనం ఎలా అర్థం చేసుకోవాలి?

కొన్నిసార్లు మన జీవితంలో అనుకున్నది జరగకపోతే దాన్ని “దురదృష్టం”గా భావిస్తాం. అదే సమయంలో కొన్ని అనుకూలమైన సంఘటనలను “అదృష్టం”గా చూస్తాం. కానీ ఆధ్యాత్మిక దృష్టిలో ఈ భావాలను మరో కోణంలో పరిశీలించవచ్చు.

ఈ వీడియోలో అష్టావక్ర గీత స్ఫూర్తితో అదృష్టం, దురదృష్టం, మన దృష్టికోణం మరియు అంతర్గత శాంతి వంటి విషయాలను ఆలోచనాత్మకంగా పరిశీలిస్తాము. ఇది ఏదైనా ఫలితాన్ని ఖచ్చితంగా మార్చే పరిహారం గురించి కాదు; జీవితంలోని పరిస్థితులను మరింత ప్రశాంతంగా, స్పష్టంగా అర్థం చేసుకునే ఆధ్యాత్మిక ఆలోచనల గురించి.

📖 ఈ వీడియోలో మీరు తెలుసుకోగల విషయాలు:

• అదృష్టం, దురదృష్టం అనే భావాలను ఆధ్యాత్మిక దృష్టిలో ఎలా చూడవచ్చు
• అనుకూలం కాని పరిస్థితులపై మన స్పందన ఎందుకు ముఖ్యమైనది
• మన దృష్టికోణం జీవిత అనుభవాలపై ఎలా ప్రభావం చూపవచ్చు
• పరిస్థితులను అంగీకరించడం మరియు అంతర్గత ప్రశాంతత మధ్య ఉన్న సంబంధం
• అష్టావక్ర గీత స్ఫూర్తితో ఆత్మపరిశీలన చేసుకోవడానికి కొన్ని ఆలోచనలు

✨ ఒక చిన్న ఆధ్యాత్మిక సందేశం

ప్రతి పరిస్థితినీ వెంటనే అదృష్టం లేదా దురదృష్టం అని తీర్పు ఇవ్వకుండా, దాని నుంచి మనం ఏమి నేర్చుకోవచ్చో పరిశీలించడం జీవితాన్ని మరింత ప్రశాంతంగా చూడటానికి సహాయపడుతుంది. బాహ్య పరిస్థితులు ఎప్పుడూ మన చేతుల్లో ఉండకపోవచ్చు; కానీ వాటిని ఎలా అర్థం చేసుకోవాలో, ఎలా స్పందించాలో మనం పరిశీలించవచ్చు.

🙏 ఈ వీడియో మీకు ఆలోచన కలిగిస్తే Like చేయండి. మీకు నచ్చిన విషయాన్ని ఇతరులతో Share చేయండి. ఇలాంటి ఆధ్యాత్మిక, తాత్విక విషయాల కోసం Channel Subscribe చేయండి.

💬 మీ అభిప్రాయం ఏమిటి?
మీ జీవితంలో ఒకప్పుడు దురదృష్టంగా అనిపించిన సంఘటన తర్వాత, దానిని మరో కోణంలో చూడగలిగారా? మీ అనుభవాన్ని కామెంట్‌లో పంచుకోండి.

Transcript:
(00:00) మీ తలరాతను నిజంగా ఎవరు రాశారని మీరు ఎప్పుడైనా ఆలోచించారా? దానిని చెరిపేయగలమా? మళ్ళీ రాయగలమా? ఈ రోజు ఇప్పుడే ఈ క్షణంలోనే అప్పటికే సమస్తం పొందిన ఒక రాజు ఒక గ్రంథాన్ని చదివి అకస్మాత్తుగా కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నాడని మరియు ఆ కన్నీటితోనే అతని తలరాత మొత్తం మారిపోయిందని నేను మీకు చెబితే మీరు నమ్ముతారా? ఇది అస్తావక్రగీత కథ.
(00:29) నిద్రిస్తున్న మీ అదృష్టాన్ని మేల్కొల్పే ఆ రహస్యం ఈ ఒక్క గ్రంథంలో ఏముందో ఈరోజు నేను మీకు చెబుతాను. మీకు తెలుసు కదా ఈ రోజుల్లో ప్రతి ఒక్కరూ అలసిపోయి ఉన్నారు. పొద్దున్నే లేవగానే పొద్దున్నే లేవగానే మొబైల్నే మొబైల్ అలారం ఆఫీసుకు పరుగు ఆపై ఇంటికి రాగానే కుటుంబం పెట్టుకునే ఆశలు ఒక యంత్రంలా మారిపోయిన ఈ దినచర్యలో మన జీవితంపై మనకే నియంత్రణ లేదనే భావన తరచుగా కలుగుతుంటుంది.
(01:04) ఒకరు బాబు ఇప్పుడు పెళ్లి చేసుకో అంటారు. ఆపై ఇంటికి రాగానే కుటుంబం పెట్టుకునే ఆశలు ఒకరు బాబు ఇప్పుడు పెళ్లి చేసుకో అంటారు. ఇంకొకరు ఇప్పుడు ఇల్లు కొనుక్కో అంటారు. ఇతరులను చూడు ఎంత ముందుకు వెళ్లారో నువ్వు ఇంకా అక్కడే ఉన్నావని మరి కొందరు అంటారు. మీరు లోలోపల కుమిలిపోతుంటారు. రాత్రి మంచం మీద పడుకుంటే నిద్ర పట్టదు. నా తలరాతలో ఇలా ఎందుకు రాసి ఉంది అని మాత్రమే బుర్రలో మెదులుతూ ఉంటుంది.
(01:36) ఇతరుల జీవితం అంత సులభంగా ఎందుకు కనిపిస్తుంది నా దారిలో అడుగడుగున ముళ్ళు ఎందుకు ఉన్నాయి మీరు ఎంత కష్టపడినా తగిన ప్రతిఫలం దక్కడం లేదని మీకు ఎప్పుడైనా అనిపిస్తుందా? ఏదో అదృశ్య గోడ మిమ్మల్ని ముందుకు వెళ్లకుండా ఆపుతున్నట్లు మీకు కూడా అనిపిస్తుందా? ఆగండి ఒక మాట చెబుతాను ఈ గోడ బయట లేదు. ఈ గోడ మనస్సు లోపలే నిర్మించబడింది.
(02:07) అష్టావక్రగీత మనకు నేర్పే మొదటి సూత్రం కూడా ఇదే. ఇదంతా ఎక్కడ మొదలయిందో ముందుగా ఆ కథలోకి వెళ్దాం. తల్లి కడుపులో ఉన్నప్పుడే ఒక బాలుడు తన తండ్రి తప్పును పట్టుకున్నప్పటి మాట ఇది. కహోడ మహర్షి తన ఆశ్రమంలో వేదపటనం చేస్తున్నారు. అతని భార్య సుజాత గర్భవతి ఇంకా జన్మించని గర్భంలో పెరుగుతున్న ఆ బాలుడు వేద మంత్రాలను వింటున్నాడు. కానీ కహోడ మహర్షి మంత్ర పటణంలో పొరపాటు చేసినప్పుడు గర్భం నుండే తండ్రి మీరు తప్పుగా ఉచ్చరించారు అని ఒక మాట వినిపించింది.
(02:45) దీనిని కహోడ మహర్షి అవమానంగా భావించాడు. ఇంకా పుట్టని బాలుడు తన తండ్రిని తప్పు పట్టడం అతని అహంకారాన్ని దెబ్బతీసింది. కోపం పంతో ఆయన గర్భంలో ఉండి నన్ను తప్పు పట్టిన ఈ బాలుడు జన్మతః ఎనిమిది చోట్ల వంకరగా పుడతాడు అని శపించాడు. ఆ తర్వాత అలాగే జరిగింది. బాలుడు జన్మించాడు. కానీ అతని శరీరం ఎనిమిది చోట్ల వంకరగా ఉంది. అందుకే అతనికి అష్టావక్రుడు ఎనిమిది చోట్ల వంకర తిరిగిన శరీరం కలవాడు అని పేరు వచ్చింది.
(03:23) ఇప్పుడు ఒక్కసారి ఆలోచించండి. మీరు గనుక ఈ బాలుడి స్థానంలో ఉండి ఉంటే పుట్టకముందే శపించబడి శారీరక వైకల్యంతో జన్మిస్తే ఈ ప్రపంచం మిమ్మల్ని చూసి నవ్వి హేళన చేసి ఉండేది. అలాంటప్పుడు మీరు కృంగిపోయేవారు కాదా? మీ తలరాతను తిట్టుకుంటూ ఉండేవాళ్ళు కాదా? కానీ అష్టావక్రుడు అలా చేయలేదు. మన రాతను మార్చుకునే మార్గాన్ని చూపే మొదటి రహస్యం ఇక్కడి నుండే మొదలవుతుంది.
(03:54) అష్టావక్రుడు పెరిగి పెద్దవాడయ్యాడు. అతను జ్ఞానంలో ఎంతటి ప్రజ్ఞావంతుడు అంటే వయసులో చిన్నవాడైనప్పటికీ గొప్ప గొప్ప పండితులను సైతం శాస్త్రార్థంలో తర్కంలో ఓడించాడు. ఒకసారి జనక మహారాజు ఒక మహా యజ్ఞాన్ని నిర్వహించారు. దానికి దేశం నలుమూరల నుండి పండితులు వచ్చారు. సభలోకి అష్టావక్రుడు ప్రవేశించినప్పుడు ఆయన వంకర శరీరాన్ని చూసి సభ అంతా నవ్వింది.
(04:24) ఎవరు ఆయనను సీరియస్ గా తీసుకోలేదు. కానీ అష్టావక్రుడు చిరునవ్వు చిందించి తాను కూడా గట్టిగా నవ్వాడు. జనక మహారాజు ఆశ్చర్యపోయి ఓ మునివర్య ఈ సభ మీపై నవ్వుతోంది కదా మరి మీరెందుకు నవ్వుతున్నారు అని అడిగారు. అందుకు అష్టావక్రుడు మహారాజా ఈ సభ జ్ఞానులది అని నేను అనుకున్నాను. చర్మాన్ని పరీక్షించే వారిది కాదు అందుకే నేను నవ్వాను.
(04:56) ఇక్కడి వారు శరీరాన్ని చూసి నవ్వుతున్నారు ఆత్మను గుర్తించలేకపోయారు అని సమాధానం ఇచ్చారు. ఇది వినగానే సభలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. ఒక మనిషి విలువను అతని బాహ్య రూపాన్ని బట్టి అతనికి ఉన్న హోదాను బట్టి కొలవడం ఎంత పెద్ద అజ్ఞానమో ఆ ఒక్క మాటతో ఆ సభలోని పండితులందరికీ అర్థమైపోయింది. చూడండి మొదటి సూత్రం ఇక్కడే దాగి ఉంది చూడండి మొదటి సూత్రం అండి మొదటి సూత్రం ఇక్కడే దాగి ఉంది మన తలరాత మన శరీరం వల్లనో లేదా మన పరిస్థితుల వల్లనో కాకుండా మన ఆత్మజ్ఞానం ద్వారా నిర్ణయించబడుతుంది.
(05:39) అష్టావక్రుని శరీరం వంకరగా ఉన్నప్పటికీ ఆయన ఆలోచనలు తిన్నగా మరియు స్పష్టంగా ఉన్నాయి. మీ శరీరం బాగున్నా మీ ఆలోచనలు వంకరగా ఉంటే ప్రతి విషయంలోనూ మిమ్మల్ని మీరు బాధితులుగా భావిస్తే మీ అదృష్టం ఎప్పటికీ మారదు. కానీ అష్టావక్రుడి లాగా మీ పరిస్థితులను దాటి చూడటం మీరు నేర్చుకుంటే ఏ శాపము ఏ అవధులు మిమ్మల్ని ఆపలేవు. ఆగండి మిమ్మల్ని ఆశ్చర్యపరిచే మరో విషయం చెబుతాను. జనక మహారాజు వద్ద అన్ని ఉండేవి.
(06:18) సంపద వైభవం రాజ్యం అందమైన కుటుంబం అన్ని ఉన్న రాజు ఆయన. అయినప్పటికీ ఆయన అంతర్గతంగా అశాంతితో ఉండేవారు. ఒకరోజు జనక మహారాజు అస్తావక్రుడిని హేముని మోక్షం ఎలా లభిస్తుంది? అని అడిగారు. జ్ఞానం ఎలా సిద్ధిస్తుంది? ముక్తికి మార్గం ఏమిటి? వేల సంవత్సరాల తర్వాత నేటికీ మనకు మార్గదర్శనం చేసే అష్టావక్రగీత సంవాదం ఇక్కడి నుంచే మొదలవుతుంది. అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు.
(06:52) ఓ రాజా నీవు ముక్తిని కోరుకుంటే ఇంద్రియ విషయాలను విషంలా వదిలిపెట్టి క్షమ, సరళత, దయ, సంతోషం మరియు సత్యాన్ని అమృతంలా స్వీకరించు. ఇది విని జనక మహారాజు ఆశ్చర్యపోయాడు. అతను ఇలా అడిగాడు కానీ నేను రాజును నా దగ్గర అన్ని ఉన్నాయి అయినా ఇది నాకు ఎందుకు దొరకడం లేదు అష్టావక్రుడు చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాడు రాజా మీ సమస్య మీ వద్ద ఏమీ లేకపోవటం కాదు మీ సమస్య ఏమిటంటే మిమ్మల్ని మీరు శరీరంగా మనసుగా మరియు ఈ రాజ్యంగా భావిస్తున్నారు.
(07:35) ఈ భ్రమ ఉన్నంతకాలం దుఃఖం ఉంటుంది. కానీ ఏ రోజైతే మీరు శరీరం కాదు, మనసు కాదు, కేవలం శుద్ధ చైతన్యం అని తెలుసుకుంటారో ఆ రోజు మీ దుఃఖం దానంతటా అదే అంతమవుతుంది. ఇప్పుడు మీరు ఇది చాలా లోతైన విషయం అని దీనికి నా రోజువారి జీవితంతో సంబంధం ఏమిటి? అని ఆలోచిస్తూ ఉండవచ్చు. కానీ ఆగండి నేను మీకు ఒక సులభమైన ఉదాహరణ చెబుతాను.
(08:06) మీ ఆఫీసులో మీ బాస్ మిమ్మల్ని తిట్టాడు అనుకోండి ఆ తిట్లను మీరు వ్యక్తిగతంగా తీసుకుంటారు. రోజంతా విచారంగా ఉంటారు. ఇంటికి వచ్చిన అదే విషయం మనసులో మెదులుతూ ఉంటుంది. కానీ ఎందుకు ఎందుకంటే ఇతరులు మీ గురించి ఏమంటున్నారో మీరే అది అని మీరు నమ్మారు. అష్టావక్రగీత మీరు అది కాదు అని చెబుతోంది. మీరు చూసేవారు ఈ ఆటంతటిని చూస్తున్న సాక్షి భూతమైన తెలుసుకునే వారు మీరు.
(08:37) ఏ రోజున మీరు ఈ సాక్షి భావాన్ని అర్థం చేసుకుంటారో అప్పుడు ఏ కోపమో ఏ అవమానమో ఏ వైఫల్యమో మిమ్మల్ని లోపలి నుండి కదిలించలేవు. లోపల నుండి కదలనుండి కదలడం ఎప్పుడైతే ఆగిపోతుందో అప్పుడే బయట తలరాత మారడం ప్రారంభం అవుతుంది. ఎందుకంటే అదృష్టం అంటే మరేదో కాదు అది మీ లోపలి భావాలకు బయట కనిపించే ప్రతిబింబమే కానీ దీనిని అర్థం చేసుకోవడం వినడానికి అనిపించినంత సులభం కాదు.
(09:13) జనక మహారాజుకు కూడా మొదట్లో ఈ విషయం అర్థం కాలేదు ఆయన అష్టావక్రుడిని ఇలా అడిగారు. మునివర్య ఇది చాలా కఠినమైన సాధనలా అనిపిస్తోంది. దీనికోసం నేను రాజ్యాన్ని త్యజించాలా అడవికి వెళ్ళాలా తపస్సు చేయాలా అష్టావక్రుడు నవ్వి ఇలా అన్నారు. రాజా మీరు ఎంత అమాయకులు విముక్తి కోసం ఎక్కడికో వెళ్లాల్సిన అవసరం లేదు మీరు ఎక్కడ ఉన్నారో అక్కడే ముక్తులు కావచ్చు. కేవలం మీ దృష్టిని మార్చుకోవాలి.
(09:46) ఆకాశం మేఘాలతో ఎలాగైతే అంటుకుపోదో అలాగే ఆత్మ కూడా శరీరం మరియు మనసు యొక్క సంఘటనలతో ముడిపడదు. మేఘాలు వస్తాయి పోతాయి ఆకాశం అలాగే ఉంటుంది. సుఖం వస్తుంది దుఃఖం వస్తుంది. మీరు అలాగే ఉంటారు. మీరు మిమ్మల్ని మీరు మేఘంగా భావించారు. ఆకాశం అని తెలుసుకోవడం మర్చిపోయారు. అయితే ఆ తరువాత జరిగినది జనక మహారాజు జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చేసింది.
(10:20) అష్టావక్రుడు మరో లోతైన విషయాన్ని చెప్పారు. అది నేటి కాలంలో మనకు చాలా ముఖ్యమైనది. ఆయన ఇలా అన్నారు రాజా మీ బంధనం మీ పరిస్థితుల్లో లేదు మీ నమ్మకాలలో ఉంది. నేను చేస్తున్నాను నేనే అంతా చేస్తున్నాను అని మీరు అనుకుంటున్నారు. అందుకే ఏదైనా తప్పు జరిగినప్పుడు మిమ్మల్ని మీరు నిందించుకుంటారు. మరియు ఏదైనా మంచి జరిగినప్పుడు అహంకారంతో నిండిపోతారు.
(10:56) ఈ కర్తృత్వ భావనే అతి పెద్ద బంధం. మీరు కేవలం నిమిత్త మాత్రులని ప్రకృతి తన పని తాను చేసుకు పోతుందని మీరు తెలుసుకున్న రోజున మీరు కేవలం ఒక మాధ్యమం మాత్రమే అని గ్రహించిన ఆ రోజున మీలోని చింతల భారం దానంతటా అదే తొలగిపోతుంది. ఇప్పుడు నేను మన దైనందిన జీవితానికి ఎంతో దగ్గరగా ఉండే మరో కథను మీకు చెబుతాను. ఒక ఊరిలో ఒక రైతు ఉండేవాడు ప్రతి సంవత్సరం అతని పంట చాలా బాగా పండేది కానీ ఒక సంవత్సరం భారీ వర్షాలు కురిసి అతని పంట మొత్తం నాశనం అయిపోయింది.
(11:37) గ్రామస్తులు అతడిని ఓదార్చడానికి వచ్చారు కానీ ఆ రైతు ప్రశాంతంగా కూర్చున్నాడు. నీకు బాధ కలగడం లేదా అని ప్రజలు అడిగారు. అప్పుడు ఆ రైతు ఇలా అన్నాడు. చూడండి వర్షం రావడం నా చేతుల్లో లేదు పంట వేయడం నా చేతుల్లో ఉంది అది నేను చేశాను ఇప్పుడు జరిగింది నా చేతుల్లో లేదు మరి దాని భారాన్ని నా మనసు మీద ఎందుకు మోయాలి తర్వాతి పంటకు సిద్ధమవుతాను ఇదే నా పని ఈ రైతు తెలియకుండానే అష్టావక్రగీతలోని అత్యంత లోతైన బోధనను జీవిస్తున్నాడు.
(12:17) గతం గురించి బాధపడటం వల్ల పోయిన పంట తిరిగి రాదని కానీ ఆ బాధ భవిష్యత్తు కోసం పనిచేసే శక్తిని సైతం హరిస్తుందని అతనికి తెలుసు పరిస్థితులను ఉన్నదిన్నట్లుగా అంగీకరించడమే మనశశాంతికి మొదటి మెట్టు పని ఈ రైతు తెలియకుండానే అష్టావక్రగీతలోని అత్యంత లోతైన బోధనను జీవిస్తున్నాడు. ఫలితాలపై పట్టు వదులుకోవడం వల్లనే మనసుకు శాంతి లభిస్తుందని ప్రశాంతమైన మనసు మాత్రమే సరైన నిర్ణయాలు తీసుకోగలదని అలాగే సరైన నిర్ణయాలే అదృష్టానికి కొత్త దిశను చూపుతాయని తెలియకుండానే ఆచరిస్తున్నాడు.
(13:01) ఒక్క నిమిషం ఆగండి నేను మిమ్మల్ని ఒక ప్రశ్న అడుగుతాను మీరు ఏదైనా సాధించాలని విపరీతమైన ఆరాటంతో ఉన్నప్పుడు ఆ వస్తువు మీ నుండి మరింత దూరంగా వెళుతున్నట్లు అనిపించడాన్ని మీరు ఎప్పుడైనా గమనించారా అదే మీరు ఎలాంటి తొందరపాటు లేకుండా ప్రశాంతంగా పని చేసినప్పుడు పరిస్థితులు వాటంతటా అవే అనుకూలంగా మారడం మొదలవుతాయి. ఇదేమీ మాయ కాదు ఇది అస్తావక్రగీత చెప్పే సిద్ధాంతమే.
(13:38) ఆందోళన ఆరాటం మరియు వ్యామోహం మన శక్తిని చెల్లాచెదురు చేస్తాయి. అలా చెదిరిపోయిన శక్తితో సరైన నిర్ణయాలు తీసుకోలేము. మరియు సరైన అవకాశాలను కూడా చూడలేము. కానీ మనసు ప్రశాంతంగా ఉన్నప్పుడు అదే శక్తి ఏకముఖమై ఒకే దిశలో పనిచేస్తుంది. అప్పుడే అదృష్టపు తలుపులు తెరుచుకున్నట్లు అనిపిస్తుంది. ఇప్పుడు మనం జనక మహారాజు కథలో ముందుకు వెళ్దాం. ఒకరోజు జనక మహారాజు అష్టావక్రుడిని ఇలా అడిగాడు.
(14:13) మునీశ్వర నేను శరీరాన్ని కాను మనసును కాను అనుకుంటే మరి నేను ఎవరిని? ఈ ప్రశ్న ఎంత లోతైనదంటే సభలో కూర్చున్న వారంతా ఊపిరి బిగబట్టి ఉండిపోయారు. దానికి అష్టావక్రుడు ఇలా బదులిచ్చాడు. రాజా మీరు ఆకారం లేని మరియు ఎలాంటి మార్పు లేని స్వచ్ఛమైన చైతన్యం దానికి జనన మరణాలు లేవు. ప్రతి సుఖ దుఃఖాలను లాభ నష్టాలను గమనిస్తున్న సాక్షివి నీవే కానీ స్వయంగా వాటికి అతీతంగా అంటకుండా ఉంటావు.
(14:48) అద్దంలో ప్రతి దృశ్యం కనిపించినప్పటికీ అద్దం ఆ దృశ్యాల రంగును ఎలాగైతే అద్దుకోదో అలాగే అన్నమాట. ఇది విన్న జనక మహారాజు కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు ప్రవహించడం మొదలయ్యాయి. ఈ కన్నీళ్లు బాధతో వచ్చినవి కావు. జీవితాంతం తనకి దాగి ఉన్న ఆ లోతైన సత్యాన్ని మొదటిసారిగా అనుభవించినందుకు వచ్చిన కన్నీళ్లు ఇవి ఇక్కడి నుంచే జనక మహారాజు పరివర్తన మొదలైంది.
(15:18) ఆయన అదే రాజు అదే రాజ్యం అదే కుటుంబం కానీ ఆయన లోపల ఒక కొత్త దృష్టి జన్మించింది. బయట ఏమీ మారకపోయినా అసలైన అదృష్టం మారే క్షణం ఇదే కానీ లోపల అంతా మారిపోతుంది. మరియు లోపలి ఈ మార్పు నెమ్మదిగా బయట కూడా కనిపించడం ప్రారంభంవుతుంది. జనక మహారాజు ఇప్పుడు మునుపటి కంటే చాలా ప్రశాంతంగా ఉంటున్నాడని ప్రజలు అనుకుంటారు. ఆయన తీసుకునే నిర్ణయాలు ఇప్పుడు మునుపటి కంటే మరింత ఖచ్చితమైనవిగా ఉంటాయి.
(15:55) ఆయన సమక్షంలో ఒక ప్రత్యేకమైన ప్రశాంతత అనిపిస్తుంది. ఇదంతా ఆ ఒకే ఒక అంతర్గత విప్లవం యొక్క ఫలితం. ఇప్పుడు నేను మీతో ఒక సూటి మాట చెప్పాలనుకుంటున్నాను. మనలో చాలామంది బయట మార్పు కోసం వెతుకుతూ ఉంటారు. ఉద్యోగం మారితే నగరం మారితే డబ్బు వస్తే జీవితం మారిపోతుందని మనం అనుకుంటాము. కానీ అష్టావక్ర గీత మనకు ఇందుకు పూర్తి భిన్నమైన పాఠాన్ని నేర్పుతుంది.
(16:27) ముందు నీ లోపల నువ్వు మారు బయట దానంతటా అదే మారిపోతుంది అని అది చెబుతుంది. ఎందుకంటే మీ ఆలోచన మారినప్పుడు మీ నిర్ణయాలు మారుతాయి. నిర్ణయాలు మారినప్పుడు మీ అడుగులు మారుతాయి. మరియు అడుగులు మారినప్పుడు దానంతటా అదే ఒక కొత్త దారి ఏర్పడుతుంది. అదృష్టాన్ని మార్చే అసలైన విజ్ఞానం ఇదే. ఇందులో ఎలాంటి అద్భుతం లేదు. కేవలం చైతన్యపు మేలుకొలుపు మాత్రమే.
(16:59) కానీ ఇక్కడ ఒక ప్రశ్న తలెత్తుతుంది. అది బహుశా మీ మనసులో కూడా మెదులుతూ ఉండవచ్చు. అంతా మనసు ఆడే ఆటే అయితే ఇక కే అయితే ఇక కష్టపడాల్సిన అవసరం లేదా మనం కేవలం ఆత్మలమని కూర్చొని ఆలోచిస్తూ ఉంటే అదృష్టం తనంతట తానుగా మారిపోతుందా లేదు అస్సలు కాదు అష్టావక్రగీత ఎక్కడా కూడా కర్మను తిరస్కరించదు. కర్మ చేస్తున్నప్పుడు ఫలితం గురించిన చింతలో మునిగిపోవద్దని మాత్రమే అది బోధిస్తుంది.
(17:31) కర్మను మీ పూర్తి శక్తితో చేయండి కానీ ఫలితాన్ని పట్టుకులాడకండి తర్వాత భగవద్గీతలో కూడా ఇదే విషయం చెప్పబడింది. కర్మణ్యే వాదికారస్తే మా ఫలేషు కదాచన అంటే నీకు కేవలం కర్మ పని చేయడం మీద మాత్రమే అధికారం ఉంది. ఫలితం మీద కాదు. మీరు ఫలితం గురించిన చింతను వదిలేసి పూర్తి అంకిత భావంతో కర్మ చేసినప్పుడు మీ పనితీరు సామర్థ్యం అనేక రెట్లు పెరుగుతుంది.
(18:04) ఎందుకంటే మీ దృష్టి చెదిరిపోకుండా ఒకేచోట కేంద్రీకృతమై ఉంటుంది. పదండి మరొక చిన్న కథను విందాం. ఒక యువకుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా కష్టపడి పని చేసేవాడు. కానీ ప్రతి పనిలో విఫలం అయ్యేవాడు. ఒకరోజు అతను ఒక సాధువు దగ్గరకు వెళ్లి గురువుగారు నేను రాత్రింబవళ్ళు కష్టపడి పని చేస్తున్నాను అయినా నాకు విజయం దక్కడం లేదు అని అన్నాడు. అప్పుడు సాధువు నువ్వు పని చేస్తున్నప్పుడు నీ మనసులో ఏం ఆలోచనలు తిరుగుతుంటాయి అని అడిగాడు.
(18:40) దానికి ఆ యువకుడు ఎక్కడ ఈ పనిలో నేను విఫలం అవుతానో జనాలు ఏమని అనుకుంటారో ఒకవేళ ఇది జరగకపోతే నా పరిస్థితి ఏమవుతుందో అని నేను ఎప్పుడూ ఆలోచిస్తుంటాను అని బదిలిచ్చాడు. సాధువు చిరునవ్వి నాయనా నీ శరీరం పని చేస్తుంది కానీ నీ మనసు భయంలో జీవిస్తుంది. నీ సగం శక్తి పనికోసం వెచ్చిస్తుంటే మిగతా సగం భయంలో వృధ అవుతోంది. ఏ రోజుకైతే నువ్వు నీ పూర్తి శక్తితో ఎలాంటి భయం లేకుండా కేవలం నీ పని మీదే దృష్టి పెడతావో ఆ రోజు నీ పనే స్వయంగా మాట్లాడుతుంది అని అన్నాడు.
(19:20) ఇది విన్నన యువకుడికి కనువిప్పు కలిగింది. అతను తన భయాన్ని గుర్తించి నెమ్మదిగా దానిని వదదిలి పెట్టడం ప్రారంభించాడు. కొన్ని నెలల్లోనే అతని పనిలో నైపుణ్యం రావడం మొదలైంది. ఎందుకంటే ఇప్పుడు అతని పూర్తి శక్తి ఒకే దిశలో కేంద్రీకృతమైంది. అష్టావక్రగీత మనకు నేర్పే సిద్ధాంతం కూడా ఇదే. భయం, ఆందోళన మరియు ఫలితం పై ఉండే వ్యామోహం ఈ మూడు మన శక్తిని విభజిస్తాయి.
(19:50) అలా విభజించబడిన శక్తితో ఎప్పటికీ గొప్ప పనులు చేయలేము. కానీ మీరు ఈ పట్టును విడిచిపెట్టిన రోజున మీ శక్తి అంత ఒక ప్రవాహంలా పారడం ప్రారంభం అవుతుంది. మరియు అదే ప్రవాహం మీ అదృష్టానికి కొత్త దిశను ఇస్తుంది. ఇప్పుడు అష్టావక్రగీతలో స్పష్టంగా వివరించబడిన మరొక లోతైన అంశం గురించి మాట్లాడుకుందాం. అదే సమభావం అంటే సుఖ దుఃఖాల రెండింటిని సమాన దృష్టితో చూడటం ఇది వినటానికి ఎంత సులభంగా అనిపిస్తుందో ఆచరించడానికి అంత కష్టమని మనందరికీ తెలుసు మనకు ఏదైనా మంచి జరిగినప్పుడు సంతోషంతో ఎగిరి గంతులేస్తాము
(20:36) మరియు ఏదైనా చెడు జరిగినప్పుడు పూర్తిగా కృంగిపోతాము. కానీ అష్టావక్రుడు ఈ రెండు స్థితులు తాత్కాలికమైనవని చెబుతాడు. పగలు తర్వాత రాత్రి రాత్రి తర్వాత పగలు ఎలా వస్తుందో అలాగే సుఖం తర్వాత దుఃఖం దుఃఖం తర్వాత సుఖం వస్తూనే ఉంటాయి. ఈ చక్రాన్ని అర్థం చేసుకున్న వ్యక్తి సుఖంలో ఎక్కువగా పొంగిపోడు అలాగని దుఃఖంలో ఎక్కువగా కృంగిపోడు.
(21:09) అతను ఒక స్థిరమైన కేంద్రం నుండి జీవితాన్ని చూస్తాడు. ఆగండి ఇక్కడ ఒక అందమైన ఉదాహరణ గుర్తొస్తుంది. ఒక వ్యాపారి ఉండేవాడు అతని వ్యాపారం ఒకసారి చాలా బాగా జరిగేది. మరోసారి నష్టాల్లో ఉండేది. ఒకసారి అతని సరుకంతా సముద్రంలో మునిగిపోయింది. ఇక అతను పూర్తిగా కృంగిపోతాడని ప్రజలు అనుకున్నారు. కానీ కొద్ది నెలలకే అతనికి ఒక వ్యాపార ఒప్పందం కుదిరింది.
(21:41) అది అతనికి రెట్టింపు లాభాన్ని తెచ్చిపెట్టింది. అతను ఇదంతా ఇంత ప్రశాంతంగా ఎలా భరిస్తున్నాడా? అని ప్రజలు ఆశ్చర్యపోయారు. అతను ఇలా అన్నాడు. ఈ రోజు ఉన్న దుఃఖం రేపు సుఖంగా మారవచ్చని అలాగే ఈ రోజు ఉన్న సుఖం రేపు దుఃఖంగా మారవచ్చని నేను తెలుసుకున్నాను. అందుకే ఈ రెండింటి మధ్య నేను నా మనసును స్థిరంగా ఉంచుకుంటాను. ఈ స్థిరత్వమే సరైన సమయానికి సరైన నిర్ణయం తీసుకునే శక్తిని నాకు ఇస్తుంది.
(22:14) సమత్వమే నిజమైన శక్తికి మూలం అనే అష్టావక్రగీతలోని సిద్ధాంతాన్ని ఈ కథ జీవింపజేస్తుంది. ఇప్పుడు నేను మీ మనసుకు హత్తుకునే ఒక మాటను ఇక్కడ చెప్పాలనుకుంటున్నాను. మనమంతా మన అదృష్టాన్ని ఇతరులతో పోల్చుకుంటూ ఉంటాము. పొరుగువారి కారును చూసి స్నేహితుని అభివృద్ధిని చూసి బంధువుల పిల్లల విజయాన్ని చూసి మన జీవితాన్ని తక్కువ చేసి చూసుకుంటాము.
(22:44) కానీ అష్టావక్రగీత ఏం చెబుతుందంటే పోలికయే అన్నింటికంటే పెద్ద దుఃఖం. మీ ప్రయాణాన్ని ఇతరుల ప్రయాణంతో పోల్చుకున్నప్పుడు మీలోని నిజమైన శక్తిని మీరు మర్చిపోతారు. ప్రతి ఆత్మకు దానికంటూ ఒక మార్గం ఉంటుంది. దానికంటూ ఒక సమయం ఉంటుంది. దాని ఫలాలు పండేందుకు ఒక ఋతువు ఉంటుంది. మామిడి చెట్టు తన సమయంలో ఎలాగైతే పండు ఇస్తుందో వేప చెట్టు తన సమయంలో ఎలా ఫలితాన్ని ఇస్తుందో అలాగే మీ అదృష్టం కూడా సరైన సమయంలోనే వరిస్తుంది.
(23:24) కాకపోతే మీరు మధ్యలో పోలికలు మరియు ఆందోళనలతో దానిని బలహీనపరచకూడదు. సరే ఇప్పుడు మరో భావోద్వేగమైన ఘట్టం వైపు వెళ్దాం. ఒకసారి జనక మహారాజు అష్టావక్రుడిని ఇలా అడిగాడు. మునివర్య ఈ ప్రపంచంలో ఇంత దుఃఖం ఎందుకుంది ఎటు చూసినా ప్రజలు ఏడుస్తున్నారు విలవిలలాడుతున్నారు అయినా కూడా బంధాల నుండి విముక్తులు కాలేకపోతున్నారు. అష్టావక్రుడు దీర్ఘంగా శ్వాస తీసుకొని ఇలా అన్నాడు రాజా దుఃఖానికి మూల కారణం కోరిక మరియు అంచన మీరు ఏదైనా ఒక దానిని తీవ్రంగా కోరుకున్నప్పుడు అది లభించకపోతే దుఃఖం
(24:09) పుడుతుంది. ఒకవేళ అది లభించినా కూడా మనసు ప్రశాంతంగా ఉండదు. ఎందుకంటే వెంటనే మరో కొత్త కోరిక పుడుతుంది. మీరు దీని మూలాన్ని గుర్తించే వరకు ఈ కోరికల చక్రం ఎప్పటికీ అంతం కాదు. దానికి జనక మహారాజు అయితే నేను కోరికలన్నింటిని విడిచిపెట్టిని విడిచిపెట్టాలా? నేను రాజ్యం కుటుంబం అన్నీ వదిలేయాలా అని అడిగాడు.
(24:40) అష్టావక్రుడు చిరునవ్వు నవ్వి ఇలా అన్నాడు. కాదు రాజా త్యాగం చేయాల్సింది బాహ్య వస్తువులను కాదు అంతర్గత వ్యామోహాన్ని మీరు రాజ్యాన్ని పాలించండి కుటుంబాన్ని చూసుకోండి కానీ ఇవన్నీ తాత్కాలికమే అన్న విషయాన్ని మర్చిపోకండి. ఇవన్నీ ఒక ప్రయాణంలో భాగం మాత్రమే ఇది మీ నిజ స్వరూపం కాదు. ఏ రోజైతే మీరు ఈ నిజాన్ని అర్థం చేసుకుంటారో అప్పుడు మీరు రాజుగా ఉంటూనే విముక్తులై ఉంటారు.
(25:13) ఇది విన్న జనక మహారాజుకు తన జీవితంలోని అతి పెద్ద భ్రమ తొలగిపోయినట్లు అనిపించింది. ఎన్నో ఏళ్లుగా తన భుజాలపై మోస్తున్న బరువు ఒక్కసారిగా తేలికైనట్లు ఆయనకు అనిపించింది. ఇప్పుడు మీ జీవితం గురించి ఆలోచించండి. బహుశా మీరు కూడా ప్రతి రోజు లెక్కలేనన్ని కోరికలను తీర్చుకునే పరుగులో నిమగ్నమై ఉండవచ్చు. ఈ కారు కావాలి ఆ ఇల్లు కావాలి ఈ పదవి కావాలి ఆ గౌరవం కావాలి అని మరియు ఓ కోరిక తీరగానే మరొకటి పుట్టుకొస్తుంది.
(25:53) ఈ పరుగులో మీరు ఎప్పుడూ ఆగి అసలు నాకు ఏమి కావాలి ఎందుకు కావాలి అని ప్రశ్నించుకోరు. అష్టావక్ర గీత మనకు ఇలా ఆగడాన్ని నేర్పుతుంది. పరిగెత్తండి కానీ మధ్య మధ్యలో ఆగి మీ అంతరంగాన్ని పరిశీలించుకోండి అని అది చెబుతుంది. ఈ కోరిక నా నిజమైన అవసరమా? లేక కేవలం సమాజం చూపిస్తున్న ఆకర్షణ అని మిమ్మల్ని మీరు ప్రశ్నించుకోండి. కానీ ఇప్పుడు రాబోయే విషయం జనక మహారాజు ఆలోచనా విధానాన్నే పూర్తిగా మార్చేసింది.
(26:31) అష్టావక్రుడు జనక మహారాజును ఒక ప్రశ్న అడిగాడు. అది వినడానికి చాలా సరళంగా అనిపించింది. కానీ దానికి సమాధానం చెప్పడం జనక మహారాజుకు అసాధ్యమైంది. అష్టావక్రుడు అడిగాడు. రాజా మీ శరీరం ఎక్కడ ఉందో చెప్పండి. జనక మహారాజు ఇలా అన్నాడు. ఇదిగో నా ముందు ఉంది. అష్టావక్రుడు మళ్ళీ అడిగాడు మరి మీరు ఎక్కడున్నారు? జనక మహారాజు మౌనంగా ఉండిపోయాడు.
(27:02) నేను ఈ శరీరంలోనే ఉన్నాను అని ఆయన అన్నాడు. అష్టావక్రుడు చిరునవ్వు నవ్వి ఇలా అన్నాడు. అయితే చెప్పండి మీరు కలలు లేని గాఢ నిద్రలో ఉన్నప్పుడు మీ శరీరం అక్కడక్కడే పడి ఉంటుంది కదా కానీ మీరు ఎక్కడ ఉంటారు ఆ సమయంలో సుఖం గాని దుఃఖం గాని అనుభవంలోకి రాదు మీకు మీ రాజ్యం గురించిన చింత ఉండదు కుటుంబం గురించిన ధ్యాస ఉండదు అయినా కూడా ఉదయం నిద్ర లేవగానే నేను చాలా ప్రశాంతంగా నిద్రపోయాను అని మీరు అంటారు మరి ఆ మంచి నిద్రను అనుభవించినది ఎవరు జనక మహారాజు ఈ ప్రశ్నలో ఎంత లోతుగా మునిగిపోయాడు అంటే ఆయన దగ్గర మాటలు మిగలలేదు. ఈ మౌనమే ఆయన మొదటి నిజమైన
(27:48) ధ్యానంగా మారింది. ఇక్కడి నుండే అష్టావక్రుడు ఇలా వివరించాడు. రాజా నిద్రలోనూ మెలుకువలోనూ అలాగే కలలోనూ ఏది అయితే స్థిరంగా ఉంటుందో అదే నీ నిజమైన స్వరూపం శరీరం మారుతుంది మనసు మారుతుంది ఆలోచనలు మారుతాయి కానీ చూసేవాడు తెలుసుకునేవాడు ఎప్పటికీ మారడు దానిని గుర్తించడమే అసలైన జ్ఞానం మీరు దానిని గుర్తించినప్పుడు మీ తలరాత కేవలం బాహ్య సంఘటనల కలయికగా మిగిలిపోదు బదులు బదులుగా అది ఎన్నడూ తప్పుడు నిర్ణయం తీసుకొని ఆ ప్రశాంతమైన మరియు స్థిరమైన చైతన్యం ద్వారా నిర్దేశించబడుతుంది. ఎందుకంటే అది భయానికి
(28:35) మరియు దురాశకు అతీతమైనది. ఇప్పుడు నేను మీకు ఒక ఆచరణాత్మకమైన విషయాన్ని చెప్పాలనుకుంటున్నాను. దీనిని మీరు ఈ రోజు నుండే మీ జీవితంలో ఆచరించవచ్చు. మీరు ఏదైనా కష్ట పరిస్థితిలో ఉన్నప్పుడు ఏదైనా నిర్ణయం తీసుకోవలసి వచ్చినప్పుడు లేదా ఏదైనా బాధ వేధిస్తున్నప్పుడు ఒక్క క్షణం ఆగి దీర్ఘంగా గాలి పీల్చుకుని మిమ్మల్ని మీరే ఇలా ప్రశ్నించుకోండి.
(29:05) ఈ బాధ ఈ భయం ఈ గందరగోళం నా అసలైన ఆత్మను తాకగలిగాయా? లేక ఇవి కేవలం మనస్సు ఉపరితలంపై కదులుతున్న అలలు మాత్రమేనా? మీరు ఈ ప్రశ్న వేయగానే ఆ అలలు నుంచి కొద్దిగా వెనక్కి తగ్గుతారు. మీరు సాక్షిగా మారతారు. మరియు సాక్షిగా మారిన వెంటనే మీ బుద్ధి స్పష్టంగా మారుతుంది. అలాగే స్పష్టమైన బుద్ధితో తీసుకున్నది తో తీసుకున్న నిర్ణయం ఎల్లప్పుడూ సరైన దిశలోనే వెళుతుంది.
(29:37) మన చుట్టూ జరుగుతూనే ఉండే మరో చిన్న సంఘటనను ఇప్పుడు విందాం. ఒక మహిళ ఉండేది. ఆమె భర్త వ్యాపారం అకస్మాత్తుగా ఆగిపోయింది. ఇంటి బాధ్యత అంతా ఆమె భుజాలపై పడింది. మొదట్లో ఆమె చాలా కంగారు పడింది ఏడ్చింది తనను తాను నిందించుకుంది. కానీ ఒకరోజు ఆమె ఈ పరిస్థితిని సాక్షిభావంతో చూడాలని నిర్ణయించుకుంది. ఆమె తనకు తాను ఇలా చెప్పుకుంది.
(30:09) ఈ పరిస్థితి నా అసలైన శక్తిని తాకలేదు. నేను దీనికంటే గొప్పదాన్ని ఈ ఆలోచనతో ఆమె చిన్న స్థాయిలో కుట్టు పని ప్రారంభించింది. నెమ్మదిగా ఆ పని పెరగడం ప్రారంభమైంది. కొన్నేళ్లలోనే ఆమె ఒక విజయవంతమైన వ్యాపారవేత్తగా మారింది. ఇంతటి కష్టకాలంలో నువ్వు ఎలా ఓటమిని అంగీకరించలేదు అని ప్రజలు ఆమెను అడిగినప్పుడు ఆమె ఇలా చెప్పేది. ఆ కష్టం నుండి నన్ను నేను వేరు చేసి చూడటం నేర్చుకున్నాను.
(30:43) ఈ వేరు చేయడమే ఈ సాక్షి భావమే అష్టావక్రగీత యొక్క అతి పెద్ద పాఠం ఇప్పుడు అష్టావక్రగీత లోని అత్యంత లోతైన సత్యం బహిర్గతమయ్యే ఆ భావోద్వేగ శిఖరానికి వద్దాం. జనక మహారాజు చివరిసారిగా అష్టావక్రుడిని ఇలా అడిగాడు మునివర్య అంతా మాయ అయితే ఈ ప్రపంచం కేవలం ఒక కల మాత్రమే అయితే మరి సత్యం ఏమిటి ఎప్పటికీ మారనిది ఏమిటి అష్టావక్రుడు కళ్ళు మూసుకున్నాడు గాఢమైన ప్రశాంతతలో మునిగిపోతూ ఇలా అన్నాడు రాజా సత్యం అనేది వచ్చేది కాదు పోయేది కాదు నువ్వే ఆ సత్యాన్ని వి మీరు దానిని పొందవలసిన అవసరం లేదు ఎందుకంటే అది
(31:30) ఎప్పుడూ కోల్పోలేదు. మీరు మిమ్మల్ని మీరు మర్చిపోయారు. శరీరం మనసు పేరు మరియు హోదాల్లో మిమ్మల్ని మీరు చిక్కుకున్నారు. ఏ రోజైతే మీరు ఈ పొరపాటును గుర్తిస్తారో ఆ రోజే మీరు అప్పటికే స్వేచ్ఛగా ఉన్నారని గ్రహిస్తారు. అప్పటికే పరిపూర్ణులని గ్రహిస్తారు. మీరు బయట దేనినైతే వెతుకుతున్నారో అదంతా అప్పటికే మీరేనని తెలుసుకుంటారు.
(32:01) మిమ్మల్ని మీరు కనుగొనడం అంటే మిమ్మల్ని మీరు గుర్తు చేసుకోవడమే తప్ప కొత్తగా ఏదో పొందడం కాదు ఈ మాటలు వినగానే జనక మహారాజు కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు ప్రవహించాయి. కానీ ఈసారి ఆ కన్నీళ్లు ఆనందానికి విముక్తికి సంబంధించినవి. తాను ఎన్నో ఏళ్లుగా బయట వెతుకుతున్నది ఎప్పుడూ తనలోనే ఉందని ఆయన గ్రహించారు. ఆ క్షణమే జనక మహారాజు విదేహ అని పిలవబడ్డారు.
(32:36) అంటే దేహానికి అతీతుడు అని అర్థం. అసలైన అదృష్టం మారే క్షణం ఇదే మీరు బయట వెతకడం మానేసి అంతర్ముఖులై మీరు వెతుకుతున్నది ఎప్పటి నుండో మీతోనే ఉందని తెలుసుకున్న క్షణం ఇది. ఇప్పుడు నేను మీకు మూడు చాలా సరళమైన విషయాలు చెప్పాలనుకుంటున్నాను. వీటిని మీరు ఈ రోజు నుండే మీ జీవితంలో ఆచరించడం ప్రారంభించవచ్చు. మొదటి విషయం ప్రతిరోజు ఉదయం నిద్రలేచిన తర్వాత కేవలం ఐదు నిమిషాలు నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని నేను ఎవరిని అని మిమ్మల్ని మీరు ప్రశ్నించుకోండి.
(33:15) నేను కేవలం ఈ శరీరాన్ని మాత్రమేనా లేదా అంతకంటే ఎక్కువ ఈ ప్రశ్న మీ మనసును నెమ్మదిగా ఆ సాక్షి భావం వైపుకు మళ్లిస్తుంది. రెండవ విషయం ఏదైనా కష్టమైన పరిస్థితి ఎదురైనప్పుడు వెంటనే స్పందించకండి. ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుని మిమ్మల్ని మీరే ప్రశ్నించుకోండి. ఇది నా నిజమైన ఉనికిని తాకగలదా? ఈ చిన్న విరామం మిమ్మల్ని తప్పుడు నిర్ణయాల నుండి కాపాడుతుంది.
(33:49) మూడవ విషయం ప్రతి రాత్రి నిద్రపోయే ముందు రోజంతా జరిగిన మంచి లేదా చెడులను ఎలాంటి తీర్పు లేకుండా గుర్తు చేసుకోండి మరియు మీ మనసులో ఇలా అనుకోండి. ఇదంతా గడిచిపోయింది. ఇప్పుడు నేను ప్రశాంతంగా ఉన్నాను. ఈ చిన్న సాధన మీ మనసును నెమ్మదిగా స్థిరత్వం వైపు తీసుకు వెళుతుంది. ఇప్పుడు నేను మొత్తం అస్తావక్రగీతను ఒక్క వాక్యంలో చెప్పాలంటే నేను ఇలా చెబుతాను. మీతో జరుగుతున్నది మీరు కాదు.
(34:25) ఇదంతా చూస్తున్నది మీరు. మీరు ఈ సత్యాన్ని తెలుసుకున్న రోజున మీ తలరాత దానంతటదే ఒక కొత్త దిశగా మారుతుంది. మీరు మీ హృదయంలో నాటుకోవాల్సిన మంత్రం ఇదే పదే పదే అనుకోండి నేను ద్రష్టను నేను సాక్షిని నేను ఈ ఆటకు అతీతుడిని ఈ భావన మరింత లోతుగా మారినప్పుడు ఒకప్పుడు మిమ్మల్ని కృంగదీసిన విషయాలు ఇప్పుడు మిమ్మల్ని కనీసం తాకలేవని మీరు గ్రహిస్తారు మరియు ఈ అంతర్గత స్థిరత్వమే బాహ్య విజయానికి అత్యంత బలమైన పునాది అవుతుంది.
(35:06) పదండి ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా ఒక్క క్షణం ఆగుదాం. మీరు ఒక ప్రశాంతమైన నది ఒడ్డున కూర్చున్నట్లు ఊహించుకోండి. నది ప్రవహిస్తూనే ఉంది. కొన్నిసార్లు వేగంగా కొన్నిసార్లు నెమ్మదిగా కొన్నిసార్లు అందులో ఆకులు తేలుతాయి. కొన్నిసార్లు కర్రలు కొన్నిసార్లు బురద. కానీ ఒడ్డు మాత్రం ఎప్పుడు అక్కడే స్థిరంగా ఉంటుంది. మీరు ఆ తీరం జీవితంలోని సంఘటనలు ఆ నది లాంటివి.
(35:40) నదిలో ప్రవహించే ప్రతి దానికి తీరం ఎలాగైతే ప్రభావితం కాకుండా ఉంటుందో అలాగే మీరు మీ నిజ స్వరూపాన్ని గుర్తించినట్లైతే జీవితంలోని ప్రతి సంఘటనకు ప్రభావితం కాకుండా ఉండగలరు. ఇది ఒక మంత్రం లాంటి భావన. దీనిని మీలో మీరు పదే పదే మననం చేసుకోండి. నేను తీరాన్ని, నదిని కాదు. ఇప్పుడు నాకు చెప్పండి మీ జీవితంలో ఏ పరిస్థితిని మీరు ఈ రోజు నుండి సాక్షిభావంతో చూడటం ప్రారంభించాలనుకుంటున్నారో కింద కామెంట్స్ లో తప్పకుండా ఇప్పకుండా రాయండి.
(36:16) నేను ప్రతి ఒక్క కామెంట్ ను చదువుతాను నమ్మండి. మీ మాటలు చదివి మరొకరికి కూడా ధైర్యం కలగవచ్చు. ఈ జ్ఞాన ప్రయాణం మీ మనసును లోతుగా హత్తుకున్నట్లయితే ఈ ఛానల్ లో చేరండి. సబ్స్క్రైబ్ చేసుకోండి. తద్వారా మనం కలిసి సనాతన జ్ఞానం యొక్క ఈ అమూల్యమైన నిధిని ఒక్కొక్కటిగా తెరుద్దాం. ఈ ప్రయాణంలో కలిసి నడవాలనుకుంటే ఇప్పుడే సబ్స్క్రైబ్ చేసుకోండి.
(36:44) మరియు తదుపరిసారి మనం భగవద్గీతలోని ఆ రహస్యం గురించి మాట్లాడుకుందాం. నిజమైన విజయం ఆయుధాలతో కాకుండా మనసు యొక్క స్థిరత్వంతో లభిస్తుందని యుద్ధభూమిలో అర్జునుడు ఎలా అర్థం చేసుకున్నాడో తెలుసుకుందాం. అప్పటివరకు ప్రశాంతంగా ఉండండి స్థిరంగా ఉండండి మరియు గుర్తుంచుకోండి. జరుగుతున్నది మీరు కాదు జరుగుతున్నదంతా చూస్తున్న సాక్షి మీరు.
(37:12) గతసారి మనం జనక మహారాజు కళ్ళ నుంచి కన్నీళ్లు ఎందుకు కారాయి మరియు వంకర శరీరంతో ఉన్న ఒక బాలుడు మొత్తం సభను ఎలా కదిలించాడో తెలుసుకున్నాము. కానీ కథ ఇక్కడితో ముగియదు. అసలైన లోతు ఇంకా మిగిలే ఉంది. ఎందుకంటే జ్ఞానాన్ని వినడం ఒక విషయం దానిని ఆచరించడం పూర్తిగా వేరొక విషయం. కాబట్టి ఈరోజు మనం అష్టావక్రగీత మనకు నేర్పించే ఆ తదుపరి మజిలీకి వెళదాం.
(37:45) ఇక్కడ ఈ జ్ఞానం కేవలం రాజులు మహారాజులకే కాకుండా మీలాంటి నాలాంటి సాధారణ మనుషులకు కూడా అంతే అవసరమని చెబుతుంది. మీలో చాలామంది గత భాగంలో కామెంట్ చేసి ఇదంతా బాగానే ఉంది కానీ కడుపు నింపుకోవాలనే ఆందోళన ఉన్నప్పుడు పిల్లల ఫీజులు కట్టాల్సి వచ్చినప్పుడు ఇంటి అద్దె భారం తలపై ఉన్నప్పుడు ఈ సాక్షి భావం ఎలా పనికొస్తుంది అని అడిగారు.
(38:16) ఈ ప్రశ్న చాలా సరైనది. ఈరోజు నేను మీకు ఒక కథ ద్వారా దీనికి సమాధానం చెబుతాను. ఒక గ్రామంలో ఒక వడ్రంగి ఉండేవాడు. అతని పేరు హరిదాస్ అతను రోజంతా కలపను కోస్తూ ఫర్నిచర్ తయారు చేస్తూ సాయంత్రానికి అలసిపోయి ఇంటికి తిరిగి వచ్చేవాడు. ఒకరోజు అతని వద్దకు ఒక ధనిక సేటు వచ్చి నాకు ఊరంతటిలో కెల్లా ప్రత్యేకంగంగా ఉండే ఒక అందమైన మంచం కావాలి అని అన్నాడు.
(38:51) హరిదాస్ ఎంతో కష్టపడి ఆ మంచం చేయడం ప్రారంభించాడు. కానీ పని ముందుకు సాగే కొద్దీ అతని మనసులో భయం మొదలైంది. ఒకవేళ సేటుకు ఇది నచ్చకపోతే డబ్బులు ఇవ్వకపోతే ఊర్లో నాకు చెడ్డ పేరు వస్తే ఎలా అని భయపడ్డాడు. ఆ భయం ఎంతగా పెరిగిపోయిందంటే అతని చేతులు వణకడం ప్రారంభించాయి. చెక్కపై తప్పు గుర్తులు పడసాగాయి. పని పాడవుతూ వచ్చింది. ఒకరోజు ఆ ఊరిలోని ఒక వృద్ధ సాధువు అక్కడి నుండి వెళుతూ హరిదాసు పడుతున్న ఇబ్బందిని చూసి ఏమిటి నాయనా విషయం అని అడిగాడు.
(39:30) అంత విచారంగా ఎందుకున్నావు అని అడగగానే హరిదాసు తన ఆందోళన అంతా చెప్పాడు. అప్పుడు ఆ సాధువు చిరునవ్వు నవ్వి నువ్వు చెక్కను కోస్తున్నావా లేక భయాన్ని కోస్తున్నావా అని అడిగాడు. ఇది ఎలాంటి ప్రశ్న అని హరిదాసు ఆశ్చర్యపోయాడు. సాధువు ఇలా వివరించాడు. నీ చెయ్యి చెక్క మీద ఉంది కానీ నీ మనసు భవిష్యత్తులో ఉంది.
(40:01) ఇంకా రని క్షణంలో నీ మనసు ఉంది. మనసు వేరొక చోట ఉన్నప్పుడు చేతులు తమ పనిని సరిగ్గా చేయలేవు. ముందుగా నీ మనసును ఇక్కడకు ఈ క్షణంలోకి ముందుగా నీ మనసును ఇక్కడకు ఈ క్షణంలోకి ఈ చెక్క మీదికి తిరిగి తీసుకురా మిగతాదంతా దానంతటా అదే సర్దుకుంటుంది. మనం రేపటి గురించి భయపడుతున్నప్పుడు ఈరోజు మనం చేయగలిగిన అత్యుత్తమ పనిని కూడా నాశనం చేసుకుంటాము. వర్తమానంలో జీవించడమే.
(40:34) భవిష్యత్తును సరిదిద్దే ఏకైక మార్గం అని హరిదాసు ఆ క్షణంలో గ్రహించాడు. హరిదాసు ఈ మాటను మనసులో గట్టిగా నాటుకున్నాడు. మిగతాదంతా దానంతటా అదే సర్దుకుంటుంది. హరిదాసు ఈ మాటను మనసులో గట్టిగా నాటుకున్నాడు. మరుసటి రోజు నుండి అతను చెక్కను కోసేటప్పుడు కేవలం పనిపైనే దృష్టి పెట్టాలని చెక్కను మాత్రమే కోయాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.
(41:03) ఆ క్షణానికి భవిష్యత్తు గురించిన ఆందోళనను పక్కన పెట్టేసాడు. నెమ్మదిగా అతని చేతులు నిలకడగా మారాయి. అతని పనితనంలో ఆ పాత అందం తిరిగి రాసాగింది. ఆ మంచం తయారైన తర్వాత అది ఎంత అందంగా ఉందంటే దానిని చూసి ఆ వ్యాపారి ఇది ఒక కళాకారుడి పనిలా లేదు ఏకంగా ఒక యోగి చేసిన పనిలా ఉంది అని అన్నాడు. అష్టావక్రగీత సిద్ధాంతం సామాన్యుడి జీవితంలోకి అన్వయించబడే క్షణం ఇదే.
(41:38) భయం మరియు ఆందోళన మన నైపుణ్యాలను మందగించేలా చేస్తాయి. మరియు వర్తమానంకి తిరిగి రావడమే మన నిజమైన సామర్థ్యాన్ని తిరిగి మేల్కొలుపుతుంది. ఆగండి ఇక్కడ నాకు అష్టావక్రుడు జనక మహారాజుతో చెప్పిన ఒక శ్లోకం గుర్తొస్తుంది. ఆయన ఇలా అన్నారు అలలు నురుగు మరియు బుడగలు నీటికి ఏ విధంగా వేరు కావో అదే విధంగా ఈ ప్రపంచం అంతా ఈ సంఘటనలన్నీ నీవుగా ఉన్న ఆ పరమ చైతన్యానికి ఏమాత్రం భిన్నమైనవి కావు ఇది వినడానికి ఎంత తాత్వికంగా అనిపిస్తుందో దీని ఆచరణాత్మక అర్థం కూడా అంతే సరళమైనది.
(42:18) హరిదాసు ఆందోళన కూడా అదే చైతన్యానికి సంబంధించిన ఒక అల అతని భయం కూడా ఒక అలయే మరియు ఆ అల వెనుక ఉన్న ప్రశాంతమైన సముద్రాన్ని అతను గుర్తించినప్పుడు అలలు వాటంతటా అవే శాంతించడం ప్రారంభించాయి. ఇప్పుడు అష్టావక్రగీతలో పదే పదే పునరావృతమైన కానీ మనం తరుచుగా విస్మరించే మరో లోతైన విషయాన్ని నేను మీకు చెప్పాలనుకుంటున్నాను. బంధం మరియు విముక్తి రెండూ మనసు యొక్క స్థితులే తాను ముక్తుడనని భావించే వ్యక్తి ముక్తుడే అని తాను బంధించబడి ఉన్నానని భావించే వ్యక్తి బంధించబడే ఉంటాడని అష్టావక్రుడు చెబుతాడు. ఎందుకంటే మన భావన
(43:06) ఎలా ఉంటుందో వాస్తవం కూడా అలాగే మారుతుంది. ఇది విని జనక మహారాజు ఒకసారి ఇలా అడిగాడు. అయితే ఇదంతా కేవలం మనసు వాడే ఆటేనా నిజమైన బంధం అంటూ ఏదీ లేదా అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు రాజా చీకటిలో తాడును చూసి పాము అని భ్రమపడినట్లే బంధం కూడా ఉంటుంది. చీకటి ఉన్నంత కాలం ఆ భయం నిజమే అనిపిస్తుంది. శరీరం వణుకుతుంది చెమటలు పడతాయి.
(43:41) కానీ వెలుతురు రాగానే అది కేవలం తాడు మాత్రమే అని తెలిసిన మరుక్షణం ఆ భయం మాయమైపోతుంది. తాడు మారలేదు అక్కడ పాము ఎప్పుడూ లేదు కేవలం అజ్ఞానం అనే చీకటి తొలగిపోయింది. మన జీవిత సత్యం కూడా ఇదే. మనలో చాలామంది తమ భయాలను తమ పరిమితులను తమ పేదరికపు ఆలోచనలను తమ వైఫల్యాల కథలను నిజమని నమ్ముతున్నారు కానీ అవన్నీ చీకట్లో చూసిన తాడు లాంటివి మాత్రమే జ్ఞానపు దీపం వెలిగిన రోజున ఆ భయం దానంతటా అదే కనుమరుగైపోతుంది.
(44:23) ఇప్పుడు నేటి కాలానికి ప్రత్యక్షంగా ముడిపడి ఉన్న మరో కథను విందాం. ఉద్యోగాన్వేషణలో నగరానికి వచ్చిన ఒక యువతి ఉండేది. ప్రతి ఇంటర్వ్యూ లోనూ ఆమెకు తిరస్కరణే ఎదురయ్యేది. దాంతో ప్రతిసారి ఆమె కృంగిపోయేది. ఒకరోజు ఆమె గ్రామంలో ఉంటున్న తన నానమ్మతో మాట్లాడింది. నానమ్మ ఇలా చెప్పింది. అమ్మ నేను యవ్వనంలో ఉన్నప్పుడు ఒకసారి మన పొలంలో కరువు వచ్చింది.
(44:56) ఆ ఏడాది పొడవున ఏమీ పండలేదు కానీ నేను మీ తాతయ్య ఓటమిని అంగీకరించలేదు. మేము మట్టిని నిందించలేదు. వర్షాన్ని నిందించలేదు. కేవలం వచ్చే ఏడాది కోసం విత్తనాలను సిద్ధం చేస్తూనే ఉన్నాము. మరుసటి సంవత్సరం ఎంత మంచి పంట పండిందంటే ఊరంతా మా పేరే మారుమోగింది. అమ్మ ఈ తిరస్కరణ కూడా ఒక కరువు కాలం లాంటిదే ఇది ఎప్పటికీ ఇలాగే ఉండదు. విత్తనారు నాటడం మాత్రం ఆపకు ఇది విన్న ఆ యువతికి కొత్త ఉత్తేజం కలిగింది.
(45:33) ఆమె తిరస్కరణను తన గుర్తింపుగా భావించకుండా వచ్చి వెళ్ళిపోయే ఒక ఋతువులా చూడడం ప్రారంభించింది. కొన్ని నెలల తర్వాత ఆమె కళలో కూడా ఊహించని ఉద్యోగం ఆమెకు లభించింది. పరిస్థితులు తాత్కాలికమైనవని చెప్పే అష్టావక్ర గీతలోని అదే బోధనను ఈ కథ మనకు గుర్తు చేస్తుంది. కానీ మీ గుర్తింపు పరిస్థితులతో ముడిపడి ఉంటే దుఃఖం శాశ్వతం అవుతుంది.
(46:02) పరిస్థితిని పరిస్థితిగానే ఉండనివ్వండి. దానిని మీ గుర్తింపుగా మార్చుకోకండి. ఇక్కడ అష్టావక్రగీత మధ్యభాగంలో కనిపించే ఒక అందమైన ఘట్టం ప్రస్తావనకు వస్తుంది. జనక మహారాజు ఇలా అడిగాడు. మునివర్య కొందరు పుట్టుకతోనే జ్ఞానులుగా కనిపిస్తారు మరికొందరు జీవితాంతం దారి తప్పి తిరుగుతూనే ఉంటారు. ఎందుకిలా? దానికి అష్టావక్రుడు ఇలా సమాధానం ఇచ్చాడు. రాజా ఈ వ్యత్యాసం కేవలం అభ్యాసం వల్ల మాత్రమే వస్తుంది.
(46:36) పదే పదే సాధన చేయడం ద్వారా ఒక కళాకారుడి చేతులు ఎలాగైతే నైపుణ్యాన్ని సాధిస్తాయో అలాగే పదే పదే తన నిజ స్వరూపాన్ని గుర్తు చేసుకోవడం ద్వారా మనసు కూడా స్థిరపడుతుంది. ప్రారంభంలో ఇది కష్టంగా అనిపిస్తుంది. పదే పదే మర్చిపోతుంటారు. మళ్ళీ మళ్ళీ ఈ సంసార మోహ మాయలలో చిక్కుకుంటారు. కానీ ఎన్నిసార్లు మర్చిపోయినా అన్ని సార్లు తిరిగి గుర్తు చేసుకునే సాధన చేయండి.
(47:09) క్రమంగా ఈ జ్ఞాపకం ఎంత లోతుగా మారుతుందంటే మర్చిపోవడం అసాధ్యం అవుతుంది. ఈ మాట వింటుంటే నాకు ఒక అందమైన ఉదాహరణ గుర్తుకొస్తుంది. మనం సైకిల్ తొక్కడం నేర్చుకునేటప్పుడు ప్రారంభంలో పదే పదే కింద పడతాము. కానీ ప్రతిసారి లేచి మళ్ళీ ప్రయత్నిస్తాము. ఒకరోజు సైకిల్ తొక్కడం ఎంత సహజం మారుతుందంటే మనం దాని గురించి ఆలోచించాల్సిన అవసరం కూడా ఉండదు. అదేవిధంగా సాక్షిభావంలో ఉండటం మన నిజ స్వరూపాన్ని గుర్తుంచుకోవడం ప్రారంభంలో సాధనను కోరుతుంది.
(47:51) కానీ ఒకరోజు ఇది ఎంత సహజంగా మారుతుందంటే అది మీ సహజ స్వభావంగా మారిపోతుంది. ఇప్పుడు మరొక లోతైన విషయం గురించి మాట్లాడుకుందాం. దీనిని అష్టావక్ర గీతలో అహంకారం కరిగిపోవడం అని వర్ణించారు. అష్టావక్రుడు ఏమంటాడంటే అహంకారం ఉన్నంతకాలం నేను ఇది చేశాను నేను అది సాధించాను అనే ఆలోచన ఉంటుంది. ఎక్కడైతే ఈ ఆలోచన ఉంటుందో అక్కడ వైఫల్యం పట్ల భయం కూడా ఉండిపోతుంది.
(48:26) ఎందుకంటే నేను పొందిత అయితే నేనే కోల్పోగలను కూడా కానీ సమస్తం ఒక గొప్ప శక్తి చేతుల్లో జరుగుతోందని మీరు అర్థం చేసుకున్న రోజున మీరు కేవలం ఒక మాధ్యమం మాత్రమే అని తెలుసుకుంటారు. ఆ రోజున విజయం సాధించామనే గర్వం మాయం అవుతుంది. మరియు అపజయం పాలవుతామనే భయం కూడా పోతుంది. గాలి ఎక్కడికి చేరాలో ఆలోచించకుండా ఎలా వీస్తుందో అలాగే మీరు ఎటువంటి భారం లేకుండా మీ పని మీరు చేసుకుంటూ పోతారు.
(49:00) ఒకప్పుడు ఒక చిత్రకారుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా అందమైన చిత్రాలను గీసేవాడు. ప్రజలు అతనిని చాలా మెచ్చుకునేవారు. కానీ తదుపరి పెయింటింగ్ బాగా రాకపోతే ప్రజలు ఏమంటారో అని అతను ఎప్పుడూ భయపడుతుండేవాడు. ఈ భయం అతన్ని ఎంతగా వేధించిందంటే అతను పెయింటింగ్ వేయడమే మానేసాడు. ఒకరోజు అతని గురువు నువ్వు రంగులు పట్టుకోవడం ఎందుకు మానేసావు అని అడిగాడు.
(49:30) దానికి అతను తన భయాన్ని చెప్పాడు. అప్పుడు గురువు ఇలా అన్నాడు. నాయనా నువ్వు పెయింటింగ్ వేస్తున్నప్పుడు నిజానికి నువ్వు వేయడం లేదు. ఈ సమస్త సృష్టిని సృష్టించిన ఏ శక్తి అయితే ఉందో ఆ శక్తే నీ చేతుల ద్వారా వేయిస్తోంది. నువ్వు కేవలం ఒక మాధ్యమం మాత్రమే నువ్వు ఈ నిజాన్ని అంగీకరించిన రోజున విజయం నీది కాదు అపజయము నీది కాదు నువ్వు నిర్భయంగా అలా ప్రవహిస్తూనే ఉంటావు.
(50:05) ఇది విన్న ఆ చిత్రకారుడి మనసులోని భారం తగ్గింది. అతను మళ్ళీ రంగులు చేతబట్టాడు. ఈసారి అతని పెయింటింగ్స్ లో ఒక కొత్త లోతు కనిపించింది. ఎందుకంటే ఇప్పుడు అతను భయంతో కాకుండా ప్రేమతో వేస్తున్నాడు. అష్టావక్ర గీత మనకు బోధించే సిద్ధాంతం కూడా ఇదే. కర్త అనే భావాన్ని విడిచిపెట్టడమే నిజమైన స్వేచ్ఛ. మీరు కేవలం నిమిత్తమాత్రులం అని తెలుసుకున్నప్పుడు విజయం మిమ్మల్ని ఉప్పొంగేలా చేయదు.
(50:34) అపజయం మిమ్మల్ని క్రుంగదీయదు. ఆ స్థిరత్వమే మీ అతి పెద్ద బలంగా మారుతుంది. ఇప్పుడు దీని గురించి కాస్త లోతుగా పరిశీలిద్దాం. ఒకరోజు జనక మహారాజు చాలా లోతైన ప్రశ్న అడిగాడు. మునివరా నేను శరీరాన్ని కాకపోతే మరణం అంటే ఎందుకు భయం కలుగుతుంది అని అడిగాడు. అష్టావక్రుడు చాలా ప్రశాంతంగా ఇలా బదిలిచ్చాడు. రాజా మరణ భయం ఎందుకు కలుగుతుందంటే నువ్వు నిన్ను శరీరం అని నమ్మావు కాబట్టి కానీ పాత బట్టలు విడిచిపెట్టి కొత్త బట్టలు ఎలా వేసుకుంటామో ఆత్మ కూడా పాత శరీరాన్ని వదిలి కొత్త శరీరాన్ని ధరిస్తుంది.
(51:16) ఎప్పటికీ జన్మించనిది ఎన్నటికీ మరణించదు. భయం అనేది నువ్వు శరీరాన్ని అనే భ్రమ నుండి మాత్రమే పుడుతుంది. ఇది విని సభలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. ఎందుకంటే ఈ ప్రశ్న కేవలం జనక మహారాజుది మాత్రమే కాదు ఇది మనందరి ప్రశ్న. మనమందరం లోలోపల మరణం అంటే భయపడతాము. మరియు ఈ భయమే మన జీవితంలోని ఎన్నో అడుగులను నియంత్రిస్తుంది. భయం కారణంగా మనం సాహసాలు చేయము.
(51:51) భయం కారణంగా మనం నిజం మాట్లాడము. భయం కారణంగా మన కలలను వదులుకుంటాము. కానీ ఒకవేళ మరణ భయమే పూర్తిగా తొలగిపోతే మీరు ఎంత నిర్భయంగా జీవించగలరో ఊహించండి. అష్టావక్ర గీత అందించే అతి పెద్ద బహుమతి ఇదే. మరణ భయం నుండి విముక్తి మరియు ఆ విముక్తితో పాటు జీవితాన్ని జీవించే అసలైన ధైర్యం వస్తుంది. ఇప్పుడు నేను ఇక్కడ ఒక అందమైన సంఘటనను ప్రస్తావించాలనుకుంటున్నాను ఒక సైనికుడు యుద్ధానికి వెళ్ళడానికి వెళ్లే ముందు చాలా భయపడిపోయాడు అతని గురువు అతనికి అష్టావక్ర గీతలోని ఈ బోధనను వినిపించారు. అప్పుడు ఆ సైనికుడు
(52:36) గురువుగారు నేను శరీరాన్ని కాదని నేను అంగీకరిస్తే నేను నిర్లక్ష్యంగా మారిపోనా నా ప్రాణాల పట్ల శ్రద్ధ వహించడం మానేయనా అని అడిగాడు. దానికి గురువుగారు లేదు నాయనా దానికి విరుద్ధంగా జరుగుతుంది. ఎప్పుడైతే మరణభయం ఉండదో అప్పుడు నీ మనసు ప్రశాంతంగా ఉంటుంది. ప్రశాంతమైన మనసు మాత్రమే. యుద్ధంలో సరైన నిర్ణయాలు తీసుకోగలదు.
(53:05) భయంతో కూడిన మనసు తొందరపడుతుంది. తప్పులు చేస్తుంది. నిర్భయమైన మనసు స్పష్టంగా ఆలోచిస్తుంది. సరైన సమయంలో సరైన అడుగు వేస్తుంది అని చెప్పారు. ఇది విన్న తర్వాత ఆ సైనికుడిలో ఒక కొత్త ప్రశాంతత నెలకొంది. మరియు అతను యుద్ధం నుండి విజయవంతంగా తిరిగి వచ్చాడు. కేవలం ప్రాణాలతోనే కాదు విజేతగా కూడా బహుశా మీ జీవితంలో కూడా ఇలాంటి యుద్ధం ఏదో జరుగుతూ ఉండవచ్చు.
(53:37) ఉద్యోగ పరీక్ష అయినా బంధాలలో చిక్కులైనా అనారోగ్యంతో పోరాటమైనా కలను సాకారం చేసుకోవాలనే తపన అయినా భయం మీపై ఆధిపత్యం చెలాయించిన ప్రతిసారి వణుకుతున్న ఆ శరీరం మీరు కాదని గుర్తుంచుకోండి. ఆ వణుకును గమనిస్తున్న చైతన్యం మీరు ఈ వ్యత్యాసాన్ని మీరు ఎంతగా అర్థం చేసుకుంటారో మీ భయం అంతగా తగ్గుతుంది. మరియు మీరు మీ నిర్ణయాలను అంత స్పష్టంగా తీసుకోగలుగుతారు.
(54:09) ఇప్పుడు తరచుగా ప్రజలు అపార్థం చేసుకునే ఒక అంశం గురించి మాట్లాడుకుందాం. ఆత్మజ్ఞానం అంటే ప్రపంచానికి దూరంగా ఉండటం బంధాలకు దూరంగా వెళ్లడం భావాలను అణచివేసుకోవడం అని చాలామంది అనుకుంటారు. కానీ అష్టావక్ర గీత దీనికి పూర్తి విరుద్ధంగా బోధిస్తుంది. జ్ఞాని అంటే భావోద్వేగాల నుండి తప్పించుకునేవాడు కాదని అష్టావక్రుడు చెబుతాడు.
(54:38) జ్ఞాని అంటే భావోద్వేగాల్లో మునిగిపోకుండా వాటిని పూర్తిగా అనుభవించేవాడు. అతను నవ్వినప్పుడు మనస్ఫూర్తిగా నవ్వుతాడు. ఏడ్చినప్పుడు మనస్ఫూర్తిగా ఏడుస్తాడు. కానీ ఇవన్నీ మేఘాల్లా వస్తూ పోతూ ఉంటాయని తన అసలైన ఆకాశం ఎప్పుడు స్పష్టంగా ఉంటుందని అతనికి తెలుసు. ఇది విని ఒకసారి జనక మహారాజు అయితే జ్ఞానికి దుఃఖం కలగదా అతను రాయిలా మారిపోతాడా అని అడిగాడు.
(55:08) దానికి అష్టావక్రుడు నవ్వి లేదు రాజా జ్ఞాని రాయిలా మారడు అతను మరింత సున్నితంగా మారుతాడు అని బదులిచ్చాడు. ఎందుకంటే ఇప్పుడు అతని దుఃఖం భయం నుండి కాకుండా కరుణనుండి కాకుండా కరుణ నుండి పుడుతుంది. కానీ ఇక్కడ తేడా ఏమిటంటే ఆ దుఃఖం అతనిని కుంగదీయదు. బదులుగా అతనిని మరింత లోతైన వ్యక్తిగా మారుస్తుంది. అతను ఏడుస్తాడు కానీ ఆ ఏడుపులో కూడా ఒక ప్రశాంతత దాగి ఉంటుంది.
(55:43) ఎందుకంటే ఈ క్షణం కూడా గడిచిపోతుందని అతనికి తెలుసు ఇప్పుడు మీ హృదయానికి హత్తుకునేలా ఉండే ఒక కథను చెబుతాను వినండి. ఒక తల్లి ఉండేది ఆమె కొడుకు తీవ్ర అనారోగ్యానికి గురయ్యాడు. కోలుకుంటాడన్న ఆశ చాలా తక్కువగా ఉందని వైద్యుడు చెప్పారు. తల్లి ఏడ్చింది చాలా ఏడ్చింది కానీ ఆమె తన కన్నీళ్లను అణచుకోలేదు. అదే సమయంలో ఆమె తన లోపల ఒక లోతైన ప్రశాంతతను కూడా కాపాడుకుంది.
(56:16) ఏది జరిగినా అది తనకంటే గొప్పదైన ఆ దైవశక్తి ఇష్టమే అని ఆమె నమ్మింది. ఆసుపత్రిలోని ప్రతి మూలలోనూ ఆమె ప్రశాంతంగా వైద్యులకు సహాయం చేస్తూనే ఉంది. ఆమె ధైర్యాన్ని కోల్పోలేదు. కానీ ఫలితాన్ని బలవంతంగా తన చేతుల్లోకి తీసుకోవాలని కూడా ప్రయత్నించలేదు. కొన్ని వారాల తర్వాత ఆమె కొడుకు కోలుకున్నాడు. ఇది ఒక అద్భుతం లాంటిదని వైద్యులు కూడా అన్నారు కానీ నిజమైన అద్భుతం ఏమిటంటే తల్లిని కుంగిపోకుండా కాపాడి ప్రతిక్షణం సరైన నిర్ణయం తీసుకునే శక్తిని ఇచ్చిన ఆ ప్రశాంతతే.
(56:56) అష్టావక్రగీత నేర్పించే సాక్షి భావం మరియు భావనల అందమైన కలయిక ఇదే. ఇప్పుడు మనం ఈ భాగంలోని అత్యంత లోతైన విషయాన్ని చేరుకోవాల్సిన సమయం ఆసన్నమైంది. అష్టావక్రుడు రాజైన జనకుడితో చివరిసారిగా మాట్లాడినప్పుడు ఇలా అన్నాడు రాజా నువ్వు దానిని జీవితంలో ఆచరించనంత కాలం ఈ జ్ఞానంంతా కేవలం పదాలుగానే మిగిలిపోతుంది. జ్ఞానానికి పరీక్ష పుస్తకాలలో కాదు జీవితంఅనే మైదానంలో జరుగుతుంది.
(57:32) ఎవరైనా నిన్ను అవమానించినప్పుడు నువ్వు ప్రశాంతంగా ఉండగలిగితే అక్కడ జ్ఞానం ఉన్నట్లు సర్వస్వం కోల్పోయినప్పటికీ నీలోని ప్రశాంతత చెదిరిపోకుండా ఉంటే అక్కడ జ్ఞానం ఉన్నట్లు విజయం వరించినప్పుడు నువ్వు అహంకారంలో మునిగిపోకుండా ఉంటే అక్కడ జ్ఞానం ఉన్నట్లు ఈ జ్ఞానం పుస్తకంలో కాదు నీ ప్రవర్తనలో జీవిస్తుంది. ఇది విని రాజైన జనకుడు తన రాజ్యంలో ఒక కొత్త నియమాన్ని రూపొందించాడు.
(58:04) ప్రతి నిర్ణయం తీసుకునే ముందు ఆయన ఒక క్షణం మౌనంగా కూర్చునేవారు. తనలోని అంతర్గత శాంతితో మమేకమై ఆ తర్వాతే నిర్ణయం తీసుకునేవారు. కొద్ది సంవత్సరాలలోనే ఆయన రాజ్యం ఎంత సుసంపన్నంగా మరియు శాంతియుతంగా మారిందంటే దూరాభారాల నుండి ప్రజలు ఆయన వద్దకు సలహాలు తీసుకోవడానికి రాసాగారు. ఈ శ్రేయస్సు ఏ అద్భుతం వలనో రాలేదు. ఇది అష్టావక్రగీత జనక మహారాజులో మేలుకొల్పిన అంతరంగిక స్థిరత్వానికి బాహ్య ప్రతిబింబం ఇప్పుడు నేను మీకు మళ్ళీ అవే మూడు అడుగులను గుర్తు చేయాలనుకుంటున్నాను కానీ ఈసారి కొంచెం లోతైన పద్ధతిలో మొదటిది ప్రతిరోజు ఉదయం
(58:52) నిద్రలేవగానే మిమ్మల్ని మీరు ప్రశ్నించుకోండి. ఈరోజు నన్ను భారాక్రాంతం చేస్తున్న దేనిని నేను పట్టుకొని కూర్చున్నాను. రెండవది పగటిపూట ఏదైనా కష్ట సమయం ఎదురైనప్పుడు అక్కడే ఆగి ఇలా ప్రశ్నించుకోండి ఇది నా నిజమైన ఉనికిని తాకగలదా మూడవది రాత్రి పడుకునే ముందు మీ రోజులోని ప్రతి సంఘటనను అది మంచిదైనా లేదా చెడ్డదైనా ఒక అతిధిలా సాగనంపండి.
(59:24) నీవు వచ్చావు నీ పని నువ్వు చేశావు ఇప్పుడు వెళ్ళు నేను ప్రశాంతంగా ఉన్నాను అని చెబుతూ సాగనంపండి. నేను ఈ మొత్తం భాగాన్ని ఒకే వాక్యంలో కుదించి చెప్పాలంటే దుఃఖం మీ పరిస్థితుల నుండి కాదు మీరు పట్టుకు వ్రేలాడే విధానం నుండి వస్తుందని చెబుతాను. మీరు ఆ పట్టును విడిచిపెట్టిన రోజే మీ అదృష్టపు తలుపులు తెరుచుకోవడం ప్రారంభం అవుతాయి.
(59:51) ఈ మంత్రాన్ని మీ హృదయంలో స్థిరపరుచుకోండి, నేను సాక్షిని నేను ఈ ఆటలో భాగం కాదు నేను దీనిని చూసేవాడిని ఇప్పుడు మీరే చెప్పండి ఈ రోజు నుండి మీరు కాస్త వదులుకోవాలనుకుంటున్న మీ జీవితంలోని అతి పెద్ద పట్టు ఏమిటి? కామెంట్లలో తప్పకుండా రాయండి. మీ ప్రతి మాట నాకు చాలా ముఖ్యం. ఈ జ్ఞాన ప్రయాణం మీ అంతరంగాన్ని తాకుతున్నట్లయితే ఛానల్ ని సబ్స్క్రైబ్ చేసుకోండి.
(1:00:24) తద్వారా మనం కలిసి ఈ ప్రయాణాన్ని ముందుకు తీసుకువెదాం. ఉపనిషత్తులలో చెప్పబడిన ఒక చిన్న కథ అసలైన సంపద అంటే ఏమిటో మరియు దానిని ఎలా పొందాలో మనకు ఎలా వివరిస్తుందని దాని గురించి మనం తదుపరిసారి మాట్లాడుకుందాం. అప్పటివరకు ఇది గుర్తుంచుకోండి. ఎగిసి పడే అల మీరు కాదు ఎల్లప్పుడూ నిశ్చలంగా ఉండే సముద్రం మీరు గత సారి మనం సముద్రం మరియు అలల గురించి మాట్లాడుకున్నాము.
(1:00:55) ఎగిసిపడే అల మీరు కాదని ఎల్లప్పుడూ స్థిరంగా ఉండే సముద్రం మీరని. ఈరోజు మనం ఆ విషయాన్ని కొంచెం ముందుకు తీసుకువెదాం. ఎందుకంటే అష్టావక్రగీతలోని ఈ జ్ఞానం ఎంత లోతైనదో అంతే ఆచరణాత్మకమైనది కూడా. ఈ జ్ఞానం మిమ్మల్ని అసలైన సంపద నిజమైన బంధాలు మరియు నిజమైన సంతృప్తి వరకు ఎలా తీసుకు వెళుతుందో ఈరోజు నేను మీకు చూపిస్తాను. ఒక ప్రశ్నతో మొదలు పెడదాం.
(1:01:26) చాలా తక్కువ వనరులు ఉన్నప్పటికీ చాలా సంతోషంగా కనిపించే వ్యక్తిని మీరు ఎప్పుడైనా చూశారా? అలాగే అన్ని ఉన్నప్పటికీ ఎప్పుడూ అసంతృప్తితో ఉండే వ్యక్తిని కూడా మీరు ఎప్పుడైనా చూశారా? ఈ వ్యత్యాసం ఎక్కడి నుండి వస్తుంది? ఈ వ్యత్యాసం బాహ్య సంపద నుండి కాకుండా అంతర్గత సంతృప్తి నుండి వస్తుందని అండి వస్తుందని అష్టావక్రగీత చెబుతోంది.
(1:01:55) సంతృప్తి అనేది ఒక పరిస్థితి కాదు. అది ప్రతి క్షణం మనం ఎంచుకోగల ఒక ఎంపిక. అనగనగా ఒక గ్రామంలో ఇద్దరు ఇరుగుపొరుగు వారు ఉండేవారు. ఒకరి పేరు మోహన్ మరొకరి పేరు సోహన్. మోహన్ కి ఒక చిన్న పొలం ఒక చిన్న గుడిసె ఉండేవి. కానీ అతను ప్రతి సాయంత్రం తన కుటుంబంతో కలిసి కూర్చుని భజనలు పాడుతూ నవ్వుతూ ఎంతో సంతృప్తిగా ఉండేవాడు.
(1:02:27) సోహన్ కు ఒక పెద్ద భవనం ఎకరాల కొద్దీ భూమి ఉండేది కానీ అతను ఎప్పుడూ చింతలో మునిగి ఉండేవాడు ఎప్పుడూ ఇంకా సంపాదించాలనే పరుగులాటలో ఉండేవాడు ఒకరోజు సోహన్ మోహన్ ని అడిగాడు నా ఆస్తితో పోలిస్తే నీ దగ్గర ఏమీ లేదు కదా అయినా నువ్వు ఇంత సంతోషంగా ఎలా ఉంటావు అని దానికి మోహన్ చిరునవ్వు నవ్వి ఇలా అన్నాడు సోదరా నీ దగ్గర ఉన్నవాటిని నువ్వు లెక్క పెట్టుకుంటూ ఇంకా కావాలని ఆశపడతావు కానీ నేనోసపడతావు కానీ నేను నా దగ్గర ఉన్నదానితోనే జీవిస్తాను.
(1:03:07) ఇంకా కావాలనే కోరిక నాకు లేదు. మన ఇద్దరి మధ్య ఉన్న తేడా ఇదే ఇది విని సోహన్ తీవ్ర దిగ్బ్రాంతికి గురయ్యాడు. ఎందుకంటే ఆ మాట అతని అంతరాత్మను తాకింది. తన పెద్ద భవనం ఆస్తిపాస్తిలో మోహన్ కు ఆ చిన్న గుడిసెలో లభించినంత మనశశాంతిని తనకు ఎప్పటికీ ఇవ్వలేవని అతను గ్రహించాడు. అష్టావక్రగీత పదే పదే చెప్పే సత్యం ఇదే. నిజమైన సంపద బయట లేదు. మన లోపలే ఉంది.
(1:03:40) ఏ రోజైతే మీరు ఈ సత్యాన్ని మీ జీవితంలో ఆచరణలో పెడతారో అప్పటినుండి మీ ప్రతి పరిస్థితి దానంతటా అదే తేలికగా అనిపించడం మొదలవుతుంది. ఆగండి అష్టావక్రుడు జనక మహారాజుతో చెప్పిన ఒక చాలా లోతైన విషయం ఇక్కడ గుర్తుకొస్తుంది. ఆయన ఇలా అన్నారు. రాజా సంతృప్తిగా ఉన్నవాడే నిజమైన ధనవంతుడు అసంతృప్తితో ఉన్నవాడు ఎంత ధనం సంపాదించినా లోపల దరిద్రుడుగానే మిగిలిపోతాడు.
(1:04:10) ఇది విన్న జనక మహారాజు కానీ మునివర్య నేను సంతృప్తి చెందితే ఇక ముందుకు సాగడానికి ప్రయత్నించడం మానేయనా సంతృప్తి అనేది బద్ధకంగా మారిపోదా అని అడిగాడు. అష్టావక్రుడు దీనికి చాలా అద్భుతమైన సమాధానం ఇచ్చారు. ఆయన ఇలా అన్నారు. రాజా సంతృప్తికి మరియు ప్రయత్నానికి మధ్య ఎలాంటి విరోధం లేదు. నువ్వు సంతృప్తిగా ఉంటూనే పూర్తి అంకిత భావంతో నీ కర్మను చేయవచ్చు.
(1:04:41) తేడా ఏమిటంటే నువ్వు అసంతృప్తితో ప్రేరేపించబడి పని చేసినప్పుడు ఆ పని భయం మరియు ఆందోళనలతో నిండి ఉంటుంది. కానీ నువ్వు సంతృప్తితో నిండి పని చేసినప్పుడు ఆ పని ప్రేమ మరియు ఆనందం తో నిండి ఉంటుంది. మరియు అలాంటి పని మరింత లోతైన శాశ్వతమైన ఫలితాన్ని ఇస్తుంది. ఇప్పుడు ఈ సిద్ధాంతాన్ని మరింత స్పష్టంగా వివరించే మరో కథ వైపు వెళ్దాం. ఒక నగరంలో ఒక డాక్టర్ ఉండేవారు ఆయన చాలా ప్రసిద్ధి చెందినవారు ఆయన క్లినిక్ ఎప్పుడు రద్దీగా ఉండేది కానీ నగరంలో ఒక కొత్త ఆసుపత్రి చైన్ ప్రారంభమై ప్రజలు అక్కడికి వెళ్ళడం మొదలుపెట్టిన ఒక సమయం వచ్చింది. దాంతో డాక్టర్ గారి క్లినిక్ లో
(1:05:25) రోగుల సంఖ్య తగ్గడం ప్రారంభమయింది. ఆయన స్నేహితులలో ఒకరు మీకు ఆందోళనగా లేదా అని అడిగారు. దానికి డాక్టర్ గారు నవ్వి ఇలా అన్నారు. నేను ఎక్కువమంది రోగులను చూడాలని వైద్యవృత్తిని ఎంచుకోలేదు. ప్రజలకు సేవ చేయాలనే ఉద్దేశంతోనే దీనిని ఎంచుకున్నాను. ఈరోజు తక్కువ మంది రోగులు వస్తే నేను వారికి ఉలు వస్తే నేను వారికి మరింత ఎక్కువ సమయం నేను వారికి మరింత ఎక్కువ సమయం మరింత శ్రద్ధ ఇవ్వగలను.
(1:05:58) ఇది నాకు మరింత మంచిదే కదా. సంఖ్యల మీద కాకుండా సేవా భావం మీద దృష్టి పెట్టిన పెట్టినప్పుడు మన పనిలో ఒక అద్భుతమైన సానుకూల శక్తి తోడవుతుంది. సరిగ్గా అదే జరిగింది. కొద్ది నెలల తర్వాత ఆయన క్లినిక్ లో రోగులకు అందించే నాణ్యమైన వైద్య సంరక్షణ గురించి మరింత మంచిదే కదా. కొద్ది నెలల తర్వాత ఆయన క్లినిక్ లో రోగులకు అందించే నాణ్యమైన వైద్య సంరక్షణ గురించి ఊరంతా చర్చించుకోవడం మొదలయింది.
(1:06:29) అలాగే నెమ్మదిగా మళ్ళీ రోగుల సంఖ్య పెరగడం ప్రారంభమైంది. ఈసారి మునుపటి కంటే ఇంకా ఎక్కువ మంది రాసాగారు ఫలితం గురించి ఆందోళన చెందకుండా మీరు మీ పని యొక్క అసలు లక్ష్యానికి కట్టుబడి ఉన్నప్పుడు అదృష్టం దానంతట అదే దారి చూపుతుందని ఈ కథ తెలియజేస్తుంది. ఇప్పుడు అష్టావక్రగీతలో మౌనం యొక్క శక్తిగా చెప్పబడిన మరో లోతైన విషయం గురించి మాట్లాడుకుందాం.
(1:06:58) గాలి లేని చోట దీపపు కాంతి వనకకుండా ఆరిపోకుండా స్థిరంగా ఎలా వెలుగుతూ ఉంటుందో ఒక జ్ఞాని మనసు కూడా అంతే ప్రశాంతంగా ఉంటుందని అష్టావక్రుడు చెబుతారు. ఈ మౌనం అంటే బయటకు నిశశబ్దంగా ఉండటం కాదు ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి ఆలోచిస్తూ ఏదో ఒకటి కోరుకుంటూ ఉంటూ ఉండే లోపలి ఆందోళన ప్రశాంతంగా మారడమే ఈ మౌనం. ఒకసారి ఒక శిష్యుడు తన గురువు దగ్గరికి వెళ్లి గురువుగారు నా మనసు ఎప్పుడూ ప్రశాంతంగా ఉండదు ఎల్లప్పుడూ ఏదో ఒకటి ఆలోచిస్తూనే ఉంటుంది అని అన్నాడు.
(1:07:38) దీన్ని ఎలా ఆపాలో నాకు చెప్పండి గురువుగారు చిరునవ్వు నవ్వి నాయనా నదిని ఆపడానికి ప్రయత్నించకు కేవలం ఒడ్డున కూర్చుని అది ప్రవహించడాన్ని గమనించు అని అన్నారు. శిష్యుడు దీని అర్థం ఏమిటి? అని అడిగాడు. గురువు ఇలా వివరించారు నీ ఆలోచనలు నదిలా ప్రవహిస్తూనే ఉంటాయి. అది వాటి స్వభావం. నీ పని ఆలోచనలను ఆపడం కాదు కొంచెం వెనక్కి తగ్గి అవి ప్రవహించడాన్ని చూడటమే.
(1:08:12) నువ్వు కేవలం చూసేవాడిగా మారిన రోజున ఆలోచనల గోల నిన్ను ఇబ్బంది పెట్టడం ఆగిపోతుంది. అవి ప్రవహిస్తున్నప్పటికీ. శిష్యుడు ఈ సాధన మొదలు పెట్టాడు. మొదట్లో ఇది చాలా కష్టంగా అనిపించింది. మనసు పదే పదే పరుగెత్తేది కానీ అతను మళ్ళీ మళ్ళీ సాక్షి భావానికి తిరిగి వచ్చేవాడు. కొన్ని నెలల సాధన తర్వాత తన మనసు ఇంతకుముందులా అశాంతిగా ఉండటం లేదని అతను గ్రహించాడు.
(1:08:44) అతని నిర్ణయాలు మునుపటి కంటే స్పష్టంగా మారసాగాయి. అతని సంబంధాలు మునుపటి కంటే లోతుగా మారాయి. ఎందుకంటే ఇప్పుడు అతను పూర్తిగా అక్కడే ఉంటూ మనుషులతో మాట్లాడేవాడు. సగం మనసు ఇంకెక్కడో సంచరిస్తూ ఉండేది కాదు. అష్టావక్ర గీత మనకు నేర్పే మౌనం ఇదే. ఇది ఏదో గుహలోకి వెళ్లి నిశ్శబ్దంగా కూర్చునే మౌనం కాదు. ఇది జనంలో ఉన్నప్పటికీ అంతర్గత శాంతిని కాపాడుకునే మౌనం.
(1:09:22) మీ పనిలో, మీ సంభాషణలలో, మీ నిర్ణయాలలో లోతును నింపే మౌనం ఇది. ఇప్పుడు ఇక్కడ జనం తరచూ మరిచిపోయే ఒక అత్యంత హృదయ స్పర్శకమైన ఘట్టం వస్తుంది. ఒకసారి జనక మహారాజు అష్టావక్రుడిని ఇలా అడిగాడు. మునివరా అంతా చైతన్య లీల అయితే మరి బంధాలకు ఉన్న ప్రాముఖ్యత ఏమిటి నేను నా భార్య నా పిల్లలు నా ప్రజల మీద మమకారాన్ని విడిచిపెట్టాలా అష్టావక్రుడు ఎంతో ప్రేమగా ఇలా అన్నాడు లేదు రాజా బంధాలను విడిచిపెట్టకూడదు.
(1:09:59) బంధాల్లో చిక్కుకుపోవటాన్ని మాత్రమే విడిచిపెట్టాలి. వ్యామోహం అంటే ఇతరుల సుఖ దుఃఖాలను నీ గుర్తింపుగా చేసుకోవటం ఎంతగా అంటే వారు లేకుండా నీ ఉనికి అసంపూర్ణంగా అనిపించేలా కానీ ప్రేమ నిజమైన ప్రేమ నువ్వు నీలో పరిపూర్ణంగా ఉన్నప్పుడే పుడుతుంది. ఆపై ఆ పరిపూర్ణత నుండి ఇతరులకు ప్రేమను పంచుతావు.
(1:10:30) ఎలాంటి శరతులు ఎలాంటి అంచనాలు లేకుండా ఇది విన్న జనక మహారాజు కళ్ళలో ఒక కొత్త మెరుపు వచ్చింది. ఆయన ఇలా అన్నాడు అంటే నేడు నా లోపల ఎంత స్థిరంగా ఉంటే నా కుటుంబానికి అంత మెరుగైన ప్రేమను ఇవ్వగలను అని దీని అర్థమా అష్టావక్రుడు చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాడు ఖచ్చితంగా రాజా ఒక ఖాళీ కుండతో మీరు మరో కుండను నింపలేరు. ముందు మిమ్మల్ని మీరు నింపుకోండి ఆ తర్వాత ఆ నిండుదనం దానంతటా అదే ప్రవహించి ఇతరులకు చేరుతుంది. ఇదే నిజమైన బంధాలకు పునాది.
(1:11:07) ఇప్పుడు నేను మీలో చాలామందికి హత్తుకునే ఒక సాధారణ సమస్య గురించి మాట్లాడాలనుకుంటున్నాను. మనం ఇతరుల నుండి మన సంతోషాన్ని ఆశించడం వల్లే తరుచుగా మన సంబంధాలలో బాధపడుతుంటాము. నా భర్త నన్ను అర్థం చేసుకుంటే నేను సంతోషంగా ఉంటానని మనం అనుకుంటాము. నా పిల్లలు నా మాట వింటే నేను సంతోషంగా ఉంటానని అనుకుంటాము.
(1:11:33) నా స్నేహితులు నాకు అండగా ఉంటే నేను సంతృప్తి చెందుతాను అనుకుంటాము. కానీ ఈ సంతోషాన్ని బయట వెతకడం అంటే మనల్ని మనం బలహీన పరుచుకోవడమే అని అష్టావక్రగీత చెబుతోంది. ఏ రోజైతే మీ సంతోషానికి మూలాన్ని మీలో మీరు కనుకుంటారో ఆ రోజున సంబంధాలు భారంగా కాకుండా ఆనందానికి మాధ్యమంగా మారుతాయి. ఇప్పుడు ఈ విషయానికి మరింత లోతును ఇచ్చే మరో కథను విందాం. ఒక భార్యా భర్తలు ఉండేవారు వారి వివాహం జరిగి 20 ఏళ్ళ అయింది కానీ వారి మధ్య తరుచుగా గొడవలు జరుగుతుండేవి.
(1:12:14) భర్త తనకు సమయం కేటాయించడం లేదని భార్య ఎప్పుడూ ఫిర్యాదు చేసేది. తన కష్టాన్ని భార్య గుర్తించడం లేదని భర్త ఎప్పుడూ అనేవాడు. ఒకరోజు వారిద్దరూ ఒక సాధువు దగ్గరకు వెళ్ళారు సాధువు వారి మాటలు విని మీలో మీరు కనుగొనలేని దానినే మీరిద్దరు ఒకరినొకరు అడుగుతున్నారు అని అన్నాడు. ఏ రోజైతే మీ శాంతి కోసం ఇతరులపై ఆధారపడటం మానేస్తారో ఆ రోజున మీ డిమాండ్లు కూడా తగ్గుతాయి.
(1:12:47) డిమాండ్లు తగ్గినప్పుడు ఫిర్యాదులు కూడా తగ్గుతాయి. ఆ భార్య భర్తలు ఈ సలహాను తీవ్రంగా పరిగణించారు. ఇద్దరు విడివిడిగా తమ అంతర్గత శాంతి కోసం కృషి చేయడం ప్రారంభించారు. ప్రతి రోజు ఉదయం కొద్దిసేపు ధ్యానం కొద్దిసేపు మౌనం కొంత ఆత్మ పరిశీలన చేసుకునేవారు. వారు ఒకరినొకరు అడుగుతున్నది ఇప్పుడు తమలోనే దొరకడం ప్రారంభించిందని నెమ్మదిగా వారు గ్రహించారు.
(1:13:14) వారు ఒకరినొకరు అడుగుతున్నది నది ఇప్పుడు తమలోనే దొరకడం ప్రారంభించిందని నెమ్మదిగానని నెమ్మదిగా వారు గ్రహించారు. ఒకరిపై ఆధారపడటం తగ్గినప్పుడు వారి మధ్య ఉన్న అసలైన ప్రేమ బయటకు రావడం మొదలయింది. వారు అడగటం మానేసినప్పుడు ఒక విచిత్రం జరిగింది. వారు ఒకరికొకరు మునుపటి కంటే ఎక్కువ ప్రేమను మరియు సమయాన్ని ఇవ్వడం ప్రారంభించారు. జరిగింది.
(1:13:45) వారు ఒకరికొకరు మునుపటి కంటే ఎక్కువ ప్రేమను కువ ప్రేమను మరియు సమయాన్ని ఇవ్వడం ప్రారంభించారు. ఎందుకంటే ఇప్పుడు ఆ ప్రేమ అవసరం నుండి కాకుండా సమృద్ధి నుండి ప్రవహిస్తోంది. ఆత్మజ్ఞాన అన్వేషణలో ఎంత లోతుగా వర్తిస్తుందో సంబంధాలలో కూడా అంతే లోతుగా వర్తించే అస్తావక్రగీత సిద్ధాంతం ఇదే. కానీ ఆ తర్వాత జనక మహారాజు అడిగిన ప్రశ్న సభ మొత్తాన్ని కదిలించింది.
(1:14:17) జనక మహారాజు ఇలా అడిగాడు మునివర్య నేను నా లోపల ఎంత సంపూర్ణంగా మారిపోతానంటే నాకు ఏ వస్తువు పైన అవసరం లేనప్పుడు నేను జీవితం పట్ల ఉదాసీనంగా నిరాసక్తంగా మారిపోనా నేను ఏదైనా చేయాలనే కోరికను కోల్పోనా? ఈ ప్రశ్న చాలా లోతైనది ఎందుకంటే ఇదే భయం చాలామందిని ఆధ్యాత్మికతకు దూరంగా ఉంచుతుంది. జ్ఞానం పొందిన తర్వాత బహుశా జీవితం పట్ల ఉత్సాహం ముగిసిపోతుందేమో అని ఆలోచించి వారు భయపడతారు.
(1:14:57) అష్టావక్రుడు దీనికి చాలా అందమైన సమాధానం ఇచ్చాడు. ఆయన ఇలా అన్నాడు రాజా ఉదాసీనతకు మరియు సాక్షి భావానికి ఆకాశానికి భూమికి ఉన్నంత తేడా ఉంది. ఉదాసీనంగా ఉండే వ్యక్తి జీవితం నుండి పారిపోతాడు. ఎందుకంటే అతనికి దుఃఖం అంటే భయం కానీ సాక్షి భావంతో ఉండే వ్యక్తి జీవితంలో పూర్తిగా లీనమవుతాడు. ఎందుకంటే అతనికి ఇక దుఃఖం అనే భయం ఉండదు.
(1:15:30) అతను ప్రతి పనిని పూర్తి ఉత్సాహంతో చేస్తాడు. ఓడిపోతే ఏమవుతుందో అని ఆలోచించకుండా ఒక బిడ్డ ఆటను ఎంత లేనమై ఆడుతాడో అచ్చం అలాగే ఆస్వాదిస్తూ చేస్తాడు. ఈ స్వేచ్ఛాయుతమైన ఉత్సాహమే నిజమైన సృజనాత్మకతకు జన్మనిస్తుంది. ఇది సరికొత్త అవకాశాల తలుపులను తెరుస్తుంది. ఎందుకంటే అతి పెద్ద రోగమైన భయం ఇప్పుడు తొలగిపోయింది. నీ లోపల ఎంత ఖాళీగా ఉండా ఉంటే జీవితంలో నీకోసం అన్నే అవకాశాలు నిండి ఉంటాయి.
(1:16:08) ఈ మాటలు విన్న జనక మహారాజు అవగాహనలో ఒక కొత్త కోణం తెరుచుకుంది. ఆత్మజ్ఞానం అంటే జీవితం నుండి పారిపోవటం కాదు జీవితంలో పూర్తిగా లేనమయ్యే కల అని ఆయన గ్రహించాడు. ఆ క్షణంలోనే జనక మహారాజు తన రాజ్యంలో కొత్త కొత్త పథకాలను ప్రారంభించాడు. కొత్త దేవాలయాలను నిర్మించాడు. నూతన విద్యా వ్యవస్థను స్థాపించాడు. ఇదంతా ఏ భయంతోనో లేదా అహంకారంతోనో చేసింది కాదు.
(1:16:40) తన లోపలి సంపూర్ణత్వం ఇప్పుడు బయటకు ప్రవహించి ఒక సృజనాత్మక రూపాన్ని సంతరించుకుంది. ఇప్పుడు నేను మీకు నేను మీకు ఒక మూడు విషయాలు చెప్పాలనుకుంటున్నాను. వాటిని మీరు ఈ రోజు నుండే మీ సంబంధాలలో మరియు మీ పనిలో అన్వయించుకోవచ్చు. మొదటి విషయం మీరు ఎవరి నుండైనా ఏదైనా ఆశించినప్పుడు ఒక్క క్షణం ఆగి మిమ్మల్ని మీరే ప్రశ్నించుకోండి.
(1:17:08) నా లోపలి వెలితిని పూడ్చుకోవటానికి నేను దీనిని కోరుకుంటున్నానా లేక ఇది నిజంగా అవసరమా అని రెండవ విషయం ప్రతిరోజు కనీసం ఒక్కసారైనా ఎలాంటి కారణం లేకుండా మీ ఆత్మీయుల పట్ల ప్రేమను వ్యక్తపరచండి. మీ లోపల ప్రేమ ఉంది కాబట్టే అలా చేయండి. వారి నుండి మీకు ఏదో తిరిగి కావాలని కాదు. మూడవ విషయం మీ పని బాగా జరుగుతున్నప్పుడు ఆ విజయాన్ని మీ సొంతం చేసుకోకండి.
(1:17:38) దానిని ఆ మహాశక్తికి అంకితం చేయండి. దీనివల్ల మీలో ఒక తేలికపాటి భావం ఏర్పడుతుంది. అది మీరు నిరంతరం ముందుకు సాగడానికి శక్తిని ఇస్తుంది. ఈ భాగాన్నింతటినీ నేను ఒకే వాక్యంలో చెప్పాలంటే మీ లాకర్ లో ఉన్నది అసలైన సంపద కాదని నేను చెబుతాను. మీలో ఉండే సంతృప్తే అసలైన సంపద. మీరు ఆ సంతృప్తిని తెలుసుకున్న రోజున బయట ఉన్న ప్రతి ఒక్కటి దానంతటా అదే అందంగా కనిపించడం మొదలవుతుంది.
(1:18:16) ఈ మంత్రాన్ని మీ మనసులో నిలుపుకోండి నేను పరిపూర్ణుడిని నేను ఏదీ నిరూపించుకోవాల్సిన అవసరం లేదు నేను దేనినో పొంది పరిపూర్ణం కావాల్సిన పని లేదు. నేను ఇప్పటికే పరిపూర్ణుడిని ఇప్పుడు మీరే చెప్పండి ఈ రోజు నుండి మీరు మీ జీవితంలో ఆశకు బదులుగా ప్రేమను చూపించడం ప్రారంభించాలన్న ప్రారంభించాలనుకుంటున్న సంబంధం ఏది? కామెంట్స్ లో తప్పకుండా రాయండి.
(1:18:50) మీ ప్రతి మాట ఈ ప్రయాణాన్ని మరింత లోతుగా చేస్తుంది. ఈ జ్ఞానం మీ హృదయాన్ని తాకినట్లయితే ఛానల్ ని సబ్స్క్రైబ్ చేసుకోండి. తద్వారా మనం ఈ ప్రయాణాన్ని కలిసి ముందుకు తీసుకు వెళ్తాము. తరువాతి భాగంలో దుఃఖం నుండి విముక్తి ఎక్కడ దొరుకుతుందో బుద్ధుడు ఒక శోకతప్త తల్లికి ఎలా బోధించాడో మనం మాట్లాడుకుందాం. ప్రవహిస్తూనే ఉంటావు. ఇది విన్న ఆ చిత్రకారుడి మనసులోని భారం తగ్గింది. అతను మళ్ళీ రంగులు చేతబట్టాడు.
(1:19:21) ఈసారి అతని పెయింటింగ్స్ లో ఒక కొత్త లోతు కనిపించింది. ఎందుకంటే ఇప్పుడు అతను భయం తో కాకుండా ప్రేమతో వేస్తున్నాడు. అష్టావక్రగీత మనకు బోధించే సిద్ధాంతం కూడా ఇదే. కర్త అనే భావాన్ని విడిచిపెట్టడమే నిజమైన స్వేచ్ఛ. మీరు కేవలం నిమిత్త మాత్రులం అని తెలుసుకున్నప్పుడు విజయం మిమ్మల్ని ఉప్పొంగేలా చేయదు. అపజయం మిమ్మల్ని కృంగదీయదు.
(1:19:49) ఆ స్థిరత్వమే మీ అతి పెద్ద బలంగా మారుతుంది. ఇప్పుడు దీని గురించి కాస్త లోతుగా పరిశీలిద్దాం. ఒకరోజు జనక మహారాజు చాలా లోతైన ప్రశ్న అడిగాడు. మునివరా నేను శరీరాన్ని కాకపోతే మరణం అంటే ఎందుకు భయం కలుగుతుంది అని అడిగాడు. అష్టావక్రుడు చాలా ప్రశాంతంగా ఇలా బదిలిచ్చాడు. రాజా మరణ భయం ఎందుకు కలుగుతుందంటే నువ్వు నిన్ను శరీరం అని నమ్మావు కాబట్టి కానీ పాత బట్టలు విడిచిపెట్టి కొత్త బట్టలు ఎలా వేసుకుంటామో ఆత్మ కూడా పాత శరీరాన్ని వదిలి కొత్త శరీరాన్ని ధరిస్తుంది.
(1:20:30) ఎప్పటికీ జన్మించనిది ఎన్నటికీ మరణించదు. భయం అనేది నువ్వు శరీరాన్ని అనే భ్రమ నుండి మాత్రమే పుడుతుంది. మిమ్మల్ని సంపూర్ణులను చేస్తాయని మీరు ఆరాటపడుతున్నారో అవన్నీ ఎడారిలో కనిపించే ఎండమావి లాంటివే. బయట వెతికినంత కాలం ఈ మనసు దాహం ఎప్పటికీ తీరదు. కానీ ఎప్పుడైతే మీరు ఆ పరుగును ఆపి మీ లోపలికి ప్రయాణిస్తారో అప్పుడు మీరు గ్రహించే అతి పెద్ద సత్యం ఏమిటంటే మీరు వెతుకుతున్న గమ్యం మీరే.
(1:21:03) ఆ గమ్యం వైపు సాగుతున్న ప్రయాణికుడు మీరే మీలో ఎలాంటి వెలితి లేదు మీరు పుట్టుకతోనే పరిపూర్ణులు ఈ నిజాన్ని హృదయపూర్వకంగా అంగీకరించిన మరుక్షణం జీవితం ఒక కఠినమైన పోరాటంలా కాకుండా ఒక అందమైన లీలలా మారుతుంది. విజయం మీ తలుపు తట్టినప్పుడు మీలో అహంకారం మొలకెత్తదు. అలాగే అపజయం ఎదురైనప్పుడు మీ ధైర్యం సడలదు. ఎందుకంటే ఆడుతున్నది మీరు కాదు కేవలం ఆ జరుగుతున్న ఆటను అత్యంత ప్రశాంతంగా చూస్తున్న ప్రాక్షకుడిగా ఒక నిశ్చలమైన సాక్షిగా మీరు మారిపోతారు మనం ప్రతిక్షణం మోస్తున్న ఆ అదృశ్య భారాన్ని దించేయండి. ఈ విశాలమైన సృష్టిలో
(1:21:50) గాలి ఎలాగైతే స్వేచ్ఛగా ఎవరికీ బందీ కాకుండా వీస్తుందో నది ఎలాగైతే అడ్డంకులను దాటుకుంటూ సముద్రం వైపు ప్రవహిస్తుందో మీ జీవితం కూడా అలాగే భయ రహితంగా నిర్మలంగా ముందుకు సాగుతుంది. మిమ్మల్ని ఎవరైనా నిందించినప్పుడు ఆ మాటలు మీ శరీరానికి మీ అహంకారానికి తగిలిన మీ అసలైన ఉనికిని ఆ స్వచ్ఛమైన ఆత్మను అవి ఏ మాత్రం తాకలేవు. మీరు పట్టుకు వ్రేలాడుతున్న ప్రతి భారాన్ని ప్రతి ఆందోళనను ప్రవహించే నదిలో వదిలేసిన ఎండుటాకులా వదిలేయండి.
(1:22:32) మీ చేతులు ఎంత ఖాళీగా ఉంటే ఈ అనంత విశ్వం మీకు అంతకంటే గొప్ప బహుమతులను అందించడానికి సిద్ధంగా ఉంటుంది. మనలోని అసంతృప్తే మనల్ని దరిద్రులము చేస్తుంది. కానీ మనలోని ఆత్మజ్ఞానం ఆ నిశ్చలమైన మౌనం మనల్ని ఈ జగత్తుకే రాజును చేస్తుంది. తదుపరిసారి మనం కలుసుకున్నప్పుడు దుఃఖం యొక్క మూలాన్ని దాని నుండి శాశ్వత విముక్తి పొందే మార్గాన్ని గౌతమ బుద్ధుడు ఒక శోకతప్త కన్నతల్లికి ఎలా బోధించాడో తెలుసుకుందాం.
(1:23:11) ఆ అద్భుతమైన కథ మీ గుండెల్లో గూడెల్లో గూడు కట్టుకున్న ప్రతి బాధను కడిగేసి జీవితం పట్ల ఒక కొత్త వెలుగును కొత్త దృక్పదా దృక్పదాన్ని నింపుతుంది. అంతవరకు గడిచిన రోజంతటిని ఒక అందమైన జ్ఞాపకంలా వదిలేసి ప్రశాంతంగా ఉండండి. మీ మనసులో మెదులుతున్న ఆఖరి చింతను కూడా ఆ దైవానికి లేదా ఈ అనంత సృష్టికి అప్పగించండి. నిశ్చింతగా దీర్ఘంగా శ్వాస పీల్చుకోండి.
(1:23:44) మళ్ళీ మళ్ళీ గుర్తుంచుకోండి. ఈ ప్రపంచంలో మీరు సాధించాల్సింది నిరూపించుకోవాల్సింది ఏమీ లేదు. మీరు ఒక స్వచ్ఛమైన ఆకారం లేని ఎప్పటికీ మరణం లేని చైతన్యం. మీరు ఎప్పటికీ ప్రశాంతంగా ఆనందంగా మరియు సంపూర్ణంగా ఉండాలని మనస్ఫూర్తిగా కోరుకుంటూ ఈ అద్భుతమైన జ్ఞాన ప్రయాణంలో నాతో పాటు నడిచినందుకు మీకు నా హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు శుభరాత్రి సర్వేజనాః సుఖినోభవంతు. గారు