*మట్టిలో మాణిక్యం*

అర్జున్, తన పదిహేనవ ఏట నుండే మట్టితో స్నేహం చేశాడు. తన గ్రామం, 'శిల్పావని', కుమ్మరి కళకు ప్రసిద్ధి. ప్రతి ఇంట్లో చక్రం తిరుగుతూ, మట్టి కొత్త రూపాలు ధరించేది. కానీ అర్జున్ విషయం కాస్త భిన్నం. అతని చేతుల్లో అద్భుతమైన సృజనాత్మకత ఉన్నా, ఒక చిన్న కంపనం అతని కుండలకు సంపూర్ణ సౌష్టవాన్ని ఇవ్వనిచ్చేది కాదు. అందమైన** ఆకృతులు సృష్టించగలడు కానీ, అద్దంలాంటి సమత్వత్వం అతని కుండల్లో కరువయ్యేది. గ్రామంలోని ఇతర పిల్లలు వెక్కిరించకపోయినా, వారి జాలి చూపులు అతని గుండెను చిట్లిపోయేలా చేసేవి. అతని తాతయ్య, గ్రామంలోనే గొప్ప కుమ్మరి, మాత్రం ఎప్పుడూ అర్జున్‌ను ప్రోత్సహించేవాడు. "ప్రతి మట్టి ముద్దకూ ఒక కథ ఉంటుంది నాయనా, నీ చేతులు ఆ కథను చెప్పనివ్వు" అనేది ఆయన మాట.

ఒక సంవత్సరం, గ్రామం ఒక పెద్ద కుమ్మరి పోటీని ప్రకటించింది. విజేతకు గౌరవంతో పాటు మంచి పారితోషికం కూడా లభిస్తుంది. అర్జున్ గుండెలో ఆశ, భయం రెండూ ప్రచండంగా ఉప్పొంగాయి. ఈ పోటీలో గెలిచి, తన సృజనాత్మకతను నిరూపించుకోవాలని తపన పడ్డాడు. రాత్రింబవళ్ళు శ్రమించాడు. సంప్రదాయబద్ధంగా, అందరూ మెచ్చుకునే సంపూర్ణ సమత్వంతో కూడిన కుండలు చేయడానికి ప్రయత్నించాడు. అతని చేతులు వణుకుతున్నాయి. ప్రతిసారీ, చివరి క్షణంలో ఏదో ఒక చిన్న లోపం. పదుల కొద్దీ కుండలు పగిలిపోయాయి. అతనిలో నిరాశ అమాంతం పెరిగిపోయింది. "నేను ఎప్పటికీ కుమ్మరి కాలేనేమో?" అని తనను తాను ప్రశ్నించుకున్నాడు. పోటీకి ఇంకా కొద్ది రోజులే ఉండగా, అతను దాదాపు ఆశ వదులుకున్నాడు. ఆత్మవిశ్వాసం పూర్తిగా సన్నగిల్లింది.

ఒక రోజు సాయంత్రం, నది ఒడ్డున కూర్చుని ఉన్నాడు. నదిలో నునుపెక్కిన గులకరాయిని చూశాడు. అది ఖచ్చితమైన వృత్తాకారంలో లేదు, ఏ వైపు నుంచీ సంపూర్ణ సమత్వంతో లేదు. అయినా, దాని ఆకారం, దాని ఉపరితలం, దాని మృదుత్వం అద్భుతంగా ఉన్నాయి. నది ప్రవాహం దానిని ఎన్నో ఏళ్లుగా చెక్కుతూ, ఒక అద్వితీయమైన రూపాన్ని ఇచ్చింది. అప్పుడు తాతయ్య మాటలు గుర్తుకొచ్చాయి: "నది ఎప్పుడూ నేరుగా ప్రవహించదు, కానీ అది ఎప్పుడూ తన గమ్యాన్ని చేరుతుంది. దాని ప్రయాణంలో అది అందమైన రూపాలను సృష్టిస్తుంది." 

అర్జున్ కళ్ళలో ఒక మెరుపు. తాతయ్య తన లోపాన్ని కాదు, తన ప్రత్యేకతను గుర్తించమని చెబుతున్నాడు! అతని చేతి వణుకు అతని శత్రువు కాదు, అతని ప్రత్యేకమైన స్పర్శ. మరుసటి రోజు, అర్జున్ పూర్తిగా కొత్త ఉత్సాహంతో పనిలోకి దిగాడు. ఈసారి, అతను సంపూర్ణ సౌష్టవాన్ని లక్ష్యంగా పెట్టుకోలేదు. తన చేతులు స్వచ్ఛందంగా ఏ రూపం ఇవ్వాలనుకుంటున్నాయో, అదే రూపొందించనిచ్చాడు. అతను తన కుండలపై ఆకుపచ్చని పత్రాల ముద్రలు, నదిలో దొరికిన చిన్న గులకరాల అమరికలు, ప్రవహించే నది లాంటి డిజైన్‌లు సృష్టించాడు. అతని కుండలు ఒకదానికొకటి భిన్నంగా, ప్రకృతి సహజత్వంతో నిండిపోయాయి. అవి జీవం ఉన్నట్లు, ఏదో చెప్పాలని తపన పడుతున్నట్లు అనిపించాయి.

పోటీ రోజు వచ్చింది. అందరూ సంపూర్ణంగా చెక్కబడిన, నిష్కలంకమైన కుండలను ప్రదర్శించారు. అర్జున్ తన అద్వితీయమైన కుండలను ప్రదర్శించాడు. మొదట, న్యాయనిర్ణేతలు అయోమయానికి గురయ్యారు. వారి కళ్ళు సంప్రదాయ సౌందర్యాన్ని వెతికి అలసిపోయాయి. అప్పుడే, ఆ గ్రామాన్ని సందర్శించడానికి వచ్చిన ఒక ప్రఖ్యాత కళాఖండాల వ్యాపారి, శ్రీ చక్రవర్తి, అర్జున్ కుండలను చూశారు. ఆయన కళ్ళు మెరిశాయి. "ఇవి కేవలం కుండలు కావు! ఇవి ఒక కళాకారుడి ఆత్మ ప్రతిబింబాలు. వీటిలో జీవం ఉంది, ప్రత్యేకత ఉంది! ఈ స్వతహా రూపాలు, ఈ సహజ స్పర్శ అద్భుతం!" అని కొనియాడారు. విజేత వేరొకరైనా, శ్రీ చక్రవర్తి అర్జున్ పనిని కొనుగోలు చేయడానికి ముందుకు వచ్చారు, అతనిని తన కళలో నిరంతరం కొనసాగించమని ప్రోత్సహించారు. అర్జున్ మొహంలో ఒక అద్భుతమైన చిరునవ్వు వికసించింది. అతను గెలిచింది కేవలం పారితోషికం కాదు, తనపై తనకు నమ్మకం, తన ప్రత్యేకతకు గుర్తింపు. అతని కుండలు నిజంగా "జీవం ఉన్న కుండలు" అయ్యాయి.                                 

ఆధ్యాత్మిక కుటుంబం 4*