"జీవితంలో ప్రతి ఒక్కరికీ కష్టాలు వస్తాయి కదా, మరి కొందరు మాత్రమే వాటిని చిరునవ్వుతో ఎలా ఎదుర్కొనగలుగుతున్నారు? వారి మానసిక రహస్యం ఏమిటి?"

ఆష్‌విట్జ్ నిర్బంధ శిబిరంలో ఒక ఖైదీ ఉన్నాడు. చుట్టూ చావు, ఆకలి, చలి, కొరడా దెబ్బలు. అతని కుటుంబం మొత్తం నాశనమైపోయింది, రేపు తానూ చనిపోతానో బతుకుతానో తెలియని పరిస్థితి. అయినా అతను ఒక్కటే ఆలోచించాడు — "వీళ్ళు నా శరీరాన్ని బంధించగలరు, కానీ నా ఆలోచనను కాదు." ఆ ఖైదీ పేరు విక్టర్ ఫ్రాంక్ల్, ఆయన రాసిన పుస్తకమే "మ్యాన్స్ సెర్చ్ ఫర్ మీనింగ్" (Man's Search for Meaning) — కష్టాలను చిరునవ్వుతో ఎదుర్కొనే మనుషుల రహస్యాన్ని ప్రపంచానికి చెప్పిన గొప్ప పుస్తకం.

ఫ్రాంక్ల్ చెప్పిన సారాంశం ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే — కష్టం మనల్ని కుంగదీయదు, ఆ కష్టానికి మనం ఇచ్చే అర్థం మనల్ని కుంగదీస్తుంది లేదా నిలబెడుతుంది. ఒకే శిబిరంలో ఉన్న ఇద్దరు ఖైదీలు — ఒకరు "నా జీవితం అయిపోయింది" అనుకున్నవాడు రెండు రోజుల్లో చనిపోయాడు, మరొకరు "నేను బతికి బయటపడి నా కూతురిని చూడాలి" అనుకున్నవాడు చివరిదాకా పోరాడాడు. కష్టం ఒక్కటే, కానీ దానికి ఇచ్చిన అర్థం వేరు.

నా క్షేత్రస్థాయి అనుభవంలో ఇలాంటి మనుషులను నేను చాలామందిని చూశాను. ఏజెన్సీ ప్రాంతాల్లో, కరువు పీడిత గ్రామాల్లో బతుకుతున్న వాళ్ళు — ఇల్లు లేదు, తిండికి కూడా కష్టమే, కానీ మొహంలో చిరునవ్వు చెరగదు. వాళ్ళను అడిగితే చెప్పే మాట ఒక్కటే — "ఏముంది సార్, పిల్లోళ్ళు బాగుంటే చాలు." వాళ్ళ కష్టానికి వాళ్ళు ఇచ్చిన అర్థం అదే, ఆ అర్థమే వాళ్ళను నిలబెడుతుంది.

చిరునవ్వుతో కష్టాలు ఎదుర్కునేవాళ్ళకు ఒక ప్రత్యేకమైన శక్తి ఉండదు, ఒక ప్రత్యేకమైన దృష్టికోణం ఉంటుంది. "ఈ కష్టం నన్ను ఎందుకు వచ్చింది" అని అడిగే బదులు, "ఈ కష్టం నాకు ఏం నేర్పిస్తోంది" అని అడుగుతారు. "ఇది ఎప్పుడు అయిపోతుంది" అని ఎదురుచూసే బదులు, "ఇది జరుగుతున్నా నేను ఎవరో మారకూడదు" అని నిర్ణయించుకుంటారు. ఫ్రాంక్ల్ దీన్నే "లోగోథెరపీ" (Logotherapy) అని పేరు పెట్టాడు — జీవితంలో అర్థం వెతుక్కోవడమే మనిషిని బతికించే అసలైన శక్తి అని.

కష్టం అందరికీ వస్తుంది, అది ఎవరినీ వదలదు. తేడా ఎక్కడ వస్తుందంటే — కష్టం మనల్ని శాసిస్తుందా, లేక మనం ఆ కష్టాన్ని శాసిస్తామా అనే దాంట్లో.

మీ జీవితంలో వచ్చిన కష్టానికి మీరు ఏ అర్థం ఇచ్చారు — అది మిమ్మల్ని కుంగదీసిందా, లేక నిలబెట్టిందా?

✍️TMS RAO

ఒక పరిశీలన ఒక ప్రశ్న ఒక ఆలోచన