🕉️*మోక్షాన్వేషణలో*🕉️

అనారోగ్యంతో బాధపడుతున్న నా తండ్రిని కాశీలోని ముక్తి భవన్‌కు తీసుకువెళ్లే ప్రయాణంలో నేను ఉన్నాను, ఆయన త్వరగా చనిపోవాలని ఆశిస్తూ...

నేను అక్కడికి వెళ్లాలని కోరుకున్నందున కాదు. నా తండ్రికి నిరంతరం వచ్చే అనారోగ్యాలు, ఆయన బలహీనత, మందులు మరియు చికిత్స కోసం అయ్యే అంతులేని ఖర్చులు నన్ను పూర్తిగా కుంగదీశాయి. ఆయన సంరక్షణ కోసం నేను ఇప్పటికే చాలా ఖర్చు చేశాను, ఇకపై ఇలా కొనసాగించలేనని నేను అనుకోవడం ప్రారంభించాను.

ఆ సమయంలోనే ఒక ఆప్తమిత్రుడు నాకు కాశీలోని ముక్తి భవన్ గురించి చెప్పాడు.

హిందూ నమ్మకం ప్రకారం, కాశీలో మరణిస్తే ముక్తి (మోక్షం) లభిస్తుందని, ప్రజలు తమ చివరి రోజులను గడపడానికి ముక్తి భవన్ అత్యంత ప్రసిద్ధ ప్రదేశాలలో ఒకటి అని అతను చెప్పాడు. "నువ్వు నీ తండ్రిని అక్కడికి తీసుకెళ్తే, నీకు ప్రశాంతత లభిస్తుంది, మీ నాన్నగారికి మోక్షం లభిస్తుంది" అని అతను చెప్పాడు.

అలా, ఒక రోజు, నేను నా తండ్రితో కలిసి రైలు ఎక్కాను.

మా నాన్న కిటికీ పక్కన కూర్చుని బయటకు చూస్తున్నారు. ఆయన ముఖంలో అలసట సంకేతాలు కనిపిస్తున్నాయి, కానీ ఆయన కళ్లు ప్రశాంతంగా ఉన్నాయి.

"మనం ఎక్కడికి వెళ్తున్నాం, నాన్నా?" అని అడిగారు.

"కాశీకి."

"కాశీకా? ఓ నా పరమశివా! ఎన్నేళ్లుగానో నేను ఈ ప్రయాణం చేయాలనుకుంటున్నాను."

ఆయన ముఖంలో కనిపించిన ఆ ఆనందం నా గుండెను పిండేసింది. కానీ నేను దాన్ని పట్టించుకోలేదు.

ప్రయాణమంతటా నాన్న గతాన్ని గురించే మాట్లాడుతుండేవారు.

నేను చిన్నప్పుడు జ్వరంతో బాధపడుతున్నప్పుడు ఆయన నాతో ఎలా హాస్పిటల్‌లో ఉన్నారో చెప్పారు.

నా స్కూల్ ఫీజు కట్టడానికి మా అమ్మ తన గాజులను ఎలా అమ్మిందో చెప్పారు.

నాకు కావలసిన సైకిల్ కొనడానికి ఆయన అర్ధరాత్రి వరకు ఆటో-రిక్షా ఎలా నడిపారో చెప్పారు.

నేను విన్నాను.

కానీ నాకు మాట్లాడటానికి చాలా తక్కువ మాటలు ఉన్నాయి.

సుదీర్ఘ ప్రయాణం తర్వాత, మేము వారణాసి చేరుకుని ముక్తి భవన్‌కు వెళ్లాము.

నేను అక్కడ ఒక భయంకరమైన నిశ్శబ్దాన్ని, మరణం యొక్క నిశ్శబ్దాన్ని ఆశించాను.

కానీ నేను చూసింది మరేదో.

చిన్న గదులు. తెల్లటి గోడలు. పాత సీలింగ్ ఫ్యాన్లు నెమ్మదిగా తిరుగుతున్నాయి. మరణం కోసం ఎదురుచూస్తున్న వారి కోసం సాధువులు కారిడార్లలో నడుస్తూ ప్రార్థనలు చేస్తున్నారు.

మాకు కేటాయించిన గదిలో నా తండ్రిని కూర్చోబెట్టాను.

"నాకు చాలా అలసటగా ఉంది, నాన్నా. కొద్దిసేపు పడుకుంటాను."

నేను తల ఊపాను.

ఆయన నిద్రపోవడం చూసిన మరుక్షణమే, నేను టేబుల్ మీదున్న నా బ్యాగ్ తీసుకుని బయటకు నడిచాను.

నేను వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా వేగంగా వెళ్తుండగా, ఒక గది తలుపు కొద్దిగా తెరిచి ఉండటం గమనించి లోపలికి చూశాను.

ఒక వృద్ధుడు కిటికీ పక్కన కూర్చుని బయటకు చూస్తున్నాడు. ఆయన చేతిలో ఒక పాత ఫోటో ఉంది—బహుశా ఆయన భార్యదో లేదా పిల్లలదో కావచ్చు. అప్పుడప్పుడు ఆ ఫోటో చూసి నవ్వుకుంటున్నాడు.

మరో గదిలో, ఒక వృద్ధురాలు కళ్లు మూసుకుని, చేతిలో జపమాలతో ప్రార్థన చేస్తూ కూర్చుని ఉంది.

ఆమె పక్కన ఎవరూ లేరు.

కానీ ఆమె ఒంటరిగా లేదు.

ఆమె జ్ఞాపకాలు ఆమెతో ఉన్నాయి.

కారిడార్ చివర, ఒక వృద్ధ తండ్రి మంచం మీద పడుకుని ఉన్నాడు. ఆయన పక్కన ఒక యువకుడు ఆయన చేతిని పట్టుకుని కూర్చున్నాడు.

"నాన్నా, నేను ఇక్కడే ఉన్నాను," అని అతను అంటున్నాడు. "భయపడకు."

ఆ ముసలాయన వినగలిగాడో లేదో నాకు తెలియదు.

కానీ ఆ కొడుకు గొంతులో ప్రేమ ఉంది.

అక్కడ ఉన్న వారంతా మరణం కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు.

కానీ వారిలో చాలామంది మరేదో దాని కోసం ఎదురుచూస్తున్నారని నాకు అనిపించింది.

ఒక ఫోన్ కాల్.

ఒకరి సందర్శన.

ఒక కొడుకు ఓదార్పు మాటలు.

ఒక కుమార్తె "నాన్నా..." అని పిలిచే గొంతు.

దాని కోసమే వారు నిజంగా ఎదురుచూస్తున్నారు.

అక్కడి ఒక కార్మికుడు నన్ను గమనించి ఇలా అన్నాడు:

"ఇక్కడికి వచ్చే చాలా మంది మరణానికి భయపడరు సార్. వారిని ఎక్కువగా బాధించేది ఏమిటంటే, తమ ప్రియమైనవారు తమను మర్చిపోయారనే భావన. ఇక్కడ చనిపోతే మోక్షం వస్తుందని అంటారు, కానీ మీ స్వంత పిల్లల మధ్య ప్రశాంతంగా చనిపోవడానికి, ఇక్కడ ఒంటరిగా చనిపోవడానికి చాలా తేడా ఉంది."

అతను ఇలా కొనసాగించాడు:

"ఇక్కడికి వచ్చే చాలా మంది ప్రజలు త్వరగా చనిపోతారు—అనారోగ్యం వల్ల కాదు, తమ పిల్లలు తమను వదిలేశారని గ్రహించినప్పుడు వారి హృదయాలు పగిలిపోవడం వల్ల."

ఆ మాటలు నన్ను కదిలించివేసాయి.

నేను చుట్టూ చూశాను.

కొన్ని కళ్ళు తలుపు వైపు చూస్తున్నాయి—

ఎవరైనా వస్తారేమో అని.

కొన్ని కళ్ళు ఆకాశం వైపు చూస్తున్నాయి—

ఎవరైనా పిలుస్తారేమో అని.

మరికొన్ని కళ్లలో అసలు ఆశే లేదు.

కేవలం ఎదురుచూపు మాత్రమే.

హఠాత్తుగా, నాకు నా తండ్రి గుర్తుకు వచ్చాడు.

నేను వెనక్కి తిరిగి పరిగెత్తాను.

నేను గదిలోకి ప్రవేశించేసరికి, నా తండ్రి మంచం మీద కూర్చుని, చెమటతో తడిసి, బలహీనంగా కనిపిస్తున్నారు.

ఆయన కూడా తెరిచి ఉన్న తలుపు వైపు చూస్తున్నారు.

నన్ను చూడగానే ఆయన ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.

నేను అనుకున్నాను:

నేను ఇప్పుడు వెళ్ళిపోతే, రేపు ఆ తలుపు దగ్గర ఎదురుచూసే మరో ముఖంగా మా నాన్న కూడా మారిపోరా?

ఆ క్షణంలో, ముక్తి భవన్ ఇకపై కేవలం ఒక భవనంలా అనిపించలేదు.

తమ జీవితమంతా ఇతరులను చూసుకోవడానికి గడిపిన వ్యక్తులు, ఒక చివరి ప్రేమ స్పర్శ కోసం ఎదురుచూసే ఒక నిశ్శబ్ద ప్రపంచంలా అనిపించింది.

ఈ ఆలోచనలలో మునిగిపోయి ఉండగా, మా నాన్న పిలవడం విన్నాను.

"నాన్నా..."

"చెప్పండి నాన్నా?"

"నువ్వు వెళ్ళలేదా?"

"నేను ఎక్కడికి వెళ్తాను?"

"నన్ను ఇక్కడే వదిలేయడానికి నువ్వు నన్ను తీసుకువచ్చావని నాకు తెలుసు."

ఆయన కాసేపు ఆగారు.

"కానీ నేను నిన్ను నిందించడం లేదు. తల్లిదండ్రులు ముసలివారైనప్పుడు, వారు కొన్నిసార్లు తమ పిల్లలకు భారంగా మారుతారు. బహుశా నేను కూడా నీకు భారంగా మారానేమో."

ఆ తర్వాత ఆయన నా చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నారు.

"కానీ ఒక విషయం గుర్తుంచుకో నాన్నా..."

"తల్లిదండ్రులకు గొప్ప మోక్షం కాశీలో చనిపోవడం కాదు. తమ పిల్లల హృదయాల నుండి దూరం కాకపోవడం."

"దయచేసి నన్ను ద్వేషించకు నాన్నా. నేను చనిపోయిన తర్వాత, నాకు కర్మకాండలు చేయి."

ఆ మాటలు నన్ను ముక్కలు చేశాయి.

"ఇక్కడ ఎక్కువ సేపు ఉండకు నాన్నా, వెళ్ళు. కానీ నువ్వు వెళ్ళే ముందు, నీ తండ్రిని ఒకసారి కౌగిలించుకుని ముద్దు పెట్టుకో. నిన్ను ఇంకొక్కసారి దగ్గరకు తీసుకోవాలని అనిపిస్తోంది."

ఆయన చివరి కోరిక.

"నాన్నా..."

నేను వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాను.

సంవత్సరాల స్వార్థం, లెక్కలు నా కన్నీళ్లలో కరిగిపోయాయి.

ఆ రాత్రి, నేను ముక్తి భవన్ గదిలో నా తండ్రి పక్కనే పడుకున్నాను.

నిద్రపోతున్న ఆయన ముఖం మీది ముడతలను చూస్తున్నప్పుడు నాకు ఒక నిజం తెలిసింది:

నా జీవితంలో అత్యంత సురక్షితమైన ప్రదేశం ఒకప్పుడు ఈ మనిషి భుజం.

నేను భయపడినప్పుడు నన్ను పట్టుకున్నది ఆయనే.

నేను పడిపోయినప్పుడు నన్ను లేపింది ఆయనే.

నేను విఫలమైనప్పుడు నా వెన్నంటి నిలిచింది ఆయనే.

మరి ఆయన చివరి సంవత్సరాల్లో నేను ఆయన్ని ఎలా వదిలేయగలను?

మరుసటి రోజు ఉదయం, నేను ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళడానికి టిక్కెట్లు బుక్ చేసుకున్నాను.

మేము బయలుదేరడానికి సిద్ధమవుతుండగా, ముక్తి భవన్ సిబ్బంది నా తండ్రి ప్రశాంతమైన మరణం కోసం ప్రార్థనలు చేయడానికి సాధువులను తీసుకువచ్చారు.

నేను వారిని ఆపాను.

"ఇక దాని అవసరం లేదు" అని చెప్పాను.

"మోక్షం పొందింది నా తండ్రి కాదు.

నేనే మోక్షాన్ని పొందాను."

మా నాన్న ఆశ్చర్యంగా నా వైపు చూశారు.

"ఏమిటి నాన్నా నీ ఉద్దేశ్యం?" అని అడిగారు.

నేను ఆయన చేతిని పట్టుకున్నాను.

"ఇంటికి వెళ్దాం నాన్నా. కానీ ముందుగా గంగలో స్నానం చేసి విశ్వనాథుడిని దర్శించుకుందాం."

"అయితే, నేను ఇక్కడే ఉండాల్సిన అవసరం లేదా?" అని ఆయన అడిగారు.

"మీరెందుకు ఉండాలి?"

*"విముక్తి కావాల్సింది మీకు కాదు. నా హృదయానికి—నా స్వంత తండ్రిని ఒక భారంగా చూసిన నా హృదయానికి"*

మా నాన్న కళ్లు కన్నీళ్లతో నిండాయి.

ఆ క్షణంలో, కాశీ గుడి గంటల నాదం కంటే పవిత్రమైనది ఆ వృద్ధుడి ముఖంపై నుండి జారిన నిశ్శబ్ద కన్నీటి చుక్క.

❤️

గమనిక: *తమకు నడక నేర్పిన తల్లిదండ్రుల చేతులను ఎన్నటికీ వదిలేయకపోవడమే పిల్లల బాధ్యత. తల్లిదండ్రులకు మరణం కంటే బాధాకరమైనది ఒంటరితనం, అనారోగ్యం కంటే వినాశకరమైనది తమ స్వంత పిల్లలే తమను మర్చిపోయారనే భావన*

కథ: *"మోక్షాన్వేషణలో" (In Search of Moksha)*

*పిల్లలందరికీ మరియు తండ్రులందరికీ అంకితం*🙏❤️