Ashtavakra: You Were Never Bound | అష్టావక్ర మహావాక్యం: నువ్వు ఎప్పుడూ బంధించబడలేదు | అష్టావక్ర గీత

Ashtavakra: You Were Never Bound | అష్టావక్ర మహావాక్యం: నువ్వు ఎప్పుడూ బంధించబడలేదు | అష్టావక్ర గీత

Author Name:The Wisdom Compass

Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@TheWisdomCompass

Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=ShdHL6FnfOk



Transcript:
(00:05) ఆ మనం జీవితాంతం వెతుకుతున్న స్వేచ్ఛ ఎప్పటి నుంచో మనలోనే ఉంటే బంధించబడ్డామ అన్నది కేవలం మన భ్రమ మాత్రమే అయితే ఉ అదిఒక అద్భుతమైన ఆలోచన అవును కదా ఈరోజు మనం చేయబోయే ఈ లోతైన విశ్లేషణ మన అస్తిత్వాన్ని మనం ప్రపంచాన్ని చూస్తున్న కోణాన్ని సమూలంగా మార్చేయబోతోంది. ప్రాచీన భారతదేశానికి చెందిన అత్యున్నత అద్వైత జ్ఞాని అష్టావక్ర మహర్షి చెప్పిన ఒక దివ్యమైన వాక్యం ఆధారంగా ఈనాటి మన అంతర్గత ప్రయాణం సాగుతోంది.
(00:40) ఆయన ఏమన్నారంటే నువ్వు ఇప్పటికే విముక్తుడివి నేను బద్ధుడిని అనే నీ ఆలోచనే నీ ఏకైక బంధనం ఆయన చెప్పిన ఈ మాట ఒక నిశశబ్దమైన విస్ఫోటనం లాంటిది అంటే అష్టావక్ర మహర్షి గురించి మనం ఒక ముఖ్యమైన నేపథ్యాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి ఆయన శరీరం ఎనిమిది వంకర్లు తిరిగి ఉండేది. బాహ్య ప్రపంచం దృష్టిలో ఆయన ఒక వికలాంగుడు. అవును చూసేవాళ్ళకి అలానే అనిపిస్తుంది.
(01:02) కానీ ఆయన అంతర్గత చైతన్యం అత్యంత పరిపూర్ణంగా నిశ్చలంగా ఉండేది. శరీరం లేదా పరిస్థితులు ఎలా ఉన్నా ఆయన ఆత్మ ఏ అవరోధాలకు లోను కాలేదు. వావ్ ఈనాటి ఉరుకుల పరుగుల జీవితంలో అంతులేని మానసిక ఆందోళనల మధ్య కొట్టుమిట్టాడుతున్న మనకు ఆయన అందించిన ఈ జ్ఞానం ఒక అద్భుతమైన మేలుకొలుపు. ఈ ప్రయాణంలో మనం సాధించాల్సింది ఏమీ లేదు.
(01:28) కేవలం మనపై కప్పబడి ఉన్న అజ్ఞానపు పొరలను తొలగించుకోవడమే మన ముందున్న మార్గం. ఖచ్చితంగా ఈ ప్రయాణాన్ని ఆ వాక్యం వినుకున్న అసలైన అర్థంతో మొదలు పెడదాం. ఇప్పటికీ విముక్తులమై ఉన్నాం అనడం వినడానికి చాలా బాగుంది కానీ మనకు ఎప్పుడూ స్వేచ్ఛ అనేది భవిష్యత్తులో ఎప్పుడో ఒకనాడు కష్టపడి సాధించే ఒక లక్ష్యం లాగానే అనిపిస్తుంది. ఆ నిజమే ఎన్నో పనులు పూర్తయ్యాక ఆర్థిక స్థిరత్వం వచ్చాక ఇంకెంతో సాధించాక మాత్రమే స్వేచ్ఛ దొరుకుతుందని మనం నమ్ముతాం.
(02:01) కానీ ఆయన అది మన ప్రస్తుత సహజ స్వభావం అంటున్నారు. మన దైనందిన జీవితంలో ఎదురయ్యే ఒత్తిలను చూస్తుంటే అసలు ఇది ఎలా సాధ్యం అనే సందేహం రాక మానదు. ఆ సందేహం రావడమే ఈ ప్రయాణానికి తొలి అడుగు ఇక్కడ స్వేచ్ఛ అంటే భౌతికమైన స్వేచ్ఛ గురించి కాదు సుమా మానసికమైన విముక్తి గురించి రైట్ ఒక అనంతమైన విశాలమైన మైదానంలో మనం నిలబడి ఉన్నాం అనుకుందాం.
(02:27) పైన అనంతమైన ఆకాశం ఉంది మనం ఎక్కడికైనా స్వేచ్ఛగా వెళ్ళగలం. కానీ మన వేలికి ఒక చిన్న ధారాన్ని కట్టుకొని ఆ ధారం వంక చూస్తూ గిలగిలా కొట్టుకుంటే ఎలా ఉంటుంది అంటే అయ్యో ఈ దారం నన్ను బంధించేసింది నేను ఇక్కడి నుంచి కదలలేను అని భయపడటం అన్నమాట అవును ఆ సంకెళ్ల నుంచి ఎలా బయట పడాలి అని జీవితమంతా ఆ దారాన్ని విప్పడానికి ప్రయత్నిస్తూ గడిపేస్తే మన పరిస్థితి ఎంత హాస్యాస్పదంగా ఉంటుందో ఆలోచించండి.
(02:53) వినడానికే చాలా విచిత్రంగా ఉంది. వాస్తవానికి ఆ ధారం మనల్ని బంధించలేదు. బంధించిందనే మన ఆలోచనే మనల్ని అక్కడే కట్టి పడేసింది. ఇదంతా చూస్తుంటే నాకు వర్చువల్ రియాలిటీ అంటే విఆర్ హెడ్సెట్ పెట్టుకున్నాడే గేమ్ గుర్తొస్తుంది. ఓ మంచి ఉదాహరణ ఆ గేమ్ లో మనం ఒక ఎత్తైన భవనం పై నుంచి కింద పడిపోతున్నప్పుడు మన గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది భయంతో చెమటలు పడతాయి కదా అవును ఆ క్షణంలో మన శరీరం అనుభవించే భయం ఆందోళన నూటికి నూరు శాతం నిజం అవును ఆ క్షణంలో అది నిజమనే నమ్ముతాం.
(03:23) కానీ వాస్తవానికి అక్కడ ఎలాంటి ప్రమాదం లేదు మనసు ఆ భ్రాంతిని ఎంత బలంగా నమ్మింది అంటే అది మన శరీరాన్ని సైతం శాసిస్తుంది. హెడ్సెట్ తీసేయగానే ఆ భయంఅంతా మాయమైపోతుంది. అంటే మనం లేని సంఖ్యలను ఊహించుకొని బాధపడుతున్నాం అన్నమాట. కచ్చితంగా ఆ వర్చువల్ రియాలిటీ ఉదాహరణను ఇంకాస్త లోతుగా పరిశీలిస్తే అందులో ఒక అద్భుతమైన మానసిక సత్యం దాగి ఉంది.
(03:48) ఆ హెడ్సెట్ తీసేయడమే అష్టావక్రుడు చెబుతున్న విముక్తి. అయితే ఇక్కడ మనం ఒక ప్రధానమైన విషయం గురించి మాట్లాడుకోవాలి అసలు మన మెదడు ఈ ఆలోచనలకు అంతగా బంధి అవుతోంది. అదే కదా అసలు ప్రశ్న ఏంటంటే మానవ పరిణామ క్రమంలో మనుగడ సాగించడానికి ప్రాణరక్షణ కోసం మెదడు ఒక చిన్న నేను అనే అహంకారాన్ని సృష్టించుకుంది.
(04:11) ప్రమాదాల నుండి ఈ నేనును కాపాడుకోవడమే దాని ప్రథమ కర్తవ్యం. రైట్ ఒక రక్షణ వ్యవస్థ లాగా అవును కానీ కాలక్రమంలో ఆ భౌతిక రక్షణ కాస్త మానసిక రక్షణగా మారిపోయింది. మన ఉద్యోగం మన హోదా ఇతరులు మన గురించి ఏమనుకుంటున్నారు వీటన్నింటిని ఆ చిన్న నేను తన ఉనికికి సంబంధించిన ముప్పుగా భావిస్తోంది. అంటే ప్రాణాపాయం లేని చోట కూడా మన మెదడు ఒక కృత్రిమమైన ప్రాణాపాయ స్థితిని సృష్టిస్తోందన్నమాట.
(04:39) నా సొంత జీవితంలోనే నేను ఇది గమనించాను. అలా అంటారా ఎలా? ఎవరైనా నా పనిని విమర్శించినప్పుడు నాకు కేవలం బాధ కలగడం లేదు నేను అకస్మాత్తుగా ఒక బాధితుడి పాత్రలోకి వెళ్ళిపోతాను. విమర్శ నా పనికి జరిగినా అది నా అస్తిత్వానికే జరిగిన ప్రమాదంగా నా మనసు ప్రతిస్పందిస్తుంది. అద్భుతంగా చెప్పారు అసలు సమస్య ఆలోచనలతో కాదు ఆ ఆలోచనలే మనం అని భ్రమపడటంలో ఉంది.
(05:05) మన మెదడు ఆ విమర్శను భౌతిక దాడిలా ఫీల్ అవుతోంది. ఈ ఆలోచనలు కేవలం గాలిలో తేలే మేఘాల లాంటివి అయినా కూడా మనం వాటికి ఎందుకు బంధి అవుతున్నామ అంటే ఆ మేఘమే నేను అని నమ్ముతున్నాం. అంటే ఆ గుర్తింపు అనే ప్రక్రియను ఆపడం కష్టంగా మారుతుంది అన్నమాట. అవును ఎందుకంటే మనం గమనించే వాడికి గమనించబడేదానికి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని చెరిపేస్తున్నాం.
(05:28) నాకొక బాధాకరమైన ఆలోచన వచ్చింది అని గమనించడానికి బదులు నేను బాధలో ఉన్నాను అని ఆ భావోద్వేగంతో మనల్ని మనం పూర్తిగా ముడి పెట్టేసుకుంటాం. రైట్ మైన ప్రమాదంగా భావించి ఒత్తిడి పెంచుతుంది. నేను ఈ శరీరానికి ఈ ఆలోచనలకు పరిమితమైన వాడిని అనుకోవడమే అసలైన బంధనం. ఆ బంగాలు పంజరంలోని పక్షి కథ కూడా ఇదే చెప్తుంది. ఆ పంజరం తలుపు తెరిచే ఉన్నా నేను బంధిని అనే ఆలోచన వల్లే అది బయటికి రాలేదు కదా కానీ ఇక్కడ అష్టావక్రుడు సూచించే పరిష్కారం ఏమిటి? ఈ భ్రమ నుండి మనం ఎలా బయట పడగలం ఇక్కడే సాక్షిభూతమైన ఉనికి అనే అత్యున్నత స్థితి తెరపైకి వస్తుంది. ఆకాశం మేఘాల
(06:07) ఉదాహరణను తీసుకుందాం. ఆకాశంలో నల్లటి మేఘాలు వస్తాయి ఉరుములు వస్తాయి భారి వర్షం కురుస్తుంది. మ్ కానీ ఆకాశం ఎప్పుడూ స్వచ్ఛంగానే ఉంటుంది. ఏ మేఘం ఆకాశాన్ని అంటదు మేఘాలు మురికిగా ఉన్నంత మాత్రాన ఆకాశం మురికిగా మారదు. మనం ఆ అనంతమైన ఆకాశం లాంటివారం మన భావోద్వేగాలు కష్టాలు ఆ మేఘాల లాంటివి. ఇది థియేటర్లో సినిమా చూస్తున్నప్పుడు జరిగే ప్రక్రియలా ఉంది.
(06:31) అవును ఎలా అంటారు? అంటే తెరమీద ఎంత భయంకరమైన దృశ్యాలు వచ్చినా తెరకేమి అంటదు కదా మనం కేవలం ప్రేక్షకులం అని గుర్తుంచుకుంటే సరిపోతుంది. నేను ఆందోళనగా ఉన్నాను అని భావించడానికి ఆందోళన నాలో గమనించబడుతుంది అని తెలుసుకోవడానికి మధ్య చాలా వ్యత్యాసం ఉంది. ఖచ్చితంగా ఈ రకమైన సాక్షి భావనలోకి మారినప్పుడు మన నాడీ వ్యవస్థలో అద్భుతమైన మార్పు జరుగుతుంది.
(06:58) ప్రాణభయంతో స్పందించే మెదడులోని భాగం నెమ్మదించి తార్కిక ఆలోచనలు చైతన్యవంతం అవుతాయి. ఇది మనల్ని చాలా శాంతియుత స్థితికి తీసుకువెళ్తుంది. ఇది వినడానికి చాలా బాగుంది కానీ ఒక సాధారణ మనిషిగా నాకు వచ్చే సందేహం ఏమిటంటే ఇదంతా కేవలం పుస్తకాలకే పరిమితమా మన దైనందిన జీవితంలోని సమస్యలకు ముఖ్యంగా ఆఫీస్ ఒత్తిడులకు దీన్ని ఎలా అన్వయించాలి ప్రాక్టికల్ గా ఎలా చేయాలి అని కదా మీ ఉద్దేశం అవును ఉదాహరణకు నిత్యం నా సామర్థ్యం సరిపోదు అని ఆందోళన చెందే ఒక ఉద్యోగి లేదా ఉదయం నుండి రాత్రి వరకు బాధ్యతలతో అలసిపోయే ఒక తల్లి వీరు ఈ సాక్షి భావనను ఆచరణలో ఎలా పెట్ట గలరు చాలా స్పష్టమైన ప్రశ్న ఈ వేదాంతం
(07:39) కేవలం హిమాలయాల్లో కూర్చోవడానికి కాదు యుద్ధభూమి లాంటి దైనందిన జీవితంలో నిలబడటానికి ఆ ఉద్యోగి ఉదాహరణనే తీసుకుందాం. ఆ చెప్పండి అతను ప్రతి మీటింగ్ ను ఒక యుద్ధంలా భావిస్తాడు. ఎందుకంటే అతను తన అపజయాలతో తనను తాను గుర్తించుకున్నాడు. కానీ ఆ మీటింగ్ కి వెళ్లే ముందు అతను కేవలం ఒక్క క్షణం ఆగి ఒక పవిత్రమైన విరామం తీసుకుంటే చాలు.
(08:02) పవిత్రమైన విరామం అంటే అంటే ఆ విరామంలో ఈ ఆందోళన కేవలం నా మనసులో ఉన్న ఒక ఆలోచన మాత్రమే ఇది నేను కాదు అని గమనిస్తే అతని చుట్టూ ఉన్న మానసిక సంకెళ్లుు పగిలిపోతాయి. తాను విముక్తుడిని అని గుర్తు చేసుకున్నప్పుడు అతనిలో సహజమైన ఆత్మవిశ్వాసం వస్తుంది. వావ్ అంటే అతను డిఫెన్సివ్ స్థితి నుండి సృజనాత్మకంగా ఆలోచించే స్థితికి మారతాడు అన్నమాట.
(08:27) ఖచ్చితంగా మీరు అలసిపోయిన తల్లి విషయంలో కూడా ఇదే జరుగుతుందా? పనులు అవే అయినా ఆమె అనుభవించే భారం తగ్గిపోతుందా? నూటికినూ శాతం ఆ తల్లి తనను తాను ఎప్పుడూ పనులు చేసే ఒక యంత్రంలా చూసుకున్నంత కాలం ఆ పనులు ఆమెను మానసికంగా కృంగతీస్తాయి. కానీ నేను ఒక అనంతమైన స్వేచ్ఛాజీవిని నేను నా ప్రేమతో ఈ బాధ్యతలను నెరవేరుస్తున్నాను అని ఆమె గ్రహిస్తే అవే పనులను ఎంతో స్వచ్ఛమైన ప్రేమతో చేయగలదు.
(08:56) అంటే పని మారదు కానీ పని వెనుకొన్న శక్తి మారుతుంది. అవును భయం స్థానంలో ప్రేమ చేరుతుంది. ఒక నిమిషం ఇక్కడే నాకు పెద్ద సందేహం వస్తుంది. ఇదంతా వినడానికి చాలా బాగుంది కానీ ఇలా అన్ని వదిలేసి మనం కేవలం ఒక సాక్షిగా ఉండిపోతే అది మన బాధ్యతల నుండి పారిపోవడమే అవుతుందా? నేను దేనికి బాధ్యుడిని కాదు అనుకుంటే మనం నిష్క్రియాపరులుగా మారిపోమా? హ్మ్ ఈ సందేహం రావడం సహజం.
(09:21) కానీ వాస్తవం దీనికి పూర్తి భిన్నంగా ఉంటుంది. ఇది బాధ్యతలను వదిలేయడం కాదు బాధ్యతలను స్వేచ్ఛగా నిర్వహించడం ఒక నాటక రంగాన్ని ఊహించుకోండి. రైట్ ఒక నటుడు స్టేజ్ మీద ఎన్నో కష్టాలు పడే ఒక సామాన్యుడి పాత్రను పోషిస్తున్నాడు. ఆ పాత్రలో అతను ఎంత తీవ్రంగా నటిస్తాడంటే ఆ కన్నీళ్లు చూసి ప్రేక్షకులు సైతం ఏడుస్తారు.
(09:46) కానీ లోపగా ఆ నటుడికి తాను ఆ పాత్ర కాదని తెలుసు. నాటకం అయిపోగానే అతను నవ్వుతూ తన ఇంటికి వెళ్ళిపోతాడు. అవును అతను ఆ పాత్రతో తాదాత్మం చెందడు నటిస్తున్నాడు కానీ ఆ నటన అతన్ని బంధించలేదు. సరిగ్గా అలాగే సాక్షిగా ఉండటం అంటే పనులు మానేయడం కాదు అసలు చెప్పాలంటే ఒక వ్యక్తి తన అహంకారం నుండి తన భయం నుండి విడిపోయినప్పుడే అతను అత్యుత్తమంగా పని చేయగలడు.
(10:10) ఓ అంటే ఫోకస్ పెరుగుతుంది అన్నమాట. అవును ఒక సర్జన్ ఆపరేషన్ చేస్తున్నప్పుడు ఈ పేషెంట్ చనిపోతే నా పేరు ఏమవుతుంది అని భయపడితే చేతులు వణగుతాయి. కానీ అతను ఆ ఫలితం పట్ల సాక్షిగా ఉండి కేవలం పని మీద మాత్రమే దృష్టి పెడితే ఆ ఆపరేషన్ అద్భుతంగా జరుగుతుంది. అద్భుతం మన ఆనందం మన విజయాల మీదనో ఇతరుల ప్రశంసల మీదనో ఆధారపడి లేదు అని తెలిసినప్పుడు మనం చేసే ప్రతి పని స్వార్థం లేకుండా ఒక యజ్ఞంలా మారుతుందన్నమాట.
(10:41) ఖచ్చితంగా ఇక్కడితో ఆగితే ఇది కేవలం మనస్తత్వ శాస్త్రం అవుతుంది. కానీ అష్టావక్రుడు మనల్ని తీసుకువెళ్లే అంతిమ శిఖరం మరొకటి ఉంది. అదేంటి అంటే ఇక్కడ నాకు ఇంకొక తాత్వికమైన సందేహం వస్తుంది. ఒకవేళ నేను కేవలం సాక్షిని మాత్రమే అయితే అది నన్ను ఈ సృష్టి నుండి వేరు చేసి ఒక ఒంటరి ద్వీపంలా మార్చేదా గమనించే నేను వేరు ఈ ప్రపంచం వేరు అనుకుంటే అది ఒంటరితనానికి దారితీయదా ఇక్కడే మనం సృష్టిలోని అత్యున్నత సత్యమైన అద్వైతం వైపు ప్రయాణిస్తాం.
(11:13) అష్టావక్రగీత సారం అద్వైతం అంటే రెండు లేనిది. చూసేవాడు చూడబడేది ఒక్కటే మన విశ్లేషణలో ఇప్పటివరకు మనం ఆలోచనల నుండి వేరుపడ్డాం. కానీ అంతిమంగా ఆ వేరు చేయబడిన అస్తిత్వం కూడా అనంతమైన విశ్వంలో భాగమే మ్ ఉపనిషత్తులు చెప్పే తత్వమసి అంటే ఆ పరబ్రహ్మము నీవే అనే భావన కదా ఇది అవును చూసే నేను చూడబడే ప్రపంచం ఒక్కటే అని ఇది బోధిస్తుంది.
(11:41) దీన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి సముద్రం దానిలోని అల ఉదాహరణను చూద్దాం. సముద్రంలో ఎగసిపడే ఒక అల తాను సముద్రం కంటే వేరు అనుకున్నంత కాలమే దానికి చావు భయం ఉంటుంది. రైట్ తాను కేవలం ఒక చిన్న అలను అని భయపడుతుంది. పాడుకోవడానికి అది నిరంతరం పోరాడుతుంది. కానీ ఎప్పుడైతే ఆ అల తాను సముద్రమే అని తెలుసుకుంటుందో అప్పుడు ఆ క్షణమే దానికి భయం మాయమవుతుంది.
(12:08) దానికి పుట్టుక లేదు చావు లేదు. అంటే మనం చేరుకోవాల్సిన గమ్యం ఎక్కడో లేదు ఆ అలా సముద్రంగా మారక్కర్లేదు తాను సముద్రమే అన్న సత్యాన్ని గుర్తిస్తే చాలు వెతుకుతున్నది మనమే అని తెలుసుకోవడమే అసలైన ప్రయాణం అనమాట ముమ్మాటికీ అదే ఈ విశ్వం కంటే మనం వేరు కాదు ఈ మాయ వల్లే మనం విభజనను చూస్తాం. విముక్తి అనేది కొత్తగా సాధించేది కాదు మన అసలు స్వభావాన్ని తిరిగి తెలుసుకోవడం మాత్రమే దీన్నే కమింగ్ హోమ్ అంటాం.
(12:37) కమింగ్ హోమ్ ఎంత ప్రశాంతంగా ఉందో ఈ పదం అవును ఎంతో దూరం ప్రయాణించి భ్రమల అడవిలో దారి తప్పి చివరకు మన సొంత ఇంటికి మనం చేరుకోవడం లాంటిది. నేను బద్ధుడిని అనే ఆ ఆలోచన తెరను తొలగిస్తే మిగిలేది ఆ అనంతమైన ప్రేమ శాంతి మాత్రమే. మనలోని ఆ దివ్యజ్యోతిని మనం ఎప్పుడూ గమనిస్తూనే ఉండాలి. అంటే స్వేచ్ఛ అంటే కొత్తగా ఏదో నేర్చుకోవడం లేదా కొత్త వ్యక్తిగా మారడం కాదు మనం కానివన్నీ వదిలేయడమే అసలైన స్వేచ్ఛ ఆ నిశ్సిద్ధంలోనే మనం ఉనికి దాగి ఉంది.
(13:13) కచ్చితంగా జీవితంలో మనం సాధించాల్సింది ఏమీ లేదు ఏమీ మారక్కర్లేదు ఆ అనంతమైన వాస్తవాన్ని మనం జీర్ణించుకోవాలి. నిజమే మనపై మనం వేసుకున్న భ్రమల సంకెళ్లను తెంచుకుని మరింత లోతైన స్పృహతో జీవించే ప్రయత్నం చేద్దాం. మన అసలైన ఆ నిశశబ్ద స్వభావాన్ని ఆస్వాదిద్దాం. ఈ అంతర్గత ప్రయాణంలో తోడున్నందుకు ధన్యవాదాలు. మరింత లోతైన స్పృహతో జీవించండి.