*నాలుగు కొవ్వొత్తుల కథ*

ఒక నిశ్శబ్దమైన సాయంత్రం, చీకటి గదిలో నాలుగు కొవ్వొత్తులు మెల్లగా వెలుగుతున్నాయి. ఆ గది ఎంత నిశ్శబ్దంగా ఉందంటే వాటి మాటలు స్పష్టంగా వినిపిస్తున్నాయి.

మొదటి కొవ్వొత్తి నిట్టూర్చి చెప్పింది, “నా పేరు శాంతి. మనుషులు ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా బతకడం మర్చిపోయారు. రోజూ వాదించుకుంటున్నారు, కొట్టుకుంటున్నారు, ఒకరినొకరు బాధపెడుతున్నారు. ఇంక నేను వెలుగుతూ ఉండలేను అనుకుంటున్నాను.” అలా చెప్పి శాంతి మెల్లగా ఆరిపోయింది.

కొద్దిసేపటికి రెండో కొవ్వొత్తి బాధగా అంది, “నా పేరు విశ్వాసం. మంచితనాన్ని, నిజాయితీని, ఒకరినొకరు నమ్మడం మనుషులు మానేశారు. తమకు లాభం కలిగించే దాన్నే నమ్ముతున్నారు. ఇక నా అవసరం లేదు.” అంటూ విశ్వాసం జ్యోతి కూడా మాయమైంది.

మూడో కొవ్వొత్తి భారమైన హృదయంతో చెప్పింది, “నా పేరు ప్రేమ. మనుషులు ఇప్పుడు నాకోసం చాలా బిజీగా ఉన్నారు. కుటుంబాన్ని మర్చిపోతున్నారు. స్నేహితులను పట్టించుకోవడం లేదు. ఎక్కువగా ప్రేమించే వారినే బాధపెడుతున్నారు. ఇంక వెలుగుతూ ఉండే శక్తి నాకు లేదు.” వెంటనే ప్రేమ జ్యోతి కూడా ఆరిపోయింది.

గది మరింత చీకటిగా, చల్లగా మారిపోయింది. నాలుగో కొవ్వొత్తి మాత్రమే ఇంకా వెలుగుతోంది.

అప్పుడే ఒక చిన్న పిల్లవాడు గదిలోకి వచ్చాడు. మూడు కొవ్వొత్తులు ఆరిపోయి ఉండడం చూసి వాడి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. “మీరు ఎందుకు ఆరిపోయారు? చివరి వరకు వెలుగుతూ ఉండాలి కదా!” అని ఏడుస్తూ అన్నాడు. చుట్టూ చీకటి కమ్మేసరికి పిల్లవాడికి భయం వేసింది.

అప్పుడు నాలుగో కొవ్వొత్తి మెల్లగా చెప్పింది, “భయపడకు. నేను ఇంకా వెలుగుతూనే ఉన్నాను. నా వల్ల మిగతా వాటిని తిరిగి వెలిగించవచ్చు.” పిల్లవాడు కన్నీళ్లు తుడుచుకుని “నువ్వెవరు?” అని అడిగాడు. 

ఆ కొవ్వొత్తి చిరునవ్వుతో, “నా పేరు ఆశ” అని బదులిచ్చింది.

చిన్న అగ్గిపుల్లతో పిల్లవాడు ఆశ జ్యోతితో మొదట శాంతిని, తర్వాత విశ్వాసాన్ని, ఆ తర్వాత ప్రేమను వెలిగించాడు. వెంటనే నాలుగు కొవ్వొత్తులూ మళ్లీ ప్రకాశంగా వెలిగాయి. గది అంతా వెచ్చదనంతో, వెలుగుతో, సంతోషంతో నిండిపోయింది. పిల్లవాడు చివరికి నవ్వాడు.

*నీతి*: ఎప్పుడూ ఆశను కోల్పోవద్దు. జీవితం ఎంత కష్టంగా ఉన్నా, ఆశ ఉంటే శాంతిని తిరిగి తీసుకురావచ్చు, విశ్వాసాన్ని నిలబెట్టుకోవచ్చు, ప్రేమను మళ్లీ పొందవచ్చు. ఆశ బతికున్నంత వరకు ఏ చీకటీ శాశ్వతం కాదు.