💦💚🙏💚💦

*వైరాగ్యం అంటే....* ప్రపంచాన్ని వదిలేసి అడవికి వెళ్లిపోవడం కాదు. ఇల్లు, మనుషులు, బాధ్యతలు వదిలేయడం కూడా కాదు. వైరాగ్యం అంటే ఎంతో ప్రేమించిన తర్వాత

ఏమీ ఆశించకుండా ఉండగలగడం.

ఎన్ని సార్లు గాయపడిన ప్రపంచం మీద ద్వేషం పెంచుకోకుండా మనసుని మృదువుగా ఉంచుకోవడం.  వైరాగ్యం అంటే కళ్లలో నీరు ఉన్నా మనసులో కసి లేకపోవడం. నష్టాలు ఉన్నా నిందలు మోపాలనే తపన లేకపోవడం.

ఇది అలసట కాదు. ఇది పారిపోవడం అంతకన్నా కాదు. నిన్ను అర్థం చేసుకోని వాళ్ల దగ్గర నిన్ను నీవు నిరూపించుకోవాలనే అవసరం

తీరిపోయిన స్థితి.

చేసిన మంచి గుర్తింపు పొందకపోయినా అది వృథా కాలేదని నువ్వే తెలుసుకునే వైరాగ్యం.

వైరాగ్యం అంటే బంధాలు తెంచుకోవడం కాదు.

బంధాల్లో బరువు తగ్గించుకోవడం. ప్రేమించటం మానేయడం కాదు. ప్రేమించినా పట్టుకొని వెలాడకపోవడం.

ఏదైనా కోల్పోయాక ఖాళీగా కాకుండా తేలికగా అనిపించడమే వైరాగ్యం. నిన్ను నువ్వు రక్షించుకునే చివరి ఆయుధం ఇదే.

అందుకే వైరాగ్యం వేదన కాదు. ఓ ప్రశాంతమైన అంతర్లీన స్వేచ్ఛ.

వైరాగ్యం అంటే

జీవితాన్ని తక్కువ చేసి చూడడం కాదు, జీవితం ఎంత బలహీనమో ఎంత విలువైనదో ఒకేసారి అర్థం చేసుకోవడం. అది ఒక రోజు ఒక్కసారిగా వచ్చిపడే భావం కాదు. ఏడుపులు, నిరాశలు, ఎదురుదెబ్బలు కాలం కాలం గా

మనసును చెక్కుతూ చివరకు ఏర్పడే లోతైన అవగాహన.

వైరాగ్యం అంటే ప్రశ్నలు అడగడం మానేయడం కాదు. ప్రతి ప్రశ్నకు సమాధానం దొరకదని నిశ్చింతగా ఒప్పుకోవడం.

కొన్ని సంగతులు ఎందుకు జరిగాయో కాదు,

జరిగాయన్న నిజంతో ఎలా బతకాలో నేర్చుకోవడమే వైరాగ్యం నేర్పే మొదటి పాఠం.

జీవితంలో ఒక దశ వస్తుంది. అప్పుడు గెలుపు కూడా పెద్దగా ఆనందం ఇవ్వదు. ఓటమి కూడా మునుపటిలా కూల్చేయదు. అక్కడ మనిషి తట్టుకునే శక్తిని కాదు, తట్టుకోకపోయినా నిలబడే ధైర్యాన్ని సంపాదించుకుంటాడు.

వైరాగ్యం అంటే మనిషిని మనుషుల నుంచి దూరం చేయడం కాదు. మనుషుల మధ్య ఉండగానే అనవసర అంచనాల నుంచి

విడిపించుకోవడం.

నువ్వు ఎవరికి అవసరం లేకపోయినా నీకు నువ్వు అవసరం అని నిశ్చయంగా తెలిసిన స్థితి. ఇది చలిమనసు కాదు. ఇది కరుణ కోల్పోయిన హృదయం కాదు. ఇది గాయాల మీద అహంకారం కట్టుకున్న మనసు కాదు.

ఇది గాయాలన్నీ గుర్తుండగానే అవి నిన్ను నియంత్రించనివ్వని అంతర్గత స్వాతంత్ర్యం.

జీవితం నిన్ను ఎన్నిసార్లు వంచించినా, నువ్వు జీవితాన్ని వంచకుండా ఉండగలగడం వైరాగ్యం.

అందుకే వైరాగ్యం

చివరి దశ కాదు.

అది ఒక కొత్త మొదలు.

ఇక్కడినుంచి మనిషి బతకడం మొదలుపెడతాడు భయంతో కాదు, అత్యాశతో కాదు, కేవలం స్పష్టతతో. ఏది మన చేతిలో ఉందో, ఏది మన చేతిలో లేదో తేడా తెలిసిన రోజున మనసు భారాన్ని వదిలేస్తుంది.

అప్పుడు జీవితం బాధ్యతగా కాదు, శిక్షగా కాదు, ఒక ప్రయాణంలా అనిపిస్తుంది.

నెమ్మదిగా, నిజంగా, మనసు మళ్లీ శ్వాస తీసుకుంటుంది. అదే వైరాగ్యం.

జీవితానికి వెనుదిరగడం కాదు, జీవితాన్ని మొదటిసారి సరిగా చూడడం.

బతకడం మానేయడం కాదు,

బతకడం ఎలా అనేది నేర్చుకోవడం.

ఇది ముగింపు కాదు.

ఇది మనసు

మొదటిసారి

నిజంగా ఊపిరి పీల్చుకునే స్థితికి చేరుకోవడం.

*సర్వేజనా సుఖినోభవంతు*

💦💚☘️🙏☘️💚💦