Bodhidharma Explains “The Art of Inner Silence” | బోధిధర్మ: తలలో గోల ఆపే రహస్యం

Bodhidharma Explains “The Art of Inner Silence” | బోధిధర్మ: తలలో గోల ఆపే రహస్యం

Author Name:The Wisdom Compass

Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@TheWisdomCompass

Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=ApCcUo6Qm_c



Transcript:
(00:05) జీవితంలో దేనినైతే సాధిస్తే ఏ వస్తువునైతే పొందితే సంపూర్ణమైన ఆనందం వస్తుందని మనిషి అహర్నిషలు ఆరాటపడతాడో ఆ సరిగ్గా ఆ ఆరాటమే ఆ ఆనందాన్ని శాశ్వతంగా దూరం చేస్తోందా మ్ చాలా లోతైన ప్రశ్న ఇది ఒకసారి గమనిస్తే మనం వేసే ప్రతి అడుగు మనం పడే ప్రతి తపన తెలియకుండానే మన ప్రశాంతతకు అడ్డుగోడగా నిలుస్తున్నాయేమో అనిపిస్తుంది. అవును ఎందుకంటే ఈ నిరంతర పరుగులో ఎప్పుడూ ఇంకొక అడుగు వేస్తే గమ్యం చేరుకుంటాం అన్న నమ్మకంతోనే జీవితం గడిచిపోతుంటుంది కదా కరెక్ట్ కానీ ఆ అడుగు పడిన మరుక్షణం గమ్యం మళ్ళీ ముందుకు జరుగుతోంది.
(00:48) అంటే ఆధునిక ప్రపంచంలో ఒక మనిషికి కావలసినవన్నీ కేవలం క్షణాల్లో చేతికి అందుతున్నాయి. సమాచారం, వినోదం, వస్తువులు అన్నీ అరచేతిలో ఉన్నాయి. రైట్ అయినా సరే మానవ చరిత్రలో మునుపెన్నడు లేనంతగా ప్రశాంతత కరువైపోయింది. మనం దేనినైతే వెతుకుతున్నామో అసలు ఆ వెతికే విధానమే మనల్ని అలసిపోయేలా చేస్తుంది. ఖచ్చితంగా సరిగ్గా ఇదే మానసిక ఘర్షణను అర్థం చేసుకోవడానికి ఐదు ఆరు శతాబ్దాల కాలం నాటి ఒక అద్భుతమైన తాత్విక సత్యాన్ని మనం ఈనాటి ఈ లోతైన విశ్లేషణలో అన్వేషించబోతున్నాం.
(01:22) ఆ సత్యం ఎవరి నుండి వచ్చిందో కూడా చాలా ఆసక్తికరం కదా అవును దక్షిణ భారతదేశం నుండి చైనాకు ప్రయాణించి అక్కడ జన్ తత్వశాస్త్రానికి పునాది వేసిన బౌద్ధ సన్యాసి బోధి ధర్మ గురించి చరిత్ర చెప్తుంది. రైట్ ఆయన ఆచారాలు కర్మల కంటే మనసును నేరుగా అర్థం చేసుకోవడమే అసలైన జ్ఞానం అని బోధించారు. ఎగజక్ట్లీ ఆయన చెప్పిన ఒక అత్యంత ప్రసిద్ధమైన వాక్యం గురించి ఈరోజు మనం మాట్లాడుకోబోతున్నాం.
(01:51) అదేంటంటే సంతోషంగా ఉండటానికి వస్తువులు అవసరం లేదు నీ తలలో ఉన్న అనవసర గోల తగ్గితే చాలు అబ్బా వినడానికి ఈ వాక్యం చాలా సరళంగా అనిపించిన దీని వెనక ఉన్న తాత్విక లోతు అనంతమైనది అంటే ఆనందాన్ని మనం ఎప్పుడూ ఒక వస్తువుల లేదా మనం చేరుకోవాల్సిన ఒక స్థితిలా భావిస్తుంటాం కదా అవును ఆఫీస్ లో ఒక ఉన్నత స్థానం వస్తేనో బ్యాంకులో అప్పులన్నీ తీరిపోతేనో లేదా కోరుకున్న ఇల్లు కొనుక్కుంటేనో ఆనందం దానంతట అదే వచ్చేస్తుంది అని అనుకుంటాం రైట్ కానీ ఇక్కడే మనం ఒక ప్రాథమికమైన పొరపాటు చేస్తున్నాము ఆనందాన్ని బయట వెతకడం అని ఈ ప్రక్రియే ఒక రకంగా చెప్పాలంటే అసలైన సమస్యకు మూలకారణం
(02:31) ఆ పాయింట్ దగ్గరే నాకు ఒక చిన్న సందేహం వస్తుంది. ఇప్పుడు ఒక వ్యక్తికి అప్పు తీరిపోయినప్పుడో లేదా ఒక కొత్త కారు కొన్నప్పుడో నిజంగానే ఒక విధమైన సంతోషం కలుగుతుంది కదా అవును కలుగుతుంది. మరి ఆ ఆనందం వస్తువు వల్ల రాలేదని ఎలా చెప్పగలం వస్తువు వల్ల కాకపోతే ఆ క్షణంలో కలిగిన ఆ ప్రశాంతత అసలు ఎక్కడి నుండి వచ్చింది అంటారు ఇది చాలా ముఖ్యమైన ప్రశ్న ఏదైనా సాధించినప్పుడు లేదా ఒక కొత్త వస్తువును కొన్నప్పుడు కలిగే ఆనందం ఆ వస్తువు వల్ల వచ్చింది కాదు అది కేవలం ఒక భ్రమ మాత్రమే భ్రమ అంటారా అంటే ఆ సంతోషం నిజం కాదా ఆ సంతోషం నిజమే కానీ దానికి కారణం వస్తువు
(03:12) కాదు వాస్తవానికి ఆ క్షణంలో లో ఏం జరుగుతుందంటే నాకు ఇది కావాలి అని అంతర్గతంగా నడిచే ఆ ఆరాటం ఉంటుంది చూసారా మ్ అది కాసేపు ఆగిపోతుంది. ఓ అంటే ఆ సీకింగ్ వెతకడం ఆగిపోతుందా కరెక్ట్ ఆ ఆరాటం ఆగిపోవడం వల్ల మనసులో ఏర్పడిన శూన్యమే ప్రశాంతతగా మారుతుంది. అంటే కోరిక తీరిన కొద్ది క్షణాల్లో మన తలలో ఎప్పుడూ నడిచే ఆ గోల తాత్కాలికంగా ఆగిపోతుందన్నమాట.
(03:39) వావ్! ఇది చాలా భిన్నమైన కోణం. అవును కానీ మనిషి ఆ ఆనందం బయట ఉన్న వస్తువు వల్లే వచ్చిందని బ్రమపడి ఆ వస్తువు పాతబడగానే మళ్ళీ కొత్త వస్తువులు వెంటపడతాడు. లక్ష్యం మారుతుంది కానీ అసంతృప్తిని ఉత్పత్తి చేసే ఆ మానసిక యంత్రం మాత్రం అలాగే ఉండిపోతుంది. అంటే దీన్ని ఒక ఆధునిక సాంకేతిక ఉదాహరణతో అనుసంధానించవచ్చేమో అనిపిస్తుంది.
(04:06) ఒక కంప్యూటర్ లో వందలాది అప్లికేషన్లు ఒకేసారి తెరిచి ఉంచితే ఏమవుతుందో మనకు తెలుసు కదా అవును సిస్టం స్లో అయిపోతుంది. ఎగ్జాక్ట్లీ కంప్యూటర్ ప్రాసెసర్ కి ఎంత సామర్థ్యం ఉన్నప్పటికీ ఆ బ్యాక్గ్రౌండ్ యప్స్ అన్నీ కలిసి దాని శక్తిని హరించివేస్తాయి కంప్యూటర్ నెమ్మదిస్తుంది. మన మనసు కూడా అచ్చం అలాగే పనిచేస్తుందేమో కచ్చితంగా చాలా సరైన ఉదాహరణ చెప్పారు.
(04:30) నిన్న ఎవరితోనో జరిగిన వాదనలు రేపటి గురించిన భయాలు సమాజం ఏమనుకుంటుందో అన్న ఆందోళనలు ఇవన్నీ మనసులో యప్స్ లాగా ఎప్పుడూ రన్ అవుతూనే ఉంటాయి కదా ఆ బ్యాక్గ్రౌండ్ ప్రోగ్రామ్స్ అన్నీ కలిసి మన మానసిక శక్తిని పూర్తిగా హరిస్తాయి. అయితే ఇక్కడ ఒక ప్రశ్న మనస్సు ఎందుకు ఈ బ్యాక్ గ్రౌండ్ యాప్స్ ని ఎప్పుడు రన్ చేస్తూనే ఉంటుంది.
(04:53) ఎందుకు అంటారు. దీనికి ఒక జీవశాస్త్ర అంటే ఎవల్యూషనరీ నేపథ్యం ఉంది. వేలాది సంవత్సరాల క్రితం మనిషి అడవుల్లో ఉన్నప్పుడు చుట్టూ ఉన్న ప్రమాదాలను పసిగట్టడం అతని మనుగడకు అత్యంత ఆవశ్యకం. రైట్. పొద వెనుక పులి ఉందేమో అని ఎప్పుడు భయపడేవాడే బతికాడు. కేవలం సూర్యాస్తమయాన్ని ఆస్వాదిస్తూ కూర్చున్నవాడు మనుగడ సాగించలేకపోయాడు కదా నిజమే అంటే ఎప్పుడూ అలర్ట్ గా ఉండటం అలవాటు అయిపోయింది.
(05:20) అవును కాబట్టి మన మెదడు సహజంగానే ప్రతికూలతల్ని వెతికే ఒక రాడార్లా తయారయింది. ఓ అంటే ఆధునిక కాలంలో ఆ భౌతిక ప్రమాదాలు లేకపోయినా మన మెదడు తన పాత అలవాటు ప్రకారం సామాజిక మానసిక అంశాలను ప్రమాదాలుగా భావిస్తూ అదే రాడార్ ను వాడుతుందన్నమాట. కరెక్ట్ ఒక ఈమెయిల్ కు రిప్లై రాకపోవటమే పొద వెనుక ఉన్న పులిలాగా మెదడుకు అనిపిస్తోంది.
(05:45) ఎగజక్ట్లీ ఆ నిరంతర హెచ్చరికల శబ్దమే బోధిధర్మ చెప్పిన గోలగా రూపాంతరం చెందింది. కానీ ఒక్కసారి ఈ బ్యాక్గ్రౌండ్ యప్స్ లేదా ఈ గోల గురించి మరింత స్పష్టంగా విశ్లేషిస్తే ఇవి ప్రధానంగా ఏ రూపంలో మనలో నడుస్తుంటాయి? ఈ మానసిక గోల ప్రధానంగా మూడు రూపాల్లో మనల్ని బంధిస్తుంది. మొదటిది గతాన్ని తవ్వుకోవడం అంటే జరిగిపోయినవి మళ్ళీ మళ్ళీ ఆలోచించడం అవును జరిగిపోయిన విషయాలను మనసులో మళ్ళీ మళ్ళీ వేసుకోవడం నిన్న జరిగిన ఒక చిన్న వాదనలో నేను అలా అని ఉండాల్సింది కాదు ఇలా సమాధానం ఇచ్చి ఉండాల్సింది అని అక్కడ లేని వ్యక్తులతో మనసులోనే యుద్ధం చేయడం
(06:22) అఫ్కోర్స్ ఇది అందరం చేసేదే కానీ ఇది జరిగిన వాస్తవాన్ని మార్చదు ప్రస్తుత క్షణంలో ఉన్న శక్తిని మాత్రం పూర్తిగా హరిస్తుంది. రైట్ భవిష్యత్తు గురించి ఊహించుకోవడం కూడా ఇదే కోవలోకి వస్తుంది కదా అంటే భవిష్యత్తు కోసం ప్రణాళికలు వేసుకోవడం వేరు జరగని ప్రమాదాల గురించి ఆలోచించి భయపడటం వేరు కచ్చితంగా అదే రెండో రూపం రేపు నా పరిస్థితి ఏమిటి ఆ పని జరగకపోతే నా భవిష్యత్తు ఏమవుతుంది అంటూ అంతులేని ఊహా గానాలతో ఒక అదృశ్యమైన ప్రమాదాన్ని మనసు ముందుగానే సృష్టించుకుంటుంది కదా అవును వాస్తవానికి అక్కడ ఏ ప్రమాదము ఉండదు కానీ ఆ ఆలోచన వల్ల శరీరంలో ఒత్తిడి
(07:02) హార్మోన్లు నిజంగానే విడుదలవుతాయి. వాస్తవం జరగకముందే అంచనాలు దాన్ని మార్చివేస్తాయి. మెదడుకు మనం నిజంగా ప్రమాదంలో ఉన్నామా లేదా ప్రమాదాన్ని కేవలం ఊహించుకుంటున్నామా అన్న వ్యత్యాసం తెలియదు. భయంఅనే ఆలోచన రాగానే శరీరం ఒక నిజమైన యుద్ధానికి సన్నద్ధం అవుతుంది. అబ్బా ఇది చాలా భయంకరమైన విషయం మరి మూడవ రూపం ఏమిటి? ఇక ఈ గోలలో మూడవది అత్యంత సూక్ష్మమైనది.
(07:29) అదే ప్రస్తుతాన్ని విమర్శించడం. అంటే ప్రతీక్షణాన్ని జడ్జ్ చేయడం అంటారా? అవును ప్రతీ క్షణాన్ని ఉన్నది ఉన్నట్లుగా కాకుండా ఇది బాగుంది ఇది బాలేదు. ఇది ఇంకా కొంచెం మెరుగ్గా ఉంటే బాగుండేది అని నిరంతరం విమర్శిస్తూ ఉండటం. హమ్ ఈ ప్రస్తుతాన్ని విమర్శించడం అనే ప్రక్రియ వింటుంటే నాకు ఒక ఆడియో ఫీడ్బ్యాక్ లూప్ గుర్తొస్తోంది.
(07:50) ఆడియో ఫీడ్బ్యాక్ లూప్ అంటే? అంటే ఒక మైక్రోఫోన్ ను స్పీకర్ దగ్గరకు తీసుకెళ్తే ఆ మైక్ తన స్వంత శబ్దాన్నే గ్రహించి దానిని మరింత వృద్ధి చేసి మళ్ళీ స్పీకర్ ద్వారా పంపి క్షణాల్లోనే భయంకరమైన శబ్దాన్ని సృష్టిస్తుంది కదా అవును కీచ్మ అనే ఒక పెద్ద శబ్దం వస్తుంది. ఎగజక్ట్లీ మన మనసు కూడా అలాగే చేస్తుందేమో ఒక చిన్న అసౌకర్యం కలగగానే మనసు వెంటనే నేను ఇలా ఎందుకు బాధపడుతున్నాను నేను ఇలా ఉండకూడదు అని ఆలోచిస్తుంది.
(08:20) రైట్ ఆ ఆలోచనే ఒక కొత్త భయంగా మారుతుంది. ఆ భయం చూసి మనసు మరింత ఆందోళన చెందుతుంది. చాలా అద్భుతమైన పోలిక చెప్పారు. ఒక చిన్న ఆలజడి ఒక పెద్ద మానసిక తుఫానుగా మారే విధానం సరిగ్గా అదే ఇది వాస్తవం కంటే మనసు సృష్టించుకున్న ఊహల వల్ల జరిగే ఘర్షణ. ఉదాహరణకు ఒక వ్యక్తి ప్రశాంతమైన ప్రదేశంలో కూర్చున్నాడు అనుకుందాం.
(08:43) కానీ అతని మనసులో మరుసటి రోజు ఆఫీస్ లో జరగాల్సిన ఒక మీటింగ్ గురించిన ఆలోచనలు నడుస్తున్నాయి. అప్పుడు ఆ చుట్టూ ఉన్న ప్రశాంతత అతనికి ఏమాత్రం చేరదు కదా ఎగజక్ట్లీ కేవలం తన ఆలోచనల శబ్దమే వినిపిస్తుంది. భౌతికంగా అతను అక్కడ ఉన్నాడు కానీ మానసికంగా అతను అక్కడ లేడు. కానీ నాకు ఇక్కడ ఒక పెద్ద ప్రశ్న వస్తుంది. మనసు ఎందుకు ఇలా నిరంతరం కథలు అల్లుతూ ఉంటుంది.
(09:04) ఈ ఫీడ్బ్యాక్ లూప్ వెనుకున్న అసలు ఇంధనం ఏమిటి? ఆలోచన మీకు ఎందుకు వచ్చింది? ఎందుకంటే దీన్ని జాగ్రత్తగా గమనిస్తే మనసు ఏదో ఒక అదృశ్యమైన కోటను రక్షించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్లు అనిపిస్తోంది. బహుశా మనం ఏర్పరచుకున్న గుర్తింపులు ఐడెంటిటీస్ వాటితో ముడిపడి ఉన్న అంచనాలే దీనికి కారణమా? ఈ విశ్లేషణ నిజంగా చాలా లోతైనది. అవును ఆ మానసిక గోల వెనుక ఉన్న అసలు ఇంధనం మనం నిర్మించుకున్న అంచనాలు మరియు గుర్తింపులే.
(09:31) మ్. సమాజం మనకు కొన్ని గుర్తింపులను ఇస్తుంది. లేదా మనమే వాటిని అలంకరించుకుంటాము. నేను ఒక మేధావిని నేను ఒక విజయవంతమైన వ్యక్తిని నాకు అందరూ గౌరవం ఇవ్వాలి అనే నకిలి గుర్తింపులను మనం భుజాన వేసుకుంటాం. రైట్ ఈ గుర్తింపు చాలా సున్నితమైనది. దానికి ఏ చిన్న గీతపడినా తట్టుకోలేదు కాబట్టి దాన్ని రక్షించుకోవడానికే మనసు ఎప్పుడు రక్షణాత్మక ధోరణలో పోరాడుతుంటుంది.
(09:54) అవును ఇది రోజువారి జీవితంలో చాలా సులభంగా చూడొచ్చు. మనము ఒకరికి చాలా ముఖ్యమైన మెసేజ్ పంపిస్తాము అనుకుందాం. ఉమ్ గంటల తరబడి రిప్లై రాకపోతే మన మనసు వెంటనే ఒక పెద్ద కథ అల్లేస్తుంది కదా కచ్చితంగా వాళ్లకు నా మీద కోపం ఉందేమో కావాలనే నన్ను నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నారు నన్ను అవమానిస్తున్నారు అని ఎన్నెన్నో ఊహించుకుంటాము.
(10:17) తీరా చూస్తే వాళ్ళ ఫోన్ బ్యాటరీ అయిపోయి ఉండొచ్చు. నిజమే వాస్తవం చాలా చిన్నది కానీ మనసు సృష్టించిన గోల చాలా పెద్దది. ఇక్కడ మన అహానికి మనం సృష్టించుకున్న ఆ గుర్తింపుకి దెబ్బ తగిలింది అన్న భయమే ఈ గోలకి కారణం ఒకటి చిన్న విమర్శ కూడా మనల్ని తీవ్రంగా కలవరపెడుతుంది. అవును ఎందుకంటే ఆ విమర్శ మన అస్తిత్వాన్ని కాదు మనం నిర్మించుకున్న గుర్తింపును ప్రశ్నిస్తోంది కాబట్టి ఎగజాక్ట్లీ వాస్తవాన్ని ఉన్నది ఉన్నట్లుగా స్వీకరించినంత కాలం ఎలాంటి గోళ ఉండదు.
(10:49) ఎప్పుడైతే వాస్తవానికి మన అంచనా అనే రంగు పులుముతామో అక్కడే ఘర్షణ మొదలవుతుంది. మన అంచనాలకు తగ్గట్టుగా ప్రపంచం నడవాలి అని కోరుకోవడమే మన తలలోని అనవసర శబ్దాలకు మూలం. కానీ ఇక్కడే ఒక తీవ్రమైన తాత్విక ప్రశ్న ఉత్పన్నం అవుతుంది. అడగండి ఇప్పుడు మీరు గుర్తింపులు వద్దు, అంచనాలు వద్దు ఈ ఆరాటమే గోల అని విశ్లేషిస్తున్నారు.
(11:11) మరి మనిషికి జీవితంలో ఆశయం అంటే అంబిషన్ ఉండకూడదా? ఇది చాలామందికి వచ్చే సాధారణమైన సందేహం. అవును కదా ఆశయం ఒక లక్ష్యం లేకపోతే ఏ ఆవిష్కరణ జరగదు కదా సమాజం ముందుకు వెళ్ళదు ప్రతిఫలాపేక్ష లేకుండా భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచించకుండా ప్రశాంతంగా కూర్చుంటే అది స్తబ్దతకు దారి తీయదా ఇది చాలా ముఖ్యమైన పాయింట్ ఆశయం తప్పు అని ఈ తత్వశాస్త్రం ఎప్పుడూ చెప్పలేదు ఓ అంటే ఆశయం ఉండొచ్చా ఖచ్చితంగా ఒక శాస్త్రవేత్త రాత్రింబ వాళ్ళు ప్రయోగశాలలో పరిశోధన చేయడం ఒక కళాకారుడు అద్భుతమైన కళాఖండాన్ని సృష్టించడం లేదా ఒక సంస్థను స్థాపించి ఎంతో మందికి ఉపాధి కల్పించడం ఇవన్నీ ఉన్నతమైన పనులే
(11:56) మరి ప్రాబ్లం ఎక్కడ వస్తుంది ఇక్కడ సూక్ష్మమైన వ్యత్యాసం ఏమిటంటే పనికి మరియు గుర్తింపుకి మధ్య ఉన్న సంబంధం ఆ పని చేయడం వల్ల కలిగే సహజమైన ఆనందంలో లేదా ఒక ఫ్లో స్టేట్ లో ఉన్నప్పుడు మనసులో ఎలాంటి గోల ఉండదు. అవును అప్పుడు మనం పూర్తిగా పనిలోనే ఉంటాం. కరెక్ట్ కానీ ఆ పని ఫలితం మీద మన ఆత్మగౌరవం ఆధారపడి ఉన్నప్పుడు మాత్రమే అది ఒత్తిడిగా మారుతుంది.
(12:22) అంటే ఆ పని యొక్క తుది ఫలితం మీద మన ఈగో ఆధారపడి ఉన్నప్పుడే సమస్య మొదలవుతుంది అన్నమాట. తున్నప్పుడే గోల పుడుతుంది. అంటే పనిని ప్రేమించడం వేరు ఫలితం ద్వారా గుర్తింపును వెతకడం వేరు. కచ్చితంగా మనం పనిలో పూర్తిగా లీనమైనప్పుడు గతం భవిష్యత్తు అనేవి ఉండవు. ఆ క్షణంలో ఒక సంపూర్ణత్వం ఉంటుంది. పిల్లలు ఆడుకుంటున్నప్పుడు చూడండి వాళ్ళు ఆటను కేవలం ఆటలాగే ఆస్వాదిస్తారు తప్ప ఆ ఆట ద్వారా ఒక గుర్తింపును సాధించాలని అనుకోరు.
(12:51) నిజమే అందుకే వాళ్ళలో అంత ప్రశాంతత సంతోషం ఉంటాయి. పెద్దవాళ్ళు అయ్యే కొద్దీ మనం ఆ సంపూర్ణత్వాన్ని కోల్పోయి ప్రతి పనిని ఒక సామాజిక గుర్తింపు కోసం చేసే సాధనంగా మార్చుకుంటాము. ఆశయం అనేది ఒక స్పష్టమైన నీటి ప్రవాహం లాంటిది. దాని మీద మన అంచనాలు గుర్తింపని రంగులు కలిపినప్పుడు అది మురికిగా మారుతుంది. ఈ విశ్లేషణ వింటుంటే అసలు ఈ అనవసర గోళ్లను ఎలా తగ్గించుకోవాలి అన్నది తర్వాతి ప్రశ్నగా మారుతోంది.
(13:21) ఈ గుర్తింపులు అంచనాల బరువును దించుకోవడం ఎలా ఇది ఆచరణాత్మకమైన విషయం. అయితే ఇక్కడ సాధారణంగా మనుషులు చేసే తప్పు ఒకటి ఉంది. మనసులో గోలగా ఉందని దాన్ని అణచివేయడానికి ప్రయత్నిస్తారు. కానీ అది మరో రకమైన గోలను సృష్టిస్తుంది కదా అవును చీకటితో పోరాడి గెలవలేము వెలుతురు వస్తే చీకటి దానంతట అదే పోతుంది. మనసులోని గోలతో యుద్ధం చేయకూడదు.
(13:44) అంటే థాట్స్ ని ఆపడానికి ట్రై చేయకూడదు అంటారా ఎగజక్ట్లీ నేను ఆలోచించకూడదు నా మనసు ప్రశాంతంగా ఉండాలి అని పదే పదే అనుకోవడం కూడా ఒక ఆలోచనే కదా నిజమే అది కూడా ఒక ఫీడ్బ్యాక్ లూప్ అవును అది కూడా ఒక కొత్త గోలనే సృష్టిస్తుంది. ఈ గోలను తగ్గించుకునే విధానాన్ని సబ్ట్రాక్షన్ అంటే ఉన్నవాటిని తగ్గించుకోవడం లేదా విడిచిపెట్టడం అంటారు. సబ్ట్రాక్షన్ అంటే కూడిక కాదు తీసివేత.
(14:08) దీనిని అర్థం చేసుకోవడానికి మనం కంప్యూటర్లు లేదా బ్రౌజర్ల ఉదాహరణే మళ్ళీ తీసుకోవచ్చేమో అని అనిపిస్తుంది. చెప్పండి మన ఇంటర్నెట్ బ్రౌజర్ నెమ్మదిగా పనిచేస్తున్నప్పుడు దాన్ని వేగవంతం చేయడానికి మనం కొత్త సాఫ్ట్వేర్ ప్రోగ్రాంలను ఇన్స్టాల్ చేయము కదా అవును అలా చేస్తే అది మరింత నెమ్మదిస్తుంది. దానికి బదులుగా మనం ఏం చేస్తాము క్లియర్ క్యాష్ చేస్తాము.
(14:32) అవసరం లేని పాత టెంపరరీ ఫైల్స్ హిస్టరీ కుకీస్ అన్ని డిలీట్ చేస్తాము. మనసుకు కూడా ఈ సబ్ట్రాక్షన్ అలాంటిదే అనిపిస్తోంది. చాలా అద్భుతమైన ఉదాహరణ. ఆనందం కోసం కొత్త వస్తువులను కొత్త అనుభవాలను కొత్త గుర్తింపులను కూడుకుంటూ అంటే యాడ్ చేస్తూ పోవడం కాదు ఉన్న అనవసరమైన భ్రమలను పక్కన పెట్టడం నాకు ఇంకా ఏమి కావాలి అని వెతకడం మానేసి అనవసరంగా నేను ఏ భారాన్ని మోస్తున్నాను అని ప్రశ్నించుకోవడం.
(15:00) కరెక్ట్ ఆ బ్రౌజర్ హిస్టరీ లాంటివే మన గతం గురించిన పశ్చాత్తాపాలు భవిష్యత్తు గురించిన భయాలు ఆ రాళ్లను ఒక్కొక్కటిగా కింద పడేయడమే ఈ సబ్ట్రాక్షన్ అంటే వాటిని బలవంతంగా తీసేయాలా లేదు కోరికను బలవంతంగా అణచివేయడం కాకుండా మనసు ఒక ఆలోచనను సృష్టించినప్పుడు దాన్ని కేవలం ఒక ఆలోచనగా మాత్రమే చూడగలగాలి. మ్ ఒక ఆలోచన మాత్రమే అది నన్ను శాసించే నిజం కాదు అని గమనించిన క్షణంలోనే ఆ ఆలోచనకు ఉన్న బలం తగ్గిపోతుంది.
(15:31) [గురకలు] ప్రతి క్షణాన్ని విమర్శించకుండా ప్రతికూలతలను వెతకకుండా ఉన్నది ఉన్నట్లుగా అంగీకరిస్తే ఆ క్షణం దానికదే సంపూర్ణంగా మారుతుంది. అయితే ఈ కాష్ క్లియర్ చేసిన తర్వాత ఆ సబ్ట్రాక్షన్ జరిగిన తర్వాత మిగిలే ఆ శూన్యంలో అంతిమంగా మనం దేన్ని అనుభూతి చెందుతాము. ఇది అసలైన తాత్విక ప్రశ్న ఈ గోలన్నీ తొలగిపోయిన తర్వాత అసలు మన సహజత్వం ఎలా ఉంటుంది అంటారు ఇక్కడే ఈ ఆలోచన స్రవంతి ప్రాచీన తత్వశాస్త్రాలతో ముడిపడుతుంది.
(16:01) అద్వైత వేదాంతం లాంటివి కూడా ఇదే చెబుతాయి. [గురకలు] అద్వైత వేదాంతం ప్రకారం మనం ఏదో కోల్పోయి దానికోసం జీవితాంతం వెతుకుతున్న అసంపూర్ణ వ్యక్తులం కాదు. అంటే మనం ఆనందాన్ని బయట నుంచి తెచ్చుకోనవసరం లేదు. లేదు మన సహజ స్వభావమే సంపూర్ణత్వం ఆనందం అనేది బయట ఎక్కడో ఉండి మనం దాన్ని సాధించి తెచ్చుకునేది కాదు మనసులోని అనవసరపు గోల ఆగిపోయినప్పుడు సహజంగా వ్యక్తమయ్యే ఆ స్వచ్ఛమైన ప్రశాంతతే మన అసలైన స్వరూపం దీన్ని బట్టి చూస్తే మనం ఒక గది కాదు ఆ గది ఉన్న విశాలమైన స్థలం లాంటి వాళ్ళం కదా అవును ఆ గదిలోకి తెచ్చిపెట్టుకున్న వస్తువులు పాత సామాన్లు మన అహంకారాలు ఆలోచనలే ఈ గోళ
(16:44) మనం ఆ వస్తువులతో మమేకమైపోయి మనల్ని మనం మర్చిపోయాము. ఆ వస్తువులన్నీ తీసేసినప్పుడు మిగిలే ఆ విశాలమైన నిశశబ్దమైన శూన్యమే మన అసలైన ఆనందం. కచ్చితంగా ఆకాశంలో మేఘాలు దట్టంగా కమ్మేసినప్పుడు సూర్యుడు లేడు అని మనం అనుకోం. మేఘాలు తొలగిపోగానే వెలుతురు దానంతట అదే కనిపిస్తుంది. రైట్ ఆ వెలుతురును ఎవరూ కొత్తగా సృష్టించలేదు అది ఎప్పటికీ అక్కడే ఉంది.
(17:12) కాకపోతే మేఘాల వల్ల దాగి ఉంది. మనలోని ప్రశాంతత కూడా అంతే అది ఎక్కడికి వెళ్ళలేదు. కేవలం ఈ అంతులేని కోరికలు అంచనాలు విమర్శలు అనే మేఘాల వెనుక దాగి ఉందంతే. మ్ మేఘాలను తొలగించడానికి మనం చేయాల్సింది ఏమీ లేదు వాటిని కేవలం గమనిస్తే చాలు. అవే చెదిరిపోతాయి. ఈ లోతైన విశ్లేషణ నిజంగా ఒక అద్భుతమైన స్పష్టతని ఇస్తోంది. మనం వెతుక్కుంటున్న ప్రశాంతత ఎక్కడో రేపటిలోనూ భవిష్యత్తులో సాధించబోయే లక్ష్యంలోనో లేదు.
(17:42) లేదు అది ఇక్కడే ఉంది. మనం అనుక్షణం సృష్టిస్తున్న ఈ మానసిక గోల కింద చాలా ఓపికగా నిశ్శబ్దంగా ఎదురుచూస్తోంది. ఈ రోజుటి విశ్లేషణను ముగించే ముందు దీనిని వింటున్న ప్రతి ఒక్కరికీ ఒక లోతైన ఆలోచన. ఉమ్ తరువాతిసారి మనలో ఏదైనా తీవ్రమైన కోరిక లేదా ఆందోళన కలిగినప్పుడు దానిని వెంటనే తీర్చుకోవడానికో లేదా దాని నుంచి పారిపోవడానికో ఆతృతగా పరిగెత్తే బదులు ఆ కోరిక దానంతట అదే ఆ నిశశబ్దంలో ఎలా కరిగిపోతుందో ఒక్కసారి గమనిస్తే ఎలా ఉంటుంది? ఆ చిన్న విరామం చాలు మనలోని అనంతమైన ప్రశాంతతను మళ్ళీ మేల్కొల్పడానికి