లోకులు ఏమనుకుంటారో అని భయపడుతున్నావా? అష్టావక్రుని సత్యం | Ashtavakra Gita in Telugu
Author Name:Telugu Box Stories
Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@telugubox_stories
Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=3QQEKvhzmQU
Title: లోకులు ఏమనుకుంటారో అని భయపడుతున్నావా? అష్టావక్రుని సత్యం | Ashtavakra Gita in Telugu
Author Name: Telugu Box Stories
Description: లోకులు ఏమనుకుంటారో అని భయపడుతున్నావా? అష్టావక్రుని సత్యం | Ashtavakra Gita in Telugu
నమస్కారం మిత్రులారా!
మనం ఎప్పుడూ "సమాజం ఏమనుకుంటుందో?", "నలుగురు ఏమనుకుంటారో?" అనే భయంతో మనకు నచ్చిన జీవితాన్ని జీవించలేకపోతుంటాం. ఈ వీడియోలో, అష్టావక్ర మహా ముని చెప్పిన గొప్ప సత్యాలను, మరియు ఇతరుల అభిప్రాయాల నుండి మనల్ని మనం ఎలా విడిపించుకోవాలో వివరంగా తెలుసుకుందాం. అష్టావక్ర గీతలోని ఈ అద్భుతమైన జీవిత సత్యాలు మీలో ఆత్మవిశ్వాసాన్ని నింపుతాయి. మీకు ఎదురయ్యే మానసిక ఒత్తిడిని దూరం చేసి, ప్రశాంతమైన జీవితాన్ని ఎలా గడపాలో ఈ వీడియోలో స్పష్టంగా వివరించబడింది.ఈ వీడియోలో మీరు తెలుసుకునే ముఖ్య అంశాలు:
👉 లోకులు ఏమనుకుంటారో అనే భయాన్ని ఎలా జయించాలి?
👉 అష్టావక్రుని బోధనలు మరియు జీవిత సత్యాలు.
👉 సమాజం యొక్క జడ్జిమెంట్స్ (Judgements) నుండి ఎలా బయటపడాలి?
👉 మానసిక ప్రశాంతతను మరియు ఆత్మవిశ్వాసాన్ని ఎలా పొందాలి?
ఈ వీడియో మీకు నచ్చితే తప్పకుండా LIKE చేయండి, మీ మిత్రులతో SHARE చేయండి మరియు ఇలాంటి మరిన్ని స్ఫూర్తిదాయకమైన వీడియోల కోసం మన ఛానెల్‌ను SUBSCRIBE చేసుకోండి.
Transcript:
(00:00) ఈ లోకంలో అత్యంత ప్రమాదకరమైన జైలు ఏది అని ఎవరైనా అడిగితే రాతి గోడలతో కట్టిన బంధికానా అని మీరు అనుకోవచ్చు కానీ కాదు ఈ సృష్టిలోనే అత్యంత భయంకరమైన కారాగారం నాలుగు మంది నా గురించి ఏమనుకుంటారో అనే భయం ఈ యొక్క అదృశ్యమైన ఆలోచన వల్ల ఈ భూమి మీద ఎన్ని కోట్ల మంది కలలు సమాధి అయిపోయాయో తెలుసా? ఇతరులు ఏమనుకుంటారో అనే భయంతో మనకు నచ్చని చదువులు చదివాం.
(00:32) ఇతరులు మెచ్చుకుంటారని మనసు చంపుకుని బంధాలను మోసాం. పరువు పేరుతో సమాజం గీసిన గీతలను దాటలేక బ్రతికుండగానే మన ప్రాణాన్ని మన నిజమైన ఆనందాన్ని బలిపెట్టాం. నిజం చెప్పండి. మీరు జీవిస్తున్న ఈ జీవితం నిజంగా మీ సొంత ఆలోచనలతో నడుస్తోందా? లేక లోకులు ఏమనుకుంటారో అని భయపడుతూ సమాజం ఆశించే ఒక అబద్ధపు పాత్రను మీరు తెరపై నటిస్తున్నారా? ఒక సంధ్యా సమయంలో మహారాజైన జనకుడు తన నిండు రాజసభ నుండి నిష్క్రమించి నేరుగా అష్టావక్ర మహర్షి పర్ణశాలకు చేరుకున్నాడు.
(01:11) జనకుని తలపై వజ్రాలు పొదిగిన కిరీటం ఉంది. ఒంటినిండా రాజ వస్త్రాలు ఉన్నాయి. కానీ ఆయన ముఖంలో అలసట మనసులో ఒక అంతులేని అశాంతి స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆయన అష్టావక్రుడిని చిరునవ్వుతో చూస్తూ రాజా సమస్త సామ్రాజ్యానికే అధిపతివి అయినా నీ కళ్ళల్లో ఇంతటి బానిసత్వం ఎందుకు కనిపిస్తోంది ఏ బంధనాలు నిన్ను ఇంతగా ఊపిరాడకుండా చేస్తున్నాయి అని అడిగాడు జనకుడు గొంతు పూడుకుపోతుండగా ఇలా అన్నాడు గురుదేవా నా సామ్రాజ్యాన్ని శాసించే శక్తి నాకుంది కానీ నన్ను చూసి లోకులు ఏమనుకుంటారో అనే భయం నన్ను నిరంతరం శాసిస్తోంది నేనుఏ ఏ నిర్ణయం తీసుకున్నా నా బంధువులు నన్ను తప్పు పడతారేమో నా
(01:54) మంత్రులు నన్ను విమర్శిస్తారేమో నా ప్రజలు నన్ను చేతకాని వాడిగా చూస్తారేమో అనే భయంతో నా నిజమైన అభిప్రాయాలను నేనే గొంతు నొక్కుకుంటున్నాను. పరువు ప్రతిష్టలు అనే అదృశ్య సంకెళ్లుు నా చేతులకు పడ్డాయి గురుదేవా లోకుల మెప్పు కోసం నా అంతరంగాన్ని నిత్యం చంపుకుంటూ బ్రతకడం ఒక నరకంలా మారింది. అష్టావక్ర మహర్షి కళ్ళు మూసుకొని ఒక్క క్షణం మౌనం వహించాడు.
(02:20) ఆ తర్వాత ఆయన కళ్ళు తెరిచినప్పుడు అందులో అజ్ఞానపు పొరలను చీల్చే ఒక పిడుగు లాంటి తీవ్రత కనిపించింది. ఆయన గంభీర స్వరంతో ఇలా అన్నాడు రాజా ఒక మనిషి ఈ లోకంలో చేలల అతి పెద్ద పాపం ఏమిటో తెలుసా భగవంతుడి ఇచ్చిన పవిత్రమైన జీవితాన్ని తన చుట్టూ ఉండే అజ్ఞానుల అభిప్రాయాలకు తాకట్టు పెట్టడమే నీ చేతులపై ఉన్న సంకెళ్లుు ఇతరులు వేసినవి కావు.
(02:48) సమాజపు గుర్తింపు కోసం అర్రులు చాచుతూ నీకు నీవే వేసుకున్నవి లోకులెవరు రాజా ఈరోజు నిన్ను నెత్తిన పెట్టుకొని ఊరేగించే అదే జనం రేపు నువ్వు కింద పడితే తొక్కేసుకుంటూ వెళ్ళిపోతారు. అలాంటి సమాజపు ఆమోదం కోసం నీ జీవితాన్ని ఎందుకు నాశనం చేసుకుంటున్నావు జనకుడు నివ్వెరపోయి చూస్తుండగా అష్టావక్రుడు లేచి నిలబడ్డాడు రాజా ఈ రాత్రి నీ కళ్ళకు కట్టిన అబద్ధపు తెరలను తొలగించే సమయం వచ్చింది.
(03:15) ఈ లోకం తీర్పులు ఎంతటి దొల్లవో నీ పరువు అనే భ్రమ ఎంతటి విషమో నీకు స్పష్టంగా చూపిస్తాను. నాతో రా అంటూ పర్ణశాల వెలుపలకు దారి తీశాడు. అష్టావక్ర మహర్షి జనక మహారాజును వెంటబెట్టుకొని రాజభవనపు అత్యున్నత శిఖరం పైకి తీసుకెళ్ళాడు. అక్కడి నుంచి చూస్తే మిథిల నగరమంతా దీపాల వెలుగుల్లో ధగదగలాడుతూ కనిపిస్తోంది. వీధుల్లో రకరకాల రథాలు సంపన్న వర్తకులు బంధుమిత్రులతో కళకళలాడుతున్న గృహాలు పండుగలా మెరిసిపోతున్న విందు వినోదాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
(03:50) బయటకు చూస్తే అదొక స్వర్గంలా సమస్త వైభోగాలతో తొనికిసలాడుతున్న ఆనంద నగరంలా గోచరిస్తోంది. జనకుడు ఆ దృశ్యాన్ని చూసి గర్వంగా గురుదేవా చూడండి నా ప్రజలు ఎంతటి సంపదతో ఎంతటి గౌరవప్రదమైన జీవితాన్ని గడుపుతున్నారో అన్నాడు. అష్టావకడు పెదవులపై ఒక విషాదకరమైన చిరునవ్వు చిందించాడు. ఆయన నగరం వైపు చూపు సారిస్తూ ఇలా అన్నాడు. రాజా నీ కళ్ళకు కనిపిస్తున్నది కేవలం అబద్ధపు వెలుగులు మాత్రమే ఈ నగరంలో నివసిస్తున్నది మనుషులు కాదు సమాజం నిర్దేశించిన ముసుగులు ధరించిన నిస్సహాయ బానిసలు లోపల ఏడుస్తున్న బయటకు నలుగురి ముందు పళ్ళు ఇగిలిస్తూ నటిస్తున్న నటనలు ఈ రాత్రి నువ్వు చూస్తున్న ప్రతి
(04:31) ఒక్కరి గుండెల్లోకి తొంగి చూడు వారి అసలైన దౌర్భాగ్యం నీకు అర్థమవుతుంది. జనకుడు విస్మయంతో చూస్తుండగా అష్టావకుడు వివరించడం మొదలు పెట్టాడు. అడుగో ఆ వ్యాపారిని చూడు అతనికి విపరీతమైన అప్పులు ఉన్నాయి. రేపు ఉదయానికల్లా దివాళ తీసే స్థితిలో ఉన్నాడు. అయినా సరే నాలుగు మంది తనను పేదవాడిగా చూస్తారేమో అన్న భయంతో లేని దర్పం ప్రదర్శించడానికి మరో అప్పు చేసి ఆ బరువైన బంగారు ఆభరణాలు ధరించి తిరుగుతున్నాడు.
(05:00) అటువైపున్న ఆ పెద్ద ఇంటిని చూడు ఆ భార్యా భర్తల మధ్య ఏనాడో ప్రేమ చచ్చిపోయింది. ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకోవడానికే రోత పుట్టే స్థాయికి వారి బంధం దిగజారింది. కానీ బంధువులు ఏమనుకుంటారో పరువు గంగలో కలుస్తుందేమో అన్న భయంతో నలుగురి ముందు ఆదర్శ దంపతులుగా రోజుకో నాటకం ఆడుతున్నారు. అష్టావక్రుడి మాటలు సూటిగా బాణాల్లా జనకుడి గుండెల్లోకి దిగుతున్నాయి.
(05:25) మహర్షి గంభీరంగా కొనసాగించాడు. రాజా మనుషులు తమకు నచ్చిన జీవితాన్ని జీవించడం ఏనాడో మానేశారు. తమకు అవసరం లేని వస్తువులను తమ వద్ద లేని డబ్బుతో కొనుగోలు చేస్తూ తమకు అసలు పడని వ్యక్తులను మెప్పించడానికి నిరంతరం శ్రమిస్తున్నారు. దీని పేరే సోషల్ వాలిడేషన్ సమాజపు మెప్పు కోసం పాకులాడటం. ఇదొక అంతులేని ఎండమావి. ఎంత దూరం పరిగెత్తినా నీ దాహం తీరదు.
(05:49) పైగా మీ ప్రాణం పోతుంది తప్ప ఫలితం ఉండదు. జనకుడు నిట్టూరుస్తూ గురుదేవా మరి సమాజంలో ఒక మంచి పేరు పరువు ప్రతిష్టలు సంపాదించుకోవాలని తాపత్రేయ పడటం తప్ప అని అడిగాడు. అష్టావక్రుడు జనకుడి కళ్ళలోకి తీక్షణంగా చూసి అన్నాడు. రాజా సదాచారంతో నిజాయితీతో బ్రతకడం వేరు సమాజం ఇచ్చే మంచివాడు అనే సర్టిఫికెట్ కోసం నీ ఆత్మను తాకట్టు పెట్టడం వేరు.
(06:15) నువ్వు ఎంత పరిపూర్ణంగా బ్రతికినా ఈ ప్రపంచం ఏదో ఒక వంక వెతుకుతూనే ఉంటుంది. ఈ లోకంఇచ్చే పొగడ్తల్లో ఎంత నిజం ఉందో అది చేసే విమర్శల్లోనూ అంతే డొల్లతనం ఉంది. అలాంటి సమాజపు తీర్పులకు నీ మనశశాంతిని బలి పెట్టడమే అసలైన ఆధ్యాత్మిక మరణం. లేని సమాజానికి భయపడుతూ నీ జీవితాన్ని ఎందుకు పణంగా పెడుతున్నావు? ఆ మాటలు విన్న జనకుడికి వెన్నులో వణుకు పుట్టింది.
(06:39) లేని సమాజమా గురుదేవా నా చుట్టూ ఇంతమంది జనం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంటే సమాజం లేదని మీరు ఎలా అంటున్నారు అని ఆశ్చర్యంగా ప్రశ్నించాడు. జనక మహారాజు అడిగిన ప్రశ్నకు అష్టావక్ర మహర్షి చిన్నగా నవ్వాడు. ఆయన భవనం పై నుండి కింద ఉన్న ఒక చీకటి మార్గం వైపు చూపించాడు. అక్కడ ఒక బాడసారి చేతిలో చిన్న దీపం పట్టుకొని నడుస్తున్నాడు.
(07:02) హటాత్తుగా అతడు నేలపై పడి ఉన్న ఒక నల్లటి వస్తువును చూసి ఒక్కసారిగా కేక వేస్తూ వెనక్కి దూకాడు. పాము విషసర్పం నన్ను కాటేస్తుంది అంటూ వణికిపోతూ నేలపై కూలబడ్డాడు. అతని గుండె వేగం పెరిగిపోయింది. ముఖమంతా చెమటలు పట్టాయి. అష్టావక్రుడు జనకుడితో ఇలా అన్నాడు. రాజా అటు చూడు ఆ బాటసారి భయంతో నిలువున వణకిపోతున్నాడు. వెళ్లి వాడి చేతిలోని దీపాన్ని ఆ నల్లటి వస్తువు దగ్గరకు తీసుకెళ్లి చూపించు.
(07:28) జనకుడు కిందికి వెళ్లి దీపాన్ని నేల మీద పడి ఉన్న ఆ వస్తువు దగ్గరకు తీసుకెళ్లి పరిశీలించాడు. తీరా చూస్తే అది సర్పం కాదు ఎడ్లబండి నుండి జారిపడిన ఒక పాత కొబ్బరి తాడు ఆ విషయాన్ని గమనించిన బాటసారి ఒక్కసారిగా ఊపిరి పీల్చుకొని సిగ్గుతో తలదించుకుంటూ అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోయాడు. జనకుడు తిరిగి పైకి వచ్చి గురుదేవా చీకటి వల్ల అతడు తాడును చూసి పాము అనుకని అనవసరంగా భయపడ్డాడు అన్నాడు.
(07:55) అప్పుడు అష్టావక్రుడు గంభీరంగా ఇలా బోధించాడు. రాజా సరిగ్గా నాలుగు మంది ఏమనుకుంటారో అనే భయం కూడా సరిగ్గా ఆ తాడేపాము లాంటిదే అసలు ఆ నాలుగు మంది ఎవరు వాళ్ళ పేర్లుఏమిటి వాళ్ళు ఎక్కడుంటారు నువ్వు నిజంగా నిశితంగా గమనిస్తే ఆ నాలుగు మంది అనే సమాజం కేవలం నీ మనసు సృష్టించుకున్న ఒక పెద్ద భ్రమ మాత్రమే జనకుడు ఆలోచనలో పడగా అష్టావక్రుడు కొనసాగించాడు.
(08:21) ఈ లోకంలో ప్రతి మనిషి తన సొంత రోగాలు అప్పులు కుటుంబ కలహాలు అభద్రతా భావంతో నిరంతరం సతమతం అవుతున్నాడు. ఉదయం లేచిన దగ్గర నుండి రాత్రి పడుకునే వరకు ప్రతి ఒక్కడికి తమ సొంత సమస్యలే కొండంతై కనిపిస్తుంటాయి. అలాంటప్పుడు నీ గురించి రాత్రనక పగలనక ఆలోచిస్తూ కూర్చోవడానికి ఈ లోకంలో ఎవరికి తీరుకుంది రాజా అష్టావక్రుడి కళ్ళల్లో సత్యం ప్రకాశించింది.
(08:46) ఒకవేళ నువ్వు ఏదైనా తప్పు చేస్తే లేదా నీ జీవితంలో విఫలమైతే లోకులు నీ గురించి మాట్లాడతారు నిజమే కానీ ఎంతసేపు మాట్లాడతారో తెలుసా? టీ తాగుతూ నాలుగు నిమిషాలు లేదా భోజనం చేస్తూ 10 నిమిషాలు ఆ తర్వాత వాళ్ళ తిండి అయిపోగానే మళ్ళీ వాళ్ళ జీవితాలు వాళ్ళ సమస్యల్లో వాళ్ళు మునిగిపోతారు. కానీ విచిత్రం ఏమిటంటే వాళ్ళు 10 నిమిషాల కాలక్షేపం కోసం మాట్లాడే మాటలను పట్టుకొని నువ్వు నీ జీవితంలోని 10 సంవత్సరాలను భయంతో కుంగుబాటుతో సమాధి చేసుకుంటున్నావు.
(09:15) జనకుడు నివ్వరపోయాడు. అష్టావక్రుడు ఆయన భుజంపై చెయ్యి వేసి ఇలా అన్నాడు. లేని పామును చూసి బాటసారి ఎలాగైతే భయపడ్డాడో లేని సమాజపు తీర్పును ఊహించుకొని నువ్వు నీ సామర్థ్యాలను నీ స్వేచ్ఛను బంధించుకుంటున్నావు. నీ అంతరంగంలో ఎరుక అనే దీపాన్ని వెలిగించు రాజా అప్పుడు నీకు అర్థమవుతుంది. సమాజం నిన్ను బంధించలేదు. నీ మనసు సృష్టించిన ఊహాజనిత భయమే నిన్ను బంధించింది అని.
(09:43) జనకుడు వినయంగా గురుదేవా సమాజపు తీర్పులు తాత్కాలికమే కావచ్చు. కానీ మనం ఎంత మంచిగా బ్రతికినా ఈ లోకం ఏదో ఒక వంక పెడుతూనే ఉంటుంది కదా అసలు ఈ సమాజాన్ని పూర్తిగా మెప్పించడం ఎవరికైనా సాధ్యమేనా అని అడిగాడు. అష్టావక్రుడు చిరునవ్వు నవ్వి లోకాన్ని మెప్పించాలనుకోవడం ఎంతటి హాస్యాస్పదమైన మూర్ఖత్వమో నీకుొక సంఘటన ద్వారా వివరిస్తాను అంటూ ముందుకు సాగాడు.
(10:05) అష్టావక్ర మహర్షి జనకుని భవనం లోపలికి తీసుకువెళ్లి ప్రశాంతమైన ఆసనంపై కూర్చోబెట్టాడు. జనకుని కళ్ళలో సమాజాన్ని మెప్పించలేమనే సత్యాన్ని తెలుసుకోవాలనే ఆరాటం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. అష్టావక్రుడు మందహాసం చేస్తూ ఇలా ప్రారంభించాడు. రాజా ఈ ప్రపంచపు తీర్పులు ఎంతటి ద్వంద్వ ప్రమాణాలతో ఎంతటి హాస్యాస్పదంగా ఉంటాయో అర్థం కావాలంటే ఒక తండ్రి కొడుకు తమ వద్ద ఉన్న ఒక గాడిదను తీసుకొని సంతకు బయలుదేరిన ప్రయాణాన్ని నువ్వు తప్పక వినాలి.
(10:41) జనకుడు కుతూహలంగా వినడం మొదలు పెట్టాడు. అష్టావక్రుడు చెప్పసాగాడు. ఒక గ్రామంలో ఒక తండ్రి అతనిపేళ్ల కొడుకు ఉండేవారు. ఒకరోజు వారు తమ వద్ద ఉన్న ఒక గాడిదను తీసుకొని సంతకు బయలుదేరారు. ఎండ తీవ్రంగా ఉండటంతో తండ్రి తన చిన్నారి కొడుకును గాడిదపై కూర్చోబెట్టి తాను నడుస్తూ పగ్గాలు పట్టుకున్నాడు. కొంత దూరం వెళ్ళగానే కొందరు గ్రామస్థులు ఎదురుగా కనిపించారు.
(11:07) వారు ఆ బాలుడి వైపు చూసి అసహ్యంగా ముఖం పెట్టి చూడండి ఎంతటి గారభమో ముసలి తండ్రి ఎండలో చెప్పులు లేకుండా నడుస్తుంటే ఆరోగ్యంగా ఉన్న ఈ కొడుకు దర్జాగా గాడిదపై స్వారీ చేస్తున్నాడు. నేటి పిల్లలకు పెద్దల పట్ల గౌరవం లేకుండా పోయింది అని హేళన చేశారు. ఆ మాటలు విన్న కొడుకు తలదించుకున్నాడు. సిగ్గుతో కిందకు దిగి నాన్న లోకులు నన్ను తిడుతున్నారు నువ్వే గాడిదపై ఎక్కు అని బ్రతిమలాడాడు.
(11:37) సరేనని తండ్రి గాడిదపై కూర్చున్నాడు. కొడుకు పక్కనే నడవడం మొదలు పెట్టాడు. మరో మైలు దూరం వెళ్ళగానే కొందరు స్త్రీలు బావి వద్ద నీళ్లు తోడుకుంటూ కనిపించారు. వారు తండ్రిని చూసి అయ్యో ఎంత రాతి గుండె తండ్రి పువ్వు లాంటి చిన్న పిల్లాడిని కాళ్ళ నొప్పులతో నడిపిస్తూ ఈ దృఢకాయుడైన మనిషి రాజాలా కూర్చున్నాడు. వీడికి కాసింతైనా జాలి లేదా అని నిందించారు.
(12:02) తండ్రి ఆ మాటలకు నొచ్చుకున్నాడు. లోకులు ఇద్దరిని తప్పు పడుతున్నారు కదా అనుకొని కొడుకును కూడా తన వెనుక గాడిద పైకి ఎక్కించుకున్నాడు. ఇప్పుడు ఇద్దరూ కలిసి ప్రయాణిస్తున్నారు. మరి కొంత దూరం వెళ్లేసరికి కొందరు జంతు ప్రేమికులు వారిని అడ్డుకున్నారు. మీకు దేవుడంటే భయం లేదా ఆ మూగజీవం బరువు మోయలేక నడుము వంగిపోతుంటే ఇద్దరు దానిపై ఎక్కి కూర్చుంటారా మీరు మనుషులా లేక రాక్షసులా అని శాపనార్థాలు పెట్టారు.
(12:29) అష్టావక్రుడు నవ్వుతూ కొనసాగించాడు. ఇక తండ్రి కొడుకులకు ఏం చేయాలో పాలుపోలేదు. ఇద్దరూ కిందకు దిగారు. గాడిదను ఖాళీగా వదిలి ఇద్దరు దాని పక్కనే నడుస్తూ సంత వైపు అడుగులు వేశారు. గ్రామ పులిమేరలకు చేరుకోగానే అక్కడున్న యువకులు వీరిని చూసి పకపకా నవ్వారు. ఈ లోకంలో ఇంతకంటే పెద్ద వెర్రిబాగుల వారు ఉంటారా బలంగా ఉన్న గాడిద పక్కనే నడుస్తుంటే వీళ్ళద్దరు ఎండలో కాళ్ళు కాల్చుకుంటూ నడుస్తున్నారు.
(12:56) వీళ్ళకు బుద్ధి ఉందా లేదా అంటూ గేరి చేశారు. జనకుడు ఇది విని ఒక్కసారిగా నిశ్చేష్టుడయ్యాడు. అష్టావక్రుడు జనకుని కళ్ళలోకి చూస్తూ పిడుగు లాంటి స్వరాన్ని వినిపించాడు. చూసావా రాజా కొడుకు ఎక్కినా తప్పు పట్టారు తండ్రి ఎక్కినా నిందించారు. ఇద్దరు ఎక్కినా రాక్షసులు అన్నారు. ఇద్దరూ నడిచినా పిచ్చివాళ్ళని హేళన చేశారు. చివరకు వాళ్ళు గాడిదను తమ భుజాలపై ఎత్తుకొని నడిచినా ఈ లోకం పిచ్చోళ్ళు అని రాళ్ళతో కొట్టేదే తప్ప మెచ్చుకోదు.
(13:28) నీ జీవితంలో నువ్వు ఎలా బతికినా ఏ నిర్ణయం తీసుకున్నా ఈ సమాజం ఏదో ఒక వంక వెతుకుతూనే ఉంటుంది. సమస్త లోకాన్ని మెప్పించాలనుకోవడం కంటే పెద్ద ఆత్మహత్యం మరొకటి ఉండదు రాజా జనకుని హృదయం ఆ సత్యానికి ఉలిక్కి పడింది. ఆయన గొంతులో భయం తగ్గి ఒక తీవ్రమైన వైరాగ్యం మొదలైంది. తండ్రి కొడుకుల కథ విన్న తర్వాత జనక మహారాజు నిశ్చేష్టుడై కూర్చుండిపోయాడు.
(13:56) లోకాన్ని మెప్పించాలనుకోవడం ఎంతటి వ్యర్థమైన ప్రయత్నమో ఆయన బుద్ధికి స్పష్టంగా తాకింది. కానీ ఆ తర్వాత అష్టావక్ర మహర్షి చెప్పబోయే సత్యం ఆయన అహాన్ని ఆయన మోస్తున్న పరువనే భ్రాంతిని సమూలంగా నేలమట్టం చేయబోతోంది. అష్టావక్రుడు నెమ్మదిగా ఆసనం పై నుంచి లేచి రాజభవనానికి దక్షిణ దిశగా ఉన్న అరణ్య సరిహద్దుల వైపు జనకుడిని నడిపించాడు.
(14:24) అర్ధరాత్రి దాటింది. చుట్టూ చిమ్మ చీకటి కీచురాళ్ల శబ్దాలు తప్ప ఏ ప్రాణి కదలడం లేదు. కొంత దూరం నడిచాక వారు మిధిల నగరపు స్మశాన వాటికకు చేరుకున్నారు. అక్కడ కొన్ని చితుల నుండి ఇంకా బూడిద పొగలు వస్తూనే ఉన్నాయి. పక్కనే పాత సమాధులు నిశశబ్దంగా నిలబడి ఉన్నాయి. ఆ భయానక వాతావరణంలో అష్టావక్రుడు ఒక చల్లారిన చితి వైపు చూపిస్తూ నిశశబ్దపు నిశ్చలతను చీల్చుతూ ఇలా ప్రశ్నించాడు.
(14:56) రాజా ఈ రాత్రి ఇక్కడ ఒక గొప్ప ధనవంతుడిని నగరంలో ఎంతో ప్రతిష్ట కలిగిన ఒక ప్రముఖుడిని దహనం చేశారు. పగటిపూట అతడి అంతిమ యాత్ర జరిగినప్పుడు వందలాది మంది బంధువులు మిత్రులు గుండెలు బాధుకుంటూ కన్నీరు కార్చారు. అతడి పరువు హోదా గురించి ఆకాశానికి ఎత్తేలా మాట్లాడారు. కానీ ఇప్పుడు చూడు రాజా ఈ అర్ధరాత్రి వేళ ఈ చితిపుట్టన అతడితో పాటు తోడుగా ఉండటానికి ఆ లోకులలో ఒక్కడైనా మిగిలాడా జనకుడు ఆ ఎముకల కుప్ప వైపు చూస్తూ గొంతు తడుముకున్నాడు.
(15:32) లేదు గురుదేవా అంత్యక్రియలు పూర్తి కాగానే అందరూ తమ తమ ఇళ్లకు వెళ్ళిపోయారు. ఇక్కడ ఎవ్వరూ లేరు. అప్పుడు అష్టావక్రుడి కళ్ళులో ఒక భయంకరమైన సత్యం వెలిగింది. ఆయన పిడుగు లాంటి స్వరంతో జనకుడి అంతరంగాన్ని నిలదీశడు. రాజా ఇదే కఠోర సత్యం రాజా శ్రద్ధగా విను ఒక మనిషి చనిపోయినప్పుడు ఈ సమాజం ఎంతసేపు విలపిస్తుందో తెలుసా? శవం మోసేంతవరకే వారి బాధ.
(16:02) కాటికి చేర్చి నిప్పు పెట్టేంతవరకే వారి కన్నీళ్ళు ఆ చిటి కాలడం ముగియకముందే స్మసానం గేటు బయటకు రాగానే వాళ్ళు మాట్లాడుకునేది ఏమిటో తెలుసా? సాయంత్రం భోజనంలో ఏమి వండారు పనులు ఎప్పుడు మొదలు పెట్టాలి అని మాత్రమే జనకుడి వెన్నులో చలి పుట్టింది. అష్టావక్రుడు మరింత తీవ్రంగా కొనసాగించాడు. నీ సమాధి దగ్గర 10 నిమిషాలు కూడా నిలబడలేని ఈ స్వార్థపూరిత సమాజం కోసం నీ శవం ముందు గుప్పెడు బూడిదను చూసి కాలక్షేపం చేసే ఈ నాలుగు రోజుల లోకుల కోసం నీకు దక్కిన ఈ అమూల్యమైన జీవితంలోని 30 40 ఏళ్ల కాలాన్ని పరువు పేరుట వారి మెప్పు కోసం ఎందుకు బలిపెడుతున్నావు రాజా వాళ్ళు
(16:45) నన్ను మంచివాడనాలి వాళ్ళు నన్ను గొప్పవాడనాలి అనే పిచ్చి భ్రమలో పడి నీకు ఇష్టమైన ఆలోచనలను నీ అంతర్జ్ఞత సంతోషాన్ని నీ ప్రాణాన్ని ప్రతిక్షణం చంపుకుంటూ బ్రతుకుతున్నావు. రేపు నీ ఊపిరి ఆగిపోతే ఈ లోకం నీ స్థానంలో మరొకరిని పెట్టి మాట్లాడుకోవడం మొదలు పెడుతుంది తప్ప నీకోసం ఎవ్వరూ తమ జీవితాలను ఆపరు. నీ జీవితానికి అంతిమ బాధ్యత వహించేది నువ్వు మాత్రమే అయినప్పుడు నీ అస్తిత్వాన్ని నీ ఆత్మగౌరవాన్ని ఎవరి ఆమోదం కోసమో ఎందుకు తాకట్టు పెడుతున్నావు రాజా ఆ మాటలు ఒక సూలంలా జనకుడి హృదయాన్ని తాకాయి.
(17:24) ఆయన కళ్ళ నుండి కన్నీటి బిందువులు నేలపై రాలాయి. పరువనే భ్రాంతి ఎంతటి మాయో ఆయనకు సంపూర్ణంగా బోధపడింది. అప్పుడు జనకుడు చేతులు జోడించి వణుకుటున్న స్వరంతో గురుదేవా ఈ అహంకారపు సమాజం గీసిన గీతల నుంచి వారి అంచనాలనే బంధికాన నుంచి నా రెక్కలను విడిపించుకోవడం ఎలా అని ప్రశ్నించాడు. స్మశాన వాటికలో అష్టావక్రుడు చెప్పిన కఠినమైన సత్యం జనక మహారాజు ఆహాన్ని పరువు అనే భ్రాంతిని నిలువున కరిగించి వేసింది.
(17:58) తెల్లవారు జాము అవుతోంది. వారు తిరిగి ఆశ్రమానికి చేరుకున్నారు. ఆశ్రమ ప్రాంగణంలో ఉన్న ఒక విశాలమైన మర్రి చెప్పు కొమ్మకు ఒక సువర్ణ పంజరం వేలాడుతోంది. ఆ బంగారు బోనులో ఎంతో అందమైన రామ చిలుక ఒకటి బంధించబడి ఉంది. దాని పంజరానికి నవరత్నాలు పొదిగి ఉన్నాయి. పంజరం లోపల రకరకాల తీయటి పండ్లు వెండిగిన్నెలో పాలు సిద్ధంగా ఉంచారు.
(18:30) ఆశ్రమానికి వచ్చే భక్తులు ప్రజలు ఆ పంజరాన్ని చూసి ఆహా ఎంత అద్భుతమైన పంజరం ఈ చిలుక ఎంతటి అదృష్టవంతురాలు కష్టపడకుండా సమస్త భోగాలు దీని ముందు వాలుతున్నాయి అంటూ ఆకాశానికి ఎత్తుతూ మెచ్చుకుంటున్నారు. అష్టావక్రుడు జనకుడిని ఆ పంజరం దగ్గరకు తీసుకువెళ్లి ఇలా అడిగాడు రాజా ఈ చిలుకను చూడు దీనికి సమాజం మెచ్చే అందమైన సువర్ణ సౌధం దక్కింది.
(18:59) తినడానికి రాజభోగాలు ఉన్నాయి. చూసేవారంతా దీన్ని అదృష్టవంతురాలు అని కీర్తిస్తున్నారు. ఇప్పుడు చెప్పు ఈ పక్షి నిజంగా ఆనందంగా ఉందా? జనకుడు ఆ చిలుక కళ్ళల్లోకి చూశాడు. అందులో అమితమైన నిర్జీవత అంతులేని విషాదం గడ్డకట్టుకుపోయి ఉన్నాయి. అది ఆకాశం వైపు చూస్తూ రెక్కలను కొట్టుకోవడానికి కూడా స్థలం లేక నిస్సహాయంగా కుమిలిపోతుంది. జనకుడు బరువెక్కిన హృదయంతో అన్నాడు గురుదేవా పంజరం బంగారంతో చేసిన అది బానిసత్వపు చెరసాలే దానికి కావలసింది లోకుల పొగడతలు వెండి గిన్నెలోని పాలు కావు.
(19:42) నీలాకాశంలో తన రెక్కలు విప్పి ఎగిరే అనంతమైన స్వేచ్ఛ అది లోకుల మెప్పు కోసం ఈ బోనులో బతికినంత కాలం దాని ప్రాణం లోలోపల క్షణక్షణం చచ్చిపోతూనే ఉంటుంది. అప్పుడు అష్టావక్ర మహర్షి గంభీరంగా ఇలా బోధించాడు. రాజా సరిగ్గా నీ పరిస్థితి కూడా ఆ బోనులో ఉన్న పక్షి లాంటిదే సమాజం నీకుఇచ్చిన హోదా పరువు బంధువుల అంచనాలు సాంప్రదాయాల పేరిట గీసిన గీతలు ఇవన్నీ ఆ బంగారు బోను లాంటివి బయటి ప్రపంచానికి నువ్వు గొప్పవాడిగా ఆదర్శ ప్రేయంగా కనిపించవచ్చు కానీ ఆ బంగారు బోనులో నీ ఆత్మ రెక్కలు విరిగిపోయి మూలుగుతున్నాయి.
(20:22) జనకుడు నిశ్చేష్టుడై వింటుండగా అష్టావక్రుడు కొనసాగించాడు. మన కుటుంబానికి పరువు తేవాలి సమాజం ముందు తల ఎట్టుకొని తిరగాలి నలుగురు మనల్ని చూసి అసూయ పడాలి అంటూ తల్లిదండ్రులు బంధువులు సమాజం నీపై మోపిన అంచనాలే ఆ బోనుకున్న బలమైన కడ్డీలు ఆ అంచనాలను అందుకోవడానికి నువ్వు నీ నిజమైన ఇష్టాలను నీ ఆత్మ గొంతును నిరంతరం నొక్కేస్తున్నావు.
(20:49) లోకులు మెచ్చుకుంటున్నారు కదా అని ఆ బోనునే నీ శాశ్వత గమ్యంగా భావించి అసలైన జీవన స్వేచ్ఛను మరిచిపోయావు. అష్టావక్రుడు జనకుడి కళ్ళల్లోకి తీక్షణంగా చూస్తూ పిడుగులాంటి స్వరాన్ని వినిపించాడు. భద్రత పేరుతో పరువు పేరుతో నీ అంతర్గత స్వేచ్ఛను చంపుకోవడం బానిసత్వపు పరాకాష్ట రాజా నువ్వు సమాజం ఆశించినట్లు బ్రతకడానికి ఈ భూమిపైకి రాలేదు.
(21:17) నీ సృష్టికర్త నీకుిచ్చిన ప్రత్యేకమైన సామర్థ్యాలతో నీ ఆత్మ మార్గంలో నడవడానికి వచ్చావు. ఆ పంజరం తలుపులు తెరవడానికి కావలసింది బయటివారి అనుమతి కాదు నీ రెక్కలపై నీకున్న తిరుగులేని నమ్మకం జనకుడు ఆ మాటలతో కదిలిపోయాడు. ఆయన గొంతులో భయం అంతరించి గాలిపటంలా ఆకాశంలోకి ఎగరాలనే సంకల్పం మేల్కొంది. గురుదేవా ఆ పంజరం తలుపులను బద్దలు కొట్టి లోకుల తీర్పులనే దారాన్ని తెంచుకోవడం ఎలా అని ఆర్తిగా అడిగాడు.
(21:49) బంగారు పంజరంలోని చిలుక విషాదాన్ని చూసిన తర్వాత జనక మహారాజులో ఒక తీవ్రమైన అంతర్మథనం మొదలైంది. సమాజపు అంచనాలనే బోన్లో బతికితే ఆత్మ రెక్కలు విరిగిపోతాయని ఆయనకు స్పష్టమైంది. అప్పుడు అష్టావక్ర మహర్షి ఆయనను ఆశ్రమ మైదానంలోకి తీసుకువచ్చాడు. ఆకాశంలో బలమైన గాలులు వీస్తున్నాయి. అక్కడ ఒక బాలుడు ఎంతో రంగులద్దిన అందమైన గాలిపటాన్ని ఎగురవేస్తున్నాడు.
(22:19) ఆ గాలిపటం గాలిలో తేలుతూ పై పైకి వెళ్తోంది. కానీ ఎంత పైకి వెళ్ళాలని చూసిన బాలుడి చేతిలో ఉన్న ఒక సన్నని దారం దాన్ని కిందకే లాగుతోంది. ఒక బలమైన గాలి ఉదృతి రాగానే ఆ గాలిపటం మరింత ఎత్తుకు దూసుకుపోవాలని గిలగిలా కొట్టుకుంది. కానీ దారం పట్టిన బాలుడు దాన్ని బలంగా వెనక్కి లాగాడు. దాంతో ఆ గాలిపటం గాలిలో స్థిరత్వాన్ని కోల్పోయి నేలకేసి కొట్టుకోబోయింది.
(22:46) అష్టావక్రుడు ఆ దృశ్యాన్ని చూపిస్తూ ఇలా అన్నాడు. రాజా అటు చూడు ఆ గాలిపటానికి ఆకాశపు అనంతమైన ఎత్తులను తాకాలనే శక్తి ఉంది. సంకల్పం ఉంది. కానీ దాన్ని ఏది అడ్డుకుంటుంది దాని సొంత రెక్కలా లేక దాన్ని కట్టిపడేసిన ఆ అదృశ్యమైన దారమా జనకుడు వెంటనే ఆ దారమే గురుదేవా బాలుడు ఆ దారాన్ని చేతుల్లో పట్టుకుని తన ఇష్టానుసారం నియంత్రిస్తున్నాడు.
(23:14) ఆ దారం తెగిపోతే తప్ప ఆ గాలిపటం తన పరిపూర్ణ ఎత్తుకు ఎగరలేదు అని బదిలిచ్చాడు. అష్టావక్రుడి కళ్ళల్లో జ్ఞానపు అగ్ని రగిలింది. ఆయన గంభీరంగా ఇలా బోధించాడు. రాజా సరిగ్గా నీ పరిస్థితి కూడా ఆ గాలిపటం లాంటిదే నీలో అపారమైన సామర్థ్యం ఉంది. సరికొత్త నిర్ణయాలు తీసుకుని చరిత్రను తిరగరాయాలనే సంకల్పం ఉంది. కానీ నీ జీవితపు కీలు బొమ్మ దారాన్ని లోకులు ఏమనుకుంటారో అనే సమాజం చేతిలో పెట్టావు.
(23:44) వాళ్ళు దారాన్ని లాగినప్పుడల్లా నువ్వు వెనక్కి తగ్గుతున్నావు. వాళ్ళు వదిలినప్పుడే కాస్త ఊపిరి పీల్చుకుంటున్నావు. నీ జీవిత ప్రయాణాన్ని శాసించే అధికారాన్ని ఆ దారానికి ఎందుకు ఇచ్చావు? జనకుడు నిశశబ్దంగా వింటుండగా అష్టావక్రుడు మరింత కఠినంగా కొనసాగించాడు. ఒక గాలిపటం నిజంగా అనంతమైన ఆకాశంలో స్వేచ్ఛగా విహరించాలంటే ఆ దారపు బంధం తెగిపోవాల్సిందే.
(24:08) అదేవిధంగా ఒక మనిషి తన పరిపూర్ణ ఆత్మశక్తిని అనుభవించాలంటే సమాజపు అనుమతి అంటే సోషల్ అప్రూవల్ అనే దారాన్ని జ్ఞానపు కత్తితో నిర్దాక్షిణ్యంగా తెంచివేయాలి. లోకులు ఏమనుకుంటారో అని సంకోచించేవాడు ఎప్పటికీ చరిత్రను సృష్టించలేడు రాజా ఈ భూమిపై గొప్ప మార్పులు తెచ్చిన మహనీయులంతా సమాజం గీసిన మూఢపు గీతలను తుడిచి పెట్టినవారే.
(24:35) లోకులు రాళ్లుు విసిరిన పిచ్చివాళ్ళని ముద్ర వేసిన లెక్క చేయక తమ ఆత్మ చెప్పిన సత్య మార్గంలో నడిచిన వారే ఆనాడు వారు లోకుల తీర్పులకు తలగ్గి ఉంటే ఈనాడు ప్రపంచం వారిని స్మరించుకునేది కాదు. అష్టావక్రుడు జనకుడి కళ్ళల్లోకి సూటిగా చూస్తూ ముగించాడు. రాజా నువ్వు నీ రాజ్యాన్ని వదలాల్సిన పని లేదు నీ బాధ్యతల నుంచి పారిపోవాల్సిన అవసరం లేదు.
(24:58) కేవలం సమాజం ఇచ్చే ప్రశంసలు నిందలు అనే దారాలను నీ మనసు నుండి తెంచి పారేయి ఆ తీర్పులను నీ అంతరంగపు అగ్నిలో తగలబెట్టు దారం తగిన గాలిపటంలా నీ మనసు ఆకాశమంత ఎత్తుకు ఎగిరిన క్షణాన ఈ లోకపు సంకెళ్లు నిన్ను ఏమీ చేయలేవు. జనకుడి హృదయం ఆ మాటలతో ఒక మహా ధైర్యాన్ని పొందింది. కానీ గురుదేవా మనమంత స్వేచ్ఛగా జీవిస్తుంటే జనం మనల్ని చూసి తీర్పులు ఇస్తూనే ఉంటారు కదా ఆ దృష్టిని ఎలా దాటాలి అని ప్రశ్నించాడు.
(25:31) గాలిపటం ఉపమానం ద్వారా బంధనాల దారాన్ని తెంచుకోవాలనే సంకల్పం జనకుడిలో బలపడింది. అయితే సమాజం తనను నిరంతరం గమనిస్తూ తీర్పులు ఇస్తూనే ఉంటుందనే ఆందోళన ఆయనను ఇంకా వెంటాడుతూనే ఉంది. జనకుడు అష్టావక్రుడితో ఇలా అన్నాడు గురుదేవా నేను దారాన్ని తెంచుకోవడానికి సిద్ధమే కానీ నేను నగరంలో అడుగు పెట్టిన ప్రతిసారి వందలాది కళ్ళు నన్నే చూస్తున్నట్లు నా ప్రతి కదలికను తూకం వేస్తున్నట్లు ఒక విపరీతమైన ఒత్తిడి నన్ను ఉక్కిరి బిక్కిరి చేస్తోంది.
(26:07) ఈ భావన నుంచి నా మనసుకు ఉపశమనం ఎలా దొరుకుతుంది? అష్టావక్ర మహర్షి చిరునవ్వు నవ్వి జనకుడిని ఆశ్రమం పక్కనే ఉన్న ఒక ఎత్తైన రాతి బండపై కూర్చోబెట్టాడు. కింద నదీ తీరాన జనం స్నానాలు చేస్తున్నారు పూజలు చేసుకుంటున్నారు కొందరు బట్టలు ఉతుకుతున్నారు. వ్యాపారులు సరుకులు బేరమాడుతున్నారు. అష్టావక్రుడు కింద ఉన్న జనాన్ని చూపుతూ ఇలా అన్నాడు. రాజా అటు చూడు ఆ నది ఒడ్డున ఉన్న వారిలో ఎవరైనా నిన్ను వంక చూస్తున్నారా? ఆ వర్తకుడి కళ్ళు తన లాభ నష్టాల లెక్కల మీదే ఉన్నాయి.
(26:38) ఆ బట్టలు ఉతికేవాడి ధ్యాస తన పని మీదే ఉంది. ఆ పూజారి దృష్టి తన పూజా సామాగ్రి మీదే ఉంది. నీవు సమస్త రాజ్యానికే చక్రవర్తివి ఇక్కడే ప్రక్కనే కూర్చున్నావు అయినా వారిలో ఒక్కడైనా నిన్ను పట్టించుకుంటున్నాడా జనకుడు ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ లేదు గురుదేవా ప్రతి ఒక్కరు తమ తమ పనుల్లోనే మునిగిపోయి ఉన్నారు అన్నాడు. అప్పుడు అష్టావక్రుడు మానవ మనస్తత్వంలో దాగి ఉన్న అత్యంత విముక్తికరమైన సత్యాన్ని ఉపదేశించాడు.
(27:11) రాజా సరిగ్గా ఇదే సత్యం ఈ ప్రపంచంలో ప్రతి మనిషి తన సొంత కథలో తానే కథానాయకుడు ప్రతి ఒక్కడికి తన శరీరపు అందం తన ఆర్థిక ఇబ్బందులు తన కుటుంబ గొడవలు తన పరువు గురించిన బెంగలే కొండంతై కనిపిస్తాయి. అంతేకానీ పొద్దుస్తమానం నీ జీవితాన్ని ఒక భూతద్దంలో పెట్టి పరిశీలించడానికి ఈ లోకంలో ఎవరికీ సమయం లేదు తీరికాలేదు. జనకుడు నివ్వెరపోయి వింటుండగా అష్టావక్రుడు కొనసాగించాడు.
(27:39) నువ్వు ఒక పెద్ద నాటక రంగం మధ్యలో ఒంటరిగా నిలబడి ఉన్నావని అందరి కళ్ళు నీ మీదే ఉన్నాయని నీ మనసు సృష్టించుకునే ఈ భ్రమకే స్పాట్లైట్ ఎఫెక్ట్ అని పేరు. నువ్వు ఏదైనా తప్పు చేసినా లేదా నలువురిలో జారి పడినా జనం ఒక్క క్షణం చూసి నవ్వుతారు. కానీ మరుసటి క్షణమే వారి దృష్టి వారి సొంత సమస్యల వైపు మళ్ళతుంది.
(28:03) నీ జీవితంలో కేవలం రెండు నిమిషాల అతిథి పాత్రలు పోషించే ఈ వ్యక్తుల కోసం నీ జీవితం అనే కథను వారి ఇష్టాలకు అనుగుణంగా మార్చుకోవడం ఎంతటి దౌర్భాగ్యం రాజా అష్టావక్రుడి కళ్ళల్లో నిర్భయత్వపు వెలుగు ప్రకాశించింది. గుర్తుంచుకో రాజా లోకుడు నీ గురించి మాట్లాడే మాటలు ఒక టీ కప్పులో పుట్టే చిన్న తుఫాను లాంటివి ఆ కప్పు ఖాళీ కాగానే ఆ తుఫాను ఆవిరైపోతుంది.
(28:29) వారి తాత్కాలిక కాలక్షేపం కోసం నీ శాశ్వతమైన ఆత్మ ప్రయాణాన్ని ఆపేయడం న్యాయమా రాజా నీ జీవిత రంగస్థలానికి ప్రేక్షకులు ముఖ్యం కాదు. నీ అంతరంగపు ప్రశాంతతే ముఖ్యం. ఆ మాటలు విన్న జనకుడికి తన తలపై ఉన్న అదృశ్యమైన భారం పూర్తిగా ఆవిరైపోయినట్లయింది. కానీ ఆ తీర్పులను పూర్తిగా తట్టుకొని నిలబడే కవచం ఏమిటి? అష్టావక్రగీత అందించే ఆ మూడు విముక్తి సూత్రాలు ఏమిటి అనే జిజ్ఞాస జనకుడిలో తీవ్రమైంది.
(29:01) జనక మహారాజు అంతరంగంలో పేరుకుపోయిన భయపు పొరలన్నీ ఒక్కొక్కటిగా విడిపోతున్నాయి. అష్టావక్రుడి పాదాల చెంత కూర్చుని చేతులు జోడించి అత్యంత వినయంతో ఇలా అన్నాడు గురుదేవా లోకులు తమ స్వార్థంలో తాము ఉంటారని నా గురించి ఆలోచించే తీరిక ఎవరికీ లేదని అర్థమైంది. కానీ సమాజంలో జీవిస్తున్నప్పుడు ఎప్పుడో ఒకసారి వారి విషపూరితమైన తీర్పులు నా చెవిన పడక మానవు.
(29:33) ఆ క్షణంలో నా మనసు చలించకుండా ఒక వజ్రాయుధంలా నిలబడటానికి అష్టావక్రగీత అందించే ఆ దివ్య కవచం ఏమిటి? నన్ను సంపూర్ణ స్వేచ్ఛాజీవిగా మార్చే ఆ రహస్యాన్ని ఉపదేశించండి. అష్టావక్ర మహర్షి కళ్ళల్లో ఒక దివ్యమైన తేజస్సు ప్రకాశించింది. ఆయన గంభీరమైన స్వరంతో ఇలా ఉపదేశించడం ప్రారంభించాడు. రాజా శ్రద్ధగా విను లోకుల తీర్పులను సమాజపు అబద్ధపు ప్రమాణాలను క్షణాల్లో భస్మం చేయగల మూడు విముక్తి సూత్రాలను ఇప్పుడు నీకు అందిస్తున్నాను.
(30:14) వీటిని నీ హృదయ ఫలకంపై లికించుకో మొదటి సూత్రం ఎదుటి వారి ఆలోచనలు వారి మానసిక పరిమితులకు ప్రతిరూపాలు తప్ప అవి నీ సామర్థ్యానికి కొలమానాలు కావు. ఒక మనిషి ఒక చిన్న బావిలో కూర్చుని ఆకాశాన్ని చూస్తే అతనికి ఆకాశం బావి మూతంతే కనిపిస్తుంది. అది ఆకాశపు పరిమితి కాదు ఆ బావి యొక్క సంకుచితత్వం అదేవిధంగా లోకులు నిన్ను విమర్శిస్తున్నారంటే వారు వారి అజ్ఞానం వారి భయాలు వారి సంకుచిత దృక్పదం అనే కిటికీ గుండా మాత్రమే నిన్ను చూస్తున్నారు.
(30:53) వారి చిన్నపాటి బుద్ధికి నీ అనంతమైన ఆత్మతత్వం ఎలా అర్థమవుతుంది? వారి అల్పమైన ఆలోచనల కొలతలకు నీ జీవితాన్ని సరి చేయాలని చూడటం పరమ మూర్ఖత్వం. ఇక రెండవ విముక్తి సూత్రం నీ జీవితపు కష్ట నష్టాలకు సమాజం బాధ్యత వహించినప్పుడు వారి తీర్పులకు నీ జీవితంలో రవ్వంత చోటు కూడా లేదు. రాజా రేపు నీకు రోగం వచ్చి పక్కమీద పడితే ఈ లోకం నీ బాధను పంచుకుంటుందా నీ ఇంట్లో అన్నం లేక ఆకలితో అల్లాడితే ఈ సమాజం వచ్చి నీ కడుపు నింపుతుందా నీ కన్నీళ్ళను తొడవడానికి రాని ఈ లోకానికి నువ్వు ఎలా జీవించాలో ఎలాంటి నిర్ణయాలు తీసుకోవాలో శాసించే అధికారం ఎక్కడిది నీ కర్మను నువ్వే అనుభవించాలి నీ
(31:41) యుద్ధాన్ని నువ్వే చేయాలి. బాధ్యత నీదైనప్పుడు నిర్ణయం కూడా సంపూర్ణంగా నీదే కావాలి తప్ప లోకులది కాదు. ఇక మూడవ పరమ సూత్రం ఆత్మకు ఎలాంటి పరువు లేదు అపకీర్తి లేదు. రాజా అసలు పరువు అంటే ఏమిటి ప్రతిష్ట అంటే ఏమిటి? ఇవన్నీ నీ అహంకారానికి నీ శరీరానికి సమాజం తగిలించిన కృత్రిమ లేబుల్స్ మాత్రమే. నీవు శరీరానివి కాదు.
(32:14) నీవు కేవలం ఒక రాజువు మాత్రమే కాదు నీవు జనన మరణాలు లేని సమస్త విమర్శలకు అతీతమైన శాశ్వత ఆత్మ స్వరూపుడవు గాలిని ఏ ఖడ్గము నరకలేదు అగ్నిని ఏ నీరు తడపలేదు అలాగే ఈ లోకపు మాటలు నీ నిజమైన ఆత్మను తాకడం కూడా అసాధ్యం. ఎప్పుడైతే నిన్ను నువ్వు ఆత్మగా గుర్తిస్తావో అప్పుడు ఈ పరువు ప్రతిష్టలనే భ్రమలు కర్పూరంలా కరిగిపోతాయి. ఈ మూడు విముక్తి సూత్రాలను విన్న జనక మహారాజు నిలువున పొలకరించిపోయాడు.
(32:46) ఆయన మనసులోని సమస్త సంకెళ్లు తెగిపోయినట్లు ఒక అలౌకిక స్వేచ్ఛను అనుభవించాడు. అష్టావక్ర మహర్షి ఉపదేశించిన ఆ మూడు విముక్తి సూత్రాలు జనక మహారాజు అంతరంగాన్ని నిలువున ప్రక్షాళన చేశాయి. ఆయన ముఖంలో కొట్టుమిట్టాడిన ఆందోళన పరువు భయం బానిసత్వపు జాడలు పూర్తిగా అంతరించిపోయాయి. ఆయన కళ్ళల్లో ఒక రాజర్షికి తగిన అచంచలమైన ప్రశాంతత అంతులేని కాంతి ప్రతిఫలించాయి.
(33:16) జనకుడు నెమ్మదిగా లేచి అష్టావక్రుని పాదాల చెంద మోకరిల్లి నిశ్చలమైన భక్తితో ప్రణమిల్లాడు. అష్టావక్రుడు వాత్సల్యంతో జనకుని రెండు చేతులు పట్టుకొని పైకి లేపాడు. ఆకాశంలో అరుణోదయపు కాంతులు విరజిమ్ముతున్నాయి. అష్టావక్రుడు జనకుని భుజం తట్టి చివరి సందేశాన్ని ఇలా అందించాడు. రాజా గమనించు అడవిలో గొర్రెల మంద ఎప్పుడూ గుంపులుగానే నడుస్తుంది.
(33:43) ముందున్న గొర్రె ఎటు అడుగు వేస్తే మిగతా గొర్రెలన్నీ ఆలోచించకుండా అటే పరిగెడతాయి. దానికి కారణం భయం కానీ ఒక సింహం ఎప్పుడూ ఒంటరిగానే నడుస్తుంది. చుట్టూ ఉండే అల్పుల అరుపులను అది పట్టించుకోదు. తన గమ్యంపై పూర్తి విశ్వాసంతో ముందుకు సాగుతుంది. సమాజం అనే గొర్రెల మందలో కలిసిపోయి నీ గుర్తింపును కోల్పోకు నీ ఆత్మ మార్గాన్ని ఎంచుకొని సింహంలా నిర్భయంగా జీవించు మహర్షి గంభీరంగా కొనసాగించాడు.
(34:14) బాహ్య ప్రపంచపు శబ్దాల మధ్య నీ అంతర్గత నిశశబ్దాన్ని నిలబెట్టుకోవడమే అసలైన యోగం. లోకులు ఏమనుకుంటారో అని నిరంతరం భయపడేవాడు శ్వాస తీసుకుంటున్న శెవన్ లాంటివాడు కానీ లోకుల తీర్పులను జ్ఞానాగ్నిలో తగలబెట్టి ఆత్మగౌరవంతో నడిచేవాడే నిజమైన జీవన్ముక్తుడు ఈ రోజు నుండి నీ జీవితపు చక్రవర్తివి నువ్వే కావాలి. ఏ పరువు నిన్ను బంధించలేదు ఏ అపకీర్తి నిన్ను తగ్గించలేదు.
(34:44) జనకుడు సమస్త బాహ్య భయాల సంకెళ్లను తెంచుకొని రాజభవనానికి తిరిగి వెళ్లేందుకు సిద్ధమయ్యాడు. ఆయన మిధిలా నగరానికి తిరిగి వెళ్ళింది కేవలం ఒక చక్రవర్తిగా కాదు సంపూర్ణ విముక్తిని సాధించిన ఒక జ్ఞానిగా ఈ వీడియో చూస్తున్న నా మిత్రులారా ఒక్కసారి మిమ్మల్ని మీరు ప్రశ్నించుకోండి. నాలుగు రోజుల ముచ్చటైన ఈ చిన్న జీవితంలో ఎవరో నాలుగు మంది ఏమనుకుంటారో అన్న భయంతో మీ కలలను ఎన్నిసార్లు గొంతు పిసికి చంపేశారు.
(35:11) పరువు పేరుతో బంధువుల మెప్పు కోసం మీకు నచ్చని జీవితాన్ని ఇంకెన్నాళ్ళు మోస్తారు. మీ శెవం దగ్గర 10 నిమిషాలు కూడా నిలబడని ఈ సమాజం కోసం మీ విలువైన వర్తమానాన్ని ఎందుకు బలిపెడుతున్నారు? ఈ క్షణమే ఆ అదృశ్యపు సంకెళ్లను తెంచేయండి. లోకుల తీర్పులను మీ మనసు అనే పవిత్ర ప్రదేశంలోకి రానివ్వకండి. మీ జీవితానికి పరిపూర్ణమైన బాధ్యత మీదే అయినప్పుడు మీ మార్గాన్ని ఎంచుకునే పూర్తి హక్కు కూడా మీకే ఉంది.
(35:39) లోకుల మెప్పు కోసం ప్రాధేయపడే బానిస బ్రతుకును వదిలేసి మీ అంతరంగపు సత్యంపై నమ్మకంతో సింహంలా అడుగు ముందుకు వేయండి. అష్టావక్ర గీత అందించిన ఈ పిడుగు లాంటి సత్యం మీలోని భయాలను భస్మం చేసి మిమ్మల్ని ఒక నిర్భయమైన స్వతంత్రమైన ఆత్మగా నిలగట్టాలని మనసారా ఆశిస్తున్నాను. మీ అంతరంలో వెలుగుతున్న ఆ పరమాత్మ చైతన్యానికి శిరస్సు వంచి నమస్కరిస్తున్నాను.
(36:06) సర్వేజనా సుఖినో భవంతు ఓం శాంతి శాంతి శాంతిహి
Author Name:Telugu Box Stories
Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@telugubox_stories
Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=3QQEKvhzmQU
Title: లోకులు ఏమనుకుంటారో అని భయపడుతున్నావా? అష్టావక్రుని సత్యం | Ashtavakra Gita in Telugu
Author Name: Telugu Box Stories
Description: లోకులు ఏమనుకుంటారో అని భయపడుతున్నావా? అష్టావక్రుని సత్యం | Ashtavakra Gita in Telugu
నమస్కారం మిత్రులారా!
మనం ఎప్పుడూ "సమాజం ఏమనుకుంటుందో?", "నలుగురు ఏమనుకుంటారో?" అనే భయంతో మనకు నచ్చిన జీవితాన్ని జీవించలేకపోతుంటాం. ఈ వీడియోలో, అష్టావక్ర మహా ముని చెప్పిన గొప్ప సత్యాలను, మరియు ఇతరుల అభిప్రాయాల నుండి మనల్ని మనం ఎలా విడిపించుకోవాలో వివరంగా తెలుసుకుందాం. అష్టావక్ర గీతలోని ఈ అద్భుతమైన జీవిత సత్యాలు మీలో ఆత్మవిశ్వాసాన్ని నింపుతాయి. మీకు ఎదురయ్యే మానసిక ఒత్తిడిని దూరం చేసి, ప్రశాంతమైన జీవితాన్ని ఎలా గడపాలో ఈ వీడియోలో స్పష్టంగా వివరించబడింది.ఈ వీడియోలో మీరు తెలుసుకునే ముఖ్య అంశాలు:
👉 లోకులు ఏమనుకుంటారో అనే భయాన్ని ఎలా జయించాలి?
👉 అష్టావక్రుని బోధనలు మరియు జీవిత సత్యాలు.
👉 సమాజం యొక్క జడ్జిమెంట్స్ (Judgements) నుండి ఎలా బయటపడాలి?
👉 మానసిక ప్రశాంతతను మరియు ఆత్మవిశ్వాసాన్ని ఎలా పొందాలి?
ఈ వీడియో మీకు నచ్చితే తప్పకుండా LIKE చేయండి, మీ మిత్రులతో SHARE చేయండి మరియు ఇలాంటి మరిన్ని స్ఫూర్తిదాయకమైన వీడియోల కోసం మన ఛానెల్‌ను SUBSCRIBE చేసుకోండి.
Transcript:
(00:00) ఈ లోకంలో అత్యంత ప్రమాదకరమైన జైలు ఏది అని ఎవరైనా అడిగితే రాతి గోడలతో కట్టిన బంధికానా అని మీరు అనుకోవచ్చు కానీ కాదు ఈ సృష్టిలోనే అత్యంత భయంకరమైన కారాగారం నాలుగు మంది నా గురించి ఏమనుకుంటారో అనే భయం ఈ యొక్క అదృశ్యమైన ఆలోచన వల్ల ఈ భూమి మీద ఎన్ని కోట్ల మంది కలలు సమాధి అయిపోయాయో తెలుసా? ఇతరులు ఏమనుకుంటారో అనే భయంతో మనకు నచ్చని చదువులు చదివాం.
(00:32) ఇతరులు మెచ్చుకుంటారని మనసు చంపుకుని బంధాలను మోసాం. పరువు పేరుతో సమాజం గీసిన గీతలను దాటలేక బ్రతికుండగానే మన ప్రాణాన్ని మన నిజమైన ఆనందాన్ని బలిపెట్టాం. నిజం చెప్పండి. మీరు జీవిస్తున్న ఈ జీవితం నిజంగా మీ సొంత ఆలోచనలతో నడుస్తోందా? లేక లోకులు ఏమనుకుంటారో అని భయపడుతూ సమాజం ఆశించే ఒక అబద్ధపు పాత్రను మీరు తెరపై నటిస్తున్నారా? ఒక సంధ్యా సమయంలో మహారాజైన జనకుడు తన నిండు రాజసభ నుండి నిష్క్రమించి నేరుగా అష్టావక్ర మహర్షి పర్ణశాలకు చేరుకున్నాడు.
(01:11) జనకుని తలపై వజ్రాలు పొదిగిన కిరీటం ఉంది. ఒంటినిండా రాజ వస్త్రాలు ఉన్నాయి. కానీ ఆయన ముఖంలో అలసట మనసులో ఒక అంతులేని అశాంతి స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆయన అష్టావక్రుడిని చిరునవ్వుతో చూస్తూ రాజా సమస్త సామ్రాజ్యానికే అధిపతివి అయినా నీ కళ్ళల్లో ఇంతటి బానిసత్వం ఎందుకు కనిపిస్తోంది ఏ బంధనాలు నిన్ను ఇంతగా ఊపిరాడకుండా చేస్తున్నాయి అని అడిగాడు జనకుడు గొంతు పూడుకుపోతుండగా ఇలా అన్నాడు గురుదేవా నా సామ్రాజ్యాన్ని శాసించే శక్తి నాకుంది కానీ నన్ను చూసి లోకులు ఏమనుకుంటారో అనే భయం నన్ను నిరంతరం శాసిస్తోంది నేనుఏ ఏ నిర్ణయం తీసుకున్నా నా బంధువులు నన్ను తప్పు పడతారేమో నా
(01:54) మంత్రులు నన్ను విమర్శిస్తారేమో నా ప్రజలు నన్ను చేతకాని వాడిగా చూస్తారేమో అనే భయంతో నా నిజమైన అభిప్రాయాలను నేనే గొంతు నొక్కుకుంటున్నాను. పరువు ప్రతిష్టలు అనే అదృశ్య సంకెళ్లుు నా చేతులకు పడ్డాయి గురుదేవా లోకుల మెప్పు కోసం నా అంతరంగాన్ని నిత్యం చంపుకుంటూ బ్రతకడం ఒక నరకంలా మారింది. అష్టావక్ర మహర్షి కళ్ళు మూసుకొని ఒక్క క్షణం మౌనం వహించాడు.
(02:20) ఆ తర్వాత ఆయన కళ్ళు తెరిచినప్పుడు అందులో అజ్ఞానపు పొరలను చీల్చే ఒక పిడుగు లాంటి తీవ్రత కనిపించింది. ఆయన గంభీర స్వరంతో ఇలా అన్నాడు రాజా ఒక మనిషి ఈ లోకంలో చేలల అతి పెద్ద పాపం ఏమిటో తెలుసా భగవంతుడి ఇచ్చిన పవిత్రమైన జీవితాన్ని తన చుట్టూ ఉండే అజ్ఞానుల అభిప్రాయాలకు తాకట్టు పెట్టడమే నీ చేతులపై ఉన్న సంకెళ్లుు ఇతరులు వేసినవి కావు.
(02:48) సమాజపు గుర్తింపు కోసం అర్రులు చాచుతూ నీకు నీవే వేసుకున్నవి లోకులెవరు రాజా ఈరోజు నిన్ను నెత్తిన పెట్టుకొని ఊరేగించే అదే జనం రేపు నువ్వు కింద పడితే తొక్కేసుకుంటూ వెళ్ళిపోతారు. అలాంటి సమాజపు ఆమోదం కోసం నీ జీవితాన్ని ఎందుకు నాశనం చేసుకుంటున్నావు జనకుడు నివ్వెరపోయి చూస్తుండగా అష్టావక్రుడు లేచి నిలబడ్డాడు రాజా ఈ రాత్రి నీ కళ్ళకు కట్టిన అబద్ధపు తెరలను తొలగించే సమయం వచ్చింది.
(03:15) ఈ లోకం తీర్పులు ఎంతటి దొల్లవో నీ పరువు అనే భ్రమ ఎంతటి విషమో నీకు స్పష్టంగా చూపిస్తాను. నాతో రా అంటూ పర్ణశాల వెలుపలకు దారి తీశాడు. అష్టావక్ర మహర్షి జనక మహారాజును వెంటబెట్టుకొని రాజభవనపు అత్యున్నత శిఖరం పైకి తీసుకెళ్ళాడు. అక్కడి నుంచి చూస్తే మిథిల నగరమంతా దీపాల వెలుగుల్లో ధగదగలాడుతూ కనిపిస్తోంది. వీధుల్లో రకరకాల రథాలు సంపన్న వర్తకులు బంధుమిత్రులతో కళకళలాడుతున్న గృహాలు పండుగలా మెరిసిపోతున్న విందు వినోదాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
(03:50) బయటకు చూస్తే అదొక స్వర్గంలా సమస్త వైభోగాలతో తొనికిసలాడుతున్న ఆనంద నగరంలా గోచరిస్తోంది. జనకుడు ఆ దృశ్యాన్ని చూసి గర్వంగా గురుదేవా చూడండి నా ప్రజలు ఎంతటి సంపదతో ఎంతటి గౌరవప్రదమైన జీవితాన్ని గడుపుతున్నారో అన్నాడు. అష్టావకడు పెదవులపై ఒక విషాదకరమైన చిరునవ్వు చిందించాడు. ఆయన నగరం వైపు చూపు సారిస్తూ ఇలా అన్నాడు. రాజా నీ కళ్ళకు కనిపిస్తున్నది కేవలం అబద్ధపు వెలుగులు మాత్రమే ఈ నగరంలో నివసిస్తున్నది మనుషులు కాదు సమాజం నిర్దేశించిన ముసుగులు ధరించిన నిస్సహాయ బానిసలు లోపల ఏడుస్తున్న బయటకు నలుగురి ముందు పళ్ళు ఇగిలిస్తూ నటిస్తున్న నటనలు ఈ రాత్రి నువ్వు చూస్తున్న ప్రతి
(04:31) ఒక్కరి గుండెల్లోకి తొంగి చూడు వారి అసలైన దౌర్భాగ్యం నీకు అర్థమవుతుంది. జనకుడు విస్మయంతో చూస్తుండగా అష్టావకుడు వివరించడం మొదలు పెట్టాడు. అడుగో ఆ వ్యాపారిని చూడు అతనికి విపరీతమైన అప్పులు ఉన్నాయి. రేపు ఉదయానికల్లా దివాళ తీసే స్థితిలో ఉన్నాడు. అయినా సరే నాలుగు మంది తనను పేదవాడిగా చూస్తారేమో అన్న భయంతో లేని దర్పం ప్రదర్శించడానికి మరో అప్పు చేసి ఆ బరువైన బంగారు ఆభరణాలు ధరించి తిరుగుతున్నాడు.
(05:00) అటువైపున్న ఆ పెద్ద ఇంటిని చూడు ఆ భార్యా భర్తల మధ్య ఏనాడో ప్రేమ చచ్చిపోయింది. ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకోవడానికే రోత పుట్టే స్థాయికి వారి బంధం దిగజారింది. కానీ బంధువులు ఏమనుకుంటారో పరువు గంగలో కలుస్తుందేమో అన్న భయంతో నలుగురి ముందు ఆదర్శ దంపతులుగా రోజుకో నాటకం ఆడుతున్నారు. అష్టావక్రుడి మాటలు సూటిగా బాణాల్లా జనకుడి గుండెల్లోకి దిగుతున్నాయి.
(05:25) మహర్షి గంభీరంగా కొనసాగించాడు. రాజా మనుషులు తమకు నచ్చిన జీవితాన్ని జీవించడం ఏనాడో మానేశారు. తమకు అవసరం లేని వస్తువులను తమ వద్ద లేని డబ్బుతో కొనుగోలు చేస్తూ తమకు అసలు పడని వ్యక్తులను మెప్పించడానికి నిరంతరం శ్రమిస్తున్నారు. దీని పేరే సోషల్ వాలిడేషన్ సమాజపు మెప్పు కోసం పాకులాడటం. ఇదొక అంతులేని ఎండమావి. ఎంత దూరం పరిగెత్తినా నీ దాహం తీరదు.
(05:49) పైగా మీ ప్రాణం పోతుంది తప్ప ఫలితం ఉండదు. జనకుడు నిట్టూరుస్తూ గురుదేవా మరి సమాజంలో ఒక మంచి పేరు పరువు ప్రతిష్టలు సంపాదించుకోవాలని తాపత్రేయ పడటం తప్ప అని అడిగాడు. అష్టావక్రుడు జనకుడి కళ్ళలోకి తీక్షణంగా చూసి అన్నాడు. రాజా సదాచారంతో నిజాయితీతో బ్రతకడం వేరు సమాజం ఇచ్చే మంచివాడు అనే సర్టిఫికెట్ కోసం నీ ఆత్మను తాకట్టు పెట్టడం వేరు.
(06:15) నువ్వు ఎంత పరిపూర్ణంగా బ్రతికినా ఈ ప్రపంచం ఏదో ఒక వంక వెతుకుతూనే ఉంటుంది. ఈ లోకంఇచ్చే పొగడ్తల్లో ఎంత నిజం ఉందో అది చేసే విమర్శల్లోనూ అంతే డొల్లతనం ఉంది. అలాంటి సమాజపు తీర్పులకు నీ మనశశాంతిని బలి పెట్టడమే అసలైన ఆధ్యాత్మిక మరణం. లేని సమాజానికి భయపడుతూ నీ జీవితాన్ని ఎందుకు పణంగా పెడుతున్నావు? ఆ మాటలు విన్న జనకుడికి వెన్నులో వణుకు పుట్టింది.
(06:39) లేని సమాజమా గురుదేవా నా చుట్టూ ఇంతమంది జనం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంటే సమాజం లేదని మీరు ఎలా అంటున్నారు అని ఆశ్చర్యంగా ప్రశ్నించాడు. జనక మహారాజు అడిగిన ప్రశ్నకు అష్టావక్ర మహర్షి చిన్నగా నవ్వాడు. ఆయన భవనం పై నుండి కింద ఉన్న ఒక చీకటి మార్గం వైపు చూపించాడు. అక్కడ ఒక బాడసారి చేతిలో చిన్న దీపం పట్టుకొని నడుస్తున్నాడు.
(07:02) హటాత్తుగా అతడు నేలపై పడి ఉన్న ఒక నల్లటి వస్తువును చూసి ఒక్కసారిగా కేక వేస్తూ వెనక్కి దూకాడు. పాము విషసర్పం నన్ను కాటేస్తుంది అంటూ వణికిపోతూ నేలపై కూలబడ్డాడు. అతని గుండె వేగం పెరిగిపోయింది. ముఖమంతా చెమటలు పట్టాయి. అష్టావక్రుడు జనకుడితో ఇలా అన్నాడు. రాజా అటు చూడు ఆ బాటసారి భయంతో నిలువున వణకిపోతున్నాడు. వెళ్లి వాడి చేతిలోని దీపాన్ని ఆ నల్లటి వస్తువు దగ్గరకు తీసుకెళ్లి చూపించు.
(07:28) జనకుడు కిందికి వెళ్లి దీపాన్ని నేల మీద పడి ఉన్న ఆ వస్తువు దగ్గరకు తీసుకెళ్లి పరిశీలించాడు. తీరా చూస్తే అది సర్పం కాదు ఎడ్లబండి నుండి జారిపడిన ఒక పాత కొబ్బరి తాడు ఆ విషయాన్ని గమనించిన బాటసారి ఒక్కసారిగా ఊపిరి పీల్చుకొని సిగ్గుతో తలదించుకుంటూ అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోయాడు. జనకుడు తిరిగి పైకి వచ్చి గురుదేవా చీకటి వల్ల అతడు తాడును చూసి పాము అనుకని అనవసరంగా భయపడ్డాడు అన్నాడు.
(07:55) అప్పుడు అష్టావక్రుడు గంభీరంగా ఇలా బోధించాడు. రాజా సరిగ్గా నాలుగు మంది ఏమనుకుంటారో అనే భయం కూడా సరిగ్గా ఆ తాడేపాము లాంటిదే అసలు ఆ నాలుగు మంది ఎవరు వాళ్ళ పేర్లుఏమిటి వాళ్ళు ఎక్కడుంటారు నువ్వు నిజంగా నిశితంగా గమనిస్తే ఆ నాలుగు మంది అనే సమాజం కేవలం నీ మనసు సృష్టించుకున్న ఒక పెద్ద భ్రమ మాత్రమే జనకుడు ఆలోచనలో పడగా అష్టావక్రుడు కొనసాగించాడు.
(08:21) ఈ లోకంలో ప్రతి మనిషి తన సొంత రోగాలు అప్పులు కుటుంబ కలహాలు అభద్రతా భావంతో నిరంతరం సతమతం అవుతున్నాడు. ఉదయం లేచిన దగ్గర నుండి రాత్రి పడుకునే వరకు ప్రతి ఒక్కడికి తమ సొంత సమస్యలే కొండంతై కనిపిస్తుంటాయి. అలాంటప్పుడు నీ గురించి రాత్రనక పగలనక ఆలోచిస్తూ కూర్చోవడానికి ఈ లోకంలో ఎవరికి తీరుకుంది రాజా అష్టావక్రుడి కళ్ళల్లో సత్యం ప్రకాశించింది.
(08:46) ఒకవేళ నువ్వు ఏదైనా తప్పు చేస్తే లేదా నీ జీవితంలో విఫలమైతే లోకులు నీ గురించి మాట్లాడతారు నిజమే కానీ ఎంతసేపు మాట్లాడతారో తెలుసా? టీ తాగుతూ నాలుగు నిమిషాలు లేదా భోజనం చేస్తూ 10 నిమిషాలు ఆ తర్వాత వాళ్ళ తిండి అయిపోగానే మళ్ళీ వాళ్ళ జీవితాలు వాళ్ళ సమస్యల్లో వాళ్ళు మునిగిపోతారు. కానీ విచిత్రం ఏమిటంటే వాళ్ళు 10 నిమిషాల కాలక్షేపం కోసం మాట్లాడే మాటలను పట్టుకొని నువ్వు నీ జీవితంలోని 10 సంవత్సరాలను భయంతో కుంగుబాటుతో సమాధి చేసుకుంటున్నావు.
(09:15) జనకుడు నివ్వరపోయాడు. అష్టావక్రుడు ఆయన భుజంపై చెయ్యి వేసి ఇలా అన్నాడు. లేని పామును చూసి బాటసారి ఎలాగైతే భయపడ్డాడో లేని సమాజపు తీర్పును ఊహించుకొని నువ్వు నీ సామర్థ్యాలను నీ స్వేచ్ఛను బంధించుకుంటున్నావు. నీ అంతరంగంలో ఎరుక అనే దీపాన్ని వెలిగించు రాజా అప్పుడు నీకు అర్థమవుతుంది. సమాజం నిన్ను బంధించలేదు. నీ మనసు సృష్టించిన ఊహాజనిత భయమే నిన్ను బంధించింది అని.
(09:43) జనకుడు వినయంగా గురుదేవా సమాజపు తీర్పులు తాత్కాలికమే కావచ్చు. కానీ మనం ఎంత మంచిగా బ్రతికినా ఈ లోకం ఏదో ఒక వంక పెడుతూనే ఉంటుంది కదా అసలు ఈ సమాజాన్ని పూర్తిగా మెప్పించడం ఎవరికైనా సాధ్యమేనా అని అడిగాడు. అష్టావక్రుడు చిరునవ్వు నవ్వి లోకాన్ని మెప్పించాలనుకోవడం ఎంతటి హాస్యాస్పదమైన మూర్ఖత్వమో నీకుొక సంఘటన ద్వారా వివరిస్తాను అంటూ ముందుకు సాగాడు.
(10:05) అష్టావక్ర మహర్షి జనకుని భవనం లోపలికి తీసుకువెళ్లి ప్రశాంతమైన ఆసనంపై కూర్చోబెట్టాడు. జనకుని కళ్ళలో సమాజాన్ని మెప్పించలేమనే సత్యాన్ని తెలుసుకోవాలనే ఆరాటం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. అష్టావక్రుడు మందహాసం చేస్తూ ఇలా ప్రారంభించాడు. రాజా ఈ ప్రపంచపు తీర్పులు ఎంతటి ద్వంద్వ ప్రమాణాలతో ఎంతటి హాస్యాస్పదంగా ఉంటాయో అర్థం కావాలంటే ఒక తండ్రి కొడుకు తమ వద్ద ఉన్న ఒక గాడిదను తీసుకొని సంతకు బయలుదేరిన ప్రయాణాన్ని నువ్వు తప్పక వినాలి.
(10:41) జనకుడు కుతూహలంగా వినడం మొదలు పెట్టాడు. అష్టావక్రుడు చెప్పసాగాడు. ఒక గ్రామంలో ఒక తండ్రి అతనిపేళ్ల కొడుకు ఉండేవారు. ఒకరోజు వారు తమ వద్ద ఉన్న ఒక గాడిదను తీసుకొని సంతకు బయలుదేరారు. ఎండ తీవ్రంగా ఉండటంతో తండ్రి తన చిన్నారి కొడుకును గాడిదపై కూర్చోబెట్టి తాను నడుస్తూ పగ్గాలు పట్టుకున్నాడు. కొంత దూరం వెళ్ళగానే కొందరు గ్రామస్థులు ఎదురుగా కనిపించారు.
(11:07) వారు ఆ బాలుడి వైపు చూసి అసహ్యంగా ముఖం పెట్టి చూడండి ఎంతటి గారభమో ముసలి తండ్రి ఎండలో చెప్పులు లేకుండా నడుస్తుంటే ఆరోగ్యంగా ఉన్న ఈ కొడుకు దర్జాగా గాడిదపై స్వారీ చేస్తున్నాడు. నేటి పిల్లలకు పెద్దల పట్ల గౌరవం లేకుండా పోయింది అని హేళన చేశారు. ఆ మాటలు విన్న కొడుకు తలదించుకున్నాడు. సిగ్గుతో కిందకు దిగి నాన్న లోకులు నన్ను తిడుతున్నారు నువ్వే గాడిదపై ఎక్కు అని బ్రతిమలాడాడు.
(11:37) సరేనని తండ్రి గాడిదపై కూర్చున్నాడు. కొడుకు పక్కనే నడవడం మొదలు పెట్టాడు. మరో మైలు దూరం వెళ్ళగానే కొందరు స్త్రీలు బావి వద్ద నీళ్లు తోడుకుంటూ కనిపించారు. వారు తండ్రిని చూసి అయ్యో ఎంత రాతి గుండె తండ్రి పువ్వు లాంటి చిన్న పిల్లాడిని కాళ్ళ నొప్పులతో నడిపిస్తూ ఈ దృఢకాయుడైన మనిషి రాజాలా కూర్చున్నాడు. వీడికి కాసింతైనా జాలి లేదా అని నిందించారు.
(12:02) తండ్రి ఆ మాటలకు నొచ్చుకున్నాడు. లోకులు ఇద్దరిని తప్పు పడుతున్నారు కదా అనుకొని కొడుకును కూడా తన వెనుక గాడిద పైకి ఎక్కించుకున్నాడు. ఇప్పుడు ఇద్దరూ కలిసి ప్రయాణిస్తున్నారు. మరి కొంత దూరం వెళ్లేసరికి కొందరు జంతు ప్రేమికులు వారిని అడ్డుకున్నారు. మీకు దేవుడంటే భయం లేదా ఆ మూగజీవం బరువు మోయలేక నడుము వంగిపోతుంటే ఇద్దరు దానిపై ఎక్కి కూర్చుంటారా మీరు మనుషులా లేక రాక్షసులా అని శాపనార్థాలు పెట్టారు.
(12:29) అష్టావక్రుడు నవ్వుతూ కొనసాగించాడు. ఇక తండ్రి కొడుకులకు ఏం చేయాలో పాలుపోలేదు. ఇద్దరూ కిందకు దిగారు. గాడిదను ఖాళీగా వదిలి ఇద్దరు దాని పక్కనే నడుస్తూ సంత వైపు అడుగులు వేశారు. గ్రామ పులిమేరలకు చేరుకోగానే అక్కడున్న యువకులు వీరిని చూసి పకపకా నవ్వారు. ఈ లోకంలో ఇంతకంటే పెద్ద వెర్రిబాగుల వారు ఉంటారా బలంగా ఉన్న గాడిద పక్కనే నడుస్తుంటే వీళ్ళద్దరు ఎండలో కాళ్ళు కాల్చుకుంటూ నడుస్తున్నారు.
(12:56) వీళ్ళకు బుద్ధి ఉందా లేదా అంటూ గేరి చేశారు. జనకుడు ఇది విని ఒక్కసారిగా నిశ్చేష్టుడయ్యాడు. అష్టావక్రుడు జనకుని కళ్ళలోకి చూస్తూ పిడుగు లాంటి స్వరాన్ని వినిపించాడు. చూసావా రాజా కొడుకు ఎక్కినా తప్పు పట్టారు తండ్రి ఎక్కినా నిందించారు. ఇద్దరు ఎక్కినా రాక్షసులు అన్నారు. ఇద్దరూ నడిచినా పిచ్చివాళ్ళని హేళన చేశారు. చివరకు వాళ్ళు గాడిదను తమ భుజాలపై ఎత్తుకొని నడిచినా ఈ లోకం పిచ్చోళ్ళు అని రాళ్ళతో కొట్టేదే తప్ప మెచ్చుకోదు.
(13:28) నీ జీవితంలో నువ్వు ఎలా బతికినా ఏ నిర్ణయం తీసుకున్నా ఈ సమాజం ఏదో ఒక వంక వెతుకుతూనే ఉంటుంది. సమస్త లోకాన్ని మెప్పించాలనుకోవడం కంటే పెద్ద ఆత్మహత్యం మరొకటి ఉండదు రాజా జనకుని హృదయం ఆ సత్యానికి ఉలిక్కి పడింది. ఆయన గొంతులో భయం తగ్గి ఒక తీవ్రమైన వైరాగ్యం మొదలైంది. తండ్రి కొడుకుల కథ విన్న తర్వాత జనక మహారాజు నిశ్చేష్టుడై కూర్చుండిపోయాడు.
(13:56) లోకాన్ని మెప్పించాలనుకోవడం ఎంతటి వ్యర్థమైన ప్రయత్నమో ఆయన బుద్ధికి స్పష్టంగా తాకింది. కానీ ఆ తర్వాత అష్టావక్ర మహర్షి చెప్పబోయే సత్యం ఆయన అహాన్ని ఆయన మోస్తున్న పరువనే భ్రాంతిని సమూలంగా నేలమట్టం చేయబోతోంది. అష్టావక్రుడు నెమ్మదిగా ఆసనం పై నుంచి లేచి రాజభవనానికి దక్షిణ దిశగా ఉన్న అరణ్య సరిహద్దుల వైపు జనకుడిని నడిపించాడు.
(14:24) అర్ధరాత్రి దాటింది. చుట్టూ చిమ్మ చీకటి కీచురాళ్ల శబ్దాలు తప్ప ఏ ప్రాణి కదలడం లేదు. కొంత దూరం నడిచాక వారు మిధిల నగరపు స్మశాన వాటికకు చేరుకున్నారు. అక్కడ కొన్ని చితుల నుండి ఇంకా బూడిద పొగలు వస్తూనే ఉన్నాయి. పక్కనే పాత సమాధులు నిశశబ్దంగా నిలబడి ఉన్నాయి. ఆ భయానక వాతావరణంలో అష్టావక్రుడు ఒక చల్లారిన చితి వైపు చూపిస్తూ నిశశబ్దపు నిశ్చలతను చీల్చుతూ ఇలా ప్రశ్నించాడు.
(14:56) రాజా ఈ రాత్రి ఇక్కడ ఒక గొప్ప ధనవంతుడిని నగరంలో ఎంతో ప్రతిష్ట కలిగిన ఒక ప్రముఖుడిని దహనం చేశారు. పగటిపూట అతడి అంతిమ యాత్ర జరిగినప్పుడు వందలాది మంది బంధువులు మిత్రులు గుండెలు బాధుకుంటూ కన్నీరు కార్చారు. అతడి పరువు హోదా గురించి ఆకాశానికి ఎత్తేలా మాట్లాడారు. కానీ ఇప్పుడు చూడు రాజా ఈ అర్ధరాత్రి వేళ ఈ చితిపుట్టన అతడితో పాటు తోడుగా ఉండటానికి ఆ లోకులలో ఒక్కడైనా మిగిలాడా జనకుడు ఆ ఎముకల కుప్ప వైపు చూస్తూ గొంతు తడుముకున్నాడు.
(15:32) లేదు గురుదేవా అంత్యక్రియలు పూర్తి కాగానే అందరూ తమ తమ ఇళ్లకు వెళ్ళిపోయారు. ఇక్కడ ఎవ్వరూ లేరు. అప్పుడు అష్టావక్రుడి కళ్ళులో ఒక భయంకరమైన సత్యం వెలిగింది. ఆయన పిడుగు లాంటి స్వరంతో జనకుడి అంతరంగాన్ని నిలదీశడు. రాజా ఇదే కఠోర సత్యం రాజా శ్రద్ధగా విను ఒక మనిషి చనిపోయినప్పుడు ఈ సమాజం ఎంతసేపు విలపిస్తుందో తెలుసా? శవం మోసేంతవరకే వారి బాధ.
(16:02) కాటికి చేర్చి నిప్పు పెట్టేంతవరకే వారి కన్నీళ్ళు ఆ చిటి కాలడం ముగియకముందే స్మసానం గేటు బయటకు రాగానే వాళ్ళు మాట్లాడుకునేది ఏమిటో తెలుసా? సాయంత్రం భోజనంలో ఏమి వండారు పనులు ఎప్పుడు మొదలు పెట్టాలి అని మాత్రమే జనకుడి వెన్నులో చలి పుట్టింది. అష్టావక్రుడు మరింత తీవ్రంగా కొనసాగించాడు. నీ సమాధి దగ్గర 10 నిమిషాలు కూడా నిలబడలేని ఈ స్వార్థపూరిత సమాజం కోసం నీ శవం ముందు గుప్పెడు బూడిదను చూసి కాలక్షేపం చేసే ఈ నాలుగు రోజుల లోకుల కోసం నీకు దక్కిన ఈ అమూల్యమైన జీవితంలోని 30 40 ఏళ్ల కాలాన్ని పరువు పేరుట వారి మెప్పు కోసం ఎందుకు బలిపెడుతున్నావు రాజా వాళ్ళు
(16:45) నన్ను మంచివాడనాలి వాళ్ళు నన్ను గొప్పవాడనాలి అనే పిచ్చి భ్రమలో పడి నీకు ఇష్టమైన ఆలోచనలను నీ అంతర్జ్ఞత సంతోషాన్ని నీ ప్రాణాన్ని ప్రతిక్షణం చంపుకుంటూ బ్రతుకుతున్నావు. రేపు నీ ఊపిరి ఆగిపోతే ఈ లోకం నీ స్థానంలో మరొకరిని పెట్టి మాట్లాడుకోవడం మొదలు పెడుతుంది తప్ప నీకోసం ఎవ్వరూ తమ జీవితాలను ఆపరు. నీ జీవితానికి అంతిమ బాధ్యత వహించేది నువ్వు మాత్రమే అయినప్పుడు నీ అస్తిత్వాన్ని నీ ఆత్మగౌరవాన్ని ఎవరి ఆమోదం కోసమో ఎందుకు తాకట్టు పెడుతున్నావు రాజా ఆ మాటలు ఒక సూలంలా జనకుడి హృదయాన్ని తాకాయి.
(17:24) ఆయన కళ్ళ నుండి కన్నీటి బిందువులు నేలపై రాలాయి. పరువనే భ్రాంతి ఎంతటి మాయో ఆయనకు సంపూర్ణంగా బోధపడింది. అప్పుడు జనకుడు చేతులు జోడించి వణుకుటున్న స్వరంతో గురుదేవా ఈ అహంకారపు సమాజం గీసిన గీతల నుంచి వారి అంచనాలనే బంధికాన నుంచి నా రెక్కలను విడిపించుకోవడం ఎలా అని ప్రశ్నించాడు. స్మశాన వాటికలో అష్టావక్రుడు చెప్పిన కఠినమైన సత్యం జనక మహారాజు ఆహాన్ని పరువు అనే భ్రాంతిని నిలువున కరిగించి వేసింది.
(17:58) తెల్లవారు జాము అవుతోంది. వారు తిరిగి ఆశ్రమానికి చేరుకున్నారు. ఆశ్రమ ప్రాంగణంలో ఉన్న ఒక విశాలమైన మర్రి చెప్పు కొమ్మకు ఒక సువర్ణ పంజరం వేలాడుతోంది. ఆ బంగారు బోనులో ఎంతో అందమైన రామ చిలుక ఒకటి బంధించబడి ఉంది. దాని పంజరానికి నవరత్నాలు పొదిగి ఉన్నాయి. పంజరం లోపల రకరకాల తీయటి పండ్లు వెండిగిన్నెలో పాలు సిద్ధంగా ఉంచారు.
(18:30) ఆశ్రమానికి వచ్చే భక్తులు ప్రజలు ఆ పంజరాన్ని చూసి ఆహా ఎంత అద్భుతమైన పంజరం ఈ చిలుక ఎంతటి అదృష్టవంతురాలు కష్టపడకుండా సమస్త భోగాలు దీని ముందు వాలుతున్నాయి అంటూ ఆకాశానికి ఎత్తుతూ మెచ్చుకుంటున్నారు. అష్టావక్రుడు జనకుడిని ఆ పంజరం దగ్గరకు తీసుకువెళ్లి ఇలా అడిగాడు రాజా ఈ చిలుకను చూడు దీనికి సమాజం మెచ్చే అందమైన సువర్ణ సౌధం దక్కింది.
(18:59) తినడానికి రాజభోగాలు ఉన్నాయి. చూసేవారంతా దీన్ని అదృష్టవంతురాలు అని కీర్తిస్తున్నారు. ఇప్పుడు చెప్పు ఈ పక్షి నిజంగా ఆనందంగా ఉందా? జనకుడు ఆ చిలుక కళ్ళల్లోకి చూశాడు. అందులో అమితమైన నిర్జీవత అంతులేని విషాదం గడ్డకట్టుకుపోయి ఉన్నాయి. అది ఆకాశం వైపు చూస్తూ రెక్కలను కొట్టుకోవడానికి కూడా స్థలం లేక నిస్సహాయంగా కుమిలిపోతుంది. జనకుడు బరువెక్కిన హృదయంతో అన్నాడు గురుదేవా పంజరం బంగారంతో చేసిన అది బానిసత్వపు చెరసాలే దానికి కావలసింది లోకుల పొగడతలు వెండి గిన్నెలోని పాలు కావు.
(19:42) నీలాకాశంలో తన రెక్కలు విప్పి ఎగిరే అనంతమైన స్వేచ్ఛ అది లోకుల మెప్పు కోసం ఈ బోనులో బతికినంత కాలం దాని ప్రాణం లోలోపల క్షణక్షణం చచ్చిపోతూనే ఉంటుంది. అప్పుడు అష్టావక్ర మహర్షి గంభీరంగా ఇలా బోధించాడు. రాజా సరిగ్గా నీ పరిస్థితి కూడా ఆ బోనులో ఉన్న పక్షి లాంటిదే సమాజం నీకుఇచ్చిన హోదా పరువు బంధువుల అంచనాలు సాంప్రదాయాల పేరిట గీసిన గీతలు ఇవన్నీ ఆ బంగారు బోను లాంటివి బయటి ప్రపంచానికి నువ్వు గొప్పవాడిగా ఆదర్శ ప్రేయంగా కనిపించవచ్చు కానీ ఆ బంగారు బోనులో నీ ఆత్మ రెక్కలు విరిగిపోయి మూలుగుతున్నాయి.
(20:22) జనకుడు నిశ్చేష్టుడై వింటుండగా అష్టావక్రుడు కొనసాగించాడు. మన కుటుంబానికి పరువు తేవాలి సమాజం ముందు తల ఎట్టుకొని తిరగాలి నలుగురు మనల్ని చూసి అసూయ పడాలి అంటూ తల్లిదండ్రులు బంధువులు సమాజం నీపై మోపిన అంచనాలే ఆ బోనుకున్న బలమైన కడ్డీలు ఆ అంచనాలను అందుకోవడానికి నువ్వు నీ నిజమైన ఇష్టాలను నీ ఆత్మ గొంతును నిరంతరం నొక్కేస్తున్నావు.
(20:49) లోకులు మెచ్చుకుంటున్నారు కదా అని ఆ బోనునే నీ శాశ్వత గమ్యంగా భావించి అసలైన జీవన స్వేచ్ఛను మరిచిపోయావు. అష్టావక్రుడు జనకుడి కళ్ళల్లోకి తీక్షణంగా చూస్తూ పిడుగులాంటి స్వరాన్ని వినిపించాడు. భద్రత పేరుతో పరువు పేరుతో నీ అంతర్గత స్వేచ్ఛను చంపుకోవడం బానిసత్వపు పరాకాష్ట రాజా నువ్వు సమాజం ఆశించినట్లు బ్రతకడానికి ఈ భూమిపైకి రాలేదు.
(21:17) నీ సృష్టికర్త నీకుిచ్చిన ప్రత్యేకమైన సామర్థ్యాలతో నీ ఆత్మ మార్గంలో నడవడానికి వచ్చావు. ఆ పంజరం తలుపులు తెరవడానికి కావలసింది బయటివారి అనుమతి కాదు నీ రెక్కలపై నీకున్న తిరుగులేని నమ్మకం జనకుడు ఆ మాటలతో కదిలిపోయాడు. ఆయన గొంతులో భయం అంతరించి గాలిపటంలా ఆకాశంలోకి ఎగరాలనే సంకల్పం మేల్కొంది. గురుదేవా ఆ పంజరం తలుపులను బద్దలు కొట్టి లోకుల తీర్పులనే దారాన్ని తెంచుకోవడం ఎలా అని ఆర్తిగా అడిగాడు.
(21:49) బంగారు పంజరంలోని చిలుక విషాదాన్ని చూసిన తర్వాత జనక మహారాజులో ఒక తీవ్రమైన అంతర్మథనం మొదలైంది. సమాజపు అంచనాలనే బోన్లో బతికితే ఆత్మ రెక్కలు విరిగిపోతాయని ఆయనకు స్పష్టమైంది. అప్పుడు అష్టావక్ర మహర్షి ఆయనను ఆశ్రమ మైదానంలోకి తీసుకువచ్చాడు. ఆకాశంలో బలమైన గాలులు వీస్తున్నాయి. అక్కడ ఒక బాలుడు ఎంతో రంగులద్దిన అందమైన గాలిపటాన్ని ఎగురవేస్తున్నాడు.
(22:19) ఆ గాలిపటం గాలిలో తేలుతూ పై పైకి వెళ్తోంది. కానీ ఎంత పైకి వెళ్ళాలని చూసిన బాలుడి చేతిలో ఉన్న ఒక సన్నని దారం దాన్ని కిందకే లాగుతోంది. ఒక బలమైన గాలి ఉదృతి రాగానే ఆ గాలిపటం మరింత ఎత్తుకు దూసుకుపోవాలని గిలగిలా కొట్టుకుంది. కానీ దారం పట్టిన బాలుడు దాన్ని బలంగా వెనక్కి లాగాడు. దాంతో ఆ గాలిపటం గాలిలో స్థిరత్వాన్ని కోల్పోయి నేలకేసి కొట్టుకోబోయింది.
(22:46) అష్టావక్రుడు ఆ దృశ్యాన్ని చూపిస్తూ ఇలా అన్నాడు. రాజా అటు చూడు ఆ గాలిపటానికి ఆకాశపు అనంతమైన ఎత్తులను తాకాలనే శక్తి ఉంది. సంకల్పం ఉంది. కానీ దాన్ని ఏది అడ్డుకుంటుంది దాని సొంత రెక్కలా లేక దాన్ని కట్టిపడేసిన ఆ అదృశ్యమైన దారమా జనకుడు వెంటనే ఆ దారమే గురుదేవా బాలుడు ఆ దారాన్ని చేతుల్లో పట్టుకుని తన ఇష్టానుసారం నియంత్రిస్తున్నాడు.
(23:14) ఆ దారం తెగిపోతే తప్ప ఆ గాలిపటం తన పరిపూర్ణ ఎత్తుకు ఎగరలేదు అని బదిలిచ్చాడు. అష్టావక్రుడి కళ్ళల్లో జ్ఞానపు అగ్ని రగిలింది. ఆయన గంభీరంగా ఇలా బోధించాడు. రాజా సరిగ్గా నీ పరిస్థితి కూడా ఆ గాలిపటం లాంటిదే నీలో అపారమైన సామర్థ్యం ఉంది. సరికొత్త నిర్ణయాలు తీసుకుని చరిత్రను తిరగరాయాలనే సంకల్పం ఉంది. కానీ నీ జీవితపు కీలు బొమ్మ దారాన్ని లోకులు ఏమనుకుంటారో అనే సమాజం చేతిలో పెట్టావు.
(23:44) వాళ్ళు దారాన్ని లాగినప్పుడల్లా నువ్వు వెనక్కి తగ్గుతున్నావు. వాళ్ళు వదిలినప్పుడే కాస్త ఊపిరి పీల్చుకుంటున్నావు. నీ జీవిత ప్రయాణాన్ని శాసించే అధికారాన్ని ఆ దారానికి ఎందుకు ఇచ్చావు? జనకుడు నిశశబ్దంగా వింటుండగా అష్టావక్రుడు మరింత కఠినంగా కొనసాగించాడు. ఒక గాలిపటం నిజంగా అనంతమైన ఆకాశంలో స్వేచ్ఛగా విహరించాలంటే ఆ దారపు బంధం తెగిపోవాల్సిందే.
(24:08) అదేవిధంగా ఒక మనిషి తన పరిపూర్ణ ఆత్మశక్తిని అనుభవించాలంటే సమాజపు అనుమతి అంటే సోషల్ అప్రూవల్ అనే దారాన్ని జ్ఞానపు కత్తితో నిర్దాక్షిణ్యంగా తెంచివేయాలి. లోకులు ఏమనుకుంటారో అని సంకోచించేవాడు ఎప్పటికీ చరిత్రను సృష్టించలేడు రాజా ఈ భూమిపై గొప్ప మార్పులు తెచ్చిన మహనీయులంతా సమాజం గీసిన మూఢపు గీతలను తుడిచి పెట్టినవారే.
(24:35) లోకులు రాళ్లుు విసిరిన పిచ్చివాళ్ళని ముద్ర వేసిన లెక్క చేయక తమ ఆత్మ చెప్పిన సత్య మార్గంలో నడిచిన వారే ఆనాడు వారు లోకుల తీర్పులకు తలగ్గి ఉంటే ఈనాడు ప్రపంచం వారిని స్మరించుకునేది కాదు. అష్టావక్రుడు జనకుడి కళ్ళల్లోకి సూటిగా చూస్తూ ముగించాడు. రాజా నువ్వు నీ రాజ్యాన్ని వదలాల్సిన పని లేదు నీ బాధ్యతల నుంచి పారిపోవాల్సిన అవసరం లేదు.
(24:58) కేవలం సమాజం ఇచ్చే ప్రశంసలు నిందలు అనే దారాలను నీ మనసు నుండి తెంచి పారేయి ఆ తీర్పులను నీ అంతరంగపు అగ్నిలో తగలబెట్టు దారం తగిన గాలిపటంలా నీ మనసు ఆకాశమంత ఎత్తుకు ఎగిరిన క్షణాన ఈ లోకపు సంకెళ్లు నిన్ను ఏమీ చేయలేవు. జనకుడి హృదయం ఆ మాటలతో ఒక మహా ధైర్యాన్ని పొందింది. కానీ గురుదేవా మనమంత స్వేచ్ఛగా జీవిస్తుంటే జనం మనల్ని చూసి తీర్పులు ఇస్తూనే ఉంటారు కదా ఆ దృష్టిని ఎలా దాటాలి అని ప్రశ్నించాడు.
(25:31) గాలిపటం ఉపమానం ద్వారా బంధనాల దారాన్ని తెంచుకోవాలనే సంకల్పం జనకుడిలో బలపడింది. అయితే సమాజం తనను నిరంతరం గమనిస్తూ తీర్పులు ఇస్తూనే ఉంటుందనే ఆందోళన ఆయనను ఇంకా వెంటాడుతూనే ఉంది. జనకుడు అష్టావక్రుడితో ఇలా అన్నాడు గురుదేవా నేను దారాన్ని తెంచుకోవడానికి సిద్ధమే కానీ నేను నగరంలో అడుగు పెట్టిన ప్రతిసారి వందలాది కళ్ళు నన్నే చూస్తున్నట్లు నా ప్రతి కదలికను తూకం వేస్తున్నట్లు ఒక విపరీతమైన ఒత్తిడి నన్ను ఉక్కిరి బిక్కిరి చేస్తోంది.
(26:07) ఈ భావన నుంచి నా మనసుకు ఉపశమనం ఎలా దొరుకుతుంది? అష్టావక్ర మహర్షి చిరునవ్వు నవ్వి జనకుడిని ఆశ్రమం పక్కనే ఉన్న ఒక ఎత్తైన రాతి బండపై కూర్చోబెట్టాడు. కింద నదీ తీరాన జనం స్నానాలు చేస్తున్నారు పూజలు చేసుకుంటున్నారు కొందరు బట్టలు ఉతుకుతున్నారు. వ్యాపారులు సరుకులు బేరమాడుతున్నారు. అష్టావక్రుడు కింద ఉన్న జనాన్ని చూపుతూ ఇలా అన్నాడు. రాజా అటు చూడు ఆ నది ఒడ్డున ఉన్న వారిలో ఎవరైనా నిన్ను వంక చూస్తున్నారా? ఆ వర్తకుడి కళ్ళు తన లాభ నష్టాల లెక్కల మీదే ఉన్నాయి.
(26:38) ఆ బట్టలు ఉతికేవాడి ధ్యాస తన పని మీదే ఉంది. ఆ పూజారి దృష్టి తన పూజా సామాగ్రి మీదే ఉంది. నీవు సమస్త రాజ్యానికే చక్రవర్తివి ఇక్కడే ప్రక్కనే కూర్చున్నావు అయినా వారిలో ఒక్కడైనా నిన్ను పట్టించుకుంటున్నాడా జనకుడు ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ లేదు గురుదేవా ప్రతి ఒక్కరు తమ తమ పనుల్లోనే మునిగిపోయి ఉన్నారు అన్నాడు. అప్పుడు అష్టావక్రుడు మానవ మనస్తత్వంలో దాగి ఉన్న అత్యంత విముక్తికరమైన సత్యాన్ని ఉపదేశించాడు.
(27:11) రాజా సరిగ్గా ఇదే సత్యం ఈ ప్రపంచంలో ప్రతి మనిషి తన సొంత కథలో తానే కథానాయకుడు ప్రతి ఒక్కడికి తన శరీరపు అందం తన ఆర్థిక ఇబ్బందులు తన కుటుంబ గొడవలు తన పరువు గురించిన బెంగలే కొండంతై కనిపిస్తాయి. అంతేకానీ పొద్దుస్తమానం నీ జీవితాన్ని ఒక భూతద్దంలో పెట్టి పరిశీలించడానికి ఈ లోకంలో ఎవరికీ సమయం లేదు తీరికాలేదు. జనకుడు నివ్వెరపోయి వింటుండగా అష్టావక్రుడు కొనసాగించాడు.
(27:39) నువ్వు ఒక పెద్ద నాటక రంగం మధ్యలో ఒంటరిగా నిలబడి ఉన్నావని అందరి కళ్ళు నీ మీదే ఉన్నాయని నీ మనసు సృష్టించుకునే ఈ భ్రమకే స్పాట్లైట్ ఎఫెక్ట్ అని పేరు. నువ్వు ఏదైనా తప్పు చేసినా లేదా నలువురిలో జారి పడినా జనం ఒక్క క్షణం చూసి నవ్వుతారు. కానీ మరుసటి క్షణమే వారి దృష్టి వారి సొంత సమస్యల వైపు మళ్ళతుంది.
(28:03) నీ జీవితంలో కేవలం రెండు నిమిషాల అతిథి పాత్రలు పోషించే ఈ వ్యక్తుల కోసం నీ జీవితం అనే కథను వారి ఇష్టాలకు అనుగుణంగా మార్చుకోవడం ఎంతటి దౌర్భాగ్యం రాజా అష్టావక్రుడి కళ్ళల్లో నిర్భయత్వపు వెలుగు ప్రకాశించింది. గుర్తుంచుకో రాజా లోకుడు నీ గురించి మాట్లాడే మాటలు ఒక టీ కప్పులో పుట్టే చిన్న తుఫాను లాంటివి ఆ కప్పు ఖాళీ కాగానే ఆ తుఫాను ఆవిరైపోతుంది.
(28:29) వారి తాత్కాలిక కాలక్షేపం కోసం నీ శాశ్వతమైన ఆత్మ ప్రయాణాన్ని ఆపేయడం న్యాయమా రాజా నీ జీవిత రంగస్థలానికి ప్రేక్షకులు ముఖ్యం కాదు. నీ అంతరంగపు ప్రశాంతతే ముఖ్యం. ఆ మాటలు విన్న జనకుడికి తన తలపై ఉన్న అదృశ్యమైన భారం పూర్తిగా ఆవిరైపోయినట్లయింది. కానీ ఆ తీర్పులను పూర్తిగా తట్టుకొని నిలబడే కవచం ఏమిటి? అష్టావక్రగీత అందించే ఆ మూడు విముక్తి సూత్రాలు ఏమిటి అనే జిజ్ఞాస జనకుడిలో తీవ్రమైంది.
(29:01) జనక మహారాజు అంతరంగంలో పేరుకుపోయిన భయపు పొరలన్నీ ఒక్కొక్కటిగా విడిపోతున్నాయి. అష్టావక్రుడి పాదాల చెంత కూర్చుని చేతులు జోడించి అత్యంత వినయంతో ఇలా అన్నాడు గురుదేవా లోకులు తమ స్వార్థంలో తాము ఉంటారని నా గురించి ఆలోచించే తీరిక ఎవరికీ లేదని అర్థమైంది. కానీ సమాజంలో జీవిస్తున్నప్పుడు ఎప్పుడో ఒకసారి వారి విషపూరితమైన తీర్పులు నా చెవిన పడక మానవు.
(29:33) ఆ క్షణంలో నా మనసు చలించకుండా ఒక వజ్రాయుధంలా నిలబడటానికి అష్టావక్రగీత అందించే ఆ దివ్య కవచం ఏమిటి? నన్ను సంపూర్ణ స్వేచ్ఛాజీవిగా మార్చే ఆ రహస్యాన్ని ఉపదేశించండి. అష్టావక్ర మహర్షి కళ్ళల్లో ఒక దివ్యమైన తేజస్సు ప్రకాశించింది. ఆయన గంభీరమైన స్వరంతో ఇలా ఉపదేశించడం ప్రారంభించాడు. రాజా శ్రద్ధగా విను లోకుల తీర్పులను సమాజపు అబద్ధపు ప్రమాణాలను క్షణాల్లో భస్మం చేయగల మూడు విముక్తి సూత్రాలను ఇప్పుడు నీకు అందిస్తున్నాను.
(30:14) వీటిని నీ హృదయ ఫలకంపై లికించుకో మొదటి సూత్రం ఎదుటి వారి ఆలోచనలు వారి మానసిక పరిమితులకు ప్రతిరూపాలు తప్ప అవి నీ సామర్థ్యానికి కొలమానాలు కావు. ఒక మనిషి ఒక చిన్న బావిలో కూర్చుని ఆకాశాన్ని చూస్తే అతనికి ఆకాశం బావి మూతంతే కనిపిస్తుంది. అది ఆకాశపు పరిమితి కాదు ఆ బావి యొక్క సంకుచితత్వం అదేవిధంగా లోకులు నిన్ను విమర్శిస్తున్నారంటే వారు వారి అజ్ఞానం వారి భయాలు వారి సంకుచిత దృక్పదం అనే కిటికీ గుండా మాత్రమే నిన్ను చూస్తున్నారు.
(30:53) వారి చిన్నపాటి బుద్ధికి నీ అనంతమైన ఆత్మతత్వం ఎలా అర్థమవుతుంది? వారి అల్పమైన ఆలోచనల కొలతలకు నీ జీవితాన్ని సరి చేయాలని చూడటం పరమ మూర్ఖత్వం. ఇక రెండవ విముక్తి సూత్రం నీ జీవితపు కష్ట నష్టాలకు సమాజం బాధ్యత వహించినప్పుడు వారి తీర్పులకు నీ జీవితంలో రవ్వంత చోటు కూడా లేదు. రాజా రేపు నీకు రోగం వచ్చి పక్కమీద పడితే ఈ లోకం నీ బాధను పంచుకుంటుందా నీ ఇంట్లో అన్నం లేక ఆకలితో అల్లాడితే ఈ సమాజం వచ్చి నీ కడుపు నింపుతుందా నీ కన్నీళ్ళను తొడవడానికి రాని ఈ లోకానికి నువ్వు ఎలా జీవించాలో ఎలాంటి నిర్ణయాలు తీసుకోవాలో శాసించే అధికారం ఎక్కడిది నీ కర్మను నువ్వే అనుభవించాలి నీ
(31:41) యుద్ధాన్ని నువ్వే చేయాలి. బాధ్యత నీదైనప్పుడు నిర్ణయం కూడా సంపూర్ణంగా నీదే కావాలి తప్ప లోకులది కాదు. ఇక మూడవ పరమ సూత్రం ఆత్మకు ఎలాంటి పరువు లేదు అపకీర్తి లేదు. రాజా అసలు పరువు అంటే ఏమిటి ప్రతిష్ట అంటే ఏమిటి? ఇవన్నీ నీ అహంకారానికి నీ శరీరానికి సమాజం తగిలించిన కృత్రిమ లేబుల్స్ మాత్రమే. నీవు శరీరానివి కాదు.
(32:14) నీవు కేవలం ఒక రాజువు మాత్రమే కాదు నీవు జనన మరణాలు లేని సమస్త విమర్శలకు అతీతమైన శాశ్వత ఆత్మ స్వరూపుడవు గాలిని ఏ ఖడ్గము నరకలేదు అగ్నిని ఏ నీరు తడపలేదు అలాగే ఈ లోకపు మాటలు నీ నిజమైన ఆత్మను తాకడం కూడా అసాధ్యం. ఎప్పుడైతే నిన్ను నువ్వు ఆత్మగా గుర్తిస్తావో అప్పుడు ఈ పరువు ప్రతిష్టలనే భ్రమలు కర్పూరంలా కరిగిపోతాయి. ఈ మూడు విముక్తి సూత్రాలను విన్న జనక మహారాజు నిలువున పొలకరించిపోయాడు.
(32:46) ఆయన మనసులోని సమస్త సంకెళ్లు తెగిపోయినట్లు ఒక అలౌకిక స్వేచ్ఛను అనుభవించాడు. అష్టావక్ర మహర్షి ఉపదేశించిన ఆ మూడు విముక్తి సూత్రాలు జనక మహారాజు అంతరంగాన్ని నిలువున ప్రక్షాళన చేశాయి. ఆయన ముఖంలో కొట్టుమిట్టాడిన ఆందోళన పరువు భయం బానిసత్వపు జాడలు పూర్తిగా అంతరించిపోయాయి. ఆయన కళ్ళల్లో ఒక రాజర్షికి తగిన అచంచలమైన ప్రశాంతత అంతులేని కాంతి ప్రతిఫలించాయి.
(33:16) జనకుడు నెమ్మదిగా లేచి అష్టావక్రుని పాదాల చెంద మోకరిల్లి నిశ్చలమైన భక్తితో ప్రణమిల్లాడు. అష్టావక్రుడు వాత్సల్యంతో జనకుని రెండు చేతులు పట్టుకొని పైకి లేపాడు. ఆకాశంలో అరుణోదయపు కాంతులు విరజిమ్ముతున్నాయి. అష్టావక్రుడు జనకుని భుజం తట్టి చివరి సందేశాన్ని ఇలా అందించాడు. రాజా గమనించు అడవిలో గొర్రెల మంద ఎప్పుడూ గుంపులుగానే నడుస్తుంది.
(33:43) ముందున్న గొర్రె ఎటు అడుగు వేస్తే మిగతా గొర్రెలన్నీ ఆలోచించకుండా అటే పరిగెడతాయి. దానికి కారణం భయం కానీ ఒక సింహం ఎప్పుడూ ఒంటరిగానే నడుస్తుంది. చుట్టూ ఉండే అల్పుల అరుపులను అది పట్టించుకోదు. తన గమ్యంపై పూర్తి విశ్వాసంతో ముందుకు సాగుతుంది. సమాజం అనే గొర్రెల మందలో కలిసిపోయి నీ గుర్తింపును కోల్పోకు నీ ఆత్మ మార్గాన్ని ఎంచుకొని సింహంలా నిర్భయంగా జీవించు మహర్షి గంభీరంగా కొనసాగించాడు.
(34:14) బాహ్య ప్రపంచపు శబ్దాల మధ్య నీ అంతర్గత నిశశబ్దాన్ని నిలబెట్టుకోవడమే అసలైన యోగం. లోకులు ఏమనుకుంటారో అని నిరంతరం భయపడేవాడు శ్వాస తీసుకుంటున్న శెవన్ లాంటివాడు కానీ లోకుల తీర్పులను జ్ఞానాగ్నిలో తగలబెట్టి ఆత్మగౌరవంతో నడిచేవాడే నిజమైన జీవన్ముక్తుడు ఈ రోజు నుండి నీ జీవితపు చక్రవర్తివి నువ్వే కావాలి. ఏ పరువు నిన్ను బంధించలేదు ఏ అపకీర్తి నిన్ను తగ్గించలేదు.
(34:44) జనకుడు సమస్త బాహ్య భయాల సంకెళ్లను తెంచుకొని రాజభవనానికి తిరిగి వెళ్లేందుకు సిద్ధమయ్యాడు. ఆయన మిధిలా నగరానికి తిరిగి వెళ్ళింది కేవలం ఒక చక్రవర్తిగా కాదు సంపూర్ణ విముక్తిని సాధించిన ఒక జ్ఞానిగా ఈ వీడియో చూస్తున్న నా మిత్రులారా ఒక్కసారి మిమ్మల్ని మీరు ప్రశ్నించుకోండి. నాలుగు రోజుల ముచ్చటైన ఈ చిన్న జీవితంలో ఎవరో నాలుగు మంది ఏమనుకుంటారో అన్న భయంతో మీ కలలను ఎన్నిసార్లు గొంతు పిసికి చంపేశారు.
(35:11) పరువు పేరుతో బంధువుల మెప్పు కోసం మీకు నచ్చని జీవితాన్ని ఇంకెన్నాళ్ళు మోస్తారు. మీ శెవం దగ్గర 10 నిమిషాలు కూడా నిలబడని ఈ సమాజం కోసం మీ విలువైన వర్తమానాన్ని ఎందుకు బలిపెడుతున్నారు? ఈ క్షణమే ఆ అదృశ్యపు సంకెళ్లను తెంచేయండి. లోకుల తీర్పులను మీ మనసు అనే పవిత్ర ప్రదేశంలోకి రానివ్వకండి. మీ జీవితానికి పరిపూర్ణమైన బాధ్యత మీదే అయినప్పుడు మీ మార్గాన్ని ఎంచుకునే పూర్తి హక్కు కూడా మీకే ఉంది.
(35:39) లోకుల మెప్పు కోసం ప్రాధేయపడే బానిస బ్రతుకును వదిలేసి మీ అంతరంగపు సత్యంపై నమ్మకంతో సింహంలా అడుగు ముందుకు వేయండి. అష్టావక్ర గీత అందించిన ఈ పిడుగు లాంటి సత్యం మీలోని భయాలను భస్మం చేసి మిమ్మల్ని ఒక నిర్భయమైన స్వతంత్రమైన ఆత్మగా నిలగట్టాలని మనసారా ఆశిస్తున్నాను. మీ అంతరంలో వెలుగుతున్న ఆ పరమాత్మ చైతన్యానికి శిరస్సు వంచి నమస్కరిస్తున్నాను.
(36:06) సర్వేజనా సుఖినో భవంతు ఓం శాంతి శాంతి శాంతిహి
No comments:
Post a Comment