నిద్రకు,సమాధికి తేడా ఏమిటి?నిజమైన జ్ఞానం అంటే ఏమిటి?అజ్ఞానం నుంచి ఆత్మజ్ఞానం#మాండూక్యోపనిషత్తుDay-30
Author Name:🪷 ఆనందోబ్రహ్మ " నిన్ను నీవు తెలుసుకో"Eternal Bliss
Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@advaitam23
Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=jh0_Xsb_m3s
Title: నిద్రకు,సమాధికి తేడా ఏమిటి?నిజమైన జ్ఞానం అంటే ఏమిటి?అజ్ఞానం నుంచి ఆత్మజ్ఞానం#మాండూక్యోపనిషత్తుDay-30
Author Name: 🪷 ఆనందోబ్రహ్మ " నిన్ను నీవు తెలుసుకో"Eternal Bliss
Description: https://anandobrahma-in.netlify.app/#...
Transcript:
(00:01) ఆ అంటే మనం ఎప్పుడైనా బాగా అలిసిపోయి నిద్రపోయినప్పుడు ఉదయం లేవగానే అబ్బా ఎంత హాయిగా నిద్రపట్టిందో అసలు ప్రపంచమే గుర్తులేదు అనుకుంటాం కదా ఈనాటి మన ఈ లోతైన విశ్లేషణ అంతా ఆ నిద్ర చుట్టూ అందులో దాగి ఉన్న ఒక గొప్ప రహస్యం చుట్టూ తిరగబోతుంది. అవును కచ్చితంగా ఎందుకంటే ఆ గాఢ నిద్రలో ఎలాంటి బాధలు ఏమో ఈ అమ్మాయి టెన్షన్లు ఆఫీస్ ఒత్తిళ్లు కోరికలు లాంటివి ఏవి ఉండవు కదా అంత ప్రశాంతంగా ఒక రకమైన శూన్యంగా ఉంటుంది.
(00:31) నిజమే అలాంటప్పుడు ఒక చిన్న లాజికల్ ప్రశ్న వస్తుంది. ఆ గాఢ నిద్రే మోక్షం ఎందుకు కాకూడదు అని కదా ఎక్జక్ట్లీ అదే నా డౌట్ ఎందుకంటే ఆధ్యాత్మిక వేత్తలు చెప్పే ఆ అత్యున్నతమైన సమాధి స్థితిలో కూడా ఎలాంటి ఆలోచనలు ఉండవు అంత ప్రశాంతంగా ఉంటుంది అంటారు. మరి రోజు మనం పడుకునే నిద్రకు యోగులు చేరుకునే సమాధికి అసలు తేడా ఏమన్నా ఉందా వినడానికి ఆ రెండు స్థితులు పైకి ఒకేలా కనిపిస్తాయి.
(00:57) నిద్రలో మనసు ఆగిపోయినట్లుగానే ఉంటుంది. సమాధిలో కూడా ఆలోచనలు ఉండవు. ఆ కానీ లోతుగా చూస్తే ఒక పచ్చి విత్తనానికి మంటలో పూర్తిగా కాలిపోయిన విత్తనానికి ఎంత తేడా ఉంటుందో నిద్రకు మరియు సమాధికి అంతటి అపారమైన తేడా ఉంటుంది. పచ్చి విత్తనానికి కాలిపోయిన విత్తనానికా ఓహో అవును మాండూక్యోపనిషత్తు మీద ఆదిశంకరాచార్యులు అలాగే గౌడపాదుల వారు రాసిన వ్యాఖ్యానాల్లో దీనికి సంబంధించిన ఒక లోతైన విశ్లేషణ ఉంది.
(01:30) అందులో నిద్రను సమాధిని పోలుస్తూ అసలు ఆత్మజ్ఞానం అంటే ఏమిటి అనే విషయాన్ని చాలా విప్లవాత్మకంగా చెప్పారు. అంటే కొంచెం దీన్ని ప్రాక్టికల్ గా ఆలోచిద్దాం సుషుప్తి అంటే ఈ ఘాఢ నిద్రలో మనసు ఆగిపోయిన మాట వాస్తవమే కదా మరి ఆ టైంలో మన కోరికలు ఆలోచనలు ఎక్కడికి వెళ్తాయి అవి పూర్తిగా నశించిపోవా నశించిపోవు ఇక్కడే మనం వాసనలు అనే పదాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి.
(01:57) వాసనలు అంటే ఏవో వాసన చూడటం కాదు మన కోరికలు మన స్వభావం మన జన్మ జన్మల లక్షణాలు నిద్రలో ఉన్నప్పుడు ఈ వాసనలు ఏవి బయటకు కనిపించవు అంటే అవి ఎక్కడో ఒక చోట దాక్కుంటాయా ఒక బీజ రూపంలో ఆ అంటే ఒక విత్తనం లోపల చెట్టు ఎలాగైతే దాగి ఉంటుందో అలా మన లోపల అంతర్లీనంగా దాగి ఉంటాయి. దీన్నే వాళ్ళు తమోబీజ భావం అని పిలిచారు. పైకి అయోమయంగా ఏమి లేనట్లుగా కనిపిస్తుంది కానీ లోపల అన్ని ప్యాక్ అయి ఉంటాయి.
(02:26) ఆగండి ఆగండి ఇది కొంచెం కన్ఫ్యూజంగ్ గా ఉంది. నిద్రలో ఉన్నప్పుడు మనకు ఏమి గుర్తుండదు కదా బుర్రంతా బ్లాంక్ అయిపోతుంది. మరి ఆ వాసనలు లేదా ఆ కోరికలు ఇంకా అక్కడే ఉన్నాయని అవి నశించిపోలేదని మనం ఎలా కన్ఫర్మ్ చేయగలం దానికి ప్రూఫ్ ఏంటి? దానికి అతి పెద్ద ప్రూఫ్ ఏమిటంటే మనం నిద్ర నుండి తిరిగి మెలకువులోకి రావటమే ఓ అంటే నిద్ర లేవగానే మళ్ళీ ఏమవుతుంది చెప్పండి నిన్నటిదాకా ఎవరి మీదైతే కోపం ఉందో ఆ కోపం మళ్ళీ కంటిన్యూ అవుతుంది.
(02:59) ఏది కావాలని ఆరాటపడ్డామో ఆ ఆరాటం మళ్ళీ మొదలవుతుంది. అంటే ఆ వాసనలు ఎక్కడికి వెళ్ళలేదు జస్ట్ కొద్దిసేపు పాజ్ అయ్యాయి అంతే. అంటే ఉదయం లేవగానే నా ఫోన్ ఎక్కడ అని వెతుక్కునే ఆరాటం కూడా ఇందులోనే ఉందన్నమాట కచ్చితంగా గ్రంథంలో ఒక అడుగు ముందుకు వేసి చాలా స్పష్టంగా చెప్పారు. ఆఖరికి ఒక మనిషి కోమాలోకి వెళ్ళిన కొన్నేళ్ల తర్వాత మెలకో వస్తే మళ్ళీ అదే మనస్తత్వంతో బయటకు వస్తాడు అని ఓకే నిద్ర కోమా అంటే బ్రెయిన్ ఇంకా ఆక్టివ్ గానే ఉంటుంది కాబట్టి ఈ వాసనలు ఎక్కడో దాక్కున్నాయి అనుకుందాం.
(03:35) ఒకవేళ మనిషి మరణిస్తే భౌతికంగా మెదరు పని చేయడం పూర్తిగా ఆగిపోతుంది కదా అప్పుడు ఈ కోరికలు వాసనలు అన్ని పోవాల్సిందే కదా ఆ ఇక్కడే భౌతిక శాస్త్రానికి వేదాంతానికి మధ్య ఉన్న ప్రధానమైన వ్యత్యాసం కనిపిస్తుంది. మరణం సంభవించినా సరే ఈ వాసనలు పోవు అని గ్రంథాలు చెప్తున్నాయి. పోవా అదేంటి బ్రెయిన్ ఏ పని చేయట్లేదు కదా లాజిక్ ఆలోచించండి.
(04:02) ఒకవేళ కేవలం శరీరం చనిపోవడం వల్లే వాసనలన్నీ కాలిపోయి మనసు పూర్తిగా నశించిపోయేటట్లయితే ఈ సృష్టిలో చనిపోయిన ప్రతి ఒక్కరు ముక్తులైపోవాలి కదా ఓ పాయింటే చనిపోతే మోక్షం వచ్చేస్తుందంటే ఇంకా ఇన్ని ఏళ్ల పాటు సాధన చేయడం ఎందుకు మోక్షం కోసం ఇన్ని గ్రంథాలు ఇన్ని తత్వ విచారణలు ఎందుకు కాబట్టి నిద్ర లేదా మరణం అనేది మనసు తీసుకునే ఒక తాత్కాలిక విరామం మాత్రమే అది ఎప్పటికీ విముక్తి కాదు దీన్ని వింటుంటే నాకు ఒక టెక్ ఉదాహరణ గుర్తొస్తుంది.
(04:35) మనం లాప్టాప్ వాడుతూ ఉంటాం కదా సడన్ గా పని ఆపేసి స్క్రీన్ కిందికి దించేస్తాం. చూసేవాళ్ళకి కంప్యూటర్ పవర్ ఆఫ్ అయిపోయినట్లు స్క్రీన్ నల్లగా ఆగిపోయినట్లు అనిపిస్తుంది. అవును కానీ లోపల క్రోమ్ టాబ్లు మనం డౌన్లోడ్ పెట్టిన ఫైల్స్ బ్యాక్గ్రౌండ్ ప్రోగ్రామ్స్ అన్నీ ఆ స్లీప్ మోడ్ లో రన్ అవుతూనే ఉంటాయి. మళ్ళీ లాప్టాప్ ఓపెన్ చేయగానే ఏ YouTube వీడియో దగ్గర ఆపామో కరెక్ట్ గా అక్కడి నుంచే ప్లే అవుతుంది.
(04:57) పవర్ ఆఫ్ అయినంత మాత్రాన హార్డ్ డిస్క్ లో ఉన్న డేటా డిలీట్ అయిపోదు కదా సూపర్ లాజిక్ ఆ హార్డ్ డిస్క్ లో ఉన్న డేటానే మనం వాసనలు అనుకోవచ్చు. ఆ స్లీప్ మోడ్ నే గాఢ నిద్ర అనుకోవచ్చు. పైకి ఆ బ్లాంక్ స్క్రీన్ చూసి అంతా ప్రశాంతంగా ఉంది అనుకోవడం మన భ్రమ. ఆ నిద్రలో కూడా ఐదు రకాల అజ్ఞానపు వాసనలు బ్యాక్గ్రౌండ్ లో చాలా పవర్ఫుల్ గా రన్ అవుతూ ఉంటాయని మూల గ్రంథం వివరిస్తోంది.
(05:20) వావ్ ఐదు రకాలా మ్ ఆ ఐదు రకాలు ఏంటో చూద్దాం అవన్నీ విడివిడిగా ఉంటాయా లేక ఒకదానికిఒకటి లింక్ అయి ఉంటాయా ఒకదానికిఒకటి కనెక్ట్ అయ్యే ఉంటాయి. మొదటిది అవిద్య అంటే తన నిజమైన స్వరూపం ఏమిటో తనకు తెలియకపోవడం అంటే నేను ఫలానా వ్యక్తిని అని అనుకోవడం లాంటిదా ఆ నేను కేవలం ఈ శరీరాన్ని మాత్రమే కాదు నాకంటూ ఒక అనంతమైన ఉనికి ఉంది అని బేసిక్ నాలెడ్జ్ లేకపోవడం ఇది మొదటి తప్పు ఈ అవిద్య వల్ల రెండవది పుడుతుంది అదే అస్మిత అస్మిత పేరు బాగుంది.
(05:52) అంటే ఏంటి తన స్వరూపం తెలియకపోయేసరికి ఏదో ఒకదాన్ని నేను అనుకోవాలి కాబట్టి ఆ ఈ కనిపింటే శరీరమే ఈ మనసే నేను అని ఫిక్స్ అయిపోవడమేనా సరిగ్గా పట్టుకున్నారు. నేను ఈ దేహాన్ని మాత్రమే అని గట్టిగా నమ్మేయడం అస్మిత. ఎప్పుడైతే నేను కేవలం ఈ దేహాన్ని మాత్రమే అని ఫిక్స్ అయిపోతామో ఆటోమేటిక్ గా ఈ దేహానికి సుఖాన్ని ఇచ్చే వస్తువుల మీద మనుషుల మీద విపరీతమైన అటాచ్మెంట్ పెరుగుతుంది.
(06:18) ఆ నా వాళ్ళు నా వస్తువులు అనే ఫీలింగ్ వస్తుంది. అవును ఇది మూడవది దీని పేరు రాగం ఓకే మొదటి మూడు అర్థమయ్యాయి లాజిక్ కరెక్ట్ గా సింక్ అవుతుంది. అంటే నాకు ఇష్టమైనవి ఉన్నాయి కాబట్టి నా ఇష్టానికి ఎవరైనా అడ్డు వస్తే వాళ్ళ మీద కోపం రావడం కూడా సాధ్యమే కదా అది కూడా ఒక వాసన కిందకే వస్తుందా కచ్చితంగా వస్తుంది అదే నాలుగవది దాని పేరు ద్వేషం తనకు ప్రతికూలమైన వాటిపై తన కంఫర్ట్ ను డిస్టర్బ్ చేసే వాటన్నిటిపైన కోపం అసహ్యం పెంచుకోవడం రైట్ మరి చివరిది ఏంటి ఇక చివరిది ఐదవది అభినివేషం ఇది చాలా శక్తివంతమైంది.
(06:56) ఈ రాగద్వేషాల్లో అంటే ఈ ఇష్టాలు కోపాలు భయాలు అనే డ్రామాలో పూర్తిగా కూరుకుపోవడం అంటే ఎలా ఒక ఎగ్జాంపుల్ చెప్తారా సముద్రంలో బీచ్ వడ్డున ఆడుకుంటే పర్వాలేదు కానీ బాగా లోతుకు వెళ్ళిపోయి ఇక బయటకు రాలేని స్థితిలో చిక్కుకుపోతాం చూసారా అలా ఏ విషయంలోనైనా విపరీతంగా ఇన్వాల్వ్ అయిపోయి ఆ భయాల్ నుంచి బయటకు రాలేని స్థితిని అభినివేశం అంటారు. ఈ ఐదు అవిద్యలు గాఢ నిద్రలో కూడా బీజరూపంగా ఉంటాయి.
(07:25) అంటే మనం లాప్టాప్ స్లీప్ మోడ్ లో పెట్టినప్పుడు లోపల ఐదు వేరు వేరు మాల్వేర్ ప్రోగ్రామ్స్ డేటాని కరప్ట్ చేస్తూ రన్ అవుతున్నట్టు ఉందన్నమాట. నిజమే చాలా ఆప్ట్ గా చెప్పారు. మరి ఈ వాసనలు అనే వైరస్ లేదా ప్రోగ్రామ్స్ ని శాశ్వతంగా డిలీట్ చేయడం ఎలా? ఊరికే కళ్ళు మూసుకొని కూర్చుంటేనో లేదా మరణిస్తేనో ఇవి పోవు అని క్లారిటీ వచ్చింది.
(07:46) మరి దీనికి సొల్యూషన్ ఏంటి? దీన్ని పోగొట్టుకోవడానికి వేదాంతం ఒకే ఒక మార్గం చెబుతోంది. ఒకవేళ పాము ఎదురైతే చేతిలో కర్ర ఉంటేనే దాన్ని తరమగలం కదా అలాగే ఈ అజ్ఞానపు వాసనలను అంతం చేయాలంటే ఆత్మ సత్యానుబోధ అనే ఆయుధం కావాలి. ఆత్మ సత్యానుబోధ అంటే అంటే నిజమైన జ్ఞానం కలగాలి. ఇది కేవలం పరోక్ష జ్ఞానం వల్ల రాదు. పరోక్షం అంటే మనం ఒకరి దగ్గర విన్నది పుస్తకాల్లో చదివింది లేదా ఇలా ఒకరితో ఒకరు మాట్లాడుకుంటున్నది.
(08:18) దీనివల్ల మనకు ఒక ఐడియా వస్తుంది కానీ ఆ అజ్ఞానం పూర్తిగా నశించదు. ఓహో అంటే చదవడం వల్ల ప్రయోజనం లేదా ఉంటుంది కానీ అది ఫైనల్ కాదు అపరోక్ష అనుభవం అంటే ఆ సత్యాన్ని స్వయంగా సాక్షాత్కారం చేసుకోవాలి అనుభూతి చెందాలి. అంటే మనం మళ్ళీ కంప్యూటర్ అనాలజీ తీసుకుంటే కేవలం మానిటర్ మార్చడమో కీబోర్డ్ తుడవడమో చేస్తే వైరస్ పోదు.
(08:44) ఆపరేటింగ్ సిస్టం లోకి వెళ్లి ఆ అడ్మిన్ లాగిన్ తో సోర్స్ కోడ్ ని మార్చే యక్సెస్ కావాలి. ఎక్జాక్ట్లీ అది ప్రాక్టికల్ గా చేయాల్సిన పని ఊరికే మాన్యువల్ చదివితే అయ్యేది కాదు. అయితే ఈ అపరోక్ష అనుభవం లేదా ఆ సత్యాన్ని ప్రాక్టికల్ గా ఎక్స్పీరియన్స్ అవ్వాలంటే సమాధి స్థితికి వెళ్ళాలి అంటారు. ఇక్కడే నాకు ఒక కన్ఫ్యూజన్ ఉందండి చాలామంది యోగులు చేసే యోగ సమాధి అలాగే వేదాంతులు చెప్పే జ్ఞాన సమాధి ఈ రెండు ఒకటేనా రెండు మార్గాల్లోనూ మనసు ఆగిపోతుంది కదా అవును ఇక్కడే చాలామంది పొరబడుతుంటారు.
(09:16) ఈ రెండింటి మధ్య ఉన్న సూక్ష్మమైన భేదాన్ని గౌడపాదులు చాలా స్పష్టంగా వివరించారు. ముందుగా యోగ సమాధి విషయానికి వస్తే యోగశాస్త్రంలో మనసును అదుపు చేయడం ఆలోచనలను నిరోధించడం పై దృష్టి పెడతారు. అంటే మనసు ఎక్కడికి పారిపోకుండా ఆలోచనలు పైకి రాకుండా బలవంతంగా నిగ్రహిస్తారు. అంటే ఒక రకంగా ఫోర్స్ చేసి మనసును బ్లాక్ చేస్తున్నట్లు అన్నమాట.
(09:39) అవును దీని వల్ల మనసు ఒక రకమైన లయ స్థితికి వెళుతుంది. వాసనలు తాత్కాలికంగా అణచివేయబడతాయి. కానీ పూర్తిగా నశించవు. ఆ సమాధి స్థితి నుంచి యోగి బయటకు రాగానే మళ్ళీ ప్రపంచం మామూలుగానే కనిపిస్తుంది. పాత కోరికలు మళ్ళీ యాక్టివేట్ అయ్యే ఛాన్స్ ఉంటుంది. అంటే అది ఇంకో రకమైన గాఢ నిద్ర లాంటిదా దాదాపుగా కానీ జ్ఞాన సమాధి అలా కాదు అక్కడ మనసును అణచివేయడం ఉండదు ఆ మనసే బ్రహ్మంగా మారిపోతుంది.
(10:07) అది ఎలాగో అర్థం చేసుకోవాలంటే మనం మలద్వయం గురించి తెలుసుకోవాలి. అంటే మనిషి యాత్రలో లేదా ఆలోచనా విధానంలో ఉండే రెండు రకాల మాలిన్యాలు. మాలిన్యాలు అంటే ఆలోచనలో ఉండే నెగిటివిటీనా కోపం అసూయ లాంటివా కాదు కాదు వేదాంతంలో మాలిన్యం అంటే అలాంటి ఎమోషన్స్ కాదు వాళ్ళు చెప్పేది బేసిక్ పర్సెప్షన్ గురించి ఒకటి నేను చూస్తున్నాను అనే భావన దీన్ని గ్రాహక మాలిన్యం అంటారు అంటే సబ్జెక్ట్ రెండవది నాకు ఒక వస్తువు లేదా ప్రపంచం కనిపిస్తోంది అనే భావన దీన్ని గ్రాహ్య మాలిన్యం అంటారు అంటే ఆబ్జెక్ట్ నాకు ఒక చిన్న డౌట్ ఇక్కడ అర్థం చేసుకోవడానికి ట్రై చేస్తున్నాను నేను
(10:44) ఇక్కడ కూర్చున్నాను నా ఎదురు కూడా ఒక చెట్టు ఉంది. నేను చెట్టును చూస్తున్నాను. ఇందులో నేను సబ్జెక్ట్ చెట్టు ఆబ్జెక్ట్ నేను వేరు చెట్టు వేరు ఇది ఒక ఫాక్ట్ కదా ఇందులో మాలిన్యం లేదా ఇంప్యూరిటీ ఏముంది తప్పు ఎక్కడఉంది అసలు ఆ ఇక్కడే వేదాంతం ఇచ్చే అస్సలైన ట్విస్ట్ ఉంది. నేను చూసేవాడిని అక్కడ చూడబడే ప్రపంచం ఒకటి ఉంది అనే ఈ డ్యూయాలిటీ ఉంది కదా ఈ రెండు వేరు అనే భావన ఏదైతే ఉందో అదే అసలైన అవిద్య వల్ల ఏర్పడిన మాలిన్యం అంటుంది ఉపనిషత్తు అంటే రెండు వేరు కాదు అంటారా అవును ఎప్పుడైతే ఒక మనిషి లోతైన విచారణ ద్వారా ఈ గ్రాహ్య గ్రాహక సంబంధం అంటే ఈ
(11:24) సబ్జెక్ట్ ఆబ్జెక్ట్ డివిజన్ కేవలం భ్రమ అని తెలుసుకుంటాడో అప్పుడు ఈ రెండు మాలిన్యాలు తొలగిపోతాయి ఆ డివిజన్ పో పోగానే ఆ మనస్సే అద్వయం బ్రహ్మైవ అంటే అద్వితీయమైన బ్రహ్మంగా సాక్షాత్కరిస్తుంది. ఓహో అంటే దేవుని లేదా బ్రహ్మాన్ని మనం ఎక్కడో ఆకాశంలోనో ఇంకెక్కడో వెతకాల్సిన పనిలేదు నన్ను నేను ఒక ఇండివిడ్యువల్ గా చూసుకుంటూ ప్రపంచాన్ని నాకంటే వేరుగా చూస్తున్నంత కాలం ఆ బ్రహ్మం నాకు కనిపించదు.
(11:55) కరెక్ట్ ఎప్పుడైతే ఈ చూసేవాడు చూడబడేది అనే గ్యాప్ లేదా ఈ విభజన చరిగిపోతుందో అప్పుడు మిగిలే ఆ స్పృహయే బ్రహ్మం అన్నమాట మైండ్ బ్లోయింగ్ కదా ఇది కచ్చితంగా ఆ విభజన చరిగిపోయినప్పుడు ఏర్పడే స్థితిని నిర్భయ మరియు శాంత స్థితి అంటారు. భయం ఎప్పుడు కలుగుతుంది మనకంటే వేరుగా మనల్ని ఏదైనా చేయగలిగే ఇంకొక వస్తువో మనిషో శక్తో ఉన్నప్పుడు కదా అవును పామును చూసినప్పుడు భయపడతాం ఎందుకంటే అది వేరే కాబట్టి ఎగజక్ట్లీ ద్వైతం అంటే రెండు ఉన్నాయి అనే భావన ఉన్నప్పుడే భయం ఉంటుంది.
(12:28) కానీ గ్రాహ్య గ్రాహకం రెండు పోయినప్పుడు నాకంటే వేరుగా ప్రపంచం అంటూ ఏది లేనప్పుడు అంతా ఒకటే అయినప్పుడు ఇక నన్ను భయపెట్టేది ఎవరు భయపడేది ఎవరు అక్కడ భయానికి కారణమే ఉండదు. భలే చెప్పారు. ఇది వింటుంటే నాకు ఒక వర్చువల్ రియాలిటీ అంటే ఈ విఆర్ హెడ్సెట్ అనాలజీ గుర్తొస్తుంది. మనం చూస్తుంటాం కదా ఒకరు విఆర్ హెడ్సెట్ పెట్టుకొని గేమ్ ఆడుతుంటారు.
(12:52) అందులో సడన్ గా జంబీలు వస్తుంటే నిజంగానే భయపడిపోయి పక్కకు తప్పుకుంటారు చేతులు అడ్డు పెట్టుకుంటారు. అవును అవును వాళ్ళు నిజంగానే భయపడతారు. కానీ బయట నుంచి చూసే వాళ్ళకి వాళ్ళు ఎందుకలా గాలిలో చేతులు ఊపుతున్నారో దేనికి భయపడుతున్నారో అర్థం కాదు. ఆ హెడ్సెట్ తీసేసిన మరుక్షణం ఆడేవాడికి విషయం అర్థంవుతుంది. ఆ జంబీలు ఆ ప్రపంచం అంతా ఆ ప్రోగ్రాం లో తన మైండ్ లోనే ఉంది తప్ప బయట ఏమీ లేదని ఇకప్పుడు భయం ఎక్కడ ఉంటుంది చాలా పర్ఫెక్ట్ ఎగ్జాంపుల్ ఆ హెడ్సెట్ తీసేయడమే ఇక్కడ ఆత్మజ్ఞానం పొందడం.
(13:21) అయితే ఇక్కడ ఇంకో ముఖ్యమైన ప్రశ్న ఉందండి. ఈ విభజన అంతా పోయిన తర్వాత మిగిలే ఆ బ్రహ్మం లేదా ఆ నిజమైన జ్ఞానం యొక్క స్వభావం ఎలా ఉంటుంది? దానికి ఏమైనా రూపం ఆకారం లాంటివి ఉంటాయా ఆ బ్రహ్మానికి రంగు రుచి ఆకారం లాంటివి ఉండవు ఎందుకంటే అవన్నీ ఇంద్రియాలకు సంబంధించినవి రంగు అనేది కంటికి సంబంధించిన వ్యాపారం రుచి అనేది నాలుకకు సంబంధించినది కదా అవును ఆ జ్ఞానం వీటన్నిటికీ అతీతమైనది అది కేవలం జ్ఞప్తి అంటే ప్యూర్ అవేర్నెస్ ఒక స్వచ్ఛమైన ఎరుక అది స్వయం ప్రకాశం తనను తాను తెలుసుకుంటూ ప్రకాశించే ఒక స్పృహ అంతే అంతే ఆ ఈ ప్యూర్ అవేర్నెస్ ని మామూలు బుర్రతో
(14:04) ఊయించుకోవడం కొంచెం కష్టమే మూల గ్రంథంలో దీనికోసం ఒక అద్భుతమైన ఉదాహరణ చెప్పారు కదా సువర్ణ ఘనః అని అంటే ఒక బంగారు కడ్డీ ఉపమానం అది ఈ జ్ఞానానికి ఎలా అప్లై అవుతుందో వివరిస్తారా తప్పకుండా ఒక స్వచ్ఛమైన బంగారు కడ్డీని తీసుకోండి. దాన్ని మీరు ఎన్ని ముక్కలు చేసినా పొడి చేసినా చివరకు ద్రవంగా కరిగించినా అందులో ఏముంటుంది? సింపుల్ కేవలం బంగారం మాత్రమే ఉంటుంది.
(14:29) అవును కదా అందులో ఇనుము కానీ రాగి కానీ మరే ఇతర లోహం కానీ ఏ మాత్రం ఉండదు. ఒకవేళ ఉంటే దాన్ని కల్తి అంటాం. వేదాంత పరిభాషలో ఆ కల్తీని లేదా వేరే జాతి వస్తువును విజాతీయం అంటారు. అంటే వేరే జాతికి చెందినది అని. ఓకే. అలాగే ఈ నిజమైన జ్ఞానాన్ని ప్రజ్ఞాన ఘనం అంటారు. అంటే ఈ అవేర్నెస్ లో ఆ జ్ఞానం తప్ప వేరే ఏ విజాతీయ వస్తువు అణు మాత్రం కూడా ఉండకూడదు.
(14:58) చూసేవాడు ఒకరు చూడబడే ప్రపంచం ఇంకొకటి అనే ఆ డివిజన్ లేదా ఆ కల్తి ఆ జ్ఞానంలో ఉండకూడదు. అంతా ఒకే జ్ఞానరసం ఒకే స్పృహ. అంటే ఆ జ్ఞానపు ముద్దలో ఎలాంటి గ్యాప్ ఉండకూడదు ఎక్కడ చూసినా అదే ఉండాలి. అందుకే ఉపనిషత్తులు ఈ ప్రకాశాన్ని ఆకాశంతో పోల్చాయి కదా వ్యోమవత్ అనే పదం వాడారు. ఆకాశం లాగా ఎలాంటి అంతరం అంటే గ్యాప్ లేకుండా నిరంతరంగా వ్యాపించి ఉంటుందని అవును ఎక్కడైనా ఖాళీ ఉంటే అది అంతటా వ్యాపించిన ఆకాశం ఎలా అవుతుంది? కరెక్టే కానీ ఇక్కడ మూల గ్రంథంలో ఉన్న ఒక అత్యంత ఆసక్తికరమైన మరియు లోతైన కోణాన్ని మనం గమనించాలి.
(15:37) ఆధునిక భౌతిక శాస్త్రం అంటే అడ్వాన్స్డ్ క్వాంటం ఫిజిక్స్ తీసుకుంటే ఫిజిక్స్ ప్రకారం చూస్తే ఎంత సాలిడ్ గా కనిపించే వస్తువులోనైనా ఆఖరికి ఈ విశ్వంలో వ్యాపించి ఉన్న ఆకాశంలో కూడా ఆటమ్స్ మధ్య అంటే అణువుల మధ్య కొంత గ్యాప్ లేదా శూన్యం కచ్చితంగా ఉంటుంది. కదా ఆటమ్ లోపల కూడా ఎలక్ట్రాన్ కి న్యూక్లియస్ కి మధ్య చాలా ఎంటీ స్పేస్ ఉంటుంది అంటారు. ఎక్జక్ట్లీ సైన్స్ ప్రకారం భౌతిక ప్రపంచంలో ప్రతి చోట గ్యాప్స్ ఉంటాయి.
(16:04) ఆకాశంలో కూడా గ్యాప్స్ ఉంటాయి కానీ ఈ ఆత్మజ్ఞానం లేదా ప్రజ్ఞాన ఘనం అనేది భౌతిక ఆకాశాన్ని సైన్స్ ని కూడా దాటినదే అంటే ఇందులో గ్యాప్స్ ఉండవా అస్సలు ఉండవు ఇందులో ఎక్కడ అంటే అణువంత కూడా ఎలాంటి అంతరం గ్యాప్ లేదా విజాతీయం ఉండకూడదు ఒక చిన్న ఉదాహరణ చెప్తాను అష్టసిద్ధులు ఉన్న ఒక యోగి గోడ గుండా కూడా సునాయాసంగా వెళ్ళిపోగలడు అని మన పురాణాల్లో వింటుంటాం కదా అవును చాలా కథల్లో విన్నాం దానికి కారణం అతనికి ఏదో సూపర్ పవర్స్ ఉన్నాయని కాదు అతని దృష్టిలో గోడకు ఖాళీ ప్రదేశానికి మధ్య ఆ విజాతీయం కనిపించదు.
(16:39) అతని ఎరుకలో అదంతా ఒకటే ఆకాశం ఎలాంటి భేదం లేదు కాబట్టి ఆ భౌతికమైన గోడ అతన్ని ఆపలేదు. అబ్బా ఇది నిజంగా మైండ్ బెండింగ్ కాన్సెప్ట్ అంటే ఆ యోగికి లేదా ఆ స్థితికి చేరిన జ్ఞానికి ఈ భౌతికమైన ఆటంకాలు ఏవి ఉండవు అంతా ఒకే జ్ఞానమయం పరమాత్మ నేను నీలాంటి వాడిని కాదు నా జ్ఞానానికి భిన్నంగా నాకు ఏది కనిపించదు అని ఛాలెంజ్ చేసే స్థాయిలో ఈ ఎరుక ఉంటుందన్నమాట కచ్చితంగా నా జ్ఞానానికి వేరుగా నేను కనపడను అలాగే నేను చూస్తున్నాను అనడానికి నాకంటే భిన్నమైన జగత్తు అంటూ ఏమీ లేదు అని ఒక జ్ఞాని ధైర్యంగా చెప్పగలడు.
(17:21) ఎప్పుడైతే ఏ కొంచెం ఖాళీ లేకుండా ఏ కల్తీ లేకుండా అంతా నేనే అంతా ఒకటే అనే ఈ అద్వైత స్థితి వస్తుందో అప్పుడే మనసు పూర్తిగా బ్రహ్మంగా మారుతుంది. చూపు అది నిద్ర కాదు భౌతికమైన ఆగిపోవడం అంతకన్నా కాదు అది నిజమైన అపరోక్ష సమాధి ఆ వాసనలను పూర్తిగా దగ్దం చేసే ఫైనల్ స్టేజ్ ఇదే. మనం ఈరోజు స్టార్టింగ్ లో అనుకున్న పాయింట్ కి ఇప్పుడు చేరుకున్న ఈ క్లారిటీకి మధ్య ఎంత పెద్ద జర్నీ ఉందో కదా నిద్రపోవడం ముక్తి కాదు అని ప్రాక్టికల్ గా అర్థమయింది.
(17:55) ఎందుకంటే మనం లాప్టాప్ స్లీప్ మోడ్ లాగా మనలోని అజ్ఞానపు వాసనలు ఆ బ్యాక్ గ్రౌండ్ లో అలాగే దాగి ఉంటాయని చూసాం. ఆ వాసనలను తాత్కాలికంగా ఆపడం కాదు వాటిని పూర్తిగా డిలీట్ చేసే ఏకైక ఆయుధం ఈ అద్వైత జ్ఞానం మాత్రమే. అవును ఈ ప్రజ్ఞాన గణంలో అణువంత కూడా నేను నాకంటే వేరు అనే భ్రమ ఉండదు. నిజమే ఇదంతా కేవలం ఏదో పాత ఫిలాసఫీ మాట్లాడుకోవడం కాదు దీన్ని అర్థం చేసుకోవడం ద్వారా మనం రోజువారి జీవితంలో ఎదుర్కొనే ఇష్ట కష్టాలను ముఖ్యంగా భయాలను ఒక కొత్త కోణంలో చూడగలం.
(18:29) అవును నాకంటే వేరుగా ఉన్నదేదో నన్ను ఇబ్బంది పెడుతుంది అనుకోవడం మానేసి ఇదంతా నా మైండ్ క్రియేట్ చేస్తున్న ఒక వర్చువల్ రియాలిటీ అని తెలిస్తే ఆటోమేటిక్ గా ఆ ప్రాబ్లమ్స్ యొక్క ఇంటెన్సిటీ చాలా తగ్గిపోతుంది కదా కచ్చితంగా ఈ లోతైన విశ్లేషణను ముగించే ముందు మనం ఈ మూల గ్రంథం నుండి తీసుకున్న ఒక అత్యంత కదిలించే ఆలోచనను చూద్దాం.
(18:51) అసలు జన్మ లేదా మార్పు అంటే ఏమిటి? అని వేదాంతం ఒక ప్రశ్న వేస్తుంది. ఆ మార్పు అనగానే మనకు చాలా గుర్తొస్తాయి అవును ఒక విత్తనం చెట్టుగా మారడం పాలు పెరుగుగా మారడం మట్టి కుండగా మారడం ఇవన్నీ మనం చూసే రెగ్యులర్ మార్పులు వీటినే మనం జన్మ అంటాం కదా కానీ వేదాంతం ఏమంటుంది అంటే మనం మట్టిని కుండను రెండు వేరు వేరు పదార్థాలుగా అంటే ఆ డ్యూయలిటీతో చూసినప్పుడే అక్కడ జన్మ లేదా మార్పు అనేది కనిపిస్తుంది అంటుంది.
(19:23) కరెక్ట్ ఆ కుండలో ఉన్నది మట్టే కదా ఎగజాక్ట్లీ నా కంటికి అది కుండలా కనిపిస్తుందా దానికి ఆధారం మట్టే అని ఆ వేరు అనే భావం లేకుండా చూస్తే అదంతా ఒకటే అనుకుంటే అసలు అక్కడ మార్పు ఎక్కడ ఉంది కొత్తగా పుట్టింది ఏముంది ఏమీ లేదు అవును అద్భుతం అంటే దీన్ని బట్టి అర్థం చేసుకోవాల్సింది ఏంటంటే ఈ సృష్టికి ఈ మార్పులకు జనన మరణాలకు మూల కారణం ఏ దేవుడో పరమాత్మో కాదు మనలో ఉన్న ఈ అవిద్య విద్య మాత్రమే రెండుగా చూసే మన అజ్ఞానమే ఈ ప్రపంచాన్ని సృష్టిస్తోందా మనం రోజు కళ్ళ ముందు చూసే ప్రతి మార్పు ప్రతి ఎమోషన్ కేవలం మన అజ్ఞానం ఆడుతున్న నాటకం మాత్రమేనా ఈ లోతైన
(20:05) ఆలోచనతోనే ఈనాటి విశ్లేషణను ముగిద్దాం. మ్ చీకటి సరిగ్గా ఏ సమయానికి ఎక్కడ మొదలైంది అని ఎవరైనా అడిగితే ఎంత వింతగా ఉంటుందో ఒకసారి ఊహించుకుందాం కదా అవును వినడానికే చాలా ఆశ్చర్యంగా ఉంటుంది. అంటే చీకటి అనేది కేవలం వెలుగు లేకపోవడం దానికి ఒక పుట్టుక ఒక ప్రారంభ సమయం ఎలా ఉంటాయి అనిపిస్తుంది. రైట్ దానికి పుట్టుక ఎలా ఉంటుంది కానీ వినడానికి కొంచెం వింతగా ఉన్నా మనం వేల సంవత్సరాలుగా అడుగుతున్నది సరిగ్గా ఇలాంటి ఒక లోపభూయిష్టమైన ప్రశ్ననే నాలో ఈ అజ్ఞానం ఎప్పుడు మొదలైంది అసలు ఈ అజ్ఞానం అనే నీడ ఎక్కడి నుండి వస్తుంది అని కచ్చితంగా అజ్ఞానం ఎక్కడి నుండి వచ్చిందో
(20:42) వెతకడం అంటే దాదాపుగా చీకటి మూలాలను వెతకడమే అని చెప్పాలి. వెలుగు రాగానే అసలు ఈ చీకటి ఏమవుతుంది అనేది మనం ఆలోచించాల్సిన విషయం. సరే దీన్ని మనం ఈనాటి మన డీప్ డ్రైవ్ లో కొంచెం విడమరిచి చూద్దాం. ఈరోజు మనం విశ్లేషించబోయే మూల గ్రంథాలు ముఖ్యంగా మాండూక్యోపనిషత్తు నేపథ్యంలోని అద్వైత బోధ మన ఆలోచన పునాదులనే కదిలిస్తాయి అనిపిస్తుంది.
(21:04) అవునండి నిద్రకు సమాధికి మధ్య ఉన్న ఆ సూక్ష్మమైన గీతను అలాగే అజ్ఞానం మూలాలను మనం అర్థం చేసుకోవాలి. సాధన పేరుతో మనం చేస్తున్న యోగానికి అసలైన అద్వైత సమాధికి ఉన్న అపారమైన వ్యత్యాసాన్ని మనం ఈరోజు డీకోడ్ చేయబోతున్నాం కదా ఎగ్జాక్ట్లీ అయితే ముందుగా మనం అజ్ఞానం పుట్టుక గురించి మాట్లాడుకుందాం. అసలు సమస్య మూలాల్లోకి వెళితే పరిష్కారం దొరుకుతుందని మనం నమ్ముతుంటాం కదా అవును భౌతిక ప్రపంచంలో ఈ సూత్రం బహుశా పని చేస్తుందేమో కానీ అద్వైత వేదాంతం అజ్ఞానం విషయంలో ఈ విధానాన్ని పూర్తిగా తోసి పుచ్చుతుంది అంటే అజ్ఞానం ఎక్కడి నుండి వచ్చింది అని అడగడం ద్వారా మనం ఆ
(21:45) అజ్ఞానానికి ఒక ప్రారంభ బిందువును ఒక ఉనికిని ఇచ్చేస్తున్నాం ఆ రైట్ అంటే లేని దానికి ఒక అడ్రెస్ ఇస్తున్నాం అన్నమాట సరిగ్గా చెప్పారు మూల గ్రంథంలో ఇచ్చిన ఒక అద్భుతమైన ఉదాహరణను ఇక్కడ ప్రస్తావించాలి అంటే ఒక రైలు ఎక్కడి నుండి బయలుదేరింది అని మనం అడిగామ అనుకోండి దానికి అర్థం ఏమిటి? ఆ రైలు బయలుదేరిన ప్రదేశంలో ఆ సమయానికి ముందు ఆ రైలు లేదు అని కదా అవును అలాగే అజ్ఞానం ఒకానొక సమయంలో ఒకానొక ప్రదేశం నుండి మొదలైంది అని చెబితే మరి అంతకుముందు ఏమున్నట్లు జ్ఞానం ఉన్నట్లా అబ్బా అంటే వెలుగు ఉన్నప్పుడు ఆ వెలుగులో నుండి చీకటి పుట్టింది అని చెప్పినట్లు
(22:23) ఉంటుంది అది అసంభవం కదా వెలుగు నుండి చీకటి ఎప్పటికీ రాదు కరెక్ట్ అంటే జ్ఞానం నుండి అజ్ఞానం పుట్టలేదు దీన్ని బట్టి చూస్తే అజ్ఞానానికి ఆది లేదా ప్రారంభం అంటూ ఏమీ లేదు. అది అనాది అని మూలాలు చెబుతున్నాయి. ఈ అనాది అనే పదం చాలా ఆసక్తికరంగా ఉంది. అందుకేనేమో కుండ ఉదాహరణ కూడా గ్రంథంలో ప్రముఖంగా కనిపిస్తుంది కదా అవునండి కుండ తయారు కాకముందు ఆ కుండ ఎప్పటి నుండి లేదు అని ఎవరైనా అడిగితే దానికి ఒక నిర్దిష్టమైన సమయం మనం చెప్పలేం అది ఎప్పటి నుంచో లేదు అనాదిగా లేదు.
(22:58) రైట్ రైట్ దానికి ఆది లేదు కాబట్టే దాన్ని అనాది అన్నారు. అంటే జ్ఞానం కలగక ముందు నుంచి ఉన్నది ఈ అజ్ఞానం మాత్రమే అన్నమాట. ఖచ్చితంగా ఇది అర్థం చేసుకోవడం చాలా ముఖ్యం అండి ఎందుకంటే అజ్ఞానం ఎక్కడి నుండి వచ్చింది అని గతం వైపు చూడటం కాదు మనం చేయాల్సింది అది ఎలా పోతుంది అని భవిష్యత్తు వైపు చూడాలని గ్రంథం స్పష్టం చేస్తోంది.
(23:21) అంటే గడిచిపోయిన దాని గురించి ప్రశ్నిస్తే సమాధానం దొరకదు అంటారు. రాబోయేదాన్ని మనం మన ప్రయత్నం ద్వారా మార్చుకోవచ్చని అవునండి కచ్చితంగా అదే ఇక్కడే నాకు పెద్ద సందేహం వస్తుంది. ఇప్పుడు అంతా అనాది నుండి వస్తుంది మన గతకర్మల ఆధారంగానే అంటే ప్రారబ్ధం ప్రకారమే ఈ జీవితం నడుస్తోంది అని మనం అనుకుంటే ఇక మనం కొత్తగా చేయగలిగింది ఏముంటుంది ఇది చాలా సహజమైన ప్రశ్న అదే కదా అంతా ముందే నిర్ణయించబడి ఆ బండి దాని కింద నడుస్తున్నప్పుడు మనం ప్రశాంతంగా చేతులు కడుక్కొని కూర్చోవచ్చు కదా అనిపిస్తుంది.
(23:56) ప్రారబ్ధం మన చేతుల్లో లేనప్పుడు ఈ ప్రయత్నం ఎందుకు ఈ కర్మ సిద్ధాంతం అనేది మనుషుల్లో ఒక రకమైన స్తబ్దతను ఒక సోమర్తనాన్ని తీసుకురాదా ఆ ఈ ప్రారబ్ధం వర్సెస్ ప్రయత్నం అనేది చాలా మందికి వచ్చే సందేహమే నిజానికి దీన్నే గ్రంథంలో ముసలమ్మల వేదాంతం అని సరదాగా విమర్శించారు కూడా ముసలమ్మల వేదాంతం భలే ఉందండి నీ పేరు అవును అంతా ప్రారబ్ధమే అంటే జరిగిన కర్మే అయితే ఇక మనం ప్రయత్నం చేయాల్సిన అవసరం లేదు అనుకోవడం చాలా పెద్ద తప్పు ఇక్కడ మెకానిజం ఎలా పనిచేస్తుందంటే గతం భవిష్యత్తు అనే రెండు స్పష్టమైన విభజనలు మనం తీసుకురావాలి.
(24:32) ఓకే గతం మరియు భవిష్యత్తు ఎలా అంటే మనం ప్రస్తుతం అనుభవిస్తున్న ప్రతి పరిస్థితి అది ఆనందం కానీ దుఃఖం కానీ అదంతా ప్రారబ్ధం అంటే మన గత ప్రయత్నాల యొక్క ఫలితం అది భోక్తగా అంటే అనుభవించేవాడుగా దాన్ని మనం స్వీకరించాల్సిందే దానిపై మనకు ఎలాంటి నియంత్రణ లేదు. రైట్ అంటే అది జరిగిపోయింది కాబట్టి మార్చలేము. కరెక్ట్ కానీ సాధన మోక్షం లేదా మన భవిష్యత్తు అనేది పూర్తిగా మన ప్రయత్నం మీదే ఆధారపడి ఉంటుంది.
(25:03) అనుభవించేది ప్రారబ్ధం అయితే చేసుకునేది ప్రయత్నం అని గ్రంధం చెబుతోంది. దీన్ని ఇంకొంచెం ప్రాక్టికల్ గా అర్థం చేసుకుందాం. అంటే ప్రారబ్ధం అనేది ఒక రైలు యొక్క మొమెంటం లేదా వేగం అనుకుందాం. ఆ రైలు ఏ దిశగా వెళుతుందో ఆ క్షణంలో మనం మార్చలేము. కానీ ఆ కదులుతున్న రైలులో మనం ఏం చేస్తాం ఏ సీటులో కూర్చుంటాం తదుపరి ఏ స్టేషన్లో దిగి వేరే ఏ రైలు ఎక్కుతాం అనేది మన చేతుల్లో ఉన్న ప్రయత్నం అనుకోవచ్చా అద్భుతమైన పోలిక అండి సరిగ్గా చెప్పారు.
(25:33) మీరు ప్రస్తుతం ఎదుర్కుంటున్న పరిస్థితి ఆ రైలు ప్రయాణం లాంటిదే కానీ రేపటి మీ గమ్యం దేనిపై ఆధారపడి ఉంటుంది? అంటే ఈరోజు నేను తీసుకునే నిర్ణయం పైనే ఖచ్చితంగా మోక్షం అనేది ఆకాశం నుండి అలా ఊడిపడదు. దేవుడు తెచ్చి మన ఒడిలో వేయడు కదా ఒక రైలు కోసం ప్లాట్ఫామ్ మీద ఎదురు చూసినట్లు మనం జ్ఞానం కోసం నిశశబ్దంగా ఎదురు చూడలేము అని గ్రంథం చాలా ఖచ్చితంగా చెబుతోంది.
(26:01) ప్రయత్నం లేకపోతే ఏ జన్మకు మోక్షం రాదు. అవును కర్మ అనుభవించేటప్పుడు ఒక సాక్షిగా మౌనంగా ఉండాలి. కానీ సాధన చేసేటప్పుడు కర్తగా పూర్తి బాధ్యత తీసుకోవాలి అంటారు. కరెక్ట్ ఈ రెండింటిని వేరు చేసి చూడగలిగితే కర్మ సిద్ధాంతం అనేది మనకు ఒక బరువులాగా అనిపించదు. అది భవిష్యత్తును నిర్మించుకునే ఒక సాధనం అవుతుంది. వా చాలా స్పష్టంగా చెప్పారు అయితే ఆ సరైన ప్రయత్నం ద్వారా మనం తెలుసుకోవాల్సిన అసలు సత్యం ఏమిటంటే మనం దేనినైతే వాస్తవం అనుకుంటున్నామో అది నిజం కాదని కదా ఇక్కడ మనం నిద్రను అజ్ఞానాన్ని పోలుస్తూ మూలాల్లో ఉన్న చర్చ దగ్గరికి వద్దాం.
(26:37) తప్పకుండా నిద్ర అంటే స్వాపం అంటారు. ఇది మనకు విశ్రాంతి అని మనం అనుకుంటాం. కానీ అద్వైతంలో దాన్ని అవిద్యకు అజ్ఞానానికి పర్యాయపదం అని చెప్పారు కదా. అవునండి చాలా ఆసక్తికరంగా శంకరాచార్యుల వారి అనాత్మశ్రీ విఘర్షణం అనే గ్రంథంలో ఒక పాయింట్ ఉంది. మనం దేనినైతే పగలు వెలుగు అనుకుంటున్నామో అందులోనే ఈ ప్రపంచం పేర్లు రూపాలు అంటే నామరూపాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
(27:04) అవును కానీ ఆత్మజ్ఞానం అనే నిజమైన వెలుగు వస్తే మాత్రం ఈ నామరూపాలు ఏవి కనిపించవు అంటారు. ఇక్కడే కొంచెం గందరగోళంగా ఉంది. వెలుగు వస్తే చీకట్లో ఉన్న వస్తువులు ఇంకా స్పష్టంగా కనిపించాలి కదా అది ఎలా మాయమవుతుంది భౌతిక ప్రపంచంలో మీ లాజిక్ కరెక్టేనండి ఒక గదిలో వెలుగు వస్తే వస్తువులు కనిపిస్తాయి. కానీ ఇక్కడ మనం మాట్లాడుతున్నది జ్ఞానం అనే వెలుగు గురించి.
(27:30) ఈ కాన్సెప్ట్ అర్థం చేసుకోవడానికి మనం అనుభవిస్తున్న ఈ ప్రపంచాన్ని కొంచెం లోతుగా పరిశీలించాలి. సరే చూద్దాం అజ్ఞానం అనే చీకటి ఉన్నప్పుడే మనకు భేదాలు లేదా డిఫరెన్సెస్ కనిపిస్తాయి. నా నీ నేను వేరు అనే భేదం అంతా కేవలం అజ్ఞానం వల్లే వస్తుంది. అంటే దేహాభిమానం వల్లే అంటారా? ఖచ్చితంగా దేహాభిమానం ఉన్నంతవరకు ఇది ఒక చెట్టు ఇది ఒక మనిషి ఇది ఒక ఇల్లు అని వేరు వేరు ఆకారాలు నామరూపాలు కనిపిస్తాయి.
(28:00) కానీ ఆత్మజ్ఞానం అనేది ఒక అఖండమైన ప్రకాశం లాంటిది. ఆ ప్రకాశంలో భేదాలు ఉండవు కదా ఉండవు అంతటా వ్యాపించి ఉన్నది ఆ ఒక్కటే బ్రహ్మం అన్న స్పృహ వస్తుంది. అందుకే నామరూపాలు మాయమవుతాయి అని చెబుతారు. అంటే భౌతికంగా మీ ముందున్న చెట్లు పుట్టలు ఒక్కసారిగా గాలిలో కలిసిపోతాయని కాదు అవన్నీ వేరువేరు అనే భ్రమ మాత్రమే మాయమవుతుంది. ఉమ్ దీన్ని మరింత స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోవడానికి మనం ఒక సినిమా థియేటర్ ఉదాహరణను తీసుకోవచ్చు అనిపిస్తుంది.
(28:31) థియేటర్లో లైట్లు ఆర్పేసినప్పుడు తెర మీద సినిమా ఎంత స్పష్టంగా కనిపిస్తుందో కదా రంగులు పాత్రలు భావోద్వేగాలు అన్నీ ఆ చీకట్లోనే కనిపిస్తాయి. మనం ఆ భ్రమలో మమేకమైపోయి ఏడుస్తాం నవ్వుతాం కరెక్ట్ అదిఒక గొప్ప భ్రమ కానీ ఒక్కసారి థియేటర్లో మెయిన్ లైట్లు వేశరనుకోండి అప్పుడు ఏమవుతుంది తెర మీద ఉన్న పాత్రలన్నీ అదృశ్యం అయిపోతాయి.
(28:54) వాస్తవానికి ఆ పాత్రలు ఎక్కడికి వెళ్ళలేదు అవి అసలు లేవు కదా కేవలం ఒక తెల్లటి తెర మీద పడిన కాంతి పుంజాలు మాత్రమే అని అప్పుడు అర్థమవుతుంది. అద్భుతమైన ఉదాహరణ చెప్పారు. అంటే మనం చూస్తున్న ఈ జీవితం ఈ నామరూపాల ప్రపంచం అంతా ఒక రకంగా లైట్లు ఆర్పేసి చూస్తున్న బ్రహ్మ అన్నమాట. ఆ ఆత్మజ్ఞానం అనే లైట్ వేయగానే కనిపించేది ఆ బ్రహ్మం అనే స్క్రీన్ మాత్రమే.
(29:21) కచ్చితంగా అండి ఆ థియేటర్ లైట్లు వేయడమే సకృద్విభాతం అనే స్థితి మూల గ్రంథంలో ఈ పదాన్ని చాలా లోతైన అర్థంతో వాడారు. సకృద్విభాతం అంటే ఏంటండీ సకృద్విభాతం అంటే ఎప్పుడూ ఒకేలా ప్రకాశిస్తూ ఉండే నిత్య చైతన్యం ఆ జ్ఞానజ్యోతికి ఆవిర్భావం అంటే సూర్యోదయం లాంటిది లేదు అలాగని తిరోభావం సూర్యాస్తమయం లాంటిది లేదు ఓహో ఎప్పుడూ ఉండే ప్రకాశం అన్నమాట అవును దీన్ని ఇంకొంచెం శాస్త్రీయంగా విశ్లేషిస్తే మనకు సాధారణంగా రెండు స్థితులు ఉంటాయి ఒకటి గ్రహణం రెండు అన్యధా గ్రహణం గ్రహణం అంటే మనం మామూలుగా అనుకునే ఎక్లిప్స్ లాంటిదా దాదాపుగా గ్రహణం అంటే ఇక్కడ ఏమి తెలియకపోవడం పూర్తిగా కప్పబడటం
(30:02) ఇది మన గాఢ నిద్ర లాంటిది ఇక అన్యధా గ్రహణం అంటే ఒకదాన్ని చూసి మరొకటిగా భ్రమపడటం ఆ చీకట్లో తాడును చూసి పామ అనుకోవడం లాగానా సరిగ్గా చెప్పారు ఇది ఒక రకమైన అజ్ఞానమే మనం మెలకువుగా ఉన్నప్పుడు చూసే ఈ ప్రపంచంంతా అన్యధా గ్రహణమే కానీ ఆ నిత్య చైతన్యంలో అంటే తురియావస్థలో ఈ రెండు రకాల అజ్ఞానాలు ఉండవు. ఈ తురియావస్థ అనే పదం వినడానికి కొంచెం గంభీరంగా ఉంది.
(30:30) సాధారణంగా మనం మేల్కొని ఉండటాన్ని జాగ్రతవస్థ అంటాం. కలలు కనడాన్ని స్వప్నావస్థ అంటాం. గాఢ నిద్రను సుషుప్తి అంటాం కదా ఇవి మనం ప్రతిరోజు అనుభవిస్తాం. మరి ఈ నాలుగవ స్థితి ఈ తురియం వీటికి ఎలా భిన్నమైంది మీరు చెప్పిన మూడు అవస్థలలో కూడా చైతన్యం వెనకాల ఉంటుంది. కానీ అది వేరువేరు భ్రమలను లేదా అజ్ఞానాన్ని అనుభవిస్తూ ఉంటుంది.
(30:57) జాగ్రతవస్థలో మనం స్థూల ప్రపంచాన్ని అనుభవిస్తాం. స్వప్నావస్థలో సూక్ష్మ ప్రపంచాన్ని కలలను అనుభవిస్తాం. ఇక సుషుప్తిలో ఏమీ తెలియని ఆ అజ్ఞానాన్ని ఆస్వాదిస్తాం. రైట్ కానీ తురీయం అంటే ఈ మూడింటికి వెనకాల వీటన్నింటికీ ఆధారభూతంగా ఉంటూ వీటిని కేవలం ఒక సాక్షిగా గమనిస్తూ ఉండే స్వచ్ఛమైన చైతన్య స్థితి. ఆ థియేటర్ తెర లాంటిదే.
(31:24) తెర మీద సినిమా నడుస్తున్న విరామం వచ్చినా ఆ తెర ఎప్పుడూ అక్కడే నిశ్చలంగా ఉంటుంది కదా అవును తెరకి సినిమాతో సంబంధం లేదు. కరెక్ట్ ఆ తెరే తురీయం దానికి రాత్రి పగలు అనే భేదాలే లేవు. చాలా ఆసక్తికరంగా ఉంది. ఈ నిత్య చైతన్యం గురించి మూలాల్లో ఒక చిన్న హాస్యభరితమైన ఉదాహరణ కూడా ఉంది కదా అవునండి సుప్రభాతం గురించి కదా అదే అదే ఆ పరమాత్మ ఎప్పుడూ మేల్కొనే ఉండే ఒక జ్ఞాన ప్రకాశం అయితే మనం గుడికెళ్లి దేవుడికి సుప్రభాతం పాడి నిద్ర లేపడం ఏమిటి అని నిద్రపోయేవాడిని కదా నిద్ర లేపాలి ఎప్పుడూ పగలే ఉండే ఆ నిత్య చైతన్యానికి రాత్రి ఎక్కడిది అసలు నిద్ర ఎక్కడిది? అవును ఇది భలే సరదాగా ఉంటుంది వినడానికి.
(32:03) ఇదంతా మనిషి తన పరిమితమైన అనుభవాలను తన అజ్ఞానాన్ని తీసుకువెళ్లి పరమాత్మ మీద ఆపాదించడమే కదా అని గ్రంథం చాలా చమత్కారంగా చెప్పింది. ఖచ్చితంగా భగవంతుడికి మన మానవ లక్షణాలను ఆపాదించడం మన అహంకారానికి నిదర్శనం సర్వత్ర వ్యాపించి ఉన్న ఆత్మకు ఎటువంటి మార్పులు లేవు నిద్రపోవడం మేలుకొనడం లాంటి ద్వంద్వాలకు అది ఎప్పుడూ అతీతమే.
(32:27) అయితే ఆ ద్వంద్వాలకు అతీతమైన నిత్య చైతన్య స్థితిని చేరుకోవడానికే సాధకులు ఏళ్ల తరబడి యోగ సాధనలు తపస్సులు చేస్తుంటారు. కానీ ఇక్కడే ఈ మాండూక్యోపనిషత్తు బోధ మనల్ని తీవ్రంగా ఆలోచింపజేసే ఒక సిద్ధాంతాన్ని ముందుకు తెచ్చింది. అవును ఆ సిద్ధాంతం గురించి మాట్లాడాలి మనం సాధారణ యోగానికి అద్వైత సమాధికి ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని ఇది నిర్వచించిన తీరు మన మొత్తం సాధన విధానాన్నే ప్రశ్నిస్తుంది అని చెప్పొచ్చు.
(32:55) నిజమే ఈ పాయింట్ దగ్గరే మన ఆలోచనలన్నీ తలకిందలు అవుతాయి. గ్రంథం ప్రకారం యోగం అంటే మనం ఇంగ్లీష్లో బికమింగ్ అంటాం కదా ఏదో అవ్వడానికి లేదా కొత్తగా సాధించడానికి చేసే నిరంతర ప్రయత్నం అవునండి ఇందులో అష్టాంగ యోగాలు యమ నియమాలు ప్రాణాయామాలు ఆసనాలు ఉంటాయి. కొన్నిటిని బలవంతంగా వదిలేయాలి అంటే హానం అంటారు. మరికొన్నిటిని పట్టుకోవాలి దాన్ని ఉపాదానం అంటారు కదా కరెక్ట్ ఇదంతా ఒక ప్రాసెస్ ఒక గమ్యాన్ని చేరడానికి చేసే ప్రయాణం అది కానీ అద్వైత సమాధి అనేది ఈ బికమింగ్ కాదు అది బీయింగ్ అంటే ఉన్నదానిని ఉన్నట్లుగా గుర్తించడం ఇక్కడ కొత్తగా సాధించేది ఏమీ లేదు కేవలం
(33:31) రియలైజేషన్ లేదా గుర్తింపు మాత్రమే ఉంది అని చెబుతున్నారు కదా అవునండి దీన్ని మనం మెకానికల్ గా అర్థం చేసుకోవాలి యోగం అనేది ఒక పద్ధతి ప్రకారం మనసును శరీరాన్ని ఒక కండిషన్ లోకి తీసుకురా రావాలని చూస్తుంది అంటే నేను ఇప్పుడు అజ్ఞానిని సాధన ద్వారా జ్ఞానిగా మారుతాను అనే భావన యోగంలో ఎప్పుడూ ఉంటుంది. రైట్ రైట్ కానీ అద్వైతం అడుగుతున్నది ఏంటంటే అసలు నువ్వు ఎక్కడికి మారాలి అంతటా వ్యాపించి ఉన్నది ఆ బ్రహ్మమే అయినప్పుడు నువ్వు పట్టుకునేది బ్రహ్మమే అవుతుంది వదిలేసేది కూడా బ్రహ్మమే అవుతుంది కదా అబ్బా ఎంత గొప్ప పాయింట్ నీ స్వరూపమే ఆత్మ అయినప్పుడు నువ్వు
(34:07) కొత్తగా చేరాల్సిన గమ్యం ఏముంటుంది ఇది కేవలం ఒక భౌతికమైన మార్పు కాదు ఉన్న సత్యాన్ని ఆచాదించి ఉన్న భ్రమను తొలగించడం మాత్రమే ఇది విన్నప్పుడు నాకు మళ్ళీ ఒక పోలిక గుర్తొస్తుంది మనం చూస్తే భూమి ఆకాశం కలిసే చోటు ఒకటి ఉంటుంది కదా దాన్ని హొరైజన్ అంటాం. యోగం అనగానే ఒక గమ్యం పెట్టుకొని ఆ హొరైజన్ ని పట్టుకోవడానికి పరిగెత్తడం లాంటిది అనిపిస్తుంది.
(34:34) పరిగెత్తే కొద్దీ అది దూరం వెళ్తూనే ఉంటుంది. అవును అది ఎప్పటికీ దొరకదు. కానీ అద్వైత జ్ఞానం అంటే ఏమిటంటే ఆ పరిగెత్తకుండా మనం ఎక్కడైతే నిలబడ్డామో ఆ నిలబడిన చోటే ఆ హొరైజన్ అని తెలుసుకోవడం. చాలా అద్భుతంగా చెప్పారు. అయితే ఇక్కడ నాకు ముఖ్యమైన సందేహం వస్తుంది. మనం గుర్తించడం లేదా రియలైజింగ్ అంటున్నాం కదా అవును నేను పరిగెత్తాల్సిన అవసరం లేదు నేనే ఆత్మను అని తెలుసుకోవడం లేదా ఆ గుర్తించడం అనేది కూడా మనసు చేసే ఒక చర్యే కదా మళ్ళీ ఇది ఇంకొక రకమైన బికమింగ్ ఎందుకు కాదు నేను అజ్ఞానిని అనే స్థితి నుండి నేను తెలుసుకున్నాను అనే స్థితికి మారడమే కదా ఇది కూడా
(35:11) మ్ ఇదొక అత్యద్భుతమైన ప్రశ్న అండి అద్వైతంలో అతి సూక్ష్మమైన పాయింట్ ఇదే గుర్తించడం అనేది మనసు చేసే చర్యలాగే అనిపిస్తుంది కానీ అది అది నిజానికి చర్య కాదు అదొక నిశ్చలత్వం. దీన్ని ఒక చిన్న ఉదాహరణతో వివరిస్తాను. చెప్పండి మీరు మెడలో బంగారు గొలుసు వేసుకుని అది ఎక్కడో పోయిందని ఇల్లంతా వెతుకుతున్నారు అనుకోండి ఆ వెతకడం అనేది ఒక చర్య అంటే బికమింగ్ అవును టెన్షన్ పడుతూ వెతుకుతాం.
(35:34) అప్పుడు ఎవరో వచ్చి ఆ గొలుసు ఎక్కడో లేదు నీ మెడలోనే ఉంది అని చెప్పగానే మీ ఆ వెతకడం ఆగిపోతుంది. అప్పుడు మీరు గొలుసును కొత్తగా ఏమి పొందలేదు కేవలం అది అక్కడే ఉందని గుర్తించారు అంతే కదా రైట్ అంటే నేను మళ్ళీ కొత్తగా గొలుసు కొనుక్కోలేదు. కరెక్ట్ ఈ గుర్తింపు కోసం మీరు అదనంగా ఏమీ చేయలేదు. మీరు చేస్తున్న అనవసరమైన వెతుకులాటను ఆపేశారు అంతే అలాగే ఈ బీయింగ్ అంటే కొత్తగా ఒక చర్య చేయడం కాదు చేస్తున్న చర్యల వెనుక ఉన్న భ్రమను వదిలేయటం నిత్య జీవితంలో మనం పానీయాలు తాగుతూ మాట్లాడుతూ పనులు చేస్తూ కూడా ఈ అద్వైత సమాధిని పొందవచ్చు అని గ్రంథం
(36:08) చెప్పటానికి కారణం ఇదే అదన్నమాట విషయం అంటే సమాధి స్థితి అనగానే అడవుల్లోకి వెళ్ళిపోయి ముక్కు మూసుకుని ఏళ్ల తరబడి కదలకుండా కూర్చోవాల్సిన తపస్సే కాదు భౌతిక ప్రపంచంలో కూడా మనం ఆ నిశ్చలత్వాన్ని అనుభవించవచ్చు ఖచ్చితంగా ఖచ్చితంగా కానీ కొంచెం ప్రాక్టికల్ గా ఆలోచిస్తే ఒక బీయింగ్ స్థితిలో ఉన్న వ్యక్తి భౌతిక ప్రపంచంలో రోజువారి పనులను ఎలా నిర్వహిస్తాడు ఆఫీస్ కి వెళ్ళడం కుటుంబ బాధ్యతలు చూసుకోవడం ఇవన్నీ ఎప్పటిలాగే చేస్తూ నేను ఆత్మను అనే స్థితిలో ఎలా ఉండగలరు? ఇక్కడే మూల గ్రంథం ఏకాదశి ఉపవాసం అనే పదానికి ఇచ్చిన నిర్వచనం చాలా అద్భుతంగా
(36:42) పనికొస్తుందండి. ఏకాదశి ఉపవాసం అనా అవును మనం సాధారణంగా ఉపవాసం అంటే భోజనం మానేసి శరీరాన్ని కష్టపెట్టడం అనుకుంటాం. కానీ ఇక్కడ ఏకాదశి అంటే 11 మనకున్న ఐదు జ్ఞానేంద్రియాలు అంటే కళ్ళు, చెవులు, ముక్కు, నాలుక, చర్మం అలాగే ఐదు కర్మేంద్రియాలు చేతులు, కాళ్ళు, వాక్కు లాంటివి ఇవి 10 మరియు ఒకటి మనసు మొత్తం 11 కదా ఓహో ఏకాదశి అంటే ఈ 11 అన్నమాట.
(37:11) అవునండి ఈ 11ంటి బాహ్య వ్యాపారాన్ని అంటే అవి బయట ప్రపంచంలో విషయాల వెంట పరిగెత్తే ఆరాటాన్ని ఆపివేసి ఆత్మ దగ్గర ప్రశాంతంగా కూర్చోవడమే నిజమైన ఉపవాసం ఇక్కడ ఉపవాసం అంటే దగ్గరగా ఉండటం అంటే భోజనం మానేయడం కాదు కరెక్ట్ వావ్ ఒక జ్ఞాని ఈ ప్రపంచంలో పనులు చేస్తున్నప్పుడు ఈ 11 ఇంద్రియాలు పని చేస్తూనే ఉంటాయి. చేతులు పనిచేస్తాయి కళ్ళు చూస్తాయి కానీ లోపల మనసు మాత్రం ఆ వస్తువుల పట్ల ఏ ఆరాటం లేకుండా తాను ఆత్మను అనే స్పృహలో ప్రశాంతంగా ఉంటుంది.
(37:46) అంటే వాళ్ళు ఆ నాటకాన్ని గమనిస్తున్న సాక్షిలా ఉంటారన్నమాట కర్మలు చేస్తున్న వాటి ఫలితాల బరువును మాత్రం మోయారు. ఈ స్థితినే అచల స్థితి లేదా అభయ స్థితి అని గ్రంధం చెప్తుంది కదా ఎటువంటి భయం లేకుండా ఉండటం భయం ఎందుకు పోతుంది అంటే కోల్పోవడానికి అక్కడ రెండవ వస్తువు లేదు కాబట్టి కచ్చితంగా చెప్పారండి ద్వితీయస్తుడు అంటే రెండవ వాడు ఉన్నప్పుడే కదా మనకు భయం వచ్చేది నాకంటే వేరుగా ఇంకొకటి ఉంది అనుకున్నప్పుడే అది నన్ను ఎక్కడ నాశనం చేస్తుందో లేదా అది నా నుండి ఎక్కడ దూరమవుతుందో అనే భయం పుడుతుంది.
(38:18) అవును అవును అంతా ఒకటే ఆత్మ అయినప్పుడు ఇంకో వస్తువు లేదు ఇంకో వ్యక్తి లేదు మార్పు వస్తుందేమో అనే భయమే మనల్ని పరిగెత్తిస్తుంది కదా ఈ అద్వైత సమాధిలో ఆ భయం లేదు అందుకే దాన్ని అభయం అన్నారు. చలనం లేదు కాబట్టి అచలం అన్నారు. అది ఒక నిర్మలమైన ఉనికి మాత్రమే ఆ బ్రహ్మాన్ని మనం మాటలతో వర్ణించలేం కాబట్టే అది అనామకం అరూపకం అన్నారు.
(38:41) దానికి పేరు లేదు రూపం లేదు మనం మనసును ఇంద్రియాలను వాటి పరుగుల నుండి ఎప్పుడైతే వెనక్కి లాగుతామో అప్పుడే ఆ అరూపమైన సత్యం గోచరిస్తుంది. ఇదొక కంప్లీట్ పారడైమ్ షిఫ్ట్ అండి అంటే ఒక యోగంలో సాధకుడు నేను ఒకప్పుడు కోపంతో ఉండేవాడిని ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా మారాను అని ఆ మార్పును ఒక అచీవ్మెంట్ గా ఫీల్ అవుతాడు. అవునండి.
(39:03) కానీ అద్వైతంలో కోపం, ప్రశాంతత రెండు మనసు యొక్క స్థితులే. ఆ మనసును చూస్తున్న ఆత్మకు కోపము లేదు, ప్రశాంతత లేదు అనే అవగాహన మనకు కనిపిస్తుంది. ఇది మనిషి మీద ఉన్న ఒక పెద్ద మానసిక భారాన్ని దించేస్తుంది. ఎందుకంటే ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి సాధించాలి స్థితులను మార్చుకుంటూ పోవాలి అనే నిరంతర ఒత్తిడి ఇక్కడ మనకు కనిపించడం లేదు. అవునండి ఇది సాధనలో ఒక పెద్ద మైలురాయి అని చెప్పాలి.
(39:30) శరీరం మనసు నిరంతరం మారుతూనే ఉంటాయి. అది ప్రకృతి ధర్మం కదా వాటిని కంట్రోల్ చేయాలని నిరంతరం పోరాడే బదులు ఆ మారే వాటికి తాను అతీతమైన వాడినని తానే ఆత్మనని గుర్తించడమే ఈ అద్వైత బోధ కరెక్ట్ అందుకే మనం మొదట్లో మాట్లాడుకున్నట్లుగా అజ్ఞానం ఎక్కడి నుండి పుట్టింది అనే ప్రశ్న ఇక్కడ అప్రస్తుతం అయిపోతుంది. ఎందుకంటే ఎప్పుడైతే ఆత్మజ్ఞానం కలుగుతుందో అప్పుడు అజ్ఞానం ఎప్పుడూ లేదని అర్థంవుతుంది.
(39:59) రైట్ పగలు అయిన తర్వాత చీకటి ఎక్కడికి పోయింది అని వెతకడం ఎంత అర్థరహితమో ఆత్మజ్ఞానం కలిగాక అజ్ఞానం గురించి ప్రశ్నించడం కూడా అంతే అర్థరహితం. సరిగ్గా చెప్పారు. ఇదంతా వింటుంటే మూల గ్రంథాలైన మాండుక్యో ఉపనిషత్తు లాంటివి కేవలం పాతకాలపు తాత్విక చర్చలు మాత్రమే కాదు మన సైకాలజీని మార్చే ప్రాక్టికల్ గైడ్స్ అని చాలా స్పష్టమవుతుంది కదా అజ్ఞానం ఒక నీడ లాంటిది కాదు అది కేవలం వెలుగు లేకపోవడం అనే ఒక భ్రమ మాత్రమే అవును ఆ భ్రమను సరైన ప్రయత్నం ద్వారా ఎప్పుడైతే తొలగిస్తామో అప్పుడు మనం చూస్తున్న తెర ఒక్కటే అని అర్థమవుతుంది.
(40:34) ప్రారబ్ధం అనేది మనం కూర్చున్న రైలు బండి అయితే ప్రయత్నం అనేది అందులో మన ప్రయాణ విధానాన్ని నిర్ణయించే ఒక స్పృహ. అద్భుతంగా క్రోడీకరించారండి. ఈ బీయింగ్ వర్సెస్ బికమింగ్ అనేది కేవలం పదాల గారడి కాదు. ఉరుకులు పరుగులు పెట్టే మన ప్రస్తుత సమాజంలో ఎక్కడికో వెళ్లాల్సిన పని లేదు. మనలోనే ఉన్న సత్యదర్శనం చేసుకుంటే చాలు అనే ఈ బోధ మనకు ఎంతో సాంత్వనని ఇస్తుంది.
(40:57) కచ్చితంగా ఇస్తుంది. ఎప్పుడైతే నేను ఇది సాధించాలి నేను ఇలా మారాలి అనే ఆ సెల్ఫ్ ఇంప్రూవ్మెంట్ భారం తొలగిపోతుందో అప్పుడు మన రోజువారి పనులు కూడా ఒక నాటకంలా ఎంతో ప్రశాంతంగా సాగిపోతాయి. నిజంగా ఎక్కడికి వెళ్తున్నాం అని తెలియకుండా పరిగెత్తే ఈ ప్రపంచంలో కాసేపు ఆగి అసలు ఎక్కడున్నామో చూసుకోవడానికి ఇదొక గొప్ప అవకాశం యోగం అనేది దేనినో పట్టుకోవడానికి పరిగెత్తడం అయితే అద్వైతం మనం వెతుకుతున్నది అంతా మనమే అని తెలుసుకోవడం.
(41:27) అవునండి. నిద్ర అనగా విశ్రాంతి కాదు. అదొక అజ్ఞానపు స్థితి అని అలాగే అద్వైత సమాధి అనగా ఎక్కడో తపస్సు చేయడం కాదు, ఏకాదశి ఉపవాసం లోతైన అర్థం. ఇంద్రియాలను ఆత్మలో నిలపడం అని మనకు స్పష్టంగా అర్ధమైంది. అయితే ముగించే ముందు ఈ లోతైన విశ్లేషణ నుండి శ్రోతలకి ఒక ప్రశ్న. ఆ చెప్పండి నిజమైన జ్ఞానం అంటే కొత్తగా సాధించేది ఏమీ లేదు వెళ్లాల్సిన చోటు ఎక్కడా లేదు అని తెలుసుకోవడమే అయినప్పుడు రేపు ఉదయం మీరు నిద్ర లేవగానే మీ రోజువారి పనులను లక్ష్యాలను ఆరాటాలను ఎలా చూస్తారు ఎక్కడికి వెళ్ళాల్సిన అవసరం లేని మారాల్సిన పని లేని ఒక పరిపూర్ణ ఆత్మ
(42:11) స్వరూపంగా ఉంటూనే ప్రతిరోజు కొత్తగా అనిపించే ఈ భౌతిక ప్రపంచం అనే నాటకంలో మీరు అడుగులు ఎలా వేస్ స్తారు ఒక్కసారి ఆలోచించండి. జీవితంలో రోజువారి జీవితంలో మనశశాంతి కోసం ధ్యానం చేయాలి నెగిటివ్ ఆలోచనలను కంట్రోల్ చేయాలి అని మనం ఎంతో కష్టపడుతుంటాం కదా అవును చాలా మందికి అదే పెద్ద సమస్య రైట్ కానీ అలా మనసును అదుపు చేయడానికి చేసే ఆ పోరాటమే మన ఆందోళనకు ఆ స్ట్రెస్ కు అసలు కారణం అని తెలిస్తే మ్ ఆశ్చర్యం వేస్తుంది.
(42:47) అసలు మనసుతో చేసే యుద్ధం అంతా వృధా ప్రయాస అని ఈనాటి ఈ లోతైన విశ్లేషణలో మనం చూడబోయే సమాచారం చాలా స్పష్టంగా చెప్తుంది. నిజమే ప్రాచీన కాలం నాటి ఈ ఉపనిషత్తుల జ్ఞానం ఆధునిక మానవుడు ఫేస్ చేస్తున్న మానసిక సంఘర్షణలకు అలాగే ఓవర్ థింకింగ్ లాంటి సమస్యలకు ఎంత కరెక్ట్ పరిష్కారాన్ని చూపుతుందో చూస్తే నిజంగా అబ్బురపడతాం. ఎగజక్ట్లీ అందుకే అద్వైత వేదాంతం అందులోనూ ముఖ్యంగా ఈ మాండూక్యోపనిషత్ డే 30 పార్ట్త్ర అందించిన అద్భుతమైన జ్ఞానం ఆధారంగా అసలు నిజమైన జ్ఞానం అంటే ఏమిటి మనసును ఎందుకు కంట్రోల్ చేయాల్సిన అవసరం లేదు ఇవన్నీ ఈ చర్చలో విడమర్చి చూద్దాం
(43:23) తప్పకుండా ఇక్కడ మనం ప్రధానంగా మాట్లాడుకోబోయేది ఏంటంటే ఆ శాంతి లేదా ఆత్మజ్ఞానం అనేది ఎక్కడి నుంచో కొత్తగా సంపాదించుకునేది కాదు అది ఇప్పటికే ప్రతి ఒక్కరిలో ఉన్న సహజ స్థితి దాని దాన్ని గుర్తించడం మాత్రమే ముఖ్యం. సరే ఈ పాయింట్ తోనే మొదలు పెడదాం ఇప్పుడు మెథడు ఎప్పుడూ ఏదో ఒక పని చేస్తూనే ఉంటుంది కదా ఒక ఆలోచన రాగానే ఇది మంచిది అని దాన్ని పట్టుకోవాలని చూస్తుంది.
(43:47) కరెక్ట్ ఇంకో ఆలోచన రాగానే ఇది చెడ్డది అని దాన్ని తోసేయాలని ట్రై చేస్తుంది. ఆధునిక సైకాలజీ కూడా ఇదే చెప్తుంది. మన బ్రెయిన్ ఎప్పుడో విషయాలను కేటగిరీలుగా విడదీస్తుందని ఈ పట్టుకోవడం తోసేయడం అనే ఊగిసలాట నుంచి అసలు బయటపడే మార్గమే లేదా ఇక్కడ అత్యంత ఆసక్తికరమైన విషయం ఏమిటంటే అసలు దేన్నైనా పట్టుకోవాలి లేదా వదిలేయాలి అనుకునే ప్రయత్నమే ఒక బ్రమ అని వేదాంతం వివరిస్తోంది.
(44:14) బ్రమ అంటే ఎలా? ముందుగా ఒక చిన్న కాన్సెప్ట్ అర్థం చేసుకుందాం. సత్యం లేదా ఆత్మ అనే దానికి భాగాలు ఉండవు అది అఖండమైనది. ఎక్కడైతే రెండు వేరు వేరు వస్తువులు ఉంటాయో అంటే నేను మరియు నా మనసు అని రెండు ఉన్నాయి అనుకుంటే అప్పుడు ఒకదాన్ని పట్టుకోవడం లేదా మరొకదాన్ని వదిలేయడం సాధ్యమవుతుంది. ఓహో అంటే అంతా ఒకటే అయినప్పుడు ఇక పట్టుకోవడానికి ఏముంటుంది అని ఎగజక్ట్లీ అంతా ఒకటే అయినప్పుడు ఒక మనిషి దేన్ని పట్టుకుంటాడు దేన్ని వదిలేస్తాడు ఇలా దేన్నైనా స్వీకరించడాన్ని లేదా విడిచిపెట్టడాన్ని మన మూల గ్రంథాల్లో హానోపాదానాలు అని పిలిచారు.
(44:53) హానోపాదానాలు అవును అలాగే భాగాలు లేని ఆ అఖండ తత్వాన్ని నిరవయవం అన్నారు. ఒక్క నిమిషం ఇక్కడ నాకు ఒక పెద్ద సందేహం వస్తుంది. దీన్ని కాస్త ప్రాక్టికల్ గా ఆలోచిద్దాం. మనసును ఆపొద్దు ఆలోచనలను వదిలేయొద్దు అంటున్నారు సరే కానీ ఒక వ్యక్తికి విపరీతమైన నెగిటివ్ ఆలోచనలు వస్తున్నాయి అనుకుందాం. వాటిని కంట్రోల్ చేయకపోతే ఆ చెడు ఆలోచనల వలయంలో ఇరుక్కుపోయి పూర్తిగా డిప్రెషన్ లోకి వెళ్ళిపోయే ప్రమాదం ఉంది కదా కనీసం ఆ చెడు ఆలోచనలనైనా తీసి పక్కన పెట్టాలి కదా ఇది చాలా వాాలిడ్ పాయింట్ ఎవరికైనా ఫస్ట్ వచ్చే డౌట్ ఇదే కానీ ఇక్కడే మనం ఒక సూక్ష్మాన్ని గమనించాలి. నాకొక చెడు ఆలోచన
(45:36) వచ్చింది. దాన్ని నేను వదిలేయాలి అని అనుకోవడం కూడా ఒక ఆలోచనే కదా అబ్బా అవును నిజమే ఆ ప్రయత్నం కూడా మనసు చేసే ఇంకొక పనే అద్వైతం ప్రకారం ఎప్పుడైతే ఒక వ్యక్తి నేను నా మనసును కంట్రోల్ చేయాలి అని అనుకుంటాడో అక్కడే అతి పెద్ద విభజనం మొదలవుతుంది. అంటే కంట్రోల్ చేసే నేను ఒకరు కంట్రోల్ చేయబడే మనసు ఇంకొకటి అని కరెక్ట్ ఈ విభజన ఎక్కడైతే ఉంటుందో అక్కడ నిరంతరం ఘర్షణే ఉంటుంది తప్ప శాంతి ఉండదు.
(46:06) మనసులోని ఆలోచనలను ఆపాలి అనుకోవడం అనేది అసలు అద్వైతంలో లేదు. ఉన్నది ఉన్నట్లుగా ఉండటమే ముఖ్యం తప్ప కొత్తగా ఏదో సాధించాలి అనుకోవడం కాదు. మ్ ఎప్పుడైతే నేనే ఆ అఖండమైన ఆత్మను అనే స్పృహ కలుగుతుందో దాన్ని ఆత్మాకార వృత్తి అంటారు. ఆ స్పృహ రాగానే ఈ పట్టుకోవడం వదిలేయడం అనే తపన వాటంతటా అవి ఆగిపోతాయి. అంటే చెడును పారద్రోలాలి అని మనం చేసే ప్రయత్నమే మనల్ని మానసికంగా మరింత అలసిపోయేలా చేస్తుందన్నమాట.
(46:39) నూటికి నూరు పాళ్ళు నిజం. ఇది వింటుంటే ఈ విశ్లేషణలో ఉన్న ఒక అద్భుతమైన ఉదాహరణ గుర్తొస్తుంది. ఒక 96 ఏళ్ల ఇంగ్లీష్ హెడ్ మాస్టర్ గారి కథ ఒకటి ప్రస్తావించారు. అవును చాలా పవర్ఫుల్ అనాలజీ అది. ఆయన ఏమంటారంటే చీకటిని తిట్టుకుంటూ కూర్చోవడం కంటే ఒక చిన్న దీపం వెలిగించడం మేలు అని. మనం జీవితాంతం మనసులోని చీకటి గురించి ఆ చెడు ఆలోచనల గురించి భయపడుతూ వాటిని ఎలా పారద్రోలాలి అని పోరాడుతూ కూర్చుంటాం.
(47:08) కానీ ఒక్క దీపం వెలిగిస్తే ఆ చీకటి దానంతటా అదే మాయమైపోతుంది కదా అద్భుతమైన ఉదాహరణ దీన్ని మనం మనసును కంట్రోల్ చేయడానికి చేసే యోగాభ్యాసం మరియు వాస్తవాన్ని తెలుసుకునే జ్ఞానం అనే రెండు కోణాలకు అప్లై చేయొచ్చు. అంటే యోగానికి జ్ఞానానికి ఉన్న తేడా అంటారా అవును చాలామంది సాధకులు ఆ చీకటిని అంటే మనసులోని చెడును లేదా అజ్ఞానాన్ని పోగొట్టడానికి జీవితకాలం పోరాడుతుంటారు కానీ జ్ఞానం అంటే ఏమిటంటే ఆత్మ సత్యానుబోధ అనే ఒక దీపాన్ని వెలిగించటం రైట్ ఇక్కడ ఇంకొక ముఖ్యమైన తేడాని కూడా ఈ మండూక్యోపనిషత్ సోర్సెస్ చాలా స్పష్టంగా చెబుతున్నాయి అదే నిద్రకు సమాధికి లేదా ఆ జ్ఞాన స్థితికి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసం
(47:48) ఆ పాయింట్ చాలా ఇంటరెస్ట్ గా ఉంది ఎందుకంటే ఆ నిద్రకు సమాధికి తేడా ఏమిటి అని చాలా మందికి డౌట్ వస్తుంది కదా గాఢ నిద్రలో ఉన్నప్పుడు కూడా మనకు ఎలాంటి ఆలోచనలు ఉండవు మనసు ప్రశాంతంగా ఉన్నట్లే అనిపిస్తుంది కదా మరి ఆ నిద్రకు ఈ అసలైన జ్ఞాన స్థితికి తేడా ఏంటి పైకి చూస్తే రెండు ఒకటే అనిపించవచ్చు ఇప్పుడు నిద్రలో మనసు తాత్కాలికంగా లయమైపోతుంది.
(48:14) అంటే ఆలోచనలు ఆగిపోతాయి కానీ అక్కడ అజ్ఞానం అలాగే ఉంటుంది. అంటే ఒక రకంగా పాజ్ బటన్ నొక్కినట్టు ఎగజక్ట్లీ నిద్ర నుంచి లేవగానే మళ్ళీ పాత భయాలు పాత ఆలోచనలు అన్ని మామూలుగానే మొదలవుతాయి. ఎందుకంటే అక్కడ చీకటి మీద ఒక బ్లాంకెట్ కప్పాం అంతే దీపం వెలిగించలేదు. అబ్బా భలే చెప్పారు. కానీ జ్ఞానం లేదా అసలైన సమాధి స్థితిలో మనసును బలవంతంగా ఆపరు.
(48:38) అసలు మనసు అనేది ఈ భయాలు అనేది వేరుగా లేవు అంతా నా స్వరూపమే అని నిజం తెలుస్తుంది. అగ్నిలో వేడి ఎలా కలిసిపోయి ఉంటుందో అలాగే ఆత్మలో ఈ ప్రపంచం అంతా కలిసిపోతుంది. అప్పుడు అజ్ఞానం పూర్తిగా నశించిపోతుంది. దీన్ని మరింత సులభంగా అర్థం చేసుకోవడానికి మనం ఒక రియల్ లైఫ్ అనాలజీ తీసుకుందాం. ఇప్పుడు ఎవరైనా హైదరాబాద్ చేరుకోవాలి అని అనుకుందాం. మ్మ్ చెప్పండి ఎక్కడో దూరంగా ఉండి అసలు హైదరాబాద్ ఎలా వెళ్ళాలి? ఏ బస్సు ఎక్కాలి? దారిలో ఎన్ని అడ్డంకులు ఉన్నాయి అని పదే పదే ఆలోచిస్తూ కష్టపడుతూ ప్రయాణించడం అనేది మనసును అదుపు చేయాలి అనుకునే యోగం లాంటిది అనుకుందాం.
(49:13) కరెక్ట్ కానీ ఒకవేళ ఆ వ్యక్తి అప్పటికే హైదరాబాద్లోనే ఉండి చుట్టూ హైదరాబాద్ చూస్తూ ఉంటే అప్పుడు కొత్తగా గమ్యాన్ని చేరుకోవడానికి ఇంకో ప్రయత్నం చేయాల్సిన పనే లేదు కదా అసలు అవసరమే లేదు. గమ్యం అప్పటికే కళ్ళ ముందు ఉన్నప్పుడు మళ్ళీ దానికోసం వెతకడం ఎంత విచిత్రంగా ఉంటుందో ఆ అన్ని ఆత్మ స్వరూపమే అని తెలుసుకున్న తర్వాత కూడా మళ్ళీ మనసును కంట్రోల్ చేయడానికి ప్రయత్నించడం అంతే విచిత్రం.
(49:37) 100 శాతం కరెక్ట్ అండి ఆత్మను తెలుసుకోకుండా కేవలం సాధనల మీద అభ్యాసాల మీద దృష్టి పెట్టడం వల్ల అస్సలు ప్రయోజనం లేదు. సత్యాన్ని చూడకుండా కేవలం మార్గాన్ని క్లియర్ చేసుకోవాలి అని జీవితం అంతా వెచ్చించడం వృధా ప్రయాస అవుతుంది. ఎందుకంటే పరమాత్మ అనేది ఎక్కడో భౌగోళికంగా దూరంగా ఉన్న గమ్యం కాదు అది మనమే మన వాస్తవ స్వరూపమే ఆ స్వరూపాన్ని తెలుసుకోవడమే ఇక్కడ ముఖ్యం దీన్ని బట్టి చూస్తే ఆ ఈ నిజం తెలియకపోవడం ఎంత పెద్ద నష్టమో అర్థమవుతుంది కదా అసలు ఈ విషయాన్ని ప్రాచీన కాలంలోనే ఎంత తీవ్రంగా చర్చించారో చూస్తే ఆశ్చర్యం వేస్తుంది.
(50:12) అవును ఉపనిషత్తుల్లో దీని మీద చాలా లోతైన చర్చలు జరిగాయి. మన ముందున్న సోర్సెస్ ప్రకారం చూస్తే బృహదారణ్యక ఉపనిషత్తులో జరిగిన ఒక చారిత్రక ఘట్టాన్ని ఇక్కడ ప్రస్తావించారు. గార్గి మరియు ఈ ఆజ్ఞవల్క్య మహర్షి మధ్య జరిగిన ఆ సంవాదం గురించి చదువుతూ ఉంటే అసలు ఆనాటి ఆలోచనా స్వేచ్ఛకు రోమాలు నికబురుచుకుంటాయి. నిజమే ఆ కాలంలోనే ఒక మహిళ అంతటి పండితుడిని ప్రశ్నించడం అంటే మామూలు విషయం కాదు.
(50:43) అదే కదా వేదకాలంలోనే ఒక నిండు సభలో అప్పటి అత్యుత్తమ పండితుడైన యాజ్ఞ వాల్క్యున్ని గార్గి లాంటి మహిళ నిలదీసి ప్రశ్నలు అడిగారంటే గ్రేట్ అది ఆమె సంధించిన ఆ రెండు కఠినమైన ప్రశ్నలు ఎలాంటి సత్యాలను బయట పెట్టాయో కదా అవును ఆ వాదోపవాదాలు కేవలం పాండిత్య ప్రదర్శన కోసం జరిగినవి కావు సత్యాన్ని నిగ్గు తేల్చడానికి జరిగినవి. గార్గి అడిగిన ఆ సూటి ప్రశ్నలకు సమాధానం ఇస్తూ యాజ్ఞవల్క్య మహర్షి ఒక అద్భుతమైన తీర్పుని ఇచ్చారు.
(51:08) మ్ ఏమని ఈ అక్షరమైన బ్రహ్మ తత్వాన్ని అంటే నాశనం లేని ఆ ఆత్మతత్వాన్ని తెలుసుకోకుండా ఏ మానవుడైతే ఈ లోకం నుంచి కన్ను మూస్తాడో వాడే అసలైన కృపనుడు అని తేల్చి చెప్పారు. ఒక్క నిమిషం ఇక్కడ కృపనుడు అంటే సరిగ్గా అర్థం ఏంటి ఇప్పుడు ఆధునిక ప్రపంచంలో మనం డబ్బు సంపాదించకపోతేనో లేక కెరీర్ లో ఫెయిల్ అయితేనో ఫెయిల్యూర్ అంటాం కదా మరి ఆయన దృష్టిలో కృపనుడు అంటే ఎవరు కృపణుడు అంటే అత్యంత సోచనీయమైన వ్యక్తి అంటే జాలి పడాల్సినవాడు లేదా పిసినారి అని కూడా అర్థం వస్తుంది.
(51:44) అంటే మానవ జన్మ అనే అత్యంత అరుదైన, విలువైన అవకాశాన్ని పొంది కూడా అసలు తాను ఎవరో తెలుసుకోకుండా ఈ క్షణికమైన ప్రాపంచిక విషయాల వెంటే పరుగెత్తి జీవితాన్ని వృధా చేసుకున్న వాడి కంటే ఈ భూ ప్రపంచంలో జాలి పడాల్సిన వ్యక్తి మరొకడు లేరు అని ఆయన చాలా కఠినంగా చెప్పారు. అబ్బా ఎంత స్ట్రాంగ్ స్టేట్మెంట్ అండి ఇది అవును అదే సమయంలో ఈ అక్షర తత్వాన్ని తెలుసుకుని ఈ లోకం నుంచి వెళ్ళేవాడిని ముఖ్యార్థంలో బ్రాహ్మణుడు అన్నాడు.
(52:12) ఇక్కడ బ్రాహ్మణుడు అంటే పుట్టుకతో వచ్చే కులం గురించి కాదు బ్రహ్మజ్ఞానం కలిగినవాడు జీవిత పరమార్థాన్ని నెరవేర్చుకున్నవాడు అని దానికి అసలైన అర్థం అంటే జీవితంలో ఎన్ని కోట్లు సంపాదించినా సమాజంలో ఎంత గొప్ప పేరు తెచ్చుకున్న చివరకు నేనెవర్ని అనే ఆ జ్ఞానం లేకపోతే అదంతా జీరో అన్నమాట ఎక్సాక్ట్లీ సరే ఇప్పుడు కాస్త డీప్ గా వెళదాం ఈ అద్వైతం బోధించే ఈ జ్ఞాన మార్గాన్ని ఒక చోట అస్పర్శ యోగం అని అన్నారు కదా అంతేకాదు పరమాత్మను అస్పృష్యుడు అని కూడా పిలిచారు.
(52:44) అవును అలానే పిలిచారు. వినడానికి ఇది చాలా వింతగా ఆ కాస్త నెగిటివ్ గా కూడా అనిపిస్తుంది. ఎందుకంటే అస్పృశ్యుడు అంటే మనకు వెంటనే సమాజంలో ఉండే అంటారానిధనం గుర్తుకొస్తుంది కదా అసలు పరమాత్మను అలా ఎందుకు అనాల్సి వచ్చింది ఈ పదం వెనుక ఉన్న లాజిక్ వింటే మీరే ఆశ్చర్యపోతారు. అస్పృశ్యుడు అంటే తాకడానికి వీలు కానివాడు అని కదా అర్ధం ఉపనిషత్తుల ప్రకారం అసలైన అస్పృశ్యుడు పరమాత్మ మాత్రమే ఎలాగండి ఎందుకంటే ఏదైనా ఒక వస్తువుకు ఆకారం ఉంటే ఒక పరిమితి ఉంటే దాన్ని ఎవరైనా వెళ్లి తాకగలం కానీ పరమాత్మకు ఎలాంటి ఆకారం లేదు పైగా అంతటా వ్యాపించి ఉన్నాడు మనతో సహా
(53:23) అంతా ఆ పరమాత్మ స్వరూపమే అయినప్పుడు ఎవరు వెళ్లి ఎవరిని తాకుతారు ఓ అవును కదా స్పర్శ అనేది జరగాలంటే అక్కడ రెండు వేరు వేరు వస్తువులు ఉండాలి దేనితోనూ ఎలాంటి సంబంధం పెట్టుకోవడానికి వీలు లేని ఆ అఖండమైన స్థితినే అస్పర్శ యోగం అంటారు. అంటే ఇప్పుడు ఒక సముద్రంలో ఉన్న నీటి బొట్టు ఆ సముద్రాన్ని ఎలా తాకగలదు అని అది అప్పటికే సముద్రంలో భాగమే కదా వేరుగా వెళ్లి తాకడానికి ఏమీ లేదు పర్ఫెక్ట్ ఎగ్జాంపుల్ చాలా లాజికల్ గా ఉంది.
(53:53) కానీ ఇక్కడే నాకు ఇంకో విచిత్రమైన స్టేట్మెంట్ కూడా గుర్తుంది. యోగినో విభ్యతి అని అంటే ఈ అస్పర్శ యోగాన్ని లేదా ఈ అద్వైత స్థితిని చూసి మామూలు యోగులు కూడా భయపడతారట కదా అవును చాలా మంది భయపడతారు. ఇదేంటి ప్రాక్టికల్ గా ఆలోచిస్తే ఎవరైనా ఆ మోక్షం కోసమే కదా ఇన్ని కష్టాలు పడేది మరి సత్యం ఎదురుగా ఉన్నప్పుడు చూసి ఎందుకు వణకిపోతారు ఇక్కడే మానవ మెదడు తాలుకు అత్యంత ప్రాథమికమైన భయం బయటపడుతుంది.
(54:20) సాధారణంగా ధ్యానం చేసే యోగులు ఒక దశ వరకు చాలా ఉత్సాహంగా వస్తారు. కానీ ఈ అద్వైత స్థితికి రాగానే వారికి ఒక విపరీతమైన భయం కలుగుతుంది. ఎందుకు? ఎందుకంటే ఆ స్థితిలో నేను అనే వ్యక్తిత్వం లేదా వాళ్ళ ఉనికి పూర్తిగా నశించిపోతుంది. దాన్నే ఆత్మనాశం అంటారు. నేను ఉంటే కదా ఆ దేవుని ఆస్వాదించడానికి అసలు నేనే దేవుడిలో కలిసిపోతే నా ఉనికి ఏమైపోతుంది అనే విపరీతమైన భయం వాళ్ళని పీడిస్తుంది.
(54:46) అబ్బా వాట్ ఏ పాయింట్ అంటే దేనివల్ల అయితే వాళ్ళకు సంపూర్ణమైన అభయం అంటే భయం లేని స్థితి కలగాలో సరిగ్గా ఆ స్థితిని చూసేవాళ్ళు భయపడుతున్నారు. అంటే నేను భక్తుడిని నేను దేవుని పూజిస్తున్నాను అనే ఫీలింగ్ వాళ్ళకి కావాలి. నేనే ఆ బ్రహ్మాన్ని అని తెలుసుకుంటే పూజించడానికి అక్కడ ఇంకో దేవుడు పూజించే నేను మిగలరు కాబట్టి ఆ ఈగోని వదులుకోవడానికి భయపడతారున్నమాట.
(55:11) కరెక్ట్ గా పట్టుకున్నారు. ఇది వింటుంటే సైకాలజీలో చెప్పే ఐడెంటిటీ క్రైసిస్ లా అనిపిస్తుంది. సరే ఆ భయం గురించి పక్కన పెడితే అసలు ఈ మనసు గురించి దాని నుంచి పుట్టే ఆలోచనల గురించి అద్వైతం ఇచ్చే ఫైనల్ కంక్లూజన్ ఏంటి? ఇక్కడే గౌడ పాదాచార్యులు మరియు శంకరాచార్యుల వారి అద్భుతమైన విశ్లేషణ వస్తుంది. అసలు మనసు ఇంద్రియాలు అనేవి వేరుగా లేవు.
(55:34) ఆకాశంలో మేఘాలు ఎలాగైతే కనిపిస్తాయో అలా ఆ బ్రహ్మ స్వరూపంలోనే ఈ మనస్సు అనేది కనిపిస్తోందే తప్ప దానికి ఇండిపెండెంట్ గా స్వతంత్రమైన ఊనికి లేదు. మ్ దీన్ని వివరించడానికి రజ్జు సర్ప భ్రాంతి అనే చాలా ఫేమస్ అయిన ఉదాహరణను తీసుకున్నారు. రజ్జు అంటే తాడు, సర్పం అంటే పాము. ఆ తాడును చూసి పాము అనుకోవడం. ఇది వినటానికి చాలా సింపుల్ గా ఉన్న దీని వెనక ఉన్న హ్యూమన్ సైకాలజీ చాలా లోతయింది కదా అసలు మెదడు ఎందుకు లేని పాముని ఉన్నట్లుగా ఊయించుకుంటుంది కచ్చితంగా చీకటిలో దారిలో పడి ఉన్న ఒక తాడును చూడగానే సరైన వెలుతురు అంటే జ్ఞానం లేకపోవటం వల్ల మన మెదడు దాన్ని పాముగా
(56:11) ప్రొజెక్ట్ చేస్తుంది. ఆ భయం పుట్టగానే శరీరం వణికిపోతుంది చెమటలు పడతాయి. ఆ పామును చంపడానికి కర్రలు వెతుకుతాం. కేకలు వేస్తాం. ఇదంతా ఎందుకు జరుగుతోంది? కేవలం భ్రమ వల్ల ఎప్పుడైతే ఒక టార్చ్లెట్ వేసి చూస్తామో అక్కడ ఉన్నది కేవలం తాడు మాత్రమే అని తెలుస్తుంది. రైట్ అలా తెలియగానే ఆ పామును చంపడానికి తెచ్చిన కర్రలతో ఇంకేమైనా పని ఉంటుందా ఆ పాము గురించి భయం ఉంటుందా ఏమీ ఉండదు ఎందుకంటే అసలు అక్కడ పామే లేదు కదా చంపడానికి సరిగ్గా అదే పాయింట్ అలాగే ఈ మనసు ఈ ప్రపంచం ఈ ఆందోళనలు అన్నీ ఆత్మ మీద కల్పించబడిన బ్రహ్మ మాత్రమే అని అద్వైతం
(56:48) చెబుతోంది. ఉన్నది కేవలం ఆత్మ మాత్రమే అని తెలుసుకుంటే అసలు లేని మనసును కంట్రోల్ చేయడానికి యోగులు పడే శ్రమ అంతా ఎంత అవసరం లేనిదో అర్థమవుతుంది. ఆ భ్రాంతి పోవడమే అసలైన సమాధి స్థితి అంటే లేని పాముని కొట్టడానికి కర్రలు వెతికినట్టు అసలు లేని మనసును కంట్రోల్ చేయడానికి మనం ధ్యానాలు నిగ్రహాలు అని కష్టపడుతున్నాం అన్నమాట.
(57:12) నిజంగా ఇది బుర్రపాడయ్యే నిజం. అవును. ఈ టాపిక్ మీద ఒక శ్లోకం కూడా సోర్సెస్ లో ప్రస్తావించారు. ఆ ఉత్సేక ఉదదేర్యద్వత్ కుషాగ్రేణైక బిందున అని అంటే మహాసముద్రంలో ఉన్న నీటినంతా ఒక చిన్న గడ్డి పూచతో తోడి బయట పోయాలని ట్రై చేసినట్లే మనసులోని ఆలోచనలన్నింటిని ఒక్కొక్కటిగా పక్కన పెట్టాలని చూడ్డం అని చాలా అద్భుతమైన పోలిక కదా అది అవును ఇది ఎంత అసమద్ధంగా ఉందో మనం ఆలోచిస్తే అసలు సముద్రాన్ని ఒక చిన్న ఆకుతోనో లేదా స్పూన్ తోనో ఖాళీ చేయడం సాధ్యమేనా అసాధ్యమండి ఒక్క ఆలోచనను ఆపితే వెనుక 100 ఆలోచనలు పుట్టుకొస్తాయి.
(57:53) ఆ ఆలోచనలు పోవాలి అని యోగాభ్యాసంతో నిరంతరం యుద్ధం చేయడం కంటే [గురకలు] ఆ అసలు ఆ ఆలోచనలు పుడుతున్నది ఎక్కడి నుంచి ఆ ఆలోచనలు కూడా ఆ బ్రహ్మ స్వరూపమే కదా అని జ్ఞానంతో తెలుసుకోవడమే అత్యంత సులువైన మార్గం మ్ చాలా బాగుంది. ఒకసారి సముద్రపు నీరు ఎలాగో సముద్రానిదే అని తెలిసాక ఆ అలలను చూసి ఎవరు భయపడరు కదా అలాగే మనసులో వచ్చే ప్రతి కదలిక ఆత్మదే అని గుర్తిస్తే చాలు వాస్తవానికి మనసుకు ఇంద్రియాలకు ఆ స్వతంత్ర ప్రతిపత్తి లేదు అంటే ఒకసారి ఆకాశం మొత్తం ఆక్రమించుకొని ఉన్నది మనమే అని తెలిసాక ఇటు చూస్తే ఆకాశం దొరుకుతుందా అటు చూస్తే దొరుకుతుందా అని వెతుకోవడం ఎంత మూర్ఖత్వం కదా
(58:31) ఎగ్జాక్ట్లీ మనం ఎటు చూసినా ఆకాశమే ఉన్నట్లు మనసు ఎటుపోయినా ఎన్ని ఆలోచనలు చేసినా అదంతా ఆ బ్రహ్మ స్వరూపమే అని తెలుసుకుంటే ఆ ఈ కంట్రోల్ చేయాలనే పోరాటాలు ఆందోళనలు అన్ని ఒక్కసారిగా ఆగిపోతాయి. మనం ఆకాశంలోనే ఉంటూ ఆకాశాన్ని పట్టుకోవడానికి పరిగెడుతున్నామ అన్నమాట ఇన్నాళ్ళు అద్భుతంగా కంక్లూడ్ చేశారండి అందుకే ఉపనిషత్తులు చాలా గంటాపతంగా ఒక మాట చెబుతున్నాయి మోక్షం లేదా శాంతి అనేది సాధ్యం కాదు అంటే కష్టపడి కొత్తగా సాధించేది కాదు అది సిద్ధం అంటే సహజంగానే మొదటి నుంచి ప్రతి ఒక్కరిలో ఉన్నది.
(59:08) మన అజ్ఞానం వల్ల అది లేదనుకుని బయట ఎక్కడో వెతుకుతున్నాం అంతే రైట్ అజ్ఞానం నుంచి ఆత్మజ్ఞానం వైపు ప్రయాణం అంటే కొత్తగా ఒక స్థితిని సాధించడం కాదు అప్పటికే ఉన్న మన అసలు స్వరూపాన్ని అక్షయమైన శాంతిని గుర్తించడమే అంతా ఆ సత్య స్వరూపమే అని తెలిసాక ఇక భయం ఎక్కడిది దుఃఖం ఎక్కడిది అంతటా ప్రశాంతతే నిజంగా ఇదొక అద్భుతమైన ఆలోచనలు రేకిత్తించే ప్రయాణం మనసుతో చేసే నిరంతర యుద్ధానికి అలాగే ఆధునిక కాలపు మానసిక ఒత్తిరులకు ఇంతకంటే గొప్ప ముగింపు ఆ సమాధానం ఉండవు.
(59:42) ఈనాటి ఈ లోతైన విశ్లేషణ విన్న తర్వాత ఒక్కసారి ప్రశాంతంగా ఆలోచిస్తే ఒకవేళ మనసులో వచ్చే ప్రతి నెగిటివ్ ఆలోచన ఎదురయ్యే ప్రతి భయం ప్రతి అలజడి కూడా ఆ అఖండమైన బ్రహ్మ స్వరూపమే అయితే ఇక వాటితో పోరాడాల్సిన అవసరమే ఉంది? ఈ క్షణం నుంచి మనసును ఒక శత్రువులా చూడటం మానేసి మనసుతో చేసే ఆ యుద్ధాన్ని ఆపేసి ఆ విశాలత్వాన్ని గుర్తిస్తే మన రోజువారి జీవితం ఎంత ప్రశాంతంగా మారుతుందో కదా మళ్ళీ మరో ఆసక్తికరమైన విశ్లేషణతో త్వరలోనే కలుద్దాం
Author Name:🪷 ఆనందోబ్రహ్మ " నిన్ను నీవు తెలుసుకో"Eternal Bliss
Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@advaitam23
Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=jh0_Xsb_m3s
Title: నిద్రకు,సమాధికి తేడా ఏమిటి?నిజమైన జ్ఞానం అంటే ఏమిటి?అజ్ఞానం నుంచి ఆత్మజ్ఞానం#మాండూక్యోపనిషత్తుDay-30
Author Name: 🪷 ఆనందోబ్రహ్మ " నిన్ను నీవు తెలుసుకో"Eternal Bliss
Description: https://anandobrahma-in.netlify.app/#...
Transcript:
(00:01) ఆ అంటే మనం ఎప్పుడైనా బాగా అలిసిపోయి నిద్రపోయినప్పుడు ఉదయం లేవగానే అబ్బా ఎంత హాయిగా నిద్రపట్టిందో అసలు ప్రపంచమే గుర్తులేదు అనుకుంటాం కదా ఈనాటి మన ఈ లోతైన విశ్లేషణ అంతా ఆ నిద్ర చుట్టూ అందులో దాగి ఉన్న ఒక గొప్ప రహస్యం చుట్టూ తిరగబోతుంది. అవును కచ్చితంగా ఎందుకంటే ఆ గాఢ నిద్రలో ఎలాంటి బాధలు ఏమో ఈ అమ్మాయి టెన్షన్లు ఆఫీస్ ఒత్తిళ్లు కోరికలు లాంటివి ఏవి ఉండవు కదా అంత ప్రశాంతంగా ఒక రకమైన శూన్యంగా ఉంటుంది.
(00:31) నిజమే అలాంటప్పుడు ఒక చిన్న లాజికల్ ప్రశ్న వస్తుంది. ఆ గాఢ నిద్రే మోక్షం ఎందుకు కాకూడదు అని కదా ఎక్జక్ట్లీ అదే నా డౌట్ ఎందుకంటే ఆధ్యాత్మిక వేత్తలు చెప్పే ఆ అత్యున్నతమైన సమాధి స్థితిలో కూడా ఎలాంటి ఆలోచనలు ఉండవు అంత ప్రశాంతంగా ఉంటుంది అంటారు. మరి రోజు మనం పడుకునే నిద్రకు యోగులు చేరుకునే సమాధికి అసలు తేడా ఏమన్నా ఉందా వినడానికి ఆ రెండు స్థితులు పైకి ఒకేలా కనిపిస్తాయి.
(00:57) నిద్రలో మనసు ఆగిపోయినట్లుగానే ఉంటుంది. సమాధిలో కూడా ఆలోచనలు ఉండవు. ఆ కానీ లోతుగా చూస్తే ఒక పచ్చి విత్తనానికి మంటలో పూర్తిగా కాలిపోయిన విత్తనానికి ఎంత తేడా ఉంటుందో నిద్రకు మరియు సమాధికి అంతటి అపారమైన తేడా ఉంటుంది. పచ్చి విత్తనానికి కాలిపోయిన విత్తనానికా ఓహో అవును మాండూక్యోపనిషత్తు మీద ఆదిశంకరాచార్యులు అలాగే గౌడపాదుల వారు రాసిన వ్యాఖ్యానాల్లో దీనికి సంబంధించిన ఒక లోతైన విశ్లేషణ ఉంది.
(01:30) అందులో నిద్రను సమాధిని పోలుస్తూ అసలు ఆత్మజ్ఞానం అంటే ఏమిటి అనే విషయాన్ని చాలా విప్లవాత్మకంగా చెప్పారు. అంటే కొంచెం దీన్ని ప్రాక్టికల్ గా ఆలోచిద్దాం సుషుప్తి అంటే ఈ ఘాఢ నిద్రలో మనసు ఆగిపోయిన మాట వాస్తవమే కదా మరి ఆ టైంలో మన కోరికలు ఆలోచనలు ఎక్కడికి వెళ్తాయి అవి పూర్తిగా నశించిపోవా నశించిపోవు ఇక్కడే మనం వాసనలు అనే పదాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి.
(01:57) వాసనలు అంటే ఏవో వాసన చూడటం కాదు మన కోరికలు మన స్వభావం మన జన్మ జన్మల లక్షణాలు నిద్రలో ఉన్నప్పుడు ఈ వాసనలు ఏవి బయటకు కనిపించవు అంటే అవి ఎక్కడో ఒక చోట దాక్కుంటాయా ఒక బీజ రూపంలో ఆ అంటే ఒక విత్తనం లోపల చెట్టు ఎలాగైతే దాగి ఉంటుందో అలా మన లోపల అంతర్లీనంగా దాగి ఉంటాయి. దీన్నే వాళ్ళు తమోబీజ భావం అని పిలిచారు. పైకి అయోమయంగా ఏమి లేనట్లుగా కనిపిస్తుంది కానీ లోపల అన్ని ప్యాక్ అయి ఉంటాయి.
(02:26) ఆగండి ఆగండి ఇది కొంచెం కన్ఫ్యూజంగ్ గా ఉంది. నిద్రలో ఉన్నప్పుడు మనకు ఏమి గుర్తుండదు కదా బుర్రంతా బ్లాంక్ అయిపోతుంది. మరి ఆ వాసనలు లేదా ఆ కోరికలు ఇంకా అక్కడే ఉన్నాయని అవి నశించిపోలేదని మనం ఎలా కన్ఫర్మ్ చేయగలం దానికి ప్రూఫ్ ఏంటి? దానికి అతి పెద్ద ప్రూఫ్ ఏమిటంటే మనం నిద్ర నుండి తిరిగి మెలకువులోకి రావటమే ఓ అంటే నిద్ర లేవగానే మళ్ళీ ఏమవుతుంది చెప్పండి నిన్నటిదాకా ఎవరి మీదైతే కోపం ఉందో ఆ కోపం మళ్ళీ కంటిన్యూ అవుతుంది.
(02:59) ఏది కావాలని ఆరాటపడ్డామో ఆ ఆరాటం మళ్ళీ మొదలవుతుంది. అంటే ఆ వాసనలు ఎక్కడికి వెళ్ళలేదు జస్ట్ కొద్దిసేపు పాజ్ అయ్యాయి అంతే. అంటే ఉదయం లేవగానే నా ఫోన్ ఎక్కడ అని వెతుక్కునే ఆరాటం కూడా ఇందులోనే ఉందన్నమాట కచ్చితంగా గ్రంథంలో ఒక అడుగు ముందుకు వేసి చాలా స్పష్టంగా చెప్పారు. ఆఖరికి ఒక మనిషి కోమాలోకి వెళ్ళిన కొన్నేళ్ల తర్వాత మెలకో వస్తే మళ్ళీ అదే మనస్తత్వంతో బయటకు వస్తాడు అని ఓకే నిద్ర కోమా అంటే బ్రెయిన్ ఇంకా ఆక్టివ్ గానే ఉంటుంది కాబట్టి ఈ వాసనలు ఎక్కడో దాక్కున్నాయి అనుకుందాం.
(03:35) ఒకవేళ మనిషి మరణిస్తే భౌతికంగా మెదరు పని చేయడం పూర్తిగా ఆగిపోతుంది కదా అప్పుడు ఈ కోరికలు వాసనలు అన్ని పోవాల్సిందే కదా ఆ ఇక్కడే భౌతిక శాస్త్రానికి వేదాంతానికి మధ్య ఉన్న ప్రధానమైన వ్యత్యాసం కనిపిస్తుంది. మరణం సంభవించినా సరే ఈ వాసనలు పోవు అని గ్రంథాలు చెప్తున్నాయి. పోవా అదేంటి బ్రెయిన్ ఏ పని చేయట్లేదు కదా లాజిక్ ఆలోచించండి.
(04:02) ఒకవేళ కేవలం శరీరం చనిపోవడం వల్లే వాసనలన్నీ కాలిపోయి మనసు పూర్తిగా నశించిపోయేటట్లయితే ఈ సృష్టిలో చనిపోయిన ప్రతి ఒక్కరు ముక్తులైపోవాలి కదా ఓ పాయింటే చనిపోతే మోక్షం వచ్చేస్తుందంటే ఇంకా ఇన్ని ఏళ్ల పాటు సాధన చేయడం ఎందుకు మోక్షం కోసం ఇన్ని గ్రంథాలు ఇన్ని తత్వ విచారణలు ఎందుకు కాబట్టి నిద్ర లేదా మరణం అనేది మనసు తీసుకునే ఒక తాత్కాలిక విరామం మాత్రమే అది ఎప్పటికీ విముక్తి కాదు దీన్ని వింటుంటే నాకు ఒక టెక్ ఉదాహరణ గుర్తొస్తుంది.
(04:35) మనం లాప్టాప్ వాడుతూ ఉంటాం కదా సడన్ గా పని ఆపేసి స్క్రీన్ కిందికి దించేస్తాం. చూసేవాళ్ళకి కంప్యూటర్ పవర్ ఆఫ్ అయిపోయినట్లు స్క్రీన్ నల్లగా ఆగిపోయినట్లు అనిపిస్తుంది. అవును కానీ లోపల క్రోమ్ టాబ్లు మనం డౌన్లోడ్ పెట్టిన ఫైల్స్ బ్యాక్గ్రౌండ్ ప్రోగ్రామ్స్ అన్నీ ఆ స్లీప్ మోడ్ లో రన్ అవుతూనే ఉంటాయి. మళ్ళీ లాప్టాప్ ఓపెన్ చేయగానే ఏ YouTube వీడియో దగ్గర ఆపామో కరెక్ట్ గా అక్కడి నుంచే ప్లే అవుతుంది.
(04:57) పవర్ ఆఫ్ అయినంత మాత్రాన హార్డ్ డిస్క్ లో ఉన్న డేటా డిలీట్ అయిపోదు కదా సూపర్ లాజిక్ ఆ హార్డ్ డిస్క్ లో ఉన్న డేటానే మనం వాసనలు అనుకోవచ్చు. ఆ స్లీప్ మోడ్ నే గాఢ నిద్ర అనుకోవచ్చు. పైకి ఆ బ్లాంక్ స్క్రీన్ చూసి అంతా ప్రశాంతంగా ఉంది అనుకోవడం మన భ్రమ. ఆ నిద్రలో కూడా ఐదు రకాల అజ్ఞానపు వాసనలు బ్యాక్గ్రౌండ్ లో చాలా పవర్ఫుల్ గా రన్ అవుతూ ఉంటాయని మూల గ్రంథం వివరిస్తోంది.
(05:20) వావ్ ఐదు రకాలా మ్ ఆ ఐదు రకాలు ఏంటో చూద్దాం అవన్నీ విడివిడిగా ఉంటాయా లేక ఒకదానికిఒకటి లింక్ అయి ఉంటాయా ఒకదానికిఒకటి కనెక్ట్ అయ్యే ఉంటాయి. మొదటిది అవిద్య అంటే తన నిజమైన స్వరూపం ఏమిటో తనకు తెలియకపోవడం అంటే నేను ఫలానా వ్యక్తిని అని అనుకోవడం లాంటిదా ఆ నేను కేవలం ఈ శరీరాన్ని మాత్రమే కాదు నాకంటూ ఒక అనంతమైన ఉనికి ఉంది అని బేసిక్ నాలెడ్జ్ లేకపోవడం ఇది మొదటి తప్పు ఈ అవిద్య వల్ల రెండవది పుడుతుంది అదే అస్మిత అస్మిత పేరు బాగుంది.
(05:52) అంటే ఏంటి తన స్వరూపం తెలియకపోయేసరికి ఏదో ఒకదాన్ని నేను అనుకోవాలి కాబట్టి ఆ ఈ కనిపింటే శరీరమే ఈ మనసే నేను అని ఫిక్స్ అయిపోవడమేనా సరిగ్గా పట్టుకున్నారు. నేను ఈ దేహాన్ని మాత్రమే అని గట్టిగా నమ్మేయడం అస్మిత. ఎప్పుడైతే నేను కేవలం ఈ దేహాన్ని మాత్రమే అని ఫిక్స్ అయిపోతామో ఆటోమేటిక్ గా ఈ దేహానికి సుఖాన్ని ఇచ్చే వస్తువుల మీద మనుషుల మీద విపరీతమైన అటాచ్మెంట్ పెరుగుతుంది.
(06:18) ఆ నా వాళ్ళు నా వస్తువులు అనే ఫీలింగ్ వస్తుంది. అవును ఇది మూడవది దీని పేరు రాగం ఓకే మొదటి మూడు అర్థమయ్యాయి లాజిక్ కరెక్ట్ గా సింక్ అవుతుంది. అంటే నాకు ఇష్టమైనవి ఉన్నాయి కాబట్టి నా ఇష్టానికి ఎవరైనా అడ్డు వస్తే వాళ్ళ మీద కోపం రావడం కూడా సాధ్యమే కదా అది కూడా ఒక వాసన కిందకే వస్తుందా కచ్చితంగా వస్తుంది అదే నాలుగవది దాని పేరు ద్వేషం తనకు ప్రతికూలమైన వాటిపై తన కంఫర్ట్ ను డిస్టర్బ్ చేసే వాటన్నిటిపైన కోపం అసహ్యం పెంచుకోవడం రైట్ మరి చివరిది ఏంటి ఇక చివరిది ఐదవది అభినివేషం ఇది చాలా శక్తివంతమైంది.
(06:56) ఈ రాగద్వేషాల్లో అంటే ఈ ఇష్టాలు కోపాలు భయాలు అనే డ్రామాలో పూర్తిగా కూరుకుపోవడం అంటే ఎలా ఒక ఎగ్జాంపుల్ చెప్తారా సముద్రంలో బీచ్ వడ్డున ఆడుకుంటే పర్వాలేదు కానీ బాగా లోతుకు వెళ్ళిపోయి ఇక బయటకు రాలేని స్థితిలో చిక్కుకుపోతాం చూసారా అలా ఏ విషయంలోనైనా విపరీతంగా ఇన్వాల్వ్ అయిపోయి ఆ భయాల్ నుంచి బయటకు రాలేని స్థితిని అభినివేశం అంటారు. ఈ ఐదు అవిద్యలు గాఢ నిద్రలో కూడా బీజరూపంగా ఉంటాయి.
(07:25) అంటే మనం లాప్టాప్ స్లీప్ మోడ్ లో పెట్టినప్పుడు లోపల ఐదు వేరు వేరు మాల్వేర్ ప్రోగ్రామ్స్ డేటాని కరప్ట్ చేస్తూ రన్ అవుతున్నట్టు ఉందన్నమాట. నిజమే చాలా ఆప్ట్ గా చెప్పారు. మరి ఈ వాసనలు అనే వైరస్ లేదా ప్రోగ్రామ్స్ ని శాశ్వతంగా డిలీట్ చేయడం ఎలా? ఊరికే కళ్ళు మూసుకొని కూర్చుంటేనో లేదా మరణిస్తేనో ఇవి పోవు అని క్లారిటీ వచ్చింది.
(07:46) మరి దీనికి సొల్యూషన్ ఏంటి? దీన్ని పోగొట్టుకోవడానికి వేదాంతం ఒకే ఒక మార్గం చెబుతోంది. ఒకవేళ పాము ఎదురైతే చేతిలో కర్ర ఉంటేనే దాన్ని తరమగలం కదా అలాగే ఈ అజ్ఞానపు వాసనలను అంతం చేయాలంటే ఆత్మ సత్యానుబోధ అనే ఆయుధం కావాలి. ఆత్మ సత్యానుబోధ అంటే అంటే నిజమైన జ్ఞానం కలగాలి. ఇది కేవలం పరోక్ష జ్ఞానం వల్ల రాదు. పరోక్షం అంటే మనం ఒకరి దగ్గర విన్నది పుస్తకాల్లో చదివింది లేదా ఇలా ఒకరితో ఒకరు మాట్లాడుకుంటున్నది.
(08:18) దీనివల్ల మనకు ఒక ఐడియా వస్తుంది కానీ ఆ అజ్ఞానం పూర్తిగా నశించదు. ఓహో అంటే చదవడం వల్ల ప్రయోజనం లేదా ఉంటుంది కానీ అది ఫైనల్ కాదు అపరోక్ష అనుభవం అంటే ఆ సత్యాన్ని స్వయంగా సాక్షాత్కారం చేసుకోవాలి అనుభూతి చెందాలి. అంటే మనం మళ్ళీ కంప్యూటర్ అనాలజీ తీసుకుంటే కేవలం మానిటర్ మార్చడమో కీబోర్డ్ తుడవడమో చేస్తే వైరస్ పోదు.
(08:44) ఆపరేటింగ్ సిస్టం లోకి వెళ్లి ఆ అడ్మిన్ లాగిన్ తో సోర్స్ కోడ్ ని మార్చే యక్సెస్ కావాలి. ఎక్జాక్ట్లీ అది ప్రాక్టికల్ గా చేయాల్సిన పని ఊరికే మాన్యువల్ చదివితే అయ్యేది కాదు. అయితే ఈ అపరోక్ష అనుభవం లేదా ఆ సత్యాన్ని ప్రాక్టికల్ గా ఎక్స్పీరియన్స్ అవ్వాలంటే సమాధి స్థితికి వెళ్ళాలి అంటారు. ఇక్కడే నాకు ఒక కన్ఫ్యూజన్ ఉందండి చాలామంది యోగులు చేసే యోగ సమాధి అలాగే వేదాంతులు చెప్పే జ్ఞాన సమాధి ఈ రెండు ఒకటేనా రెండు మార్గాల్లోనూ మనసు ఆగిపోతుంది కదా అవును ఇక్కడే చాలామంది పొరబడుతుంటారు.
(09:16) ఈ రెండింటి మధ్య ఉన్న సూక్ష్మమైన భేదాన్ని గౌడపాదులు చాలా స్పష్టంగా వివరించారు. ముందుగా యోగ సమాధి విషయానికి వస్తే యోగశాస్త్రంలో మనసును అదుపు చేయడం ఆలోచనలను నిరోధించడం పై దృష్టి పెడతారు. అంటే మనసు ఎక్కడికి పారిపోకుండా ఆలోచనలు పైకి రాకుండా బలవంతంగా నిగ్రహిస్తారు. అంటే ఒక రకంగా ఫోర్స్ చేసి మనసును బ్లాక్ చేస్తున్నట్లు అన్నమాట.
(09:39) అవును దీని వల్ల మనసు ఒక రకమైన లయ స్థితికి వెళుతుంది. వాసనలు తాత్కాలికంగా అణచివేయబడతాయి. కానీ పూర్తిగా నశించవు. ఆ సమాధి స్థితి నుంచి యోగి బయటకు రాగానే మళ్ళీ ప్రపంచం మామూలుగానే కనిపిస్తుంది. పాత కోరికలు మళ్ళీ యాక్టివేట్ అయ్యే ఛాన్స్ ఉంటుంది. అంటే అది ఇంకో రకమైన గాఢ నిద్ర లాంటిదా దాదాపుగా కానీ జ్ఞాన సమాధి అలా కాదు అక్కడ మనసును అణచివేయడం ఉండదు ఆ మనసే బ్రహ్మంగా మారిపోతుంది.
(10:07) అది ఎలాగో అర్థం చేసుకోవాలంటే మనం మలద్వయం గురించి తెలుసుకోవాలి. అంటే మనిషి యాత్రలో లేదా ఆలోచనా విధానంలో ఉండే రెండు రకాల మాలిన్యాలు. మాలిన్యాలు అంటే ఆలోచనలో ఉండే నెగిటివిటీనా కోపం అసూయ లాంటివా కాదు కాదు వేదాంతంలో మాలిన్యం అంటే అలాంటి ఎమోషన్స్ కాదు వాళ్ళు చెప్పేది బేసిక్ పర్సెప్షన్ గురించి ఒకటి నేను చూస్తున్నాను అనే భావన దీన్ని గ్రాహక మాలిన్యం అంటారు అంటే సబ్జెక్ట్ రెండవది నాకు ఒక వస్తువు లేదా ప్రపంచం కనిపిస్తోంది అనే భావన దీన్ని గ్రాహ్య మాలిన్యం అంటారు అంటే ఆబ్జెక్ట్ నాకు ఒక చిన్న డౌట్ ఇక్కడ అర్థం చేసుకోవడానికి ట్రై చేస్తున్నాను నేను
(10:44) ఇక్కడ కూర్చున్నాను నా ఎదురు కూడా ఒక చెట్టు ఉంది. నేను చెట్టును చూస్తున్నాను. ఇందులో నేను సబ్జెక్ట్ చెట్టు ఆబ్జెక్ట్ నేను వేరు చెట్టు వేరు ఇది ఒక ఫాక్ట్ కదా ఇందులో మాలిన్యం లేదా ఇంప్యూరిటీ ఏముంది తప్పు ఎక్కడఉంది అసలు ఆ ఇక్కడే వేదాంతం ఇచ్చే అస్సలైన ట్విస్ట్ ఉంది. నేను చూసేవాడిని అక్కడ చూడబడే ప్రపంచం ఒకటి ఉంది అనే ఈ డ్యూయాలిటీ ఉంది కదా ఈ రెండు వేరు అనే భావన ఏదైతే ఉందో అదే అసలైన అవిద్య వల్ల ఏర్పడిన మాలిన్యం అంటుంది ఉపనిషత్తు అంటే రెండు వేరు కాదు అంటారా అవును ఎప్పుడైతే ఒక మనిషి లోతైన విచారణ ద్వారా ఈ గ్రాహ్య గ్రాహక సంబంధం అంటే ఈ
(11:24) సబ్జెక్ట్ ఆబ్జెక్ట్ డివిజన్ కేవలం భ్రమ అని తెలుసుకుంటాడో అప్పుడు ఈ రెండు మాలిన్యాలు తొలగిపోతాయి ఆ డివిజన్ పో పోగానే ఆ మనస్సే అద్వయం బ్రహ్మైవ అంటే అద్వితీయమైన బ్రహ్మంగా సాక్షాత్కరిస్తుంది. ఓహో అంటే దేవుని లేదా బ్రహ్మాన్ని మనం ఎక్కడో ఆకాశంలోనో ఇంకెక్కడో వెతకాల్సిన పనిలేదు నన్ను నేను ఒక ఇండివిడ్యువల్ గా చూసుకుంటూ ప్రపంచాన్ని నాకంటే వేరుగా చూస్తున్నంత కాలం ఆ బ్రహ్మం నాకు కనిపించదు.
(11:55) కరెక్ట్ ఎప్పుడైతే ఈ చూసేవాడు చూడబడేది అనే గ్యాప్ లేదా ఈ విభజన చరిగిపోతుందో అప్పుడు మిగిలే ఆ స్పృహయే బ్రహ్మం అన్నమాట మైండ్ బ్లోయింగ్ కదా ఇది కచ్చితంగా ఆ విభజన చరిగిపోయినప్పుడు ఏర్పడే స్థితిని నిర్భయ మరియు శాంత స్థితి అంటారు. భయం ఎప్పుడు కలుగుతుంది మనకంటే వేరుగా మనల్ని ఏదైనా చేయగలిగే ఇంకొక వస్తువో మనిషో శక్తో ఉన్నప్పుడు కదా అవును పామును చూసినప్పుడు భయపడతాం ఎందుకంటే అది వేరే కాబట్టి ఎగజక్ట్లీ ద్వైతం అంటే రెండు ఉన్నాయి అనే భావన ఉన్నప్పుడే భయం ఉంటుంది.
(12:28) కానీ గ్రాహ్య గ్రాహకం రెండు పోయినప్పుడు నాకంటే వేరుగా ప్రపంచం అంటూ ఏది లేనప్పుడు అంతా ఒకటే అయినప్పుడు ఇక నన్ను భయపెట్టేది ఎవరు భయపడేది ఎవరు అక్కడ భయానికి కారణమే ఉండదు. భలే చెప్పారు. ఇది వింటుంటే నాకు ఒక వర్చువల్ రియాలిటీ అంటే ఈ విఆర్ హెడ్సెట్ అనాలజీ గుర్తొస్తుంది. మనం చూస్తుంటాం కదా ఒకరు విఆర్ హెడ్సెట్ పెట్టుకొని గేమ్ ఆడుతుంటారు.
(12:52) అందులో సడన్ గా జంబీలు వస్తుంటే నిజంగానే భయపడిపోయి పక్కకు తప్పుకుంటారు చేతులు అడ్డు పెట్టుకుంటారు. అవును అవును వాళ్ళు నిజంగానే భయపడతారు. కానీ బయట నుంచి చూసే వాళ్ళకి వాళ్ళు ఎందుకలా గాలిలో చేతులు ఊపుతున్నారో దేనికి భయపడుతున్నారో అర్థం కాదు. ఆ హెడ్సెట్ తీసేసిన మరుక్షణం ఆడేవాడికి విషయం అర్థంవుతుంది. ఆ జంబీలు ఆ ప్రపంచం అంతా ఆ ప్రోగ్రాం లో తన మైండ్ లోనే ఉంది తప్ప బయట ఏమీ లేదని ఇకప్పుడు భయం ఎక్కడ ఉంటుంది చాలా పర్ఫెక్ట్ ఎగ్జాంపుల్ ఆ హెడ్సెట్ తీసేయడమే ఇక్కడ ఆత్మజ్ఞానం పొందడం.
(13:21) అయితే ఇక్కడ ఇంకో ముఖ్యమైన ప్రశ్న ఉందండి. ఈ విభజన అంతా పోయిన తర్వాత మిగిలే ఆ బ్రహ్మం లేదా ఆ నిజమైన జ్ఞానం యొక్క స్వభావం ఎలా ఉంటుంది? దానికి ఏమైనా రూపం ఆకారం లాంటివి ఉంటాయా ఆ బ్రహ్మానికి రంగు రుచి ఆకారం లాంటివి ఉండవు ఎందుకంటే అవన్నీ ఇంద్రియాలకు సంబంధించినవి రంగు అనేది కంటికి సంబంధించిన వ్యాపారం రుచి అనేది నాలుకకు సంబంధించినది కదా అవును ఆ జ్ఞానం వీటన్నిటికీ అతీతమైనది అది కేవలం జ్ఞప్తి అంటే ప్యూర్ అవేర్నెస్ ఒక స్వచ్ఛమైన ఎరుక అది స్వయం ప్రకాశం తనను తాను తెలుసుకుంటూ ప్రకాశించే ఒక స్పృహ అంతే అంతే ఆ ఈ ప్యూర్ అవేర్నెస్ ని మామూలు బుర్రతో
(14:04) ఊయించుకోవడం కొంచెం కష్టమే మూల గ్రంథంలో దీనికోసం ఒక అద్భుతమైన ఉదాహరణ చెప్పారు కదా సువర్ణ ఘనః అని అంటే ఒక బంగారు కడ్డీ ఉపమానం అది ఈ జ్ఞానానికి ఎలా అప్లై అవుతుందో వివరిస్తారా తప్పకుండా ఒక స్వచ్ఛమైన బంగారు కడ్డీని తీసుకోండి. దాన్ని మీరు ఎన్ని ముక్కలు చేసినా పొడి చేసినా చివరకు ద్రవంగా కరిగించినా అందులో ఏముంటుంది? సింపుల్ కేవలం బంగారం మాత్రమే ఉంటుంది.
(14:29) అవును కదా అందులో ఇనుము కానీ రాగి కానీ మరే ఇతర లోహం కానీ ఏ మాత్రం ఉండదు. ఒకవేళ ఉంటే దాన్ని కల్తి అంటాం. వేదాంత పరిభాషలో ఆ కల్తీని లేదా వేరే జాతి వస్తువును విజాతీయం అంటారు. అంటే వేరే జాతికి చెందినది అని. ఓకే. అలాగే ఈ నిజమైన జ్ఞానాన్ని ప్రజ్ఞాన ఘనం అంటారు. అంటే ఈ అవేర్నెస్ లో ఆ జ్ఞానం తప్ప వేరే ఏ విజాతీయ వస్తువు అణు మాత్రం కూడా ఉండకూడదు.
(14:58) చూసేవాడు ఒకరు చూడబడే ప్రపంచం ఇంకొకటి అనే ఆ డివిజన్ లేదా ఆ కల్తి ఆ జ్ఞానంలో ఉండకూడదు. అంతా ఒకే జ్ఞానరసం ఒకే స్పృహ. అంటే ఆ జ్ఞానపు ముద్దలో ఎలాంటి గ్యాప్ ఉండకూడదు ఎక్కడ చూసినా అదే ఉండాలి. అందుకే ఉపనిషత్తులు ఈ ప్రకాశాన్ని ఆకాశంతో పోల్చాయి కదా వ్యోమవత్ అనే పదం వాడారు. ఆకాశం లాగా ఎలాంటి అంతరం అంటే గ్యాప్ లేకుండా నిరంతరంగా వ్యాపించి ఉంటుందని అవును ఎక్కడైనా ఖాళీ ఉంటే అది అంతటా వ్యాపించిన ఆకాశం ఎలా అవుతుంది? కరెక్టే కానీ ఇక్కడ మూల గ్రంథంలో ఉన్న ఒక అత్యంత ఆసక్తికరమైన మరియు లోతైన కోణాన్ని మనం గమనించాలి.
(15:37) ఆధునిక భౌతిక శాస్త్రం అంటే అడ్వాన్స్డ్ క్వాంటం ఫిజిక్స్ తీసుకుంటే ఫిజిక్స్ ప్రకారం చూస్తే ఎంత సాలిడ్ గా కనిపించే వస్తువులోనైనా ఆఖరికి ఈ విశ్వంలో వ్యాపించి ఉన్న ఆకాశంలో కూడా ఆటమ్స్ మధ్య అంటే అణువుల మధ్య కొంత గ్యాప్ లేదా శూన్యం కచ్చితంగా ఉంటుంది. కదా ఆటమ్ లోపల కూడా ఎలక్ట్రాన్ కి న్యూక్లియస్ కి మధ్య చాలా ఎంటీ స్పేస్ ఉంటుంది అంటారు. ఎక్జక్ట్లీ సైన్స్ ప్రకారం భౌతిక ప్రపంచంలో ప్రతి చోట గ్యాప్స్ ఉంటాయి.
(16:04) ఆకాశంలో కూడా గ్యాప్స్ ఉంటాయి కానీ ఈ ఆత్మజ్ఞానం లేదా ప్రజ్ఞాన ఘనం అనేది భౌతిక ఆకాశాన్ని సైన్స్ ని కూడా దాటినదే అంటే ఇందులో గ్యాప్స్ ఉండవా అస్సలు ఉండవు ఇందులో ఎక్కడ అంటే అణువంత కూడా ఎలాంటి అంతరం గ్యాప్ లేదా విజాతీయం ఉండకూడదు ఒక చిన్న ఉదాహరణ చెప్తాను అష్టసిద్ధులు ఉన్న ఒక యోగి గోడ గుండా కూడా సునాయాసంగా వెళ్ళిపోగలడు అని మన పురాణాల్లో వింటుంటాం కదా అవును చాలా కథల్లో విన్నాం దానికి కారణం అతనికి ఏదో సూపర్ పవర్స్ ఉన్నాయని కాదు అతని దృష్టిలో గోడకు ఖాళీ ప్రదేశానికి మధ్య ఆ విజాతీయం కనిపించదు.
(16:39) అతని ఎరుకలో అదంతా ఒకటే ఆకాశం ఎలాంటి భేదం లేదు కాబట్టి ఆ భౌతికమైన గోడ అతన్ని ఆపలేదు. అబ్బా ఇది నిజంగా మైండ్ బెండింగ్ కాన్సెప్ట్ అంటే ఆ యోగికి లేదా ఆ స్థితికి చేరిన జ్ఞానికి ఈ భౌతికమైన ఆటంకాలు ఏవి ఉండవు అంతా ఒకే జ్ఞానమయం పరమాత్మ నేను నీలాంటి వాడిని కాదు నా జ్ఞానానికి భిన్నంగా నాకు ఏది కనిపించదు అని ఛాలెంజ్ చేసే స్థాయిలో ఈ ఎరుక ఉంటుందన్నమాట కచ్చితంగా నా జ్ఞానానికి వేరుగా నేను కనపడను అలాగే నేను చూస్తున్నాను అనడానికి నాకంటే భిన్నమైన జగత్తు అంటూ ఏమీ లేదు అని ఒక జ్ఞాని ధైర్యంగా చెప్పగలడు.
(17:21) ఎప్పుడైతే ఏ కొంచెం ఖాళీ లేకుండా ఏ కల్తీ లేకుండా అంతా నేనే అంతా ఒకటే అనే ఈ అద్వైత స్థితి వస్తుందో అప్పుడే మనసు పూర్తిగా బ్రహ్మంగా మారుతుంది. చూపు అది నిద్ర కాదు భౌతికమైన ఆగిపోవడం అంతకన్నా కాదు అది నిజమైన అపరోక్ష సమాధి ఆ వాసనలను పూర్తిగా దగ్దం చేసే ఫైనల్ స్టేజ్ ఇదే. మనం ఈరోజు స్టార్టింగ్ లో అనుకున్న పాయింట్ కి ఇప్పుడు చేరుకున్న ఈ క్లారిటీకి మధ్య ఎంత పెద్ద జర్నీ ఉందో కదా నిద్రపోవడం ముక్తి కాదు అని ప్రాక్టికల్ గా అర్థమయింది.
(17:55) ఎందుకంటే మనం లాప్టాప్ స్లీప్ మోడ్ లాగా మనలోని అజ్ఞానపు వాసనలు ఆ బ్యాక్ గ్రౌండ్ లో అలాగే దాగి ఉంటాయని చూసాం. ఆ వాసనలను తాత్కాలికంగా ఆపడం కాదు వాటిని పూర్తిగా డిలీట్ చేసే ఏకైక ఆయుధం ఈ అద్వైత జ్ఞానం మాత్రమే. అవును ఈ ప్రజ్ఞాన గణంలో అణువంత కూడా నేను నాకంటే వేరు అనే భ్రమ ఉండదు. నిజమే ఇదంతా కేవలం ఏదో పాత ఫిలాసఫీ మాట్లాడుకోవడం కాదు దీన్ని అర్థం చేసుకోవడం ద్వారా మనం రోజువారి జీవితంలో ఎదుర్కొనే ఇష్ట కష్టాలను ముఖ్యంగా భయాలను ఒక కొత్త కోణంలో చూడగలం.
(18:29) అవును నాకంటే వేరుగా ఉన్నదేదో నన్ను ఇబ్బంది పెడుతుంది అనుకోవడం మానేసి ఇదంతా నా మైండ్ క్రియేట్ చేస్తున్న ఒక వర్చువల్ రియాలిటీ అని తెలిస్తే ఆటోమేటిక్ గా ఆ ప్రాబ్లమ్స్ యొక్క ఇంటెన్సిటీ చాలా తగ్గిపోతుంది కదా కచ్చితంగా ఈ లోతైన విశ్లేషణను ముగించే ముందు మనం ఈ మూల గ్రంథం నుండి తీసుకున్న ఒక అత్యంత కదిలించే ఆలోచనను చూద్దాం.
(18:51) అసలు జన్మ లేదా మార్పు అంటే ఏమిటి? అని వేదాంతం ఒక ప్రశ్న వేస్తుంది. ఆ మార్పు అనగానే మనకు చాలా గుర్తొస్తాయి అవును ఒక విత్తనం చెట్టుగా మారడం పాలు పెరుగుగా మారడం మట్టి కుండగా మారడం ఇవన్నీ మనం చూసే రెగ్యులర్ మార్పులు వీటినే మనం జన్మ అంటాం కదా కానీ వేదాంతం ఏమంటుంది అంటే మనం మట్టిని కుండను రెండు వేరు వేరు పదార్థాలుగా అంటే ఆ డ్యూయలిటీతో చూసినప్పుడే అక్కడ జన్మ లేదా మార్పు అనేది కనిపిస్తుంది అంటుంది.
(19:23) కరెక్ట్ ఆ కుండలో ఉన్నది మట్టే కదా ఎగజాక్ట్లీ నా కంటికి అది కుండలా కనిపిస్తుందా దానికి ఆధారం మట్టే అని ఆ వేరు అనే భావం లేకుండా చూస్తే అదంతా ఒకటే అనుకుంటే అసలు అక్కడ మార్పు ఎక్కడ ఉంది కొత్తగా పుట్టింది ఏముంది ఏమీ లేదు అవును అద్భుతం అంటే దీన్ని బట్టి అర్థం చేసుకోవాల్సింది ఏంటంటే ఈ సృష్టికి ఈ మార్పులకు జనన మరణాలకు మూల కారణం ఏ దేవుడో పరమాత్మో కాదు మనలో ఉన్న ఈ అవిద్య విద్య మాత్రమే రెండుగా చూసే మన అజ్ఞానమే ఈ ప్రపంచాన్ని సృష్టిస్తోందా మనం రోజు కళ్ళ ముందు చూసే ప్రతి మార్పు ప్రతి ఎమోషన్ కేవలం మన అజ్ఞానం ఆడుతున్న నాటకం మాత్రమేనా ఈ లోతైన
(20:05) ఆలోచనతోనే ఈనాటి విశ్లేషణను ముగిద్దాం. మ్ చీకటి సరిగ్గా ఏ సమయానికి ఎక్కడ మొదలైంది అని ఎవరైనా అడిగితే ఎంత వింతగా ఉంటుందో ఒకసారి ఊహించుకుందాం కదా అవును వినడానికే చాలా ఆశ్చర్యంగా ఉంటుంది. అంటే చీకటి అనేది కేవలం వెలుగు లేకపోవడం దానికి ఒక పుట్టుక ఒక ప్రారంభ సమయం ఎలా ఉంటాయి అనిపిస్తుంది. రైట్ దానికి పుట్టుక ఎలా ఉంటుంది కానీ వినడానికి కొంచెం వింతగా ఉన్నా మనం వేల సంవత్సరాలుగా అడుగుతున్నది సరిగ్గా ఇలాంటి ఒక లోపభూయిష్టమైన ప్రశ్ననే నాలో ఈ అజ్ఞానం ఎప్పుడు మొదలైంది అసలు ఈ అజ్ఞానం అనే నీడ ఎక్కడి నుండి వస్తుంది అని కచ్చితంగా అజ్ఞానం ఎక్కడి నుండి వచ్చిందో
(20:42) వెతకడం అంటే దాదాపుగా చీకటి మూలాలను వెతకడమే అని చెప్పాలి. వెలుగు రాగానే అసలు ఈ చీకటి ఏమవుతుంది అనేది మనం ఆలోచించాల్సిన విషయం. సరే దీన్ని మనం ఈనాటి మన డీప్ డ్రైవ్ లో కొంచెం విడమరిచి చూద్దాం. ఈరోజు మనం విశ్లేషించబోయే మూల గ్రంథాలు ముఖ్యంగా మాండూక్యోపనిషత్తు నేపథ్యంలోని అద్వైత బోధ మన ఆలోచన పునాదులనే కదిలిస్తాయి అనిపిస్తుంది.
(21:04) అవునండి నిద్రకు సమాధికి మధ్య ఉన్న ఆ సూక్ష్మమైన గీతను అలాగే అజ్ఞానం మూలాలను మనం అర్థం చేసుకోవాలి. సాధన పేరుతో మనం చేస్తున్న యోగానికి అసలైన అద్వైత సమాధికి ఉన్న అపారమైన వ్యత్యాసాన్ని మనం ఈరోజు డీకోడ్ చేయబోతున్నాం కదా ఎగ్జాక్ట్లీ అయితే ముందుగా మనం అజ్ఞానం పుట్టుక గురించి మాట్లాడుకుందాం. అసలు సమస్య మూలాల్లోకి వెళితే పరిష్కారం దొరుకుతుందని మనం నమ్ముతుంటాం కదా అవును భౌతిక ప్రపంచంలో ఈ సూత్రం బహుశా పని చేస్తుందేమో కానీ అద్వైత వేదాంతం అజ్ఞానం విషయంలో ఈ విధానాన్ని పూర్తిగా తోసి పుచ్చుతుంది అంటే అజ్ఞానం ఎక్కడి నుండి వచ్చింది అని అడగడం ద్వారా మనం ఆ
(21:45) అజ్ఞానానికి ఒక ప్రారంభ బిందువును ఒక ఉనికిని ఇచ్చేస్తున్నాం ఆ రైట్ అంటే లేని దానికి ఒక అడ్రెస్ ఇస్తున్నాం అన్నమాట సరిగ్గా చెప్పారు మూల గ్రంథంలో ఇచ్చిన ఒక అద్భుతమైన ఉదాహరణను ఇక్కడ ప్రస్తావించాలి అంటే ఒక రైలు ఎక్కడి నుండి బయలుదేరింది అని మనం అడిగామ అనుకోండి దానికి అర్థం ఏమిటి? ఆ రైలు బయలుదేరిన ప్రదేశంలో ఆ సమయానికి ముందు ఆ రైలు లేదు అని కదా అవును అలాగే అజ్ఞానం ఒకానొక సమయంలో ఒకానొక ప్రదేశం నుండి మొదలైంది అని చెబితే మరి అంతకుముందు ఏమున్నట్లు జ్ఞానం ఉన్నట్లా అబ్బా అంటే వెలుగు ఉన్నప్పుడు ఆ వెలుగులో నుండి చీకటి పుట్టింది అని చెప్పినట్లు
(22:23) ఉంటుంది అది అసంభవం కదా వెలుగు నుండి చీకటి ఎప్పటికీ రాదు కరెక్ట్ అంటే జ్ఞానం నుండి అజ్ఞానం పుట్టలేదు దీన్ని బట్టి చూస్తే అజ్ఞానానికి ఆది లేదా ప్రారంభం అంటూ ఏమీ లేదు. అది అనాది అని మూలాలు చెబుతున్నాయి. ఈ అనాది అనే పదం చాలా ఆసక్తికరంగా ఉంది. అందుకేనేమో కుండ ఉదాహరణ కూడా గ్రంథంలో ప్రముఖంగా కనిపిస్తుంది కదా అవునండి కుండ తయారు కాకముందు ఆ కుండ ఎప్పటి నుండి లేదు అని ఎవరైనా అడిగితే దానికి ఒక నిర్దిష్టమైన సమయం మనం చెప్పలేం అది ఎప్పటి నుంచో లేదు అనాదిగా లేదు.
(22:58) రైట్ రైట్ దానికి ఆది లేదు కాబట్టే దాన్ని అనాది అన్నారు. అంటే జ్ఞానం కలగక ముందు నుంచి ఉన్నది ఈ అజ్ఞానం మాత్రమే అన్నమాట. ఖచ్చితంగా ఇది అర్థం చేసుకోవడం చాలా ముఖ్యం అండి ఎందుకంటే అజ్ఞానం ఎక్కడి నుండి వచ్చింది అని గతం వైపు చూడటం కాదు మనం చేయాల్సింది అది ఎలా పోతుంది అని భవిష్యత్తు వైపు చూడాలని గ్రంథం స్పష్టం చేస్తోంది.
(23:21) అంటే గడిచిపోయిన దాని గురించి ప్రశ్నిస్తే సమాధానం దొరకదు అంటారు. రాబోయేదాన్ని మనం మన ప్రయత్నం ద్వారా మార్చుకోవచ్చని అవునండి కచ్చితంగా అదే ఇక్కడే నాకు పెద్ద సందేహం వస్తుంది. ఇప్పుడు అంతా అనాది నుండి వస్తుంది మన గతకర్మల ఆధారంగానే అంటే ప్రారబ్ధం ప్రకారమే ఈ జీవితం నడుస్తోంది అని మనం అనుకుంటే ఇక మనం కొత్తగా చేయగలిగింది ఏముంటుంది ఇది చాలా సహజమైన ప్రశ్న అదే కదా అంతా ముందే నిర్ణయించబడి ఆ బండి దాని కింద నడుస్తున్నప్పుడు మనం ప్రశాంతంగా చేతులు కడుక్కొని కూర్చోవచ్చు కదా అనిపిస్తుంది.
(23:56) ప్రారబ్ధం మన చేతుల్లో లేనప్పుడు ఈ ప్రయత్నం ఎందుకు ఈ కర్మ సిద్ధాంతం అనేది మనుషుల్లో ఒక రకమైన స్తబ్దతను ఒక సోమర్తనాన్ని తీసుకురాదా ఆ ఈ ప్రారబ్ధం వర్సెస్ ప్రయత్నం అనేది చాలా మందికి వచ్చే సందేహమే నిజానికి దీన్నే గ్రంథంలో ముసలమ్మల వేదాంతం అని సరదాగా విమర్శించారు కూడా ముసలమ్మల వేదాంతం భలే ఉందండి నీ పేరు అవును అంతా ప్రారబ్ధమే అంటే జరిగిన కర్మే అయితే ఇక మనం ప్రయత్నం చేయాల్సిన అవసరం లేదు అనుకోవడం చాలా పెద్ద తప్పు ఇక్కడ మెకానిజం ఎలా పనిచేస్తుందంటే గతం భవిష్యత్తు అనే రెండు స్పష్టమైన విభజనలు మనం తీసుకురావాలి.
(24:32) ఓకే గతం మరియు భవిష్యత్తు ఎలా అంటే మనం ప్రస్తుతం అనుభవిస్తున్న ప్రతి పరిస్థితి అది ఆనందం కానీ దుఃఖం కానీ అదంతా ప్రారబ్ధం అంటే మన గత ప్రయత్నాల యొక్క ఫలితం అది భోక్తగా అంటే అనుభవించేవాడుగా దాన్ని మనం స్వీకరించాల్సిందే దానిపై మనకు ఎలాంటి నియంత్రణ లేదు. రైట్ అంటే అది జరిగిపోయింది కాబట్టి మార్చలేము. కరెక్ట్ కానీ సాధన మోక్షం లేదా మన భవిష్యత్తు అనేది పూర్తిగా మన ప్రయత్నం మీదే ఆధారపడి ఉంటుంది.
(25:03) అనుభవించేది ప్రారబ్ధం అయితే చేసుకునేది ప్రయత్నం అని గ్రంధం చెబుతోంది. దీన్ని ఇంకొంచెం ప్రాక్టికల్ గా అర్థం చేసుకుందాం. అంటే ప్రారబ్ధం అనేది ఒక రైలు యొక్క మొమెంటం లేదా వేగం అనుకుందాం. ఆ రైలు ఏ దిశగా వెళుతుందో ఆ క్షణంలో మనం మార్చలేము. కానీ ఆ కదులుతున్న రైలులో మనం ఏం చేస్తాం ఏ సీటులో కూర్చుంటాం తదుపరి ఏ స్టేషన్లో దిగి వేరే ఏ రైలు ఎక్కుతాం అనేది మన చేతుల్లో ఉన్న ప్రయత్నం అనుకోవచ్చా అద్భుతమైన పోలిక అండి సరిగ్గా చెప్పారు.
(25:33) మీరు ప్రస్తుతం ఎదుర్కుంటున్న పరిస్థితి ఆ రైలు ప్రయాణం లాంటిదే కానీ రేపటి మీ గమ్యం దేనిపై ఆధారపడి ఉంటుంది? అంటే ఈరోజు నేను తీసుకునే నిర్ణయం పైనే ఖచ్చితంగా మోక్షం అనేది ఆకాశం నుండి అలా ఊడిపడదు. దేవుడు తెచ్చి మన ఒడిలో వేయడు కదా ఒక రైలు కోసం ప్లాట్ఫామ్ మీద ఎదురు చూసినట్లు మనం జ్ఞానం కోసం నిశశబ్దంగా ఎదురు చూడలేము అని గ్రంథం చాలా ఖచ్చితంగా చెబుతోంది.
(26:01) ప్రయత్నం లేకపోతే ఏ జన్మకు మోక్షం రాదు. అవును కర్మ అనుభవించేటప్పుడు ఒక సాక్షిగా మౌనంగా ఉండాలి. కానీ సాధన చేసేటప్పుడు కర్తగా పూర్తి బాధ్యత తీసుకోవాలి అంటారు. కరెక్ట్ ఈ రెండింటిని వేరు చేసి చూడగలిగితే కర్మ సిద్ధాంతం అనేది మనకు ఒక బరువులాగా అనిపించదు. అది భవిష్యత్తును నిర్మించుకునే ఒక సాధనం అవుతుంది. వా చాలా స్పష్టంగా చెప్పారు అయితే ఆ సరైన ప్రయత్నం ద్వారా మనం తెలుసుకోవాల్సిన అసలు సత్యం ఏమిటంటే మనం దేనినైతే వాస్తవం అనుకుంటున్నామో అది నిజం కాదని కదా ఇక్కడ మనం నిద్రను అజ్ఞానాన్ని పోలుస్తూ మూలాల్లో ఉన్న చర్చ దగ్గరికి వద్దాం.
(26:37) తప్పకుండా నిద్ర అంటే స్వాపం అంటారు. ఇది మనకు విశ్రాంతి అని మనం అనుకుంటాం. కానీ అద్వైతంలో దాన్ని అవిద్యకు అజ్ఞానానికి పర్యాయపదం అని చెప్పారు కదా. అవునండి చాలా ఆసక్తికరంగా శంకరాచార్యుల వారి అనాత్మశ్రీ విఘర్షణం అనే గ్రంథంలో ఒక పాయింట్ ఉంది. మనం దేనినైతే పగలు వెలుగు అనుకుంటున్నామో అందులోనే ఈ ప్రపంచం పేర్లు రూపాలు అంటే నామరూపాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
(27:04) అవును కానీ ఆత్మజ్ఞానం అనే నిజమైన వెలుగు వస్తే మాత్రం ఈ నామరూపాలు ఏవి కనిపించవు అంటారు. ఇక్కడే కొంచెం గందరగోళంగా ఉంది. వెలుగు వస్తే చీకట్లో ఉన్న వస్తువులు ఇంకా స్పష్టంగా కనిపించాలి కదా అది ఎలా మాయమవుతుంది భౌతిక ప్రపంచంలో మీ లాజిక్ కరెక్టేనండి ఒక గదిలో వెలుగు వస్తే వస్తువులు కనిపిస్తాయి. కానీ ఇక్కడ మనం మాట్లాడుతున్నది జ్ఞానం అనే వెలుగు గురించి.
(27:30) ఈ కాన్సెప్ట్ అర్థం చేసుకోవడానికి మనం అనుభవిస్తున్న ఈ ప్రపంచాన్ని కొంచెం లోతుగా పరిశీలించాలి. సరే చూద్దాం అజ్ఞానం అనే చీకటి ఉన్నప్పుడే మనకు భేదాలు లేదా డిఫరెన్సెస్ కనిపిస్తాయి. నా నీ నేను వేరు అనే భేదం అంతా కేవలం అజ్ఞానం వల్లే వస్తుంది. అంటే దేహాభిమానం వల్లే అంటారా? ఖచ్చితంగా దేహాభిమానం ఉన్నంతవరకు ఇది ఒక చెట్టు ఇది ఒక మనిషి ఇది ఒక ఇల్లు అని వేరు వేరు ఆకారాలు నామరూపాలు కనిపిస్తాయి.
(28:00) కానీ ఆత్మజ్ఞానం అనేది ఒక అఖండమైన ప్రకాశం లాంటిది. ఆ ప్రకాశంలో భేదాలు ఉండవు కదా ఉండవు అంతటా వ్యాపించి ఉన్నది ఆ ఒక్కటే బ్రహ్మం అన్న స్పృహ వస్తుంది. అందుకే నామరూపాలు మాయమవుతాయి అని చెబుతారు. అంటే భౌతికంగా మీ ముందున్న చెట్లు పుట్టలు ఒక్కసారిగా గాలిలో కలిసిపోతాయని కాదు అవన్నీ వేరువేరు అనే భ్రమ మాత్రమే మాయమవుతుంది. ఉమ్ దీన్ని మరింత స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోవడానికి మనం ఒక సినిమా థియేటర్ ఉదాహరణను తీసుకోవచ్చు అనిపిస్తుంది.
(28:31) థియేటర్లో లైట్లు ఆర్పేసినప్పుడు తెర మీద సినిమా ఎంత స్పష్టంగా కనిపిస్తుందో కదా రంగులు పాత్రలు భావోద్వేగాలు అన్నీ ఆ చీకట్లోనే కనిపిస్తాయి. మనం ఆ భ్రమలో మమేకమైపోయి ఏడుస్తాం నవ్వుతాం కరెక్ట్ అదిఒక గొప్ప భ్రమ కానీ ఒక్కసారి థియేటర్లో మెయిన్ లైట్లు వేశరనుకోండి అప్పుడు ఏమవుతుంది తెర మీద ఉన్న పాత్రలన్నీ అదృశ్యం అయిపోతాయి.
(28:54) వాస్తవానికి ఆ పాత్రలు ఎక్కడికి వెళ్ళలేదు అవి అసలు లేవు కదా కేవలం ఒక తెల్లటి తెర మీద పడిన కాంతి పుంజాలు మాత్రమే అని అప్పుడు అర్థమవుతుంది. అద్భుతమైన ఉదాహరణ చెప్పారు. అంటే మనం చూస్తున్న ఈ జీవితం ఈ నామరూపాల ప్రపంచం అంతా ఒక రకంగా లైట్లు ఆర్పేసి చూస్తున్న బ్రహ్మ అన్నమాట. ఆ ఆత్మజ్ఞానం అనే లైట్ వేయగానే కనిపించేది ఆ బ్రహ్మం అనే స్క్రీన్ మాత్రమే.
(29:21) కచ్చితంగా అండి ఆ థియేటర్ లైట్లు వేయడమే సకృద్విభాతం అనే స్థితి మూల గ్రంథంలో ఈ పదాన్ని చాలా లోతైన అర్థంతో వాడారు. సకృద్విభాతం అంటే ఏంటండీ సకృద్విభాతం అంటే ఎప్పుడూ ఒకేలా ప్రకాశిస్తూ ఉండే నిత్య చైతన్యం ఆ జ్ఞానజ్యోతికి ఆవిర్భావం అంటే సూర్యోదయం లాంటిది లేదు అలాగని తిరోభావం సూర్యాస్తమయం లాంటిది లేదు ఓహో ఎప్పుడూ ఉండే ప్రకాశం అన్నమాట అవును దీన్ని ఇంకొంచెం శాస్త్రీయంగా విశ్లేషిస్తే మనకు సాధారణంగా రెండు స్థితులు ఉంటాయి ఒకటి గ్రహణం రెండు అన్యధా గ్రహణం గ్రహణం అంటే మనం మామూలుగా అనుకునే ఎక్లిప్స్ లాంటిదా దాదాపుగా గ్రహణం అంటే ఇక్కడ ఏమి తెలియకపోవడం పూర్తిగా కప్పబడటం
(30:02) ఇది మన గాఢ నిద్ర లాంటిది ఇక అన్యధా గ్రహణం అంటే ఒకదాన్ని చూసి మరొకటిగా భ్రమపడటం ఆ చీకట్లో తాడును చూసి పామ అనుకోవడం లాగానా సరిగ్గా చెప్పారు ఇది ఒక రకమైన అజ్ఞానమే మనం మెలకువుగా ఉన్నప్పుడు చూసే ఈ ప్రపంచంంతా అన్యధా గ్రహణమే కానీ ఆ నిత్య చైతన్యంలో అంటే తురియావస్థలో ఈ రెండు రకాల అజ్ఞానాలు ఉండవు. ఈ తురియావస్థ అనే పదం వినడానికి కొంచెం గంభీరంగా ఉంది.
(30:30) సాధారణంగా మనం మేల్కొని ఉండటాన్ని జాగ్రతవస్థ అంటాం. కలలు కనడాన్ని స్వప్నావస్థ అంటాం. గాఢ నిద్రను సుషుప్తి అంటాం కదా ఇవి మనం ప్రతిరోజు అనుభవిస్తాం. మరి ఈ నాలుగవ స్థితి ఈ తురియం వీటికి ఎలా భిన్నమైంది మీరు చెప్పిన మూడు అవస్థలలో కూడా చైతన్యం వెనకాల ఉంటుంది. కానీ అది వేరువేరు భ్రమలను లేదా అజ్ఞానాన్ని అనుభవిస్తూ ఉంటుంది.
(30:57) జాగ్రతవస్థలో మనం స్థూల ప్రపంచాన్ని అనుభవిస్తాం. స్వప్నావస్థలో సూక్ష్మ ప్రపంచాన్ని కలలను అనుభవిస్తాం. ఇక సుషుప్తిలో ఏమీ తెలియని ఆ అజ్ఞానాన్ని ఆస్వాదిస్తాం. రైట్ కానీ తురీయం అంటే ఈ మూడింటికి వెనకాల వీటన్నింటికీ ఆధారభూతంగా ఉంటూ వీటిని కేవలం ఒక సాక్షిగా గమనిస్తూ ఉండే స్వచ్ఛమైన చైతన్య స్థితి. ఆ థియేటర్ తెర లాంటిదే.
(31:24) తెర మీద సినిమా నడుస్తున్న విరామం వచ్చినా ఆ తెర ఎప్పుడూ అక్కడే నిశ్చలంగా ఉంటుంది కదా అవును తెరకి సినిమాతో సంబంధం లేదు. కరెక్ట్ ఆ తెరే తురీయం దానికి రాత్రి పగలు అనే భేదాలే లేవు. చాలా ఆసక్తికరంగా ఉంది. ఈ నిత్య చైతన్యం గురించి మూలాల్లో ఒక చిన్న హాస్యభరితమైన ఉదాహరణ కూడా ఉంది కదా అవునండి సుప్రభాతం గురించి కదా అదే అదే ఆ పరమాత్మ ఎప్పుడూ మేల్కొనే ఉండే ఒక జ్ఞాన ప్రకాశం అయితే మనం గుడికెళ్లి దేవుడికి సుప్రభాతం పాడి నిద్ర లేపడం ఏమిటి అని నిద్రపోయేవాడిని కదా నిద్ర లేపాలి ఎప్పుడూ పగలే ఉండే ఆ నిత్య చైతన్యానికి రాత్రి ఎక్కడిది అసలు నిద్ర ఎక్కడిది? అవును ఇది భలే సరదాగా ఉంటుంది వినడానికి.
(32:03) ఇదంతా మనిషి తన పరిమితమైన అనుభవాలను తన అజ్ఞానాన్ని తీసుకువెళ్లి పరమాత్మ మీద ఆపాదించడమే కదా అని గ్రంథం చాలా చమత్కారంగా చెప్పింది. ఖచ్చితంగా భగవంతుడికి మన మానవ లక్షణాలను ఆపాదించడం మన అహంకారానికి నిదర్శనం సర్వత్ర వ్యాపించి ఉన్న ఆత్మకు ఎటువంటి మార్పులు లేవు నిద్రపోవడం మేలుకొనడం లాంటి ద్వంద్వాలకు అది ఎప్పుడూ అతీతమే.
(32:27) అయితే ఆ ద్వంద్వాలకు అతీతమైన నిత్య చైతన్య స్థితిని చేరుకోవడానికే సాధకులు ఏళ్ల తరబడి యోగ సాధనలు తపస్సులు చేస్తుంటారు. కానీ ఇక్కడే ఈ మాండూక్యోపనిషత్తు బోధ మనల్ని తీవ్రంగా ఆలోచింపజేసే ఒక సిద్ధాంతాన్ని ముందుకు తెచ్చింది. అవును ఆ సిద్ధాంతం గురించి మాట్లాడాలి మనం సాధారణ యోగానికి అద్వైత సమాధికి ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని ఇది నిర్వచించిన తీరు మన మొత్తం సాధన విధానాన్నే ప్రశ్నిస్తుంది అని చెప్పొచ్చు.
(32:55) నిజమే ఈ పాయింట్ దగ్గరే మన ఆలోచనలన్నీ తలకిందలు అవుతాయి. గ్రంథం ప్రకారం యోగం అంటే మనం ఇంగ్లీష్లో బికమింగ్ అంటాం కదా ఏదో అవ్వడానికి లేదా కొత్తగా సాధించడానికి చేసే నిరంతర ప్రయత్నం అవునండి ఇందులో అష్టాంగ యోగాలు యమ నియమాలు ప్రాణాయామాలు ఆసనాలు ఉంటాయి. కొన్నిటిని బలవంతంగా వదిలేయాలి అంటే హానం అంటారు. మరికొన్నిటిని పట్టుకోవాలి దాన్ని ఉపాదానం అంటారు కదా కరెక్ట్ ఇదంతా ఒక ప్రాసెస్ ఒక గమ్యాన్ని చేరడానికి చేసే ప్రయాణం అది కానీ అద్వైత సమాధి అనేది ఈ బికమింగ్ కాదు అది బీయింగ్ అంటే ఉన్నదానిని ఉన్నట్లుగా గుర్తించడం ఇక్కడ కొత్తగా సాధించేది ఏమీ లేదు కేవలం
(33:31) రియలైజేషన్ లేదా గుర్తింపు మాత్రమే ఉంది అని చెబుతున్నారు కదా అవునండి దీన్ని మనం మెకానికల్ గా అర్థం చేసుకోవాలి యోగం అనేది ఒక పద్ధతి ప్రకారం మనసును శరీరాన్ని ఒక కండిషన్ లోకి తీసుకురా రావాలని చూస్తుంది అంటే నేను ఇప్పుడు అజ్ఞానిని సాధన ద్వారా జ్ఞానిగా మారుతాను అనే భావన యోగంలో ఎప్పుడూ ఉంటుంది. రైట్ రైట్ కానీ అద్వైతం అడుగుతున్నది ఏంటంటే అసలు నువ్వు ఎక్కడికి మారాలి అంతటా వ్యాపించి ఉన్నది ఆ బ్రహ్మమే అయినప్పుడు నువ్వు పట్టుకునేది బ్రహ్మమే అవుతుంది వదిలేసేది కూడా బ్రహ్మమే అవుతుంది కదా అబ్బా ఎంత గొప్ప పాయింట్ నీ స్వరూపమే ఆత్మ అయినప్పుడు నువ్వు
(34:07) కొత్తగా చేరాల్సిన గమ్యం ఏముంటుంది ఇది కేవలం ఒక భౌతికమైన మార్పు కాదు ఉన్న సత్యాన్ని ఆచాదించి ఉన్న భ్రమను తొలగించడం మాత్రమే ఇది విన్నప్పుడు నాకు మళ్ళీ ఒక పోలిక గుర్తొస్తుంది మనం చూస్తే భూమి ఆకాశం కలిసే చోటు ఒకటి ఉంటుంది కదా దాన్ని హొరైజన్ అంటాం. యోగం అనగానే ఒక గమ్యం పెట్టుకొని ఆ హొరైజన్ ని పట్టుకోవడానికి పరిగెత్తడం లాంటిది అనిపిస్తుంది.
(34:34) పరిగెత్తే కొద్దీ అది దూరం వెళ్తూనే ఉంటుంది. అవును అది ఎప్పటికీ దొరకదు. కానీ అద్వైత జ్ఞానం అంటే ఏమిటంటే ఆ పరిగెత్తకుండా మనం ఎక్కడైతే నిలబడ్డామో ఆ నిలబడిన చోటే ఆ హొరైజన్ అని తెలుసుకోవడం. చాలా అద్భుతంగా చెప్పారు. అయితే ఇక్కడ నాకు ముఖ్యమైన సందేహం వస్తుంది. మనం గుర్తించడం లేదా రియలైజింగ్ అంటున్నాం కదా అవును నేను పరిగెత్తాల్సిన అవసరం లేదు నేనే ఆత్మను అని తెలుసుకోవడం లేదా ఆ గుర్తించడం అనేది కూడా మనసు చేసే ఒక చర్యే కదా మళ్ళీ ఇది ఇంకొక రకమైన బికమింగ్ ఎందుకు కాదు నేను అజ్ఞానిని అనే స్థితి నుండి నేను తెలుసుకున్నాను అనే స్థితికి మారడమే కదా ఇది కూడా
(35:11) మ్ ఇదొక అత్యద్భుతమైన ప్రశ్న అండి అద్వైతంలో అతి సూక్ష్మమైన పాయింట్ ఇదే గుర్తించడం అనేది మనసు చేసే చర్యలాగే అనిపిస్తుంది కానీ అది అది నిజానికి చర్య కాదు అదొక నిశ్చలత్వం. దీన్ని ఒక చిన్న ఉదాహరణతో వివరిస్తాను. చెప్పండి మీరు మెడలో బంగారు గొలుసు వేసుకుని అది ఎక్కడో పోయిందని ఇల్లంతా వెతుకుతున్నారు అనుకోండి ఆ వెతకడం అనేది ఒక చర్య అంటే బికమింగ్ అవును టెన్షన్ పడుతూ వెతుకుతాం.
(35:34) అప్పుడు ఎవరో వచ్చి ఆ గొలుసు ఎక్కడో లేదు నీ మెడలోనే ఉంది అని చెప్పగానే మీ ఆ వెతకడం ఆగిపోతుంది. అప్పుడు మీరు గొలుసును కొత్తగా ఏమి పొందలేదు కేవలం అది అక్కడే ఉందని గుర్తించారు అంతే కదా రైట్ అంటే నేను మళ్ళీ కొత్తగా గొలుసు కొనుక్కోలేదు. కరెక్ట్ ఈ గుర్తింపు కోసం మీరు అదనంగా ఏమీ చేయలేదు. మీరు చేస్తున్న అనవసరమైన వెతుకులాటను ఆపేశారు అంతే అలాగే ఈ బీయింగ్ అంటే కొత్తగా ఒక చర్య చేయడం కాదు చేస్తున్న చర్యల వెనుక ఉన్న భ్రమను వదిలేయటం నిత్య జీవితంలో మనం పానీయాలు తాగుతూ మాట్లాడుతూ పనులు చేస్తూ కూడా ఈ అద్వైత సమాధిని పొందవచ్చు అని గ్రంథం
(36:08) చెప్పటానికి కారణం ఇదే అదన్నమాట విషయం అంటే సమాధి స్థితి అనగానే అడవుల్లోకి వెళ్ళిపోయి ముక్కు మూసుకుని ఏళ్ల తరబడి కదలకుండా కూర్చోవాల్సిన తపస్సే కాదు భౌతిక ప్రపంచంలో కూడా మనం ఆ నిశ్చలత్వాన్ని అనుభవించవచ్చు ఖచ్చితంగా ఖచ్చితంగా కానీ కొంచెం ప్రాక్టికల్ గా ఆలోచిస్తే ఒక బీయింగ్ స్థితిలో ఉన్న వ్యక్తి భౌతిక ప్రపంచంలో రోజువారి పనులను ఎలా నిర్వహిస్తాడు ఆఫీస్ కి వెళ్ళడం కుటుంబ బాధ్యతలు చూసుకోవడం ఇవన్నీ ఎప్పటిలాగే చేస్తూ నేను ఆత్మను అనే స్థితిలో ఎలా ఉండగలరు? ఇక్కడే మూల గ్రంథం ఏకాదశి ఉపవాసం అనే పదానికి ఇచ్చిన నిర్వచనం చాలా అద్భుతంగా
(36:42) పనికొస్తుందండి. ఏకాదశి ఉపవాసం అనా అవును మనం సాధారణంగా ఉపవాసం అంటే భోజనం మానేసి శరీరాన్ని కష్టపెట్టడం అనుకుంటాం. కానీ ఇక్కడ ఏకాదశి అంటే 11 మనకున్న ఐదు జ్ఞానేంద్రియాలు అంటే కళ్ళు, చెవులు, ముక్కు, నాలుక, చర్మం అలాగే ఐదు కర్మేంద్రియాలు చేతులు, కాళ్ళు, వాక్కు లాంటివి ఇవి 10 మరియు ఒకటి మనసు మొత్తం 11 కదా ఓహో ఏకాదశి అంటే ఈ 11 అన్నమాట.
(37:11) అవునండి ఈ 11ంటి బాహ్య వ్యాపారాన్ని అంటే అవి బయట ప్రపంచంలో విషయాల వెంట పరిగెత్తే ఆరాటాన్ని ఆపివేసి ఆత్మ దగ్గర ప్రశాంతంగా కూర్చోవడమే నిజమైన ఉపవాసం ఇక్కడ ఉపవాసం అంటే దగ్గరగా ఉండటం అంటే భోజనం మానేయడం కాదు కరెక్ట్ వావ్ ఒక జ్ఞాని ఈ ప్రపంచంలో పనులు చేస్తున్నప్పుడు ఈ 11 ఇంద్రియాలు పని చేస్తూనే ఉంటాయి. చేతులు పనిచేస్తాయి కళ్ళు చూస్తాయి కానీ లోపల మనసు మాత్రం ఆ వస్తువుల పట్ల ఏ ఆరాటం లేకుండా తాను ఆత్మను అనే స్పృహలో ప్రశాంతంగా ఉంటుంది.
(37:46) అంటే వాళ్ళు ఆ నాటకాన్ని గమనిస్తున్న సాక్షిలా ఉంటారన్నమాట కర్మలు చేస్తున్న వాటి ఫలితాల బరువును మాత్రం మోయారు. ఈ స్థితినే అచల స్థితి లేదా అభయ స్థితి అని గ్రంధం చెప్తుంది కదా ఎటువంటి భయం లేకుండా ఉండటం భయం ఎందుకు పోతుంది అంటే కోల్పోవడానికి అక్కడ రెండవ వస్తువు లేదు కాబట్టి కచ్చితంగా చెప్పారండి ద్వితీయస్తుడు అంటే రెండవ వాడు ఉన్నప్పుడే కదా మనకు భయం వచ్చేది నాకంటే వేరుగా ఇంకొకటి ఉంది అనుకున్నప్పుడే అది నన్ను ఎక్కడ నాశనం చేస్తుందో లేదా అది నా నుండి ఎక్కడ దూరమవుతుందో అనే భయం పుడుతుంది.
(38:18) అవును అవును అంతా ఒకటే ఆత్మ అయినప్పుడు ఇంకో వస్తువు లేదు ఇంకో వ్యక్తి లేదు మార్పు వస్తుందేమో అనే భయమే మనల్ని పరిగెత్తిస్తుంది కదా ఈ అద్వైత సమాధిలో ఆ భయం లేదు అందుకే దాన్ని అభయం అన్నారు. చలనం లేదు కాబట్టి అచలం అన్నారు. అది ఒక నిర్మలమైన ఉనికి మాత్రమే ఆ బ్రహ్మాన్ని మనం మాటలతో వర్ణించలేం కాబట్టే అది అనామకం అరూపకం అన్నారు.
(38:41) దానికి పేరు లేదు రూపం లేదు మనం మనసును ఇంద్రియాలను వాటి పరుగుల నుండి ఎప్పుడైతే వెనక్కి లాగుతామో అప్పుడే ఆ అరూపమైన సత్యం గోచరిస్తుంది. ఇదొక కంప్లీట్ పారడైమ్ షిఫ్ట్ అండి అంటే ఒక యోగంలో సాధకుడు నేను ఒకప్పుడు కోపంతో ఉండేవాడిని ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా మారాను అని ఆ మార్పును ఒక అచీవ్మెంట్ గా ఫీల్ అవుతాడు. అవునండి.
(39:03) కానీ అద్వైతంలో కోపం, ప్రశాంతత రెండు మనసు యొక్క స్థితులే. ఆ మనసును చూస్తున్న ఆత్మకు కోపము లేదు, ప్రశాంతత లేదు అనే అవగాహన మనకు కనిపిస్తుంది. ఇది మనిషి మీద ఉన్న ఒక పెద్ద మానసిక భారాన్ని దించేస్తుంది. ఎందుకంటే ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి సాధించాలి స్థితులను మార్చుకుంటూ పోవాలి అనే నిరంతర ఒత్తిడి ఇక్కడ మనకు కనిపించడం లేదు. అవునండి ఇది సాధనలో ఒక పెద్ద మైలురాయి అని చెప్పాలి.
(39:30) శరీరం మనసు నిరంతరం మారుతూనే ఉంటాయి. అది ప్రకృతి ధర్మం కదా వాటిని కంట్రోల్ చేయాలని నిరంతరం పోరాడే బదులు ఆ మారే వాటికి తాను అతీతమైన వాడినని తానే ఆత్మనని గుర్తించడమే ఈ అద్వైత బోధ కరెక్ట్ అందుకే మనం మొదట్లో మాట్లాడుకున్నట్లుగా అజ్ఞానం ఎక్కడి నుండి పుట్టింది అనే ప్రశ్న ఇక్కడ అప్రస్తుతం అయిపోతుంది. ఎందుకంటే ఎప్పుడైతే ఆత్మజ్ఞానం కలుగుతుందో అప్పుడు అజ్ఞానం ఎప్పుడూ లేదని అర్థంవుతుంది.
(39:59) రైట్ పగలు అయిన తర్వాత చీకటి ఎక్కడికి పోయింది అని వెతకడం ఎంత అర్థరహితమో ఆత్మజ్ఞానం కలిగాక అజ్ఞానం గురించి ప్రశ్నించడం కూడా అంతే అర్థరహితం. సరిగ్గా చెప్పారు. ఇదంతా వింటుంటే మూల గ్రంథాలైన మాండుక్యో ఉపనిషత్తు లాంటివి కేవలం పాతకాలపు తాత్విక చర్చలు మాత్రమే కాదు మన సైకాలజీని మార్చే ప్రాక్టికల్ గైడ్స్ అని చాలా స్పష్టమవుతుంది కదా అజ్ఞానం ఒక నీడ లాంటిది కాదు అది కేవలం వెలుగు లేకపోవడం అనే ఒక భ్రమ మాత్రమే అవును ఆ భ్రమను సరైన ప్రయత్నం ద్వారా ఎప్పుడైతే తొలగిస్తామో అప్పుడు మనం చూస్తున్న తెర ఒక్కటే అని అర్థమవుతుంది.
(40:34) ప్రారబ్ధం అనేది మనం కూర్చున్న రైలు బండి అయితే ప్రయత్నం అనేది అందులో మన ప్రయాణ విధానాన్ని నిర్ణయించే ఒక స్పృహ. అద్భుతంగా క్రోడీకరించారండి. ఈ బీయింగ్ వర్సెస్ బికమింగ్ అనేది కేవలం పదాల గారడి కాదు. ఉరుకులు పరుగులు పెట్టే మన ప్రస్తుత సమాజంలో ఎక్కడికో వెళ్లాల్సిన పని లేదు. మనలోనే ఉన్న సత్యదర్శనం చేసుకుంటే చాలు అనే ఈ బోధ మనకు ఎంతో సాంత్వనని ఇస్తుంది.
(40:57) కచ్చితంగా ఇస్తుంది. ఎప్పుడైతే నేను ఇది సాధించాలి నేను ఇలా మారాలి అనే ఆ సెల్ఫ్ ఇంప్రూవ్మెంట్ భారం తొలగిపోతుందో అప్పుడు మన రోజువారి పనులు కూడా ఒక నాటకంలా ఎంతో ప్రశాంతంగా సాగిపోతాయి. నిజంగా ఎక్కడికి వెళ్తున్నాం అని తెలియకుండా పరిగెత్తే ఈ ప్రపంచంలో కాసేపు ఆగి అసలు ఎక్కడున్నామో చూసుకోవడానికి ఇదొక గొప్ప అవకాశం యోగం అనేది దేనినో పట్టుకోవడానికి పరిగెత్తడం అయితే అద్వైతం మనం వెతుకుతున్నది అంతా మనమే అని తెలుసుకోవడం.
(41:27) అవునండి. నిద్ర అనగా విశ్రాంతి కాదు. అదొక అజ్ఞానపు స్థితి అని అలాగే అద్వైత సమాధి అనగా ఎక్కడో తపస్సు చేయడం కాదు, ఏకాదశి ఉపవాసం లోతైన అర్థం. ఇంద్రియాలను ఆత్మలో నిలపడం అని మనకు స్పష్టంగా అర్ధమైంది. అయితే ముగించే ముందు ఈ లోతైన విశ్లేషణ నుండి శ్రోతలకి ఒక ప్రశ్న. ఆ చెప్పండి నిజమైన జ్ఞానం అంటే కొత్తగా సాధించేది ఏమీ లేదు వెళ్లాల్సిన చోటు ఎక్కడా లేదు అని తెలుసుకోవడమే అయినప్పుడు రేపు ఉదయం మీరు నిద్ర లేవగానే మీ రోజువారి పనులను లక్ష్యాలను ఆరాటాలను ఎలా చూస్తారు ఎక్కడికి వెళ్ళాల్సిన అవసరం లేని మారాల్సిన పని లేని ఒక పరిపూర్ణ ఆత్మ
(42:11) స్వరూపంగా ఉంటూనే ప్రతిరోజు కొత్తగా అనిపించే ఈ భౌతిక ప్రపంచం అనే నాటకంలో మీరు అడుగులు ఎలా వేస్ స్తారు ఒక్కసారి ఆలోచించండి. జీవితంలో రోజువారి జీవితంలో మనశశాంతి కోసం ధ్యానం చేయాలి నెగిటివ్ ఆలోచనలను కంట్రోల్ చేయాలి అని మనం ఎంతో కష్టపడుతుంటాం కదా అవును చాలా మందికి అదే పెద్ద సమస్య రైట్ కానీ అలా మనసును అదుపు చేయడానికి చేసే ఆ పోరాటమే మన ఆందోళనకు ఆ స్ట్రెస్ కు అసలు కారణం అని తెలిస్తే మ్ ఆశ్చర్యం వేస్తుంది.
(42:47) అసలు మనసుతో చేసే యుద్ధం అంతా వృధా ప్రయాస అని ఈనాటి ఈ లోతైన విశ్లేషణలో మనం చూడబోయే సమాచారం చాలా స్పష్టంగా చెప్తుంది. నిజమే ప్రాచీన కాలం నాటి ఈ ఉపనిషత్తుల జ్ఞానం ఆధునిక మానవుడు ఫేస్ చేస్తున్న మానసిక సంఘర్షణలకు అలాగే ఓవర్ థింకింగ్ లాంటి సమస్యలకు ఎంత కరెక్ట్ పరిష్కారాన్ని చూపుతుందో చూస్తే నిజంగా అబ్బురపడతాం. ఎగజక్ట్లీ అందుకే అద్వైత వేదాంతం అందులోనూ ముఖ్యంగా ఈ మాండూక్యోపనిషత్ డే 30 పార్ట్త్ర అందించిన అద్భుతమైన జ్ఞానం ఆధారంగా అసలు నిజమైన జ్ఞానం అంటే ఏమిటి మనసును ఎందుకు కంట్రోల్ చేయాల్సిన అవసరం లేదు ఇవన్నీ ఈ చర్చలో విడమర్చి చూద్దాం
(43:23) తప్పకుండా ఇక్కడ మనం ప్రధానంగా మాట్లాడుకోబోయేది ఏంటంటే ఆ శాంతి లేదా ఆత్మజ్ఞానం అనేది ఎక్కడి నుంచో కొత్తగా సంపాదించుకునేది కాదు అది ఇప్పటికే ప్రతి ఒక్కరిలో ఉన్న సహజ స్థితి దాని దాన్ని గుర్తించడం మాత్రమే ముఖ్యం. సరే ఈ పాయింట్ తోనే మొదలు పెడదాం ఇప్పుడు మెథడు ఎప్పుడూ ఏదో ఒక పని చేస్తూనే ఉంటుంది కదా ఒక ఆలోచన రాగానే ఇది మంచిది అని దాన్ని పట్టుకోవాలని చూస్తుంది.
(43:47) కరెక్ట్ ఇంకో ఆలోచన రాగానే ఇది చెడ్డది అని దాన్ని తోసేయాలని ట్రై చేస్తుంది. ఆధునిక సైకాలజీ కూడా ఇదే చెప్తుంది. మన బ్రెయిన్ ఎప్పుడో విషయాలను కేటగిరీలుగా విడదీస్తుందని ఈ పట్టుకోవడం తోసేయడం అనే ఊగిసలాట నుంచి అసలు బయటపడే మార్గమే లేదా ఇక్కడ అత్యంత ఆసక్తికరమైన విషయం ఏమిటంటే అసలు దేన్నైనా పట్టుకోవాలి లేదా వదిలేయాలి అనుకునే ప్రయత్నమే ఒక బ్రమ అని వేదాంతం వివరిస్తోంది.
(44:14) బ్రమ అంటే ఎలా? ముందుగా ఒక చిన్న కాన్సెప్ట్ అర్థం చేసుకుందాం. సత్యం లేదా ఆత్మ అనే దానికి భాగాలు ఉండవు అది అఖండమైనది. ఎక్కడైతే రెండు వేరు వేరు వస్తువులు ఉంటాయో అంటే నేను మరియు నా మనసు అని రెండు ఉన్నాయి అనుకుంటే అప్పుడు ఒకదాన్ని పట్టుకోవడం లేదా మరొకదాన్ని వదిలేయడం సాధ్యమవుతుంది. ఓహో అంటే అంతా ఒకటే అయినప్పుడు ఇక పట్టుకోవడానికి ఏముంటుంది అని ఎగజక్ట్లీ అంతా ఒకటే అయినప్పుడు ఒక మనిషి దేన్ని పట్టుకుంటాడు దేన్ని వదిలేస్తాడు ఇలా దేన్నైనా స్వీకరించడాన్ని లేదా విడిచిపెట్టడాన్ని మన మూల గ్రంథాల్లో హానోపాదానాలు అని పిలిచారు.
(44:53) హానోపాదానాలు అవును అలాగే భాగాలు లేని ఆ అఖండ తత్వాన్ని నిరవయవం అన్నారు. ఒక్క నిమిషం ఇక్కడ నాకు ఒక పెద్ద సందేహం వస్తుంది. దీన్ని కాస్త ప్రాక్టికల్ గా ఆలోచిద్దాం. మనసును ఆపొద్దు ఆలోచనలను వదిలేయొద్దు అంటున్నారు సరే కానీ ఒక వ్యక్తికి విపరీతమైన నెగిటివ్ ఆలోచనలు వస్తున్నాయి అనుకుందాం. వాటిని కంట్రోల్ చేయకపోతే ఆ చెడు ఆలోచనల వలయంలో ఇరుక్కుపోయి పూర్తిగా డిప్రెషన్ లోకి వెళ్ళిపోయే ప్రమాదం ఉంది కదా కనీసం ఆ చెడు ఆలోచనలనైనా తీసి పక్కన పెట్టాలి కదా ఇది చాలా వాాలిడ్ పాయింట్ ఎవరికైనా ఫస్ట్ వచ్చే డౌట్ ఇదే కానీ ఇక్కడే మనం ఒక సూక్ష్మాన్ని గమనించాలి. నాకొక చెడు ఆలోచన
(45:36) వచ్చింది. దాన్ని నేను వదిలేయాలి అని అనుకోవడం కూడా ఒక ఆలోచనే కదా అబ్బా అవును నిజమే ఆ ప్రయత్నం కూడా మనసు చేసే ఇంకొక పనే అద్వైతం ప్రకారం ఎప్పుడైతే ఒక వ్యక్తి నేను నా మనసును కంట్రోల్ చేయాలి అని అనుకుంటాడో అక్కడే అతి పెద్ద విభజనం మొదలవుతుంది. అంటే కంట్రోల్ చేసే నేను ఒకరు కంట్రోల్ చేయబడే మనసు ఇంకొకటి అని కరెక్ట్ ఈ విభజన ఎక్కడైతే ఉంటుందో అక్కడ నిరంతరం ఘర్షణే ఉంటుంది తప్ప శాంతి ఉండదు.
(46:06) మనసులోని ఆలోచనలను ఆపాలి అనుకోవడం అనేది అసలు అద్వైతంలో లేదు. ఉన్నది ఉన్నట్లుగా ఉండటమే ముఖ్యం తప్ప కొత్తగా ఏదో సాధించాలి అనుకోవడం కాదు. మ్ ఎప్పుడైతే నేనే ఆ అఖండమైన ఆత్మను అనే స్పృహ కలుగుతుందో దాన్ని ఆత్మాకార వృత్తి అంటారు. ఆ స్పృహ రాగానే ఈ పట్టుకోవడం వదిలేయడం అనే తపన వాటంతటా అవి ఆగిపోతాయి. అంటే చెడును పారద్రోలాలి అని మనం చేసే ప్రయత్నమే మనల్ని మానసికంగా మరింత అలసిపోయేలా చేస్తుందన్నమాట.
(46:39) నూటికి నూరు పాళ్ళు నిజం. ఇది వింటుంటే ఈ విశ్లేషణలో ఉన్న ఒక అద్భుతమైన ఉదాహరణ గుర్తొస్తుంది. ఒక 96 ఏళ్ల ఇంగ్లీష్ హెడ్ మాస్టర్ గారి కథ ఒకటి ప్రస్తావించారు. అవును చాలా పవర్ఫుల్ అనాలజీ అది. ఆయన ఏమంటారంటే చీకటిని తిట్టుకుంటూ కూర్చోవడం కంటే ఒక చిన్న దీపం వెలిగించడం మేలు అని. మనం జీవితాంతం మనసులోని చీకటి గురించి ఆ చెడు ఆలోచనల గురించి భయపడుతూ వాటిని ఎలా పారద్రోలాలి అని పోరాడుతూ కూర్చుంటాం.
(47:08) కానీ ఒక్క దీపం వెలిగిస్తే ఆ చీకటి దానంతటా అదే మాయమైపోతుంది కదా అద్భుతమైన ఉదాహరణ దీన్ని మనం మనసును కంట్రోల్ చేయడానికి చేసే యోగాభ్యాసం మరియు వాస్తవాన్ని తెలుసుకునే జ్ఞానం అనే రెండు కోణాలకు అప్లై చేయొచ్చు. అంటే యోగానికి జ్ఞానానికి ఉన్న తేడా అంటారా అవును చాలామంది సాధకులు ఆ చీకటిని అంటే మనసులోని చెడును లేదా అజ్ఞానాన్ని పోగొట్టడానికి జీవితకాలం పోరాడుతుంటారు కానీ జ్ఞానం అంటే ఏమిటంటే ఆత్మ సత్యానుబోధ అనే ఒక దీపాన్ని వెలిగించటం రైట్ ఇక్కడ ఇంకొక ముఖ్యమైన తేడాని కూడా ఈ మండూక్యోపనిషత్ సోర్సెస్ చాలా స్పష్టంగా చెబుతున్నాయి అదే నిద్రకు సమాధికి లేదా ఆ జ్ఞాన స్థితికి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసం
(47:48) ఆ పాయింట్ చాలా ఇంటరెస్ట్ గా ఉంది ఎందుకంటే ఆ నిద్రకు సమాధికి తేడా ఏమిటి అని చాలా మందికి డౌట్ వస్తుంది కదా గాఢ నిద్రలో ఉన్నప్పుడు కూడా మనకు ఎలాంటి ఆలోచనలు ఉండవు మనసు ప్రశాంతంగా ఉన్నట్లే అనిపిస్తుంది కదా మరి ఆ నిద్రకు ఈ అసలైన జ్ఞాన స్థితికి తేడా ఏంటి పైకి చూస్తే రెండు ఒకటే అనిపించవచ్చు ఇప్పుడు నిద్రలో మనసు తాత్కాలికంగా లయమైపోతుంది.
(48:14) అంటే ఆలోచనలు ఆగిపోతాయి కానీ అక్కడ అజ్ఞానం అలాగే ఉంటుంది. అంటే ఒక రకంగా పాజ్ బటన్ నొక్కినట్టు ఎగజక్ట్లీ నిద్ర నుంచి లేవగానే మళ్ళీ పాత భయాలు పాత ఆలోచనలు అన్ని మామూలుగానే మొదలవుతాయి. ఎందుకంటే అక్కడ చీకటి మీద ఒక బ్లాంకెట్ కప్పాం అంతే దీపం వెలిగించలేదు. అబ్బా భలే చెప్పారు. కానీ జ్ఞానం లేదా అసలైన సమాధి స్థితిలో మనసును బలవంతంగా ఆపరు.
(48:38) అసలు మనసు అనేది ఈ భయాలు అనేది వేరుగా లేవు అంతా నా స్వరూపమే అని నిజం తెలుస్తుంది. అగ్నిలో వేడి ఎలా కలిసిపోయి ఉంటుందో అలాగే ఆత్మలో ఈ ప్రపంచం అంతా కలిసిపోతుంది. అప్పుడు అజ్ఞానం పూర్తిగా నశించిపోతుంది. దీన్ని మరింత సులభంగా అర్థం చేసుకోవడానికి మనం ఒక రియల్ లైఫ్ అనాలజీ తీసుకుందాం. ఇప్పుడు ఎవరైనా హైదరాబాద్ చేరుకోవాలి అని అనుకుందాం. మ్మ్ చెప్పండి ఎక్కడో దూరంగా ఉండి అసలు హైదరాబాద్ ఎలా వెళ్ళాలి? ఏ బస్సు ఎక్కాలి? దారిలో ఎన్ని అడ్డంకులు ఉన్నాయి అని పదే పదే ఆలోచిస్తూ కష్టపడుతూ ప్రయాణించడం అనేది మనసును అదుపు చేయాలి అనుకునే యోగం లాంటిది అనుకుందాం.
(49:13) కరెక్ట్ కానీ ఒకవేళ ఆ వ్యక్తి అప్పటికే హైదరాబాద్లోనే ఉండి చుట్టూ హైదరాబాద్ చూస్తూ ఉంటే అప్పుడు కొత్తగా గమ్యాన్ని చేరుకోవడానికి ఇంకో ప్రయత్నం చేయాల్సిన పనే లేదు కదా అసలు అవసరమే లేదు. గమ్యం అప్పటికే కళ్ళ ముందు ఉన్నప్పుడు మళ్ళీ దానికోసం వెతకడం ఎంత విచిత్రంగా ఉంటుందో ఆ అన్ని ఆత్మ స్వరూపమే అని తెలుసుకున్న తర్వాత కూడా మళ్ళీ మనసును కంట్రోల్ చేయడానికి ప్రయత్నించడం అంతే విచిత్రం.
(49:37) 100 శాతం కరెక్ట్ అండి ఆత్మను తెలుసుకోకుండా కేవలం సాధనల మీద అభ్యాసాల మీద దృష్టి పెట్టడం వల్ల అస్సలు ప్రయోజనం లేదు. సత్యాన్ని చూడకుండా కేవలం మార్గాన్ని క్లియర్ చేసుకోవాలి అని జీవితం అంతా వెచ్చించడం వృధా ప్రయాస అవుతుంది. ఎందుకంటే పరమాత్మ అనేది ఎక్కడో భౌగోళికంగా దూరంగా ఉన్న గమ్యం కాదు అది మనమే మన వాస్తవ స్వరూపమే ఆ స్వరూపాన్ని తెలుసుకోవడమే ఇక్కడ ముఖ్యం దీన్ని బట్టి చూస్తే ఆ ఈ నిజం తెలియకపోవడం ఎంత పెద్ద నష్టమో అర్థమవుతుంది కదా అసలు ఈ విషయాన్ని ప్రాచీన కాలంలోనే ఎంత తీవ్రంగా చర్చించారో చూస్తే ఆశ్చర్యం వేస్తుంది.
(50:12) అవును ఉపనిషత్తుల్లో దీని మీద చాలా లోతైన చర్చలు జరిగాయి. మన ముందున్న సోర్సెస్ ప్రకారం చూస్తే బృహదారణ్యక ఉపనిషత్తులో జరిగిన ఒక చారిత్రక ఘట్టాన్ని ఇక్కడ ప్రస్తావించారు. గార్గి మరియు ఈ ఆజ్ఞవల్క్య మహర్షి మధ్య జరిగిన ఆ సంవాదం గురించి చదువుతూ ఉంటే అసలు ఆనాటి ఆలోచనా స్వేచ్ఛకు రోమాలు నికబురుచుకుంటాయి. నిజమే ఆ కాలంలోనే ఒక మహిళ అంతటి పండితుడిని ప్రశ్నించడం అంటే మామూలు విషయం కాదు.
(50:43) అదే కదా వేదకాలంలోనే ఒక నిండు సభలో అప్పటి అత్యుత్తమ పండితుడైన యాజ్ఞ వాల్క్యున్ని గార్గి లాంటి మహిళ నిలదీసి ప్రశ్నలు అడిగారంటే గ్రేట్ అది ఆమె సంధించిన ఆ రెండు కఠినమైన ప్రశ్నలు ఎలాంటి సత్యాలను బయట పెట్టాయో కదా అవును ఆ వాదోపవాదాలు కేవలం పాండిత్య ప్రదర్శన కోసం జరిగినవి కావు సత్యాన్ని నిగ్గు తేల్చడానికి జరిగినవి. గార్గి అడిగిన ఆ సూటి ప్రశ్నలకు సమాధానం ఇస్తూ యాజ్ఞవల్క్య మహర్షి ఒక అద్భుతమైన తీర్పుని ఇచ్చారు.
(51:08) మ్ ఏమని ఈ అక్షరమైన బ్రహ్మ తత్వాన్ని అంటే నాశనం లేని ఆ ఆత్మతత్వాన్ని తెలుసుకోకుండా ఏ మానవుడైతే ఈ లోకం నుంచి కన్ను మూస్తాడో వాడే అసలైన కృపనుడు అని తేల్చి చెప్పారు. ఒక్క నిమిషం ఇక్కడ కృపనుడు అంటే సరిగ్గా అర్థం ఏంటి ఇప్పుడు ఆధునిక ప్రపంచంలో మనం డబ్బు సంపాదించకపోతేనో లేక కెరీర్ లో ఫెయిల్ అయితేనో ఫెయిల్యూర్ అంటాం కదా మరి ఆయన దృష్టిలో కృపనుడు అంటే ఎవరు కృపణుడు అంటే అత్యంత సోచనీయమైన వ్యక్తి అంటే జాలి పడాల్సినవాడు లేదా పిసినారి అని కూడా అర్థం వస్తుంది.
(51:44) అంటే మానవ జన్మ అనే అత్యంత అరుదైన, విలువైన అవకాశాన్ని పొంది కూడా అసలు తాను ఎవరో తెలుసుకోకుండా ఈ క్షణికమైన ప్రాపంచిక విషయాల వెంటే పరుగెత్తి జీవితాన్ని వృధా చేసుకున్న వాడి కంటే ఈ భూ ప్రపంచంలో జాలి పడాల్సిన వ్యక్తి మరొకడు లేరు అని ఆయన చాలా కఠినంగా చెప్పారు. అబ్బా ఎంత స్ట్రాంగ్ స్టేట్మెంట్ అండి ఇది అవును అదే సమయంలో ఈ అక్షర తత్వాన్ని తెలుసుకుని ఈ లోకం నుంచి వెళ్ళేవాడిని ముఖ్యార్థంలో బ్రాహ్మణుడు అన్నాడు.
(52:12) ఇక్కడ బ్రాహ్మణుడు అంటే పుట్టుకతో వచ్చే కులం గురించి కాదు బ్రహ్మజ్ఞానం కలిగినవాడు జీవిత పరమార్థాన్ని నెరవేర్చుకున్నవాడు అని దానికి అసలైన అర్థం అంటే జీవితంలో ఎన్ని కోట్లు సంపాదించినా సమాజంలో ఎంత గొప్ప పేరు తెచ్చుకున్న చివరకు నేనెవర్ని అనే ఆ జ్ఞానం లేకపోతే అదంతా జీరో అన్నమాట ఎక్సాక్ట్లీ సరే ఇప్పుడు కాస్త డీప్ గా వెళదాం ఈ అద్వైతం బోధించే ఈ జ్ఞాన మార్గాన్ని ఒక చోట అస్పర్శ యోగం అని అన్నారు కదా అంతేకాదు పరమాత్మను అస్పృష్యుడు అని కూడా పిలిచారు.
(52:44) అవును అలానే పిలిచారు. వినడానికి ఇది చాలా వింతగా ఆ కాస్త నెగిటివ్ గా కూడా అనిపిస్తుంది. ఎందుకంటే అస్పృశ్యుడు అంటే మనకు వెంటనే సమాజంలో ఉండే అంటారానిధనం గుర్తుకొస్తుంది కదా అసలు పరమాత్మను అలా ఎందుకు అనాల్సి వచ్చింది ఈ పదం వెనుక ఉన్న లాజిక్ వింటే మీరే ఆశ్చర్యపోతారు. అస్పృశ్యుడు అంటే తాకడానికి వీలు కానివాడు అని కదా అర్ధం ఉపనిషత్తుల ప్రకారం అసలైన అస్పృశ్యుడు పరమాత్మ మాత్రమే ఎలాగండి ఎందుకంటే ఏదైనా ఒక వస్తువుకు ఆకారం ఉంటే ఒక పరిమితి ఉంటే దాన్ని ఎవరైనా వెళ్లి తాకగలం కానీ పరమాత్మకు ఎలాంటి ఆకారం లేదు పైగా అంతటా వ్యాపించి ఉన్నాడు మనతో సహా
(53:23) అంతా ఆ పరమాత్మ స్వరూపమే అయినప్పుడు ఎవరు వెళ్లి ఎవరిని తాకుతారు ఓ అవును కదా స్పర్శ అనేది జరగాలంటే అక్కడ రెండు వేరు వేరు వస్తువులు ఉండాలి దేనితోనూ ఎలాంటి సంబంధం పెట్టుకోవడానికి వీలు లేని ఆ అఖండమైన స్థితినే అస్పర్శ యోగం అంటారు. అంటే ఇప్పుడు ఒక సముద్రంలో ఉన్న నీటి బొట్టు ఆ సముద్రాన్ని ఎలా తాకగలదు అని అది అప్పటికే సముద్రంలో భాగమే కదా వేరుగా వెళ్లి తాకడానికి ఏమీ లేదు పర్ఫెక్ట్ ఎగ్జాంపుల్ చాలా లాజికల్ గా ఉంది.
(53:53) కానీ ఇక్కడే నాకు ఇంకో విచిత్రమైన స్టేట్మెంట్ కూడా గుర్తుంది. యోగినో విభ్యతి అని అంటే ఈ అస్పర్శ యోగాన్ని లేదా ఈ అద్వైత స్థితిని చూసి మామూలు యోగులు కూడా భయపడతారట కదా అవును చాలా మంది భయపడతారు. ఇదేంటి ప్రాక్టికల్ గా ఆలోచిస్తే ఎవరైనా ఆ మోక్షం కోసమే కదా ఇన్ని కష్టాలు పడేది మరి సత్యం ఎదురుగా ఉన్నప్పుడు చూసి ఎందుకు వణకిపోతారు ఇక్కడే మానవ మెదడు తాలుకు అత్యంత ప్రాథమికమైన భయం బయటపడుతుంది.
(54:20) సాధారణంగా ధ్యానం చేసే యోగులు ఒక దశ వరకు చాలా ఉత్సాహంగా వస్తారు. కానీ ఈ అద్వైత స్థితికి రాగానే వారికి ఒక విపరీతమైన భయం కలుగుతుంది. ఎందుకు? ఎందుకంటే ఆ స్థితిలో నేను అనే వ్యక్తిత్వం లేదా వాళ్ళ ఉనికి పూర్తిగా నశించిపోతుంది. దాన్నే ఆత్మనాశం అంటారు. నేను ఉంటే కదా ఆ దేవుని ఆస్వాదించడానికి అసలు నేనే దేవుడిలో కలిసిపోతే నా ఉనికి ఏమైపోతుంది అనే విపరీతమైన భయం వాళ్ళని పీడిస్తుంది.
(54:46) అబ్బా వాట్ ఏ పాయింట్ అంటే దేనివల్ల అయితే వాళ్ళకు సంపూర్ణమైన అభయం అంటే భయం లేని స్థితి కలగాలో సరిగ్గా ఆ స్థితిని చూసేవాళ్ళు భయపడుతున్నారు. అంటే నేను భక్తుడిని నేను దేవుని పూజిస్తున్నాను అనే ఫీలింగ్ వాళ్ళకి కావాలి. నేనే ఆ బ్రహ్మాన్ని అని తెలుసుకుంటే పూజించడానికి అక్కడ ఇంకో దేవుడు పూజించే నేను మిగలరు కాబట్టి ఆ ఈగోని వదులుకోవడానికి భయపడతారున్నమాట.
(55:11) కరెక్ట్ గా పట్టుకున్నారు. ఇది వింటుంటే సైకాలజీలో చెప్పే ఐడెంటిటీ క్రైసిస్ లా అనిపిస్తుంది. సరే ఆ భయం గురించి పక్కన పెడితే అసలు ఈ మనసు గురించి దాని నుంచి పుట్టే ఆలోచనల గురించి అద్వైతం ఇచ్చే ఫైనల్ కంక్లూజన్ ఏంటి? ఇక్కడే గౌడ పాదాచార్యులు మరియు శంకరాచార్యుల వారి అద్భుతమైన విశ్లేషణ వస్తుంది. అసలు మనసు ఇంద్రియాలు అనేవి వేరుగా లేవు.
(55:34) ఆకాశంలో మేఘాలు ఎలాగైతే కనిపిస్తాయో అలా ఆ బ్రహ్మ స్వరూపంలోనే ఈ మనస్సు అనేది కనిపిస్తోందే తప్ప దానికి ఇండిపెండెంట్ గా స్వతంత్రమైన ఊనికి లేదు. మ్ దీన్ని వివరించడానికి రజ్జు సర్ప భ్రాంతి అనే చాలా ఫేమస్ అయిన ఉదాహరణను తీసుకున్నారు. రజ్జు అంటే తాడు, సర్పం అంటే పాము. ఆ తాడును చూసి పాము అనుకోవడం. ఇది వినటానికి చాలా సింపుల్ గా ఉన్న దీని వెనక ఉన్న హ్యూమన్ సైకాలజీ చాలా లోతయింది కదా అసలు మెదడు ఎందుకు లేని పాముని ఉన్నట్లుగా ఊయించుకుంటుంది కచ్చితంగా చీకటిలో దారిలో పడి ఉన్న ఒక తాడును చూడగానే సరైన వెలుతురు అంటే జ్ఞానం లేకపోవటం వల్ల మన మెదడు దాన్ని పాముగా
(56:11) ప్రొజెక్ట్ చేస్తుంది. ఆ భయం పుట్టగానే శరీరం వణికిపోతుంది చెమటలు పడతాయి. ఆ పామును చంపడానికి కర్రలు వెతుకుతాం. కేకలు వేస్తాం. ఇదంతా ఎందుకు జరుగుతోంది? కేవలం భ్రమ వల్ల ఎప్పుడైతే ఒక టార్చ్లెట్ వేసి చూస్తామో అక్కడ ఉన్నది కేవలం తాడు మాత్రమే అని తెలుస్తుంది. రైట్ అలా తెలియగానే ఆ పామును చంపడానికి తెచ్చిన కర్రలతో ఇంకేమైనా పని ఉంటుందా ఆ పాము గురించి భయం ఉంటుందా ఏమీ ఉండదు ఎందుకంటే అసలు అక్కడ పామే లేదు కదా చంపడానికి సరిగ్గా అదే పాయింట్ అలాగే ఈ మనసు ఈ ప్రపంచం ఈ ఆందోళనలు అన్నీ ఆత్మ మీద కల్పించబడిన బ్రహ్మ మాత్రమే అని అద్వైతం
(56:48) చెబుతోంది. ఉన్నది కేవలం ఆత్మ మాత్రమే అని తెలుసుకుంటే అసలు లేని మనసును కంట్రోల్ చేయడానికి యోగులు పడే శ్రమ అంతా ఎంత అవసరం లేనిదో అర్థమవుతుంది. ఆ భ్రాంతి పోవడమే అసలైన సమాధి స్థితి అంటే లేని పాముని కొట్టడానికి కర్రలు వెతికినట్టు అసలు లేని మనసును కంట్రోల్ చేయడానికి మనం ధ్యానాలు నిగ్రహాలు అని కష్టపడుతున్నాం అన్నమాట.
(57:12) నిజంగా ఇది బుర్రపాడయ్యే నిజం. అవును. ఈ టాపిక్ మీద ఒక శ్లోకం కూడా సోర్సెస్ లో ప్రస్తావించారు. ఆ ఉత్సేక ఉదదేర్యద్వత్ కుషాగ్రేణైక బిందున అని అంటే మహాసముద్రంలో ఉన్న నీటినంతా ఒక చిన్న గడ్డి పూచతో తోడి బయట పోయాలని ట్రై చేసినట్లే మనసులోని ఆలోచనలన్నింటిని ఒక్కొక్కటిగా పక్కన పెట్టాలని చూడ్డం అని చాలా అద్భుతమైన పోలిక కదా అది అవును ఇది ఎంత అసమద్ధంగా ఉందో మనం ఆలోచిస్తే అసలు సముద్రాన్ని ఒక చిన్న ఆకుతోనో లేదా స్పూన్ తోనో ఖాళీ చేయడం సాధ్యమేనా అసాధ్యమండి ఒక్క ఆలోచనను ఆపితే వెనుక 100 ఆలోచనలు పుట్టుకొస్తాయి.
(57:53) ఆ ఆలోచనలు పోవాలి అని యోగాభ్యాసంతో నిరంతరం యుద్ధం చేయడం కంటే [గురకలు] ఆ అసలు ఆ ఆలోచనలు పుడుతున్నది ఎక్కడి నుంచి ఆ ఆలోచనలు కూడా ఆ బ్రహ్మ స్వరూపమే కదా అని జ్ఞానంతో తెలుసుకోవడమే అత్యంత సులువైన మార్గం మ్ చాలా బాగుంది. ఒకసారి సముద్రపు నీరు ఎలాగో సముద్రానిదే అని తెలిసాక ఆ అలలను చూసి ఎవరు భయపడరు కదా అలాగే మనసులో వచ్చే ప్రతి కదలిక ఆత్మదే అని గుర్తిస్తే చాలు వాస్తవానికి మనసుకు ఇంద్రియాలకు ఆ స్వతంత్ర ప్రతిపత్తి లేదు అంటే ఒకసారి ఆకాశం మొత్తం ఆక్రమించుకొని ఉన్నది మనమే అని తెలిసాక ఇటు చూస్తే ఆకాశం దొరుకుతుందా అటు చూస్తే దొరుకుతుందా అని వెతుకోవడం ఎంత మూర్ఖత్వం కదా
(58:31) ఎగ్జాక్ట్లీ మనం ఎటు చూసినా ఆకాశమే ఉన్నట్లు మనసు ఎటుపోయినా ఎన్ని ఆలోచనలు చేసినా అదంతా ఆ బ్రహ్మ స్వరూపమే అని తెలుసుకుంటే ఆ ఈ కంట్రోల్ చేయాలనే పోరాటాలు ఆందోళనలు అన్ని ఒక్కసారిగా ఆగిపోతాయి. మనం ఆకాశంలోనే ఉంటూ ఆకాశాన్ని పట్టుకోవడానికి పరిగెడుతున్నామ అన్నమాట ఇన్నాళ్ళు అద్భుతంగా కంక్లూడ్ చేశారండి అందుకే ఉపనిషత్తులు చాలా గంటాపతంగా ఒక మాట చెబుతున్నాయి మోక్షం లేదా శాంతి అనేది సాధ్యం కాదు అంటే కష్టపడి కొత్తగా సాధించేది కాదు అది సిద్ధం అంటే సహజంగానే మొదటి నుంచి ప్రతి ఒక్కరిలో ఉన్నది.
(59:08) మన అజ్ఞానం వల్ల అది లేదనుకుని బయట ఎక్కడో వెతుకుతున్నాం అంతే రైట్ అజ్ఞానం నుంచి ఆత్మజ్ఞానం వైపు ప్రయాణం అంటే కొత్తగా ఒక స్థితిని సాధించడం కాదు అప్పటికే ఉన్న మన అసలు స్వరూపాన్ని అక్షయమైన శాంతిని గుర్తించడమే అంతా ఆ సత్య స్వరూపమే అని తెలిసాక ఇక భయం ఎక్కడిది దుఃఖం ఎక్కడిది అంతటా ప్రశాంతతే నిజంగా ఇదొక అద్భుతమైన ఆలోచనలు రేకిత్తించే ప్రయాణం మనసుతో చేసే నిరంతర యుద్ధానికి అలాగే ఆధునిక కాలపు మానసిక ఒత్తిరులకు ఇంతకంటే గొప్ప ముగింపు ఆ సమాధానం ఉండవు.
(59:42) ఈనాటి ఈ లోతైన విశ్లేషణ విన్న తర్వాత ఒక్కసారి ప్రశాంతంగా ఆలోచిస్తే ఒకవేళ మనసులో వచ్చే ప్రతి నెగిటివ్ ఆలోచన ఎదురయ్యే ప్రతి భయం ప్రతి అలజడి కూడా ఆ అఖండమైన బ్రహ్మ స్వరూపమే అయితే ఇక వాటితో పోరాడాల్సిన అవసరమే ఉంది? ఈ క్షణం నుంచి మనసును ఒక శత్రువులా చూడటం మానేసి మనసుతో చేసే ఆ యుద్ధాన్ని ఆపేసి ఆ విశాలత్వాన్ని గుర్తిస్తే మన రోజువారి జీవితం ఎంత ప్రశాంతంగా మారుతుందో కదా మళ్ళీ మరో ఆసక్తికరమైన విశ్లేషణతో త్వరలోనే కలుద్దాం
No comments:
Post a Comment