మీరు చెప్పిన భావన చాలా లోతైనది మరియు ఆధ్యాత్మికతతో నిండి ఉంది. దీన్ని కొంచెం విశదీకరించగలిగితే ఇలా చెప్పొచ్చు:

*వస్తువులపై ఆధారపడే ఆనందం తాత్కాలికం.* మనం ఏదైనా వస్తువు లేదా రూపం ద్వారా ఆనందాన్ని అనుభవిస్తే, ఆ వస్తువు లేకపోతే ఆ ఆనందం కూడా పోతుంది. ఇది మన ఆనందాన్ని బాహ్య వస్తువులపై ఆధారపరిచేలా చేస్తుంది.

*అయితే, మనలోనే ఉన్న ఆనందాన్ని గుర్తించగలిగినవాడు – అంటే, తన అంతరాత్మలోని ఆనందాన్ని, శాంతిని, పరిపూర్ణతను తెలుసుకున్నవాడు – శాశ్వతమైన ఆనందాన్ని పొందుతాడు.* ఎందుకంటే ఆ ఆనందం ఎటువంటి బాహ్య పరిస్థితులపై ఆధారపడదు. అది మన స్వరూపంలోనే ఉంది.

ఇది ఉపనిషత్తులలో చెప్పిన "ఆనందో బ్రహ్మేతి వ్యజానాత్" అనే వాక్యాన్ని గుర్తుకు తెస్తుంది – అంటే, ఆనందమే బ్రహ్మం. మన అసలైన స్వరూపం ఆనందమే. దానిని తెలుసుకోవడమే మోక్షం.

మీరు ఈ భావనను ఏ సందర్భంలో ప్రస్తావించారు? దానిపై మరింత చర్చించాలనుకుంటున్నారా?