Overthinking ఆపే అసలు టెక్నిక్ ఇదే! | Letting Go Secret | Nick Trenton Book Summary Telugu Podcast

Overthinking ఆపే అసలు టెక్నిక్ ఇదే! | Letting Go Secret | Nick Trenton Book Summary Telugu Podcast

Author Name:Unlock Thought

Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@UnlockThought1

Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=55Q9ym5FAP4



Transcript:
(00:00) ప్రతిరోజు మనం ఆ ఎన్నో విషయాలను నేర్చుకుంటాం అవును ఎన్నో అనుభవాలను కూడా పోగు చేసుకుంటాం కదా కరెక్ట్ వార్తలు చదువుతాం కొత్త స్కిల్స్ నేర్చుకుంటాం అంటే సమాచారాన్ని ఎలా గ్రహించాలో దాన్ని ఎలా వాడుకోవాలో మనకు బాగా తెలుసు కానీ పాత వాటిని అంటే మనకు అవసరం లేని వాటిని వదిలించుకోవడం ఎలాగో మనకు ఎవరూ నేర్పించలేదు కదా నిజమే అది ఎక్కడా నేర్పరు.
(00:28) ఈనాటి మన లోతైన విశ్లేషణ యొక్క ప్రధాన ఉద్దేశ్యం సరిగ్గా ఇదే. ఈరోజు మనం నిక్ ట్రెంటన్ రాసిన ది ఆర్ట్ ఆఫ్ లెటింగో అనే అద్భుతమైన పుస్తకంలోని సారాంశాన్ని ఆయన రీసెర్చ్ ని విశ్లేషించబోతున్నాం. అందులో ఉన్న ప్రాక్టికల్ పాయింట్స్ కూడా చాలా బాగుంటాయి. ఆ ఖచ్చితంగా ముఖ్యంగా భావోద్వేగ స్వేచ్ఛ యొక్క మనస్తత్వ శాస్త్రం అనే టాపిక్ గురించి మాట్లాడుకోబోతున్నాం.
(00:51) ఇక్కడ ముందుగానే ఒక విషయం క్లియర్ చేయాలి. అవును ఇది చాలా ముఖ్యం. ఇది వినడానికి ఏదో మూస పద్ధతిలో చెప్పే టాక్సిక్ పాజిటివిటీ గురించో ఆ లేదా గతాన్నంతా మర్చిపోయి చిరునవ్వుతో ఉండండి అని చెప్పే ఉచిత సలహా గురించో కాదు. కాదు శాస్త్రీయంగా అసలు మనం గతాన్ని మనకు జరిగిన ఒక అన్యాయాన్ని లేదా బాధను ఎందుకు వదిలించుకోలేకపోతున్నామో అర్థం చేసుకునే ఒక లోతైన ప్రయత్నం ఇది.
(01:16) సరే దీన్ని విశ్లేషిద్దాం. మన రోజువారి జీవితంలో మనల్ని ఉక్కిరి బిక్కిరి చేసే ఒత్తిరికి అసలు కారణం ఏమిటో ఎప్పుడైనా గమనించారా? ఉ చాలా మంది తమ ఉద్యోగం అనుకుంటారు. రైట్ కానీ అది మన ఉద్యోగంలో ఉండే టార్గెట్స్ కాదు మన బంధాల్లో వచ్చే చిన్న చిన్న గొడవలు కాదు చివరికి మన గతం కూడా కాదు. ఓ మరేంటి? పాత విషయాలను వదిలేకపోవడమే అంటే ఆ ఇనేబిలిటీ టు లెట్ గో అదే మన అతి పెద్ద సమస్య.
(01:48) ఎక్జక్ట్లీ మన ఫోన్లలోని వందలాది పాత స్క్రీన్ షాట్లు 10ఏళ్ల క్రితం నాటి పాతవాట్ప్ చాట్లు కావచ్చు. అవును పాత జ్ఞాపకాలు ఎవరి మీదో మనం పెంచుకున్న పగలు లేదా మనకు మనం పెట్టుకున్న అవాస్తవికమైన అంచనాలు. ఆ వీటిని ఎలా గట్టిగా పట్టుకుని ఉండాలో మన తరానికి బాగా తెలుసు కానీ వాటిని ఎలా వదిలేయాలో మాత్రం ఎక్కడ ట్రైనింగ్ లేదు. ఈ విషయాన్ని మనం ఇంకొంచెం డీప్ గా అబ్సర్వ్ చేస్తే ఒక పాటర్న్ కనిపిస్తుంది.
(02:12) మనం పట్టుకొని వేలాడటం అనే ప్రాసెస్ ని కేవలం ఒక వ్యక్తిగత సమస్యగా మాత్రమే చూడలేము. ఉమ్ అంటే దీనిని మనం విస్తృత దృక్కోణంలో చూస్తే ఆధునిక సమాజం మొత్తం మనం విషయాలను పట్టుకొని వేలాడేలా అంటే అటాచ్మెంట్ పెంచుకునేలా ఎలా ప్రోత్సహిస్తుందో అర్థమవుతుంది. ఎలా డిజైన్ చేయబడిందో కూడా తెలుస్తుంది కదా కరెక్ట్ మన చుట్టూ ఉన్న డిజిటల్ ప్రపంచాన్ని ముఖ్యంగా ఈ సోషల్ మీడియా అల్గరిథంలను గమనించండి అవి మనకు ప్రశాంతతని ఇవ్వడానికి డిజైన్ చేయలేదు.
(02:41) అస్సలు కాదు అవి మన కోపాన్ని ఆవేశాన్ని లేదా ఏదో కోల్పోతున్నామ అనే భయాన్ని పదే పదే రెచ్చగొట్టడం ద్వారానే పనిచేస్తాయి. అవును మీరు ఒక పోస్ట్ చూసి కోపపడితే ఆ అల్గరిథం మీకు అలాంటివే మరో 10 పోస్టులు చూపిస్తుంది. సో ఆ కోపాన్ని మనం వదిలేయకుండా పట్టుకునేలా చేస్తుందన్నమాట. ఖచ్చితంగా ఈ సంస్కృతి మొత్తం మనం ప్రతిదాన్ని నియంత్రించాలనే తపనను పెంచుతోంది.
(03:05) ఇంకొకరి జీవితం ఎలా ఉందో చూసి మన జీవితాన్ని వారితో పోల్చుకొని ఎక్కడో వెనకపడిపోతున్నామనే ఆందోళనను పట్టుకొని వేలాడేలా చేస్తుంది. రైట్ ఫలితంగా మనం శారీరకంగా పడే శ్రమ కంటే మన బుర్రలో ఈ ఆలోచనలను మోయడం వల్ల మానసికంగానే ఎక్కువగా అలసిపోతున్నాము. ఒక రకమైన క్రానిక్ మెంటల్ ఫెటీగ్ మనందరినీ ఆవహించి ఉంది. ఇది నిజంగా ఆలోచించాల్సిన విషయమే ఎందుకంటే మనం రోజు చివర్లో అలిసిపోయి పడుకునేది మనం చేసిన పని వల్ల కాదు మన బుర్రలో రన్ అవుతున్న బ్యాక్గ్రౌండ్ యప్స్ వల్ల మంచి పోలిక చెప్పారు.
(03:38) అయితే ఇక్కడ నిక్ ట్రెంటన్ పుస్తకంలో నా మైండ్ ని బ్లాక్ చేసిన ఒక పాయింట్ ఉంది. మనం సాధారణంగా ఏమనుకుంటాం ఎవరైనా ఒక వ్యక్తి మనల్ని వదిలేసి వెళ్ళిపోయినా లేదా మనం ఒక మంచి ఉద్యోగాన్ని కోల్పోయినా మనం ఆ వ్యక్తిని లేదా ఆ జాబ్ ని పట్టుకొని వేలాడుతున్నామని అనుకుంటాం. హా కానీ ఈ పుస్తకం ప్రకారం నిజానికి మనం ఆ వ్యక్తులను ఆ ఉద్యోగాన్ని పట్టుకొని ఉండటం లేదు.
(04:00) మరి దేన్ని పట్టుకొని ఉంటున్నాం? ఆ నిర్దిష్ట సమయంలో మనకున్న గుర్తింపును అంటే అప్పుడు మన ఐడెంటిటీ ఎలా ఉండేది అనే మనం పట్టుకొని ఉంటున్నాం. ఒక రిలేషన్షిప్ లో మనం అవతలి వాళ్ళకు చాలా ముఖ్యమైన వాళ్ళం అని ఫీల్ అయి ఉంటాం. రైట్ ఆ రిలేషన్షిప్ బ్రేక్ అయినప్పుడు మనం మిస్ అయ్యేది ఆ వ్యక్తిని కాదు నేను ఒకరికి ఇంత ముఖ్యమైన వాడిని అనే ఆ ఐడెంటిటీని మిస్ అవుతాం.
(04:26) వావ్ ఆ గుర్తింపును వదులుకోవడం ఇష్టం లేకనే మనం గతాన్ని పట్టుకొని వేలాడతాం. ఇది వినడానికి కొంచెం కఠినంగా అనిపించినా లాజికల్ గా అనిపిస్తుంది. అవును అదిఒక సైకలాజికల్ ఫాక్ట్ మనం కోల్పోయిన సంబంధం కంటే ఆ సంబంధంలో ఉన్నప్పుడు మనం ఎవరై ఉన్నామో ఆ వర్షన్ ఆఫ్ అవర్ సెల్స్ ని వదులుకోవడానికి మనం ఇష్టపడం. దానికి కారణం ఏంటి? దానికి కారణం మన మెదడు పని చేసే తీరు మన బ్రెయిన్ కి ఎప్పుడూ సర్వైవల్ అంటే ఎలా బ్రతికి బట్టగట్టాలి అన్నదే ముఖ్యం.
(04:57) దానికి కొత్త విషయాలు అంటే భయం ఒక బాధను మనం వదలలేకపోవడానికి ప్రధాన కారణం ఏంటంటే ఆ బాధ మనకు బాగా అలవాటయపోయింది. ఆ బాధకు మనం ఒక అర్థాన్ని ఆపాదించుకుని ఉంటాం. నేను మోసపోయాను నాకు అన్యాయం జరిగింది అనే ఆ నెర్రేటివ్ మన అస్తిత్వంలో ఒక భాగం అయిపోతుంది. ఎగజక్ట్లీ మన మెదడు ఎప్పుడూ సుపరిచితమైన బాధను అంటే ఫెమిలియర్ పెయిన్ ని పరిచయం లేని ప్రశాంతత కంటే ఎక్కువగా కోరుకుంటుంది.
(05:24) ప్రశాంతత అనేది మెదడుకు ఒక కొత్త వాతావరణం అంటారా? అవును అక్కడ ఏం జరుగుతుందో దానికి తెలీదు. అందుకే తెలిసిన నరకమే తెలియని స్వర్గం కంటే సేఫ్ అని బ్రెయిన్ డిసైడ్ అయిపోతుంది. ఓ అంటే మనకు తెలిసిన బాధలో ఉన్న కంఫర్ట్ వల్లనే మనం దాన్ని వదిలేయలేకపోతున్నామ అన్నమాట అవును అందుకేనేమో ఐదేళ్ల క్రితం ఎక్కడో ఫ్యామిలీ ఫంక్షన్ లో జరిగిన చిన్న అవమానాన్ని లేదా ఆఫీస్ లో ఎవరితోనో జరిగిన వాగ్వాదాన్ని మనం రాత్రిపూట రెండు గంటలకు నిద్ర పట్టనప్పుడు మళ్ళీ మళ్ళీ గుర్తు చేసుకుని బాధపడుతుంటాం.
(05:59) కరెక్ట్ ఆ సంఘటన ఎప్పుడు అయిపోయింది. వాళ్ళు ఎప్పుడ అది మర్చిపోయారు కూడా కానీ మన మెదడు మాత్రం సీలింగ్ వైపు చూస్తూ ఆ రోజు నేను అలా కాకుండా ఇలా సమాధానం చెప్పి ఉంటే ఎంత బాగుండేది అని ఆ సీన్ ని రీక్రియేట్ చేసుకుంటూ ఉంటుంది. మనం ఎందుకు అలా చేస్తాం ఆ ఓవర్ థింకింగ్ వల్ల ఏదో సాధిస్తున్నామ అన్న ఫీలింగ్ వస్తుందా కచ్చితంగా అదే ఫీలింగ్ వస్తుంది.
(06:20) మనం ఏదైనా సమస్య గురించి పదే పదే ఆలోచిస్తుంటే మనకు తెలియకుండానే మనం ఆ సమస్యను సాల్వ్ చేస్తున్నామ అన్న భ్రమలో ఉంటాం. దీన్నే సైకాలజీలో రూమినేషన్ అంటారు. రూమినేషన్ అవును నేను దీని గురించి ఎంత తీవ్రంగా ఆలోచిస్తే భవిష్యత్తులో ఇలాంటి ప్రాబ్లం రాకుండా అంత బాగా ప్రిపేర్ అవ్వగలను అని మెథడ్ ఒక లాజిక్ ఇస్తుంది. కానీ వాస్తవానికి అది ప్రాబ్లం్ సాల్వింగ్ కాదు.
(06:41) కేవలం ఒకే విషయాన్ని 100 సార్లు ఆలోచించడం కదా దానివల్ల కొత్త పరిష్కారం ఏమీ రాదు. పైగా అది మన భావోద్వేగాల ద్వారా మనల్ని మనం శిక్షించుకోవడమే. ఇలా అతిగా ఆలోచించడం వల్ల మన శరీరంలో జరిగే కెమికల్ రియాక్షన్స్ చాలా ప్రమాదకరమైనవి. కార్టిసోల్ అనే స్ట్రెస్ హార్మోన్ విపరీతంగా పెరిగిపోతుంది. అంటే మనం కేవలం బుర్రలో ఆలోచిస్తుంటే బాడీ ఎందుకు అలా రియాక్ట్ అవుతుంది దానికి అసలు సంబంధం ఏంటి? ఎందుకంటే మన బ్రెయిన్ కి ఊహకు వాస్తవానికి మధ్య తేడా తెలీదు.
(07:12) ఆదిమానవుల కాలంలో పొదల్లో ఏదైనా పులి కదిలిక వినిపిస్తే వాళ్ళ శరీరంలో కార్టిసాల్ రిలీజ్ అయి వాళ్ళను పోరాడటానికి లేదా పారిపోవడానికి సిద్ధం చేసేది. అది సర్వైవల్ మెకానిజం అవును కానీ ఇప్పుడు పొదల్లో పులులు లేవు. మన బాస్ పంపిన ఒక పాసివ్ అగ్రెసివ్ ఈమెయిల్ లేదావాట్ లో అవతలి వాళ్ళు ఆన్లైన్ లో ఉన్న రిప్లై ఇవ్వకపోవడం లాంటివి ఆధునిక పులులు.
(07:38) ఆహా ఆధునిక పులులు మంచి పదం ఈమెయిల్ చూసి మనం ఓవర్ థింక్ చేయడం మొదలు పెట్టగానే మన బ్రెయిన్ ఓకే ఏదో ప్రాణాపాయం ఉంది అని డిసైడ్ అయ్యి కార్టు సోల్ ని పంప్ చేస్తుంది. శరీరం మొత్తం అలర్ట్ స్టేట్ లోకి వెళ్తుంది. అందుకే మనం ఏ ఫిజికల్ వర్క్ చేయకపోయినా కేవలం ఆలోచిస్తూ కూర్చోవడం వల్లనే విపరీతంగా అలసిపోతాం. ఇది వింటుంటే భయంగా కూడా ఉంది ఒక చిన్న ఆలోచన మన శరీరాన్ని ఎంతలా ప్రభావితం చేస్తుందో కదా ఇది ఒక ముఖ్యమైన ప్రశ్నను లేవనెత్తుతుంది.
(08:05) అసలు మన ఆలోచనలు అనేవి మనం పాటించాల్సిన కమాండ్స్ లేక మన బుర్రలో జరిగే కేవలం కొన్ని మానసిక సంఘటనలా ప్రస్తుత సమాజంలో మనం ప్రతి ఆలోచనను మన ఐడెంటిటీతో ముడి పెట్టుకుంటాం కదా అవును నాకు ఒక ఆలోచన వచ్చిందంటే కచ్చితంగా అది నిజమే అయి ఉంటుంది అది నా క్యారెక్టర్ ని డిఫైన్ చేస్తుంది అని బలంగా నమ్ముతాం. రైట్ కానీ వాస్తవం ఏమిటంటే మన మెదడు రోజుకు సుమారు 60వేల ఆలోచనలను ఉత్పత్తి చేస్తుంది. అందులో చాలా వరకు చెత్త.
(08:36) కేవలం మన భయాల వల్ల లేదా మన ఈగోని కాపాడుకునే ప్రయత్నంలో పుట్టిన డ్రామా మాత్రమే. ప్రతి ఆలోచనకు మనం రెస్పాండ్ అవ్వాల్సిన అవసరం లేదు. అందుకే కాగ్నిటివ్ డిస్టెన్సింగ్ అనే పద్ధతి గురించి ట్రెంట్ అని చెప్పడం చాలా అద్భుతంగా అనిపించింది. దీన్ని ఒక సింపుల్ సినారియోతో ఊహించుకుంటే బాగా అర్థమవుతుంది. అవును ఆ ఉదాహరణ చెప్పండి.
(08:55) ఆఫీస్ లో ఒక పెద్ద ప్రాజెక్ట్ ఫెయిల్ అయింది అనుకుందాం. బాస్ అందరి ముందు తిట్టారు. అప్పుడు మనలో మనం నేను విఫలమయ్యాను నేను ఒక వేస్ట్ ఫెలో నాకు ఏమీ రాదు అని అనుకోవడానికి మ్ నేను విఫలమయ్యాను అనే ఆలోచన ఇప్పుడు నాకు వస్తోంది అని అనుకోవడానికి మధ్య చాలా వ్యత్యాసం ఉంది. ఆ మొదటి వాక్యంలో మనం ఆ ఫెయిల్యూర్ తో మమేకమైపోయాం. కరెక్ట్ కానీ రెండో వాక్యంలో మనం ఒక అబ్సర్వర్ లాగా మారాం.
(09:25) ఆ వాక్యములో మనం సృష్టించే ఆ చిన్న దూరం ఆ స్పేస్ మనకు ఆ ఆలోచన మీద ఉన్న పట్టును అవగాహనను పూర్తిగా మారుస్తుంది. నేను నా ఆలోచన కాదు నా ఆలోచనలను గమనించే ఒక ప్రేక్షకుడిని మాత్రమే అనే భావన కలుగుతుంది. ఆ చిన్న దూరం సృష్టించే ఇంపాక్ట్ చాలా పవర్ఫుల్ ఆ స్పష్టత వచ్చినప్పుడు ఆ ఆలోచనతో మనకున్న అటాచ్మెంట్ దానంతట అదే వీక్ అవుతుంది. నేను ఫెయిల్యూర్ అన్నప్పుడు ఆ భావోద్వేగం మనల్ని పూర్తిగా కమ్మేసి డిప్రెషన్ లోకి నెట్టేస్తుంది.
(09:55) అవును కానీ నాకు అలా అనిపిస్తోంది అన్నప్పుడు అది కేవలం ఒక పాసింగ్ థాట్ మాత్రమే అని అది పర్మనెంట్ కాదని మనం గుర్తిస్తాం. ఇదే ఎమోషనల్ రెగ్యులేషన్ లో ఫస్ట్ స్టెప్. అయితే ఇక్కడ చాలా మంది కన్ఫ్యూజ్ అయ్యే ఒక విషయం ఉంది. ఏంటది? పుస్తకంలో చెప్పిన మరొక కీలకమైన పాయింట్ భావోద్వేగాలను అణచివేయడానికి అంటే సప్రెషన్ కి మరియు నిర్లిప్తతకు అంటే డిటాచ్మెంట్ కి మధ్య ఉన్న తేడా ఒక్క నిమిషం ఇక్కడ నాకు చిన్న డౌట్ వస్తుంది.
(10:29) సాధారణంగా డిటాచ్మెంట్ అనగానే మన వాళ్ళకు గుర్తొచ్చేది ఏంటంటే ఒక సన్యాసి లాగా ఫీలింగ్స్ లేకుండా ఉండటం ఎవరైనా వచ్చి తిట్టినా అవమానించినా రోబో లాగా ఓకే నేను డిటాచ్డ్ గా ఉన్నాను అని యాక్ట్ చేయడం ఇది ప్రాక్టికల్ గా వర్కవుట్ అవుతుందా ఎందుకంటే మనం మనుషులం మనకు కోపం వస్తోంది బాధ కలుగుతోంది. మీరు కరెక్ట్ పాయింట్ రేస్ చేశారు. ఆధునిక సమాజంలో నిర్లిప్తత అంటే ఎవరితోనూ కలవకుండా ఏ ఫీలింగ్ లేకుండా కోల్డ్ గా ఉండటం అని అపార్థం చేసుకుంటారు.
(10:59) అది డిటాచ్మెంట్ కాదు అది నంబింగ్ అంటే మొద్దుబారిపోవడం. రైట్ కానీ నిజమైన నిర్లిప్తత అంటే భావోద్వేగ పరిపక్వత. అణచివేత లేదా సప్రెషన్ అంటే నేను అస్సలు ఇలా ఫీల్ అవ్వకూడదు. నేను స్ట్రాంగ్ గా ఉండాలి నేను ఏడవకూడదు అని మనతో మనం బలవంతంగా చెప్పుకోవడం. ఇది ఒక ప్రెషర్ కుక్కర్ లో ఆవిరిని బయటకు రాకుండా ఆపడం లాంటిది. ఏదో ఒక రోజు అది బ్లాస్ట్ అవుతుంది.
(11:26) ఎగజక్ట్లీ కానీ నిర్లిప్తత అంటే నేను ఇప్పుడు తీవ్రమైన బాధని ఫీల్ అవుతున్నాను నాకు ఏడవాలి అనిపిస్తోంది. కానీ ఆ బాధే నా మొత్తం జీవితం కాదు అని గుర్తించడం. అంటే ఎమోషన్ ని పూర్తిగా అనుభవించడం కానీ దాని ఐడెంటిటీని మన మీద వేసుకోకపోవడం. దీన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రకృతికి సంబంధించిన ఒక బ్యూటిఫుల్ అనాలజీ వాడొచ్చు.
(11:50) మనం బయట ఉన్నప్పుడు సడన్ గా భారీ వర్షం మొదలైంది అనుకోండి మనం ఆ వర్షంతో ఫైట్ చేస్తామా లేదు కదా ఆకాశంలో ఉన్న నల్లటి మేఘాలను చూసి మీరు ఎందుకు వచ్చారు ఇప్పుడే ఎందుకు వర్షం పడాలి అని అరుస్తూ కోపం పడుతూ కూర్చోం కదా ఒక చెట్టు కిందో షెల్టర్ లోన నిలబడి ఆ వర్షం తగ్గిపోయి మేఘాలు వెళ్ళిపోయే వరకు ప్రశాంతంగా వెయిట్ చేస్తాం. చాలా మంచి అనాలజీ ఇది. వర్షం అనేది ఒక ఫాక్ట్ దాన్ని మనం మార్చనేం.
(12:12) మన భావోద్వేగాలు కూడా అచ్చం అలాంటివే కదా ఒక అవమానం ఎదురైనప్పుడు కోపం లేదా బాధ అనే మేఘాలు వస్తాయి కాసేపు ఉంటాయి తర్వాత వెళ్ళిపోతాయి. ఇక్కడే ఈ విషయం మరింత ఆసక్తికరంగా మారుతుంది. చెప్పండి. ట్రెంటన్ పుస్తకంలో చెప్పిన ఒక సైంటిఫిక్ ఫాక్ట్ ఏంటంటే మనకు కలిగే ఏ తీవ్రమైన భావోద్వేగం అయినా సరే దానికి సంబంధించిన రసాయన చర్య అంటే ఆ కెమికల్ ఫ్లష్ మన మెదడులో కేవలం 90 సెకండ్లు మాత్రమే ఉంటుందట.
(12:37) ఇది నమ్మశక్యంగా లేదు కదా అవును హార్వర్డ్ బ్రెయిన్ సైంటిస్ట్ జిల్ బోల్ట్ టైలర్ రీసర్చ్ ప్రకారం ఒక ఎమోషన్ ట్రిగర్ అయినప్పటి నుండి దానికి సంబంధించిన కెమికల్స్ మన రక్తంలో కలిసి ఆ ఎమోషన్ చల్లారడానికి పట్టే సమయం ఖచ్చితంగా 90 సెకండ్లు. మరి అలాంటప్పుడు ఒక చిన్న మాట అంటేనే మనం ఎందుకు నెలల తరబడి లేదా కొన్నిసార్లు 30 ఏళ్ల పాటు ఆ బాధను మోస్తున్నాం 90 సెకండ్లలో పోవాల్సిన ఫీలింగ్ ని దశాబ్దాల పాటు ఎలా బ్రతికిస్తున్నాం? ఎందుకంటే ఆ 90 సెకండ్ల తర్వాత ఆ ఫీలింగ్ ని బ్రతికించేది మన స్టోరీ మనం మనకు మేమే చెప్పుకునే కథ స్టోరీ ఆ ఎలా ఎవరైనా మనల్ని కించపరిచినప్పుడు మొదటి 90
(13:14) సెకండ్లు కోపం రావడం నాచురల్ కానీ ఆ తర్వాత వీడు నన్ను ఇలా అంటాడా వీడికి ఎంత ధైర్యం అసలు 10ఏళ్ల క్రితం వీడికి నేను ఎంత సాయం చేశాను అయినా వీడి బుద్ధే అంతా అని మన ఈగో ఒక కథ అల్లడం మొదలు పెడుతుంది. ఓ అలా అన్నమాట. ఆ కథ మనం రిపీట్ చేసుకున్న ప్రతిసారి మెదలో మళ్ళీ ఆ 90 సెకండ్ల కెమికల్ సైకిల్ రీస్టార్ట్ అవుతుంది.
(13:39) అలా మనం ఒక లూప్ లో చిక్కుకుపోతాం. వదిలేయడం లేదా లెటింగ్ గో అంటే ఆ ఫీలింగ్ ని ఆపడం కాదు ఆ 90 సెకండ్ల తర్వాత మన ఈగో అల్లుతున్న ఆ కథ అల్లడాన్ని ఆపడమే. వావ్ ఆ కథే మనల్ని బంధిస్తుంది. ఆ [సంగీతం] కథను ఆపడమే నిజమైన స్వేచ్ఛ. అయితే మనం ఆ కథను ఎందుకు అంత పట్టుదలతో అల్లుతామ అంటే దానికి ప్రధాన కారణం నియంత్రణ మీద మనకున్న వ్యామోహం అంటే ఇల్యూజన్ ఆఫ్ కంట్రోల్ అని పుస్తకంలో చాలా బలంగా చెప్పారు.
(14:07) అవును మనం ప్రతిదాన్ని కంట్రోల్ చేయాలని చూస్తాం. రేపు మీటింగ్ లో ప్రెజెంటేషన్ ఎలా ఉండబోతోందివాట్ లో నేను పెట్టిన మెసేజ్ కి అవతలి వాళ్ళు ఎలాంటి టోన్ లో రిప్లై ఇస్తారు? నేను చేసిన పనికి అందరూ చప్పట్లు కొడతారా లేదా? ఇలా భవిష్యత్తును ఇతరుల రియాక్షన్స్ ని మనం మన గుప్పిట్లో పెట్టుకోవాలని చూస్తాం. కానీ ప్రాక్టికల్ గా ఆలోచిస్తే ఇవేవి మన చేతుల్లో ఉండవు.
(14:31) కరెక్ట్ ఎప్పుడైతే మనం కంట్రోల్ చేయలేని వాటిని మన గుప్పిట్లో పెట్టుకోవాలని విశ్వ ప్రయత్నం చేస్తామో అప్పుడే మనలో యంజైటీ పానిప్ తీవ్ర స్థాయికి చేరుకుంటాయి. ఈ ఇల్యూజన్ ఆఫ్ కంట్రోల్ అనేది మోడర్న్ సొసైటీలో చాలా కామన్ ప్రాబ్లం. మనకు అన్ని యప్స్ గాడ్జెట్స్ మన కంట్రోల్ లో ఉండటం అలవాటయపోయి మనుషులు పరిస్థితులు కూడా అలానే ఉండాలనుకుంటాం.
(14:53) కానీ రచయిత ఏమంటారంటే మనం ఫోకస్ చేయాల్సింది ఫలితం మీద కాదు లేదా అవుట్కమ్ మీద కాదు మన ఫోకస్ అంతా మన రెస్పాన్స్ మీద అంటే మన స్పందన మీద ఉండాలి. ఉదాహరణకి ఉదాహరణకు మీరు ఒక జాబ్ ఇంటర్వ్యూ కి వెళ్ళారు. వాళ్ళు మిమ్మల్ని రిజెక్ట్ చేశారు. ఆ రిజెక్ట్ చేయడాన్ని మీరు ఆపలేరు వాళ్ళ మైండ్ మార్చలేరు. అది మీ సర్కిల్ ఆఫ్ కంట్రోల్ లో లేదు.
(15:18) అవును కానీ ఆ రిజెక్షన్ తర్వాత నేను పనికి రాను అని కుంగిపోకుండా ఆత్మగౌరవాన్ని కాపాడుకుంటూ నెక్స్ట్ ఇంటర్వ్యూ కి ప్రిపేర్ అవ్వడం మీ చేతుల్లోనే ఉంది. జీవితంలో ఒక నష్టం జరిగినప్పుడు ఆ నష్టాన్ని నివారించలేకపోవచ్చు కానీ ఆ నష్టం నుండి కోలుకునే మన పోరాట పటిమను మన రెజిలియన్స్ ను మనం ఖచ్చితంగా పెంచుకోవచ్చు.
(15:43) అదైతే మన చేతుల్లో ఉన్న ఒకే ఒక్క పవర్ మన రెస్పాన్స్ అవును ప్రస్తుత సమాజం మనకు నువ్వు ప్లాన్ చేసినట్లుగానే అంతా ఖచ్చితంగా జరగాలి అనే ఒక ఫేక్ నారటివ్ ని అమ్ముతోంది. కానీ జీవితం అంటేనే అనిశ్చితి అన్సర్టెన్టీ లెటింగ్ గో అంటే భయపడకుండా ఆ అనిశ్చితిని ఆలింగనం చేసుకోవడమే. ఈ ప్రాసెస్ లో మన ఈగో పాత్ర చాలా డేంజరస్ గా ఉంటుంది కదా ఆఖరి మాట నాదే అవ్వాలి ఆర్గ్యుమెంట్ లో నేనే గెలవాలి అవతలి వాళ్ళు నా బాధను కచ్చితంగా అర్థం చేసుకోవాలి సారీ చెప్పాలి ఇవన్నీ మన ఈగో ఆడే మైండ్ గేమ్స్ అది జరగనప్పుడు విపరీతంగా ఫ్రస్ట్రేట్ అవుతాం.
(16:19) కానీ ప్రాక్టికల్ గా ఆలోచిస్తే ఇతరులు మనల్ని అర్థం చేసుకోవాలనే పంతం కంటే ఆఖరి మాట మనదే అవ్వాలనే అహం కంటే మన మానసిక ప్రశాంతత చాలా విలువైంది అని గుర్తించినప్పుడే మనం నిజంగా పాత విషయాలని వదిలేయగలం. ప్రశాంతత అనేది ఎల్లప్పుడూ మన అహంకారం కంటే గొప్పది అయితే [సంగీతం] ఇదంతా థియరీ పరంగా వినడానికి చాలా బాగుంటుంది.
(16:42) విన్నంతసేపు అవును కదా ఎంత కరెక్ట్ గా చెప్పారో అనిపిస్తుంది. అదే అసలు సమస్య. కానీ రియల్ లైఫ్ లో ఒక సమస్య వచ్చినప్పుడు బుర్ర బ్లాంక్ అయిపోయి ఓవర్ థింకింగ్ మొదలైనప్పుడు ఆచరణలో దీన్ని ఎలా అప్లై చేయాలి? ట్రెంటన్ పుస్తకం కేవలం ఫిలాసఫీ మాత్రమే కాదు ఆ లూప్ ని బ్రేక్ చేయడానికి కొన్ని ప్రాక్టికల్ టెక్నిక్స్ కూడా ఇచ్చింది. ఎస్ ఆ టెక్నిక్స్ గురించే నేను కూడా అడగబోతున్నాను.
(17:04) ఎందుకంటే నాకు విపరీతమైన స్ట్రెస్ వచ్చినప్పుడు జస్ట్ వదిలేయ్ అని చెబితే అది వర్కవుట్ అవ్వదు. బుక్ లో చెప్పిన నాలుగు పద్ధతులను చూస్తే అవి చాలా సైంటిఫిక్ గా డిజైన్ చేసినట్లు అనిపిస్తుంది. అవును ఫస్ట్ టెక్నిక్ భావోద్వేగాలకు స్పష్టమైన పేరు పెట్టడం అంటే నేమింగ్ ద ఎమోషన్ మనం సాధారణంగా మన ఫ్రెండ్స్ కో పార్ట్నర్ కో కాల్ చేసి నాకేదోలా ఉంది విసుగ్గా ఉంది డిప్రెసింగ్ గా ఉంది అని చాలా వేగ్గా చెబుతాం.
(17:29) అవును చాలా జనరల్ గా చెప్తాం. కానీ అలా కాకుండా మన ఫీలింగ్ ని ఎగజాక్ట్ గా ఐడెంటిఫై చేసి ఒక లేబుల్ వేయాలి. నా టీం్ మెంబర్ కి ప్రమోషన్ వచ్చి నాకు రాలేదు కాబట్టి నేను చాలా జెలసీగా ఫీల్ అవుతున్నాను లేదా నన్ను ఎవరు పట్టించుకోవడం లేదని నేను ఇన్సెక్యూర్ గా ఫీల్ అవుతున్నాను. కరెక్ట్ ఇలా నిజాయితీగా స్పష్టంగా దాన్ని ఒక పేరు పెట్టి చెప్పడం వల్ల ఏమవుతుందంటే మన బ్రెయిన్ లో ఉండే అమిగ్డాల యక్టివేషన్ అంటే ఆ భయం కేంద్రం యొక్క ఫైరింగ్ వెంటనే తగ్గిపోతుందట.
(17:58) స్పష్టత ఎప్పుడూ తీవ్రతను తగ్గిస్తుంది. ఎగజాక్ట్లీ మీరు దేనితో డీల్ చేస్తున్నారో మీకు తెలిసినప్పుడు దాని పవర్ సగంపోతుంది. ఇక రెండవ పద్ధతి చూడటానికి చాలా సిల్లీగా అనిపిస్తుంది కానీ చాలా పవర్ఫుల్ స్కెడ్యూల్డ్ వరీ టైం అంటే ఆందోళన సమయం ఆందోళన పట్టానికి కూడా టైం స్కెడ్యూల్ చేయాలా అవును మనకు ఒక టెన్షన్ ఉన్నప్పుడు రోజంతా ప్రతిక్షణం దాన్ని బ్యాక్ గ్రౌండ్ లో రన్ చేస్తూనే ఉంటాం.
(18:26) బ్రష్ చేసేటప్పుడు తినేటప్పుడు పని చేసేటప్పుడు కూడా అలా కాకుండా మీరు మీ ఆందోళనకు ఒక అపాయింట్మెంట్ ఇవ్వాలి. ఓకే రోజులో సాయంత్రం 5 నుండి 5:15 వరకు టైం పెట్టుకోండి. ఆ 15 నిమిషాల్లో మీకున్న భయాలు ఆందోళనలు వర్స్ట్ కేస్ సినారియోలు అన్ని ఒక పేపర్ మీద రాయండి. మీకు ఎంత భయంకరమైన ఆలోచనలు వస్తే అంత దారుణంగా రాయండి.
(18:51) ఆ 15 నిమిషాలు పూర్తయిన తర్వాత ఆ బుక్ మూసేసి మళ్ళీ రేపు సాయంత్రం 5దు గంటలకు దీని గురించి ఆలోచిస్తానని మీకు మీరు చెప్పుకొని ఆ థాట్స్ ని అక్కడ కట్ చేయాలి. ఇది వినడానికి వింతగా ఉన్నా దీని వెనక ఒక బ్రిలియంట్ న్యూరో సైన్స్ ఉంది. మనం భయానికి పారిపోకుండా దానికి ఒక టైం ఒక బౌండరీ సెట్ చేస్తున్నాం. నేను నీ గురించి ఆలోచించను అని అనట్లేదు నీకోసం ఒక టైం ఉంది అప్పుడే రమ్మంటున్నాం.
(19:15) దీనివల్ల మెదడుకు ఆటోమేటిక్ గా ఒక కంట్రోల్ వస్తుంది. ఖచ్చితంగా ఇక మూడవ పద్ధతి శారీరక ఉపశమనం అంటే సొమాటిక్ ప్రాసెసింగ్ లేదా ఫిజికల్ రిలీజ్ భావోద్వేగాలు కేవలం మన మెదడులోని ఆలోచనలు మాత్రమే కాదు అవి మన కండరాల్లో నర్వస్ సిస్టం లో స్టోర్ అయి ఉంటాయని మనకు తెలుసు. అవును విపరీతమైన కోపం వచ్చినప్పుడు లేదా ఒక ఫ్లాష్ బ్యాక్ గుర్తుకవచ్చినప్పుడు ఒకే చోట కూర్చుని దీన్ని ఎలా కంట్రోల్ చేయాలి అని బుర్ర బద్దలు కొట్టుకోకుండా లేచి నడవాలి.
(19:47) ఒక 10 నిమిషాలు బ్రిస్క్ వాక్ చేయడం లేదా డీప్ బ్రీదింగ్ వ్యాయామాలు చేయడం వల్ల బాడీలో స్టోర్ అయిన ఆ ఎక్సెస్ అడ్రినలిన్ బయటకు వెళ్ళిపోతుంది. మానసిక బరువు తగ్గాలంటే దానికి కొంత శారీరక కదలిక ఖచ్చితంగా తోడవ్వాలి. ఇక ఇందులో నాలుగవది బహుశా అన్నిటికంటే కష్టమైనది కానీ అత్యంత ప్రభావవంతమైనది యక్సెప్టెన్స్ స్టేట్మెంట్స్ మనం ముందే మాట్లాడుకున్నాం కదా ఇల్యూజన్ ఆఫ్ కంట్రోల్ గురించి దాన్ని బ్రేక్ చేయడానికి ఇదొక టూల్ ఒక చేదు సంఘటన జరిగినప్పుడు ఇది నాకే ఎందుకు జరగాలి వాళ్ళు నాకే ఎందుకు ఇలా చేశారు అని ఫైట్ చేసే బదులు జరిగిన విషయం నాకు ఏమాత్రం ఇష్టం లేదు. అది చాలా
(20:26) అన్యాయం. కానీ అది జరిగిందని నేను వాస్తవాన్ని అంగీకరిస్తున్నాను అని మనస్ఫూర్తిగా అనుకోవడం. రైట్ ఇక్కడ అంగీకరించడం అంటే ఆ జరిగిన దాన్ని కరెక్ట్ అని ఆమోదించడం కాదు దానికి ఒక సర్టిఫికేట్ ఇవ్వడం కాదు కేవలం ఆ ఫాక్ట్ ని డినై చేయకుండా గుర్తించడం ఎప్పుడైతే మనం రియాలిటీతో పోరాడటం ఆపేస్తామో అప్పుడు మనలోని ఆంతరిక ఘర్షణ ఆ ఇంటర్నల్ వార్ ఆగిపోతుంది.
(20:51) ఇదంతా విన్న తర్వాత ఇప్పుడు ఒక క్లారిటీ వస్తుంది. గతాన్ని లేదా బాధను వదిలేయడం అంటే మనం దేనికో భయపడి పారిపోవడం కాదు అది ఓటమి కాదు అది ఏమాత్రం బలహీనత కాదు. ఖచ్చితంగా కాదు. అది ఒక రకమైన భావోద్వేగ స్వాతంత్రయం మనల్ని మనం విడిపించుకోవడానికి కావాల్సిన ఎమోషనల్ కరేజ్ మనం ఇక్కడ కూర్చొని కేవలం మోటివేషన్ కోసం నాలుగు మంచి మాటలు చెప్పుకోవడం లేదు.
(21:17) అసలు మన బ్రెయిన్ ఎలా మనల్ని లూప్ లో పెడుతుందనే వాస్తవాల పట్ల ఒక సైంటిఫిక్ అవగాహనను పెంచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాం. ఇక్కడ అత్యంత ఆకర్షణీయమైన విషయం ఏమిటంటే ఎన్నో ఏళ్లుగా మనం ఒక క్లోజర్ కోసం వెతుకుతూ ఉంటాం. నాకు వాళ్ళ నుంచి ఒక క్లారిటీ కావాలి వాళ్ళు నాకు సారీ చెప్పాలి లేదా వాళ్ళ తప్పు వాళ్ళు తెలుసుకోవాలి అని మనం పట్టుబడుతూ కూర్చున్నంత కాలం మన రిమోట్ కంట్రోల్ వాళ్ళ చేతిలోనే ఉంటుంది.
(21:41) ఆ బాధ కంటిన్యూ అవుతూనే ఉంటుంది. ఎందుకంటే క్లోజర్ అనేది బయట వ్యక్తుల నుండి రాదు. అది మన లోపల నుండి వస్తుంది. నేను ఇక ఈ స్టోరీని మోయలేను అని డిసైడ్ అయి ఎప్పుడైతే ఆ పట్టును మనం సడలిస్తామో అప్పుడే మనకు నిజమైన స్వేచ్ఛ మొదలవుతుంది. అందుకే ఈరోజు మీతో మీరు కాసేతు సమయం గడిపి ఒక చిన్న ప్రశ్న వేసుకోండి. నన్ను ముందుకు వెళ్ళనివ్వకుండా గట్టిగా పట్టుంచుతున్న ఏ విషయాన్ని నేను ఇంకా గట్టిగా పట్టుకొని వేలాడుతున్నాను.
(22:12) అది ఒక పాత ఫ్రెండ్షిప్ కావచ్చు ఒక కోపం కావచ్చు లేదా ఒక పాత గుర్తింపు కావచ్చు. ఇంతకీ దీని అర్థం ఏమిటి? ఆ ప్రశ్న చాలా లోతైనది దానికి నిజాయితీగా సమాధానం వెతుక్కోవడం వల్ల సగం బరువు దిగిపోతుంది. అయితే మనం ఈ లోతైన విశ్లేషణ మొదలైనప్పటి నుంచి గతాన్ని వదిలించుకోలేకపోవడం గురించి పాత గాయాల గురించి ఓవర్ థింకింగ్ గురించి చాలా మాట్లాడుకున్నాం.
(22:35) అవును కానీ ఈ అనాలసిస్ అంతా చూసాక నాకు ఒక కొత్త థాట్ వస్తుంది. బహుశా మనం వదిలించుకోవాల్సింది గతాన్ని మాత్రమే కాదేమో మన బుర్రలో మనం చాలా పకట్టబందీగా ఊహించుకున్న ఒక భవిష్యత్తు ఉంటుంది కదా నా జీవితం 30 ఏళ్ల కల్లా ఇలా సెటిల్ అయిపోవాలి నాకు ఇలాంటి పార్ట్నరే రావాలి నా కెరియర్ గ్రాఫ్ ఇలాగే ఉండాలి అని మనం ఎన్నో అందమైన కథలు అల్లుకుంటాం.
(22:57) నిజమే అందరికీ అలాంటి ఊహలు ఉంటాయి. తీరా ఆ భవిష్యత్తు మనం అనుకున్నట్లు జరగనప్పుడు విపరీతంగా బాధపడతాం డిప్రెస్ అవుతాం. అంటే రియాలిటీని యాక్సెప్ట్ చేయడానికి మనం అడ్డం పెట్టుకుంటున్న ఆ ఊహాత్మక భవిష్యత్తును కూడా మనం వదిలేయాల్సి ఉంటుందేమో కదా చాలా మంచి ఆలోచన ఇది. ఒక కొత్త అధ్యాయం రాయాలంటే ముందు ఖాళీ పేజీని చూసి భయపడటం మానేయాలి.
(23:20) రేపు ఏం జరుగుతోందో తెలియదు అనే ఆ అనిశ్చితిని ఆ అన్నోన్ ను ప్రేమించడం ఎలాగో మనం ఎప్పుడు నేర్చుకుంటామో బహుశా అదే అసలైన స్వేచ్ఛమో. [నవ్వు] ఈ అద్భుతమైన ఆలోచనతో ఈనాటి మన లోతైన విశ్లేషణను ముగిద్దాం. మన చుట్టూ ఉన్న విషయాలపై అవగాహన పెంచుకోవడం ప్రతిదాన్ని మారుస్తుంది. మళ్ళీ కలుద్దాం.