*******ఇలా ప్రో యాక్టివ్ నెస్ ను పెంచుకుంటే సంపద వేగంగా పెరుగుతుంది | Proactiveness for Success & Growth

ఇలా ప్రో యాక్టివ్ నెస్ ను పెంచుకుంటే సంపద వేగంగా పెరుగుతుంది | Proactiveness for Success & Growth

Author Name:శ్రీరవీంద్ర జ్యోతిషాలయంGURUMANCHI RAJENDRA SHARMA

Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@SRIRAVINDRAJYOTISHALAYAMS

Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=I5ojeIptLbs



Transcript:
(00:00) ఈరోజు మన ఈ లోతైన పరిశీలన యొక్క ప్రధాన ఉద్దేశం ఏంటంటే కేవలం ఈ పుస్తకంలోని సమాచారాన్ని చదివి వినిపించడం కాదు అసలు క్రియాశీలత అంటే ఏంటి ఆ చురుకుదనాన్ని మన దైనందిన జీవితంలో ఎలా అలవర్చుకోవాలి అని వినే వారి హృదయాల్లో నాటుకునేలా ఒక స్పష్టమైన మార్గదర్శనం చేయడం కచ్చితంగా మనం ఈ చర్చను లోతుగా స్టార్ట్ చేసే ముందు శ్రీ గురుమంచి రాజేంద్ర శర్మ గారి మాటలను ఒకసారి గుర్తు చేసుకుందాం.
(00:20) ఆయన ఉద్దేశంలో క్రియాశీలత అంటే కేవలం శారీరకంగా కదలడం కాదు. అంటే రోజంతా ఏదో ఒక పని చేస్తూ హడావిడిగా ఉన్నట్లు భ్రమ పడటం కాదంటారు. అవును మనసు బుద్ధి శరీరాన్ని ఎల్లప్పుడూ సన్నద్ధంగా ఉంచుకోవడం అంటే ఏ క్షణంలోనైనా సరే అత్యంత అప్రమత్తంగా ఉత్సాహంగా ప్రతిస్పందించగలిగే స్థితిలో ఉండటం దీన్ని కొంచెం ప్రాక్టికల్ కోణంలో చూద్దాం.
(00:42) మనందరి జీవితాల్లో రోజు జరిగే ఒక సింపుల్ ఉదాహరణ తీసుకుందాం. రేపు ఉదయం నాలుగు గంటలకు లేవాలని ఒక గట్టి నిర్ణయం తీసుకొని ఫోన్లో అలారం పెట్టుకుంటాం. మ్ చాలా మంది చేసేదే. తీరా ఉదయం ఆ సమయం రాగానే ఆ మూత వినపడగానే అప్రయత్నంగా చెయ్యి వెళ్లి ఆ స్నూస్ బటన్ నొక్కుతుంది. ఇంకొక్క 15 నిమిషాలు నాలుగైదు నిమిషాలు ఆగి లేద్దాంలే అని మనల్ని మనం నమ్మించుకుంటాం. నిజమే అయితే ఇక్కడ నాకు చిన్న సందేహం స్నూస్ బటన్ నొక్కటం అనేది ఒక మానసిక ఓదార్పు కదా నిద్రలోంచి ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి లేవకుండా మెల్లగా వాస్తవంలోకి రావడానికి అదిఒక సున్నితమైన మార్గం అనిపిస్తుంది.
(01:10) ఇందులో అంత పెద్ద ప్రమాదం ఏముంది? పైకి చూడడానికి అది ఒక సున్నితమైన మార్గంగానే అనిపిస్తుంది. కానీ ఇక్కడే ఒక సూక్ష్మమైన సైకాలజీ దాగి ఉంది. ఆ ఏంటది మనం ముందురోజు రాత్రి ఒక ప్రణాళిక వేసుకుని ఉదయం లేవగానే ఆ ప్రణాళికను మనమే కాదనుకోవడం అనేది మన ఆత్మవిశ్వాసం మీద పడే మొదటి దెబ్బ మూల గ్రంథం చెబుతున్నది ఏంటంటే ఈ స్నూజ్ బటన్ నొక్కడం అనేది మనలో క్రియాశీలత దిగజారడానికి ఒక స్పష్టమైన సంకేతం.
(01:34) ఓ అంటే రోజు మొదట్లోనే ఫెయిల్ అయినట్లా కరెక్ట్ మనం స్నూస్ నొక్కిన ప్రతిసారి మెదటిక ఒక గందరగోళమైన సందేశం వెళుతుంది. నిద్రపోవాలా మెలకువగా ఉండాలా అనే సందిగ్ధంలో ఆ డొపమైన్ స్థాయిలు దెబ్బతింటాయి. ఇది రోజు ప్రారంభంలోనే మనకు మనం చేసుకున్న వాగ్దానాన్ని ఉల్లంఘించడం లాంటిది. అంటే ఆ చిన్న అపజయం రోజంతా ఒక తెలియని బద్ధకాన్ని మోసుకొస్తుందన్నమాట.
(01:53) అవును ఈ చిన్న బటన్ మన రోజంతా ఉండే మానసిక స్థితిని నిర్ణయిస్తుంది. మరి దీనికి పరిష్కారం ఏంటి అలారం మోగగానే స్ప్రింగ్ లాగా లేచిపోవాలా అసలు నిజమైన క్రియాశీలతో ఉన్న వారికి ఈ అలారం అనే యంత్రం అవసరమే లేదని రచయిత వివరిస్తున్నారు. వారి శరీరం మనసు ఒక అద్భుతమైన సర్కార్డియన్ రిథం కి అంటే జీవగడియారానికి అలవాటు పడి ఉంటాయి. వావ్ వారు అనుకున్న సమయానికి కచ్చితత్వంతో నిద్ర లేస్తారు.
(02:14) ఉదయం నిద్ర లేచినప్పటి నుండి రాత్రి పడుకునే వరకు విసుగు పరధ్యానం అనేవి దరిచేరనివ్వకుండా ప్రతిక్షణం ప్రయోజనవంతంగా జీవించడమే నిజమైన సన్నద్ధత. ఉదయం ఆ స్నూజ్ బటన్ తో మొదలైన జడత్వం రోజంతా మనల్ని ఎలా పీడిస్తుందో ఆలోచిస్తే ఆశ్చర్యంగా ఉంది. అయితే కేవలం ఉదయం లేవడంలోనే కాదు రోజంతా మన శక్తిని తెలియకుండానే హరించే ఇతర అలవాట్లు చాలా ఉన్నాయి. ఖచ్చితంగా ఉన్నాయి.
(02:35) ఉదాహరణకు టీవీ ముందు కూర్చుని కేవలం ఛానల్లు ఊరికే మారుస్తూ ఉండటం లేదా సోషల్ మీడియాలో అనవసరమైన విషయాలను గంటల తరబడి చూస్తూ ఉండటం తోచక ఇతరులకు ఫోన్లు చేసి కబుర్లు చెప్పటం. ఇది నాకు ఎలా అనిపిస్తుందంటే మన స్మార్ట్ ఫోన్ ను విపరీతమైన చల్లిలో లేదా మంచులో పెడితే మనం అందులో ఏ పెద్ద యప్స్ వాడకపోయినా సరే బ్యాటరీ దానంతట అదే డ్రైన్ అయిపోతుంది కదా ఎగజక్ట్లీ అద్భుతమైన పోలిక ఇది.
(02:56) అలా మన ఎనర్జీ కూడా మనం ఏ కష్టమైన పని చేయకపోయినా ఇటువంటి బద్ధకపు వాతావరణంలో దానంతట అదే ఖర్చు అయిపోతుంటుంది. ఇదొక రకమైన పాసివ్ ఎనర్జీ డ్రైన్ అని చెప్పొచ్చు కదా. మరి ఈ లీకేజ్ లను అరికట్టి మనల్ని మనం ఎలా రీఛార్జి చేసుకోవాలి? ఆ స్మార్ట్ ఫోన్ బ్యాటరీ పోలిక అక్షరాల కరెక్ట్. ఈ పాసివ్ ఎనర్జీ డ్రైన్ ను ఈ జడత్వాన్ని పోగొట్టుకోవడానికి రచయిత నాలుగు స్తంభాలను లేదా నాలుగు పరిశ్రమలను సూచించారు.
(03:19) మన దినచర్యలో వీటికి ఖచ్చితంగా చోటు కల్టించాలి. ఆ నాలుగు పరిశ్రమలు ఏంటి? అవే శారీరక, మానసిక, బౌద్ధిక మరియు ఆధ్యాత్మిక పరిశ్రమలు. ఈ నాలుగు స్తంభాల వెనుక ఉన్న అసలు మెకానిజం ఏంటో కొంచెం విడమర్చి చెబుతారా అంటే శారీరక పరిశ్రమ అంటే అందరికీ తెలుసు. ఒళ్ళు వంచి పని చేయడం, వ్యాయామం చేయడం లేదా వాకింగ్ లాంటివి. కానీ ఈ రెండవది మానసిక పరిశ్రమ అంటే ఏంటి? మానసిక పరిశ్రమ అంటే మనసుని ఎప్పుడూ ఒక కొత్త దనాన్ని ఆస్వాదించేలా సజీవంగా ఉంచడం.
(03:43) ఉదాహరణకు కొత్తగా డ్రైవింగ్ నేర్చుకోవడం లాంటి పనులు చేయడం లేదా కొత్త భాషలు నేర్చుకోవడం ఇందులో భాగం. ఒక్క నిమిషం డ్రైవింగ్ నేర్చుకోవడం వల్ల మనలో ఉన్న బద్ధకం ఎలా పోతుంది దానికి దీనికి సంబంధం ఏంటి అక్కడే ఉంది అసలు రహస్యం మనం ఏదైనా కొత్త నైపుణ్యం అంటే డ్రైవింగ్ లాంటిది నేర్చుకునేటప్పుడు మన మెదడు ఆటో పైలట్ మోడ్ నుంచి బయటికి వస్తుంది. ఆ రైట్ డ్రైవింగ్ చేసేటప్పుడు మనం పగటి కళ్ళు కనలేం కదా కళ్ళు చెవులు కాళ్ళు చేతులు అన్నీ అత్యంత అప్రమత్తంగా ఉండాలి.
(04:04) ఆ అప్రమత్తతే మనసులోని జడత్వాన్ని పారద్రోలుతుంది. అంటే మన ఇంద్రియాలన్నీ ఏకతాటి పైకి వస్తాయని మాట. అవును మనసులో అనుకున్న మంచి పనిని కేవలం ఆలోచనలకే పరిమితం చేయకుండా వెంటనే ఆచరణలో పెట్టడం, ఇంద్రియ నిగ్రహం పాటించడం ఇవన్నీ మానసిక పరిశ్రమ కిందకే వస్తాయి. అద్భుతం అంటే మనసును ఖాళీగా ఉంచకుండా దానికి ఒక కచ్చితమైన ఏకాగ్రత అవసరమైన పనిని అప్పగించడం మరి మూడవది బౌద్ధిక పరిశ్రమ ఎలా పనిచేస్తుంది.
(04:26) బౌద్ధిక పరిశ్రమ అంటే బుద్ధికి పదును పెట్టడం, మంచి పుస్తకాలు చదవడం, మేధావుల సన్నిధిలో గడపడం ఇందులో అత్యంత ఆసక్తికరమైన విధానం ఒకటి ఉంది. మనకున్న సమస్యలను ఊరికే మనసులో ఉంచుకొని మదన పడకుండా వాటిని ఒక కాగితం పై రాయడం. కాగితం పై రాయడం వల్ల సమస్య ఎలా పరిష్కారం అవుతుంది ఆధునిక సైకాలజీలో దీన్ని కాగ్నిటివ్ ఆఫ్లోడింగ్ అంటారు.
(04:44) సమస్య మనసులో ఉన్నంతసేపు అదొక భయంకరమైన మేఘం లాగా అస్పష్టంగా ఉండి మన శక్తిని హరించేస్తుంది. అవును అదొక భారం లాగా ఫీల్ అవుతాం. ఎప్పుడైతే దాన్ని కాగితం పై రాస్తామో ఆ సమస్యకు ఒక స్పష్టమైన స్వరూపం వస్తుంది. మన మెదడుపై ఉన్న భారం కాగితం పైకి మారుతుంది. అప్పుడు మన బుద్ధి దాని యొక్క మూడవ వ్యక్తి కోణంలో చూసి పరిష్కరించగలుగుతుంది. చాలా ప్రాక్టికల్ గా ఉంది ఇది.
(05:03) మరి నాలుగవ పరిశ్రమ. ఇక నాలుగోది అత్యంత కీలకమైన ఆధ్యాత్మిక పరిశ్రమ. ప్రతిరోజు కొంత సమయం మౌనంగా ఉండటం, ధ్యానం చేయడం ఇది మన మెదడులోని క్యాష్ మెమొరీని క్లియర్ చేయడం లాంటిది. ఓ బ్యూటిఫుల్ కంపారిజన్ ఈ నాలుగింటికి ప్రతిరోజు సమయం కేటాయించడం వల్ల మనిషిలోని మలినాలు తొలగిపోయి అతను శుద్ధి చేయబడిన బంగారంలా ప్రకాశిస్తాడు. ఈ నాలుగు పరిశ్రమలు వినడానికి చాలా బాగున్నాయి.
(05:23) నేను రేపటి నుంచి ఈ నాలుగింటిని తుచ్చ తప్పకుండా పాటిస్తాను అనుకుందాం. ఒక వారం రోజుల పాటు అంత అద్భుతంగా ఉంటుంది. ఏ బద్ధకం దరిచేరదు. హ్మ్ కానీ సరిగ్గా రెండో వారం వచ్చేసరికి నా మోటివేషన్ అంతా అకస్మాత్తుగా కుప్పకులిపోతుంది. ఆ పాత జడత్వం మళ్ళీ నన్ను ఆవహిస్తుంది. ఇదొక సామాన్య మానవ నైజం కదా. ఎందుకు ఇలా జరుగుతోంది? ఎక్కడో ఏదో ఒక తలుపు తెరిచే ఉంటుంది కదా.
(05:42) ఇది చాలా సహజమైన ప్రశ్న. మనం ఎంత ప్రయత్నించినా మనలోకి దోషాలు ప్రవేశించడానికి మన క్రియాశీలత పతనం అవ్వడానికి ప్రధానంగా నాలుగు ద్వారాలు ఉన్నాయని గ్రంథం చెబుతుంది. ఆ నాలుగు ద్వారాలు ఏంటి? నూటికి 90% దోషాలు లేదా పాపాలు మనిషిలోకి కేవలం ఈ నాలుగు మార్గాల ద్వారానే ప్రవేశిస్తాయి. అవే ఆహారం, నిద్ర, కామం, భయం మనిషి ఎప్పుడైతే తన పవిత్రతను కోల్పోయి పతనం అవుతాడో అప్పుడు ఈ నాలుగు విషయాలే వెంటనే అదుపు తప్పుతాయి.
(06:09) అపరిమితంగా తినడం విపరీతంగా నిద్రపోవడం లాంటివి మొదలవుతాయి. ఈ నాలుగింటిని మనం శాస్త్రబద్ధంగా అదుపులో ఉంచుకుంటే మనలోక వచ్చే ఆ పాప ప్రవాహం ఆగిపోయినట్లే. ఈ నాలుగింటిలో భయం గురించి రచయిత చెప్పిన విధానం నన్ను తీవ్రంగా ఆలోచింపచేసింది. అవును అది చాలా డీప్ కాన్సెప్ట్. సాధారణంగా దేని మీదైనా భయం ఉంటే మనం దాని నుండి పారిపోవాలని చూస్తాం.
(06:27) కానీ భయాన్ని తప్పించుకోవడం కాదు దాన్ని ఎదుర్కోవడమే సరైన మార్గం అని ఆయన అంటారు. ఉదాహరణకు మృత్యు భయం ఉంటే మృత్యువు ఒడిలో ఉన్నవారికి అంటే ప్రాణాపాయ స్థితిలో ఉన్నవారికి సేవ చేయాలి అనడం ఎంత గొప్ప ప్రాక్టికల్ వేదాంతం నిజమే ఒక లోటును వృద్ధితో ఎదిరించడం అనే ఈ సూత్రం నిజంగా అద్భుతం. చీకటిని చీకటితో పారద్రోలలేము కదా వెలుగుని తీసుకురావాలి.
(06:45) ఉత్సాహీనతను ఆనందంతో నింపాలి. ఈ సూత్రాన్ని మన దైనందిన జీవితానికి ప్రాక్టికల్ గా ఎలా అన్వయించుకోవచ్చు? దీన్ని ఆధునిక సైకాలజీలో ఎక్స్పోజర్ థెరపీ అంటారు. భయం నుండి పారిపోవడం వల్ల మన మనసులో ఒక శూన్యం ఏర్పడుతుంది. ఆ శూన్యాన్ని జడత్వం ఆక్రమిస్తుంది. అలా కాకుండా భయాన్ని ఎదుర్కొంటే మనలో క్రియాశీలత పెరుగుతుంది. అంటే భయాన్ని ఫేస్ చేయాలంటారా ఒక ఉదాహరణ చెబుతారా తప్పకుండా ఉదాహరణకు ఒకరికి నీళ్ళంటే చాలా భయం అనుకోండి.
(07:12) నీటికి దూరంగా ఉండటం వల్ల ఆ భయం ఎప్పటికీ పోదు. పైగా నీటిని చూసినప్పుడల్లా ఆందోళన పెరుగుతుంది. దానికి పరిష్కారం నీళ్ళలోనే గడుపుతూ ఈత నేర్చుకోవడం. రైట్ అలాగే కొందరికి ఇంగ్లీష్ లేదా లెక్కలు అంటే విపరీతమైన భయం ఉంటుంది. వారు ఆ సబ్జెక్టులను పక్కన పెట్టేయకూడదు. వాటితోనే ఎక్కువ సమయం గడుపుతూ వాటిని అర్థం చేసుకుని ఆ భయాన్ని జయించాలి. అడుగడుగున ఇలా భయాలను జయిస్తూ వెళ్తే మనలోని క్రియాశీలత పైకి ప్రయాణిస్తుందని రచయిత చాలా స్పష్టంగా చెప్పారు.
(07:38) చాలా బాగా వివరించారు. అయితే భయాన్ని జయించి సమయాన్ని వృధా చేయకుండా మన పనులన్నీ సక్రమంగా చేసుకోవడం అనేది వినడానికి ఒక అద్భుతమైన లౌకిక విజయంగా కనిపిస్తుంది. కానీ ఈ మొత్తం ప్రక్రియకు ఏదైనా ఆధ్యాత్మిక కోణం ఉందా అంటే కేవలం ప్రొడక్టివిటీ పెంచుకోవడం కోసమేనా ఇదంతా లేక దీనికి ఇంకేదైనా లోతైన పరమార్థం ఉందా అని మా ఉద్దేశం. ఖచ్చితంగా ఉంది.
(07:58) రచయిత ఈ పుస్తకంలో చెప్పిన అత్యంత కీలకమైన మరియు మన ఆలోచనలను కుదిపేసే పాయింట్ ఇక్కడే ఉంది. నిజానికి భగవంతుడు కాల స్వరూపుడు కాలమే ఆయన రూపం. కాలమే భగవంతుడు మనం కాలాన్ని దుర్వినియోగం చేస్తున్నామ అంటే దాని అర్థం మనం భగవంతుని అవమానిస్తున్నట్లే అదే కాలాన్ని సద్వినియోగం చేసుకుంటే మనకు తెలిసినా తెలియకపోయినా అది భగవంతుని ఆరాధనతో సమానం.
(08:18) ఒక్క నిమిషం ఇక్కడ నేను కొంచెం విభేదిస్తున్నాను. కాలాన్ని వృధా చేయడం భగవంతుని అవమానించడమే అయితే మరి ఎక్కడ గీత గీయాలి మనం ఒక మంచి సినిమా చూసినా కుటుంబంతో సరదాగా గడిపినా లేదా మధ్యాహ్నం కాసేపు కునుకు తీసినా అది కాలాన్ని వృధా చేసినట్లా ఆ కాదు దేవుణని అవమానించినట్లా మనిషి శరీరానికి మెదడుకు విశ్రాంతి అనేది చాలా అవసరం కదా ఈ విశ్రాంతికి మనం ఇందాక నుంచి మాట్లాడుకుంటున్న జడత్వానికి మధ్య రచయిత తేడా ఎలా చూపిస్తున్నారు ఇది చాలా అద్భుతమైన ప్రశ్న ఇక్కడే మనం ఇంటెన్షనల్ రెస్ట్ కు అంటే ఉద్దేశపూర్వకంగా తీసుకునే విశ్రాంతికి మైండ్లెస్ ఎస్కేపి కు మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసం
(08:50) అర్థం చేసుకోవాలి. ఇంటెన్షనల్ రెస్ట్ అంటే మనం స్పృహతో మన శారీరక మానసిక ఉల్లాసం కోసం తీసుకునే విశ్రాంతి లేదా కుటుంబంతో గడిపే సమయం కాలాన్ని వృధా చేయడం కిందకు రాదు. అది మనల్ని మనం రీచార్జ్ చేసుకునే ప్రక్రియ అది కూడా ఒక రకమైన సన్నద్ధతే. ఓ అంటే ఏమ ఆలోచించకుండా జస్ట్ రిలాక్స్ అవ్వడం మంచిదే. అవును కానీ విసుగుతో ఏం చేయాలో తోచక వాస్తవం నుండి పారిపోవడానికి గంటల తరబడి టీవీ ముందు కూర్చోవడం లేదా ఫోన్ స్క్రోల్ చేయడం అది జడత్వం అవుతుంది.
(09:14) మనకు తెలియకుండానే మనం ఒక మత్తులోకి జారిపోవడం దైవిక అవకాశాన్ని కాలరాయడమే. చాలా స్పష్టంగా అర్థమైంది. విశ్రాంతి అనేది మనకు శక్తిని ఇస్తుంది కానీ జడత్వం మన శక్తిని లాగేస్తుంది. కరెక్ట్ మనం ఎప్పుడైతే ఈ సత్యాన్ని గ్రహించి క్రియాశీలతను పెంచుకుంటామో అప్పుడు మనిషిలో వచ్చే మార్పు చాలా అద్భుతంగా ఉంటుంది. ఎలాంటి మార్పు? వారి ముఖంపై ఒక కల్మషం లేని ప్రశాంతమైన సహజమైన చిరునవ్వు వస్తుంది.
(09:37) అది ఎదుటి వారిని మెప్పించడానికి నవ్వే నవ్వు కాదు. లోపలి పవిత్రత నుండి ఉప్పొంగే ఆనందం. అదే మనిషిలో క్రియాశీలత తగ్గితే ఆ నవ్వు కృత్రిమంగా మారుతుంది. ఫేక్ స్మైల్ అంటాం కదా అలాగ రాను రాను ఆ కృత్రిమ నవ్వు కూడా మాయమైపోయి మనిషి తనను తానే కోల్పోతాడు. ఇంకొక సూక్ష్మమైన విషయం ఏంటంటే మనం ఎవరికైనా ఒక మాట ఇచ్చి దానిని నిలబెట్టుకోలేకపోతే ఆ క్షణంలో మన శరీరం లేదా మన మనసు ఏమాత్రం సన్నద్ధంగా లేదని అర్థం చేసుకోవాలి.
(10:04) అంటే వాగ్దానాన్ని నిలబెట్టుకోకపోవడం కూడా జడత్వమేనా కచ్చితంగా మన వాగ్దానాన్ని నెరవేర్చలేకపోవడం అనేది ఈ బద్ధకానికి ఒక స్పష్టమైన సంకేతం ఇదంతా వింటుంటే ఈ క్షణమే జీవితాన్ని మార్చేసుకోవాలి రేపటి నుంచి ఒక కఠినమైన క్రమశిక్షణతో బతకాలి అన్నంత ఉత్సాహం వస్తుంది. కానీ వాస్తవంలో ఇదంతా సులభం కాదు కదా కచ్చితంగా కాదు ఏదైనా కొత్తగా ప్రారంభించినప్పుడు మధ్యలో అనుకొని ఆటంకాలు వస్తాయి.
(10:24) ఒక్కోసారి ఎంత ప్రయత్నించిన అడుగు ముందుకు పడదు. అప్పుడు నిరాశ చెందకుండా ఎలా ఉండాలి? ఇక్కడే మనం ప్రకృతి నియమాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి. అభివృద్ధి లేదా ఈ క్రియాశీలత మార్గం ఎప్పుడూ ఒకే సరళ రేఖలో ఒకే వేగంతో ముందుకు వెళ్ళదు. గ్రాఫ్ ఎప్పుడూ ఒకేలా పైకి వెళ్ళదు కదా అవును అప్స్ అండ్ డౌన్స్ ఉంటాయి. ఇదొక రకంగా మన స్వాతంత్రయ పోరాటం లాంటిది.
(10:40) మధ్యలో చిన్న చిన్న విరామాలు తీసుకుంటూ ఒక్కోసారి కొన్ని అడుగులు వెనక్కి పడుతూ మళ్ళీ రెట్టించిన శక్తితో ముందుకు వెళ్ళడం జరుగుతుంది. చాలా మంచి పోలిక ఇవి. ఇంకొక ఆసక్తికరమైన విషయం ఏంటంటే మనం సరైన మార్గంలో ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు ప్రకృతి శక్తులు కూడా మధ్య మధ్యలో మనల్ని ఆటంకపరుస్తున్నట్లు అనిపిస్తాయి. కానీ నిజానికి అవి మనం మరింత స్థిరంగా ముందడుగు వేసేలా మన సంకల్పాన్ని పరీక్షించడానికి సహకరిస్తూ ఉంటాయి.
(11:01) కాబట్టి ఈ ప్రయాణంలో విపరీతమైన వేగం అతివేగం పనికి రాదు. ఇది వినడానికి చాలా ఓదార్పుని ఇస్తుంది. కానీ ఇక్కడ నాకు ఖచ్చితమైన సందేహం ఉంది. అడగండి ఇప్పుడు కొందరు ఉంటారు వారికి తీవ్రమైన బద్ధకం ఆవహించి ఉంటుంది. మనం ఇందాక మాట్లాడుకున్న ఆ బ్రెయిన్ ఫాగ్ లో పూర్తిగా కూరుకుపోయి ఉంటారు. ఏ పని మీద ఏకాగ్రత అస్సలు ఉండదు. అలాంటి వారు ఈ నాలుగు పరిశ్రమలను ఒకేసారి తమ రోజువారి ప్రణాళికలో ఎలా మొదలు పెట్టగలరు వారికి రచయిత చూపిన ఆ మొదటి అడుగు ఏంటి? ఏకాగ్రత పూర్తిగా తగ్గిన వారు అత్యధిక జడత్వంలో ఉన్నవారు ఏక విజిన ఈ నియమాలన్నీ పాటించడం అసాధ్యం. వారు మొదటిగా చేయవలసిన ఏకైక పని
(11:31) ఏంటో తెలుసా రోజుకు 6రు కిలోమీటర్ల నడక రోజుకుఆరు కిలోమీటర్లు వాకింగ్ కచ్చితంగా నడకే ఎందుకు ఎందుకు ఒక గంట ధ్యానం చేయకూడదు లేదా ఎందుకు జిమ్ కి వెళ్ళకూడదు కేవలం నడకతోనే అంత పెద్ద మార్పు వస్తుందంటారా కచ్చితంగా వస్తుంది దీని వెనుక బలమైన సైన్స్ ఉంది. నడక అనేది శారీరక జడత్వాన్ని విచ్చినం చేయడానికి బ్రహ్మాస్త్రం లాంటిది.
(11:51) మనం లయబద్ధంగా నడుస్తున్నప్పుడు మెదడులోని రెండు అర్ధ భాగాలు ఉత్తేజితం అవుతాయి. ఓ దీన్నే బైలాటరల్ స్టిములేషన్ అంటారా ఎగజక్ట్లీ ఇది మన నాడీ వ్యవస్థను ప్రశాంత పరుస్తుంది. శరీరంలో రక్త ప్రసరణ పెరిగి మెదడుకు కావలసిన ఆక్సిజన్ అందుతుంది. దీనివల్ల ఆ బ్రెయిన్ ఫాగ్ మెల్లగా తొలగిపోయి ఏకాగ్రత కుదురుతుంది. అంటే ముందు ఆ భౌతికమైన బద్ధకం వదిలిపోవాలన్నమాట.
(12:10) అవును ఒకసారి ఆ భౌతికమైన స్తబ్దత విరిగిపోతే ఆ తర్వాత మెల్లగా మిగతా నియమాలు అంటే నిస్వార్థ సేవ చేయడం, రెండు పూటల చన్నీళ్ల స్నానం, పనుల్లో సురినాత్మకతను చూపించడం, హాస్యాన్ని మేళవించడం లాంటివన్నీ వాటంతట అవే అలవాటవుతాయి. ఏది ఒక్క రోజులో జరగదు కానీ ఈ శారీరక కదలిక అనే మొదటి అడుగు చాలా అత్యవసరం. వావ్ ఇది నిజంగా ఒక కనువిప్పు లాంటి చర్చ.
(12:29) ఈ మొత్తం సంభాషణను ఆ మూల గ్రంథంలోని సారాంశాన్ని గమనిస్తే ఒక విషయం స్పష్టంగా అర్థమవుతుంది. శ్రీ గురుమంచి రాజేంద్ర శర్మ గారి క్రియాశీలత అనేది కేవలం పొద్దున్నే నిద్ర లేవమని లేదా పనులు త్వరగా చేసుకోమని చెప్పే ఒక సాధారణ ప్రవర్తన నియమావళి మాత్రమే కాదు అసలు కాదు మనలోని అపవిత్రతను బద్ధకాన్ని సమూలంగా తొలగించి అచంచలమైన ధైర్యం ఆత్మవిశ్వాసం స్వచ్ఛమైన కీర్తిని అందించే ఒక అద్భుతమైన ఆధ్యాత్మిక మరియు ఆచరణాత్మక జీవన విధానం ఇది.
(12:56) అక్షరాల నిజం ఇది మన అంతరంగాన్ని శుద్ధి చేసుకొని జీవితాన్ని ఒక ఉత్సవంలా మార్చుకునే ఒక నిరంతర ప్రక్రియ జడత్వాన్ని వదిలించుకొని ప్రతి క్షణాన్ని పూర్తి స్పృహతో సజీవంగా బతకడం నేర్పే ఒక ఉన్నతమైన కళ ఈ లోతైన విశ్లేషణను ముగించే ముందు మనం ఒక బలమైన ఆలోచనను మన మనసుల్లో నిలుపుకుందాం. మనం ఇందాక మాట్లాడుకున్నట్టు కాలమే భగవంతుడు అయితే మనం తరచుగా ఫీల్ అయ్యే ఆ బోర్ కొడుతుంది అనే భావన ఒక రకంగా ఈ సృష్టిని ఆ దైవాన్ని మనం తిరస్కరించడమే అవుతుందా? ఆలోచించాల్సిన విషయమే మన రోజువారి జీవితంలో మనం కాలాన్ని పూజిస్తున్నామా లేక విసుగుతో దాన్ని శిక్షిస్తున్నామా రేపు ఉదయం అలారం
(13:27) మోగినప్పుడు మనం ఆపేది కేవలం ఒక యంత్రాన్ని మాత్రమే కాదు మన జీవితపు అద్భుతమైన అవకాశాన్ని అని గుర్తుంచుకోవాలి. ఆ మరుక్షణం నుండి మనలోని అసలైన క్రియాశీలతకు ప్రాణం పోద్దాం. మరో అద్భుతమైన అంశంతో మిల్ కలుద్దాం.