*అంతర్నేత్రం*

శిల్పి రామారావు పేరు వినగానే రాతి బొమ్మలకు ప్రాణం పోసే మహానుభావుడిగా జనం తలుచుకుంటారు. దశాబ్దాల కాలంగా ఆయన చేతుల్లో రూపుదిద్దుకున్న దైవ విగ్రహాలు లెక్కలేనన్ని. ప్రతి శిల్పంలోనూ ఒక కథ, ఒక ఆత్మ ఉండేవి. తన కళ ద్వారా భక్తులకు భగవంతుడికి మధ్య వారధిగా నిలవడం ఆయన జీవిత పరమార్థం.

కాలచక్రం గిర్రున తిరిగింది. వృద్ధాప్యం ఆయన కనుదోమలను కమ్మసాగింది. కంటి చూపు మందగించడం రామారావుకు నరకప్రాయమైంది. రాతిలో సూక్ష్మమైన వివరాలను చెక్కడం ఆయనకు సవాలుగా మారింది. రాబోయే ఆలయ ఉత్సవాలకు "అభయహస్త వినాయకుడు" విగ్రహాన్ని పూర్తి చేయాలనే ఆకాంక్ష ఆయనకు నిద్రపట్టనివ్వలేదు. కానీ చూపు సహకరించక, భయం, నిస్సహాయత ఆయన్ని ఆవరించాయి. తన కళను కోల్పోతే, దైవసేవకు దూరం అవుతాననే ఆలోచన ఆయన గుండెను పిండేసింది. ఆయన ఎన్నో వైద్యాలు చేయించుకున్నాడు, నిత్యం దైవాన్ని ప్రార్థించాడు. కానీ ఫలితం లేకపోయింది. ఆయన చూపు మరింత మందగించింది.

ఒక రాత్రి, రామారావుకు ఒక కల వచ్చింది. ఆ కలలో ఒక వృద్ధ సాధువు కనిపించి, "కళ్ళు మూసుకుని చూడు, మార్గం కనిపిస్తుంది" అన్నాడు. రామారావు కళ్ళార్పకుండా ఆ సాధువును చూస్తుండగానే, ఆయన అంతర్థానమయ్యారు. రామారావుకు ఆ మాటలు అర్థం కాలేదు. మూసిన కళ్ళతో ఎలా చూడాలి? ఇది కేవలం వృధా ప్రయాస అని అనుకున్నాడు.

ఉత్సవాల తేదీ సమీపించింది. వినాయకుడి విగ్రహం ఇంకా అసంపూర్తిగా ఉంది. సూక్ష్మమైన చెక్కుళ్ళు, భావ ప్రకటన అసాధ్యంగా తోచింది. చివరి ప్రయత్నంగా, ఆ కలలోని మాటలను గుర్తు చేసుకున్నాడు. ఒక నమ్మకంతో, తన కళ్ళకు గుడ్డ కట్టుకున్నాడు. బాహ్య ప్రపంచం చీకటిమయమైంది. మొదట్లో భయం, అంధకారం ఆయన్ని చుట్టేశాయి. కానీ క్రమంగా, ఆయన చేతులు కళ్ళకు అతీతంగా కదలసాగాయి. లోపలి చూపు, స్పర్శ, జ్ఞాపకాలు, అంతకంటే మించి అదృశ్య శక్తి ఆయన్ని నడిపించాయి. వినాయకుడి రూపం ఆయన అంతరంగంలో స్పష్టంగా కనిపించసాగింది. శ్వాస ఆగినంత నిశ్శబ్దంగా, అకుంఠిత దీక్షతో ఆయన పనిచేశాడు. గంటలు గడిచిపోయాయి.

తెల్లవారింది. రామారావు కళ్ళకు కట్టిన గుడ్డను తొలగించాడు. ఆయన ముందు ఒక అద్భుతమైన, తేజోమయమైన అభయహస్త వినాయకుడు దర్శనమిచ్చాడు. గతంలో ఆయన చెక్కిన వాటికంటే ఎంతో గొప్పగా, ప్రాణవంతంగా ఆ విగ్రహం ఉంది. ఆలయ నిర్వాహకులు, భక్తులు ఆ విగ్రహాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. దాని దివ్యత్వాన్ని, రామారావు కళా నైపుణ్యాన్ని కొనియాడారు. రామారావు కళ్ళల్లో ఆనంద భాష్పాలు నిండాయి. ఆ వృద్ధ సాధువు మాటల అంతరార్థం ఆయనకు బోధపడింది. అది శారీరక దృష్టి గురించి కాదు, అంతర్ దృష్టి గురించి, సంపూర్ణ శరణాగతి గురించి.

ఆయన కంటి చూపు మందగించినా, ఆయన ఆధ్యాత్మిక దృష్టి ఎంతో స్పష్టంగా మారింది. నిజమైన భక్తికి, కళకు భౌతిక సామర్థ్యాలు అవసరం లేదని, సంకల్ప శుద్ధి, దైవం పట్ల అకుంఠిత విశ్వాసం చాలని రామారావు గ్రహించాడు. ఆయన కళ కొనసాగింది, కళ్ళతో కాదు, హృదయంతో.

*ఆధ్యాత్మిక కుటుంబం 4*