Leo Tolstoy’s Secret to Inner Peace | మనశ్శాంతికి లియో టాల్‌స్టాయ్ సూత్రం: భ్రమల నుండి ముక్తి

Leo Tolstoy’s Secret to Inner Peace | మనశ్శాంతికి లియో టాల్‌స్టాయ్ సూత్రం: భ్రమల నుండి ముక్తి

Author Name:The Wisdom Compass

Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@TheWisdomCompass

Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=3yvQ_qfp23w



Transcript:
(00:05) మనం మోసే అతి పెద్ద గాయాలు తరచుగా ఎన్నడూ జరగని ఊహాజనిత సంఘటనల వల్లే కలుగుతాయి. ఇది వినడానికి కాస్త ఆశ్చర్యంగా అనిపించవచ్చు కానీ మనల్ని అత్యంత క్రూరంగా వేధించేది భౌతిక వాస్తవం కాదు మన సొంత మనసే అని స్పష్టంగా అర్థమవుతుంది. అవును ఆ గాయాలకు బయట ఎక్కడా రక్తస్రావం జరగకపోవచ్చు కానీ ఆ అవి మన లోపల మిగిలించే అలసట చాలా ఎక్కువ.
(00:34) కచ్చితంగా అసలు మన మానసిక శాంతికి జరిగే నష్టం అంతా ఇంత కాదు. రైట్ ఈరోజు మనం చేయబోయే ఈ లోతైన విశ్లేషణ అంటే ఈ తాత్విక అన్వేషణ వెనుక ఉన్న ప్రధాన లక్ష్యం కూడా ఇదే ఆధునిక న్యూరో సైన్స్ ప్రవర్తన శాస్త్రం అలాగే ప్రాచీన తాత్విక సత్యాల కలయిక తో మనిషి తన ఆలోచనల ద్వారా తనను తాను ఎలా బంధించుకుంటాడో అన్వేషిద్దాం. ఉమ్ చాలా ఆసక్తికరమైన అంశం.
(01:01) దీనికి పునాదిగా 1828 లో జన్మించిన గొప్ప రష్యన్ నవల రచయిత ఆ నైతిక తత్వవేత్త లియో టాల్స్టై చెప్పిన ఒక అద్భుతమైన సత్యాన్ని తీసుకుందాం. ఆయన అన్న మాట ఇది వాస్తవం కంటే ఊహల్లోనే మనిషి ఎక్కువగా బాధపడతాడు. ఈ సైన్స్ ఆయన చెప్పింది అక్షరాల నిజమని నిరూపిస్తుంది. ఒకసారి ఆలోచిద్దాం. మ్మ్ అసలు మనం ఎందుకు ప్రతి చిన్న విషయానికి విపరీతంగా ఊహించుకుని భయపడతాం.
(01:29) అంటే ఇది కేవలం మనిషి వ్యక్తిగత బలహీనత కాదంటారా? అస్సలు కాదు దీని వెనుక మిలియన్ల సంవత్సరాల జీవ పరిణామ క్రమం అంటే ఒక ఎవల్యూషనరీ బయాలజీ దాగి ఉంది. ఓహో అంటే మన మెదడు డీఫాల్ట్ గా అలా భయపడేలాగే సహజంగా డిజైన్ చేయబడిందా? అవును వేల సంవత్సరాల క్రితం మన పూర్వీకులు అడవుల్లో జీవించేటప్పుడు పొదల్లో చిన్న శబ్దం వినిపిస్తే దాన్ని గాలికి కదిలిన ఆకుల్లా భావించడం కరెక్ట్ అంటారా లేక పొంచి ఉన్న ఒక క్రూర జంతువులాగా ఊహించుకోవడమే సురక్షితం అంటారా కచ్చితంగా పులి అని ఊహించుకోవడమే సేఫ్ ఒకవేళ అది నిజంగా పులి అయితే ముందే ఊహించి పారిపోవడం వల్ల ప్రాణాలు నిలబడతాయి కదా
(02:09) ఎగజక్ట్లీ అంటే లేని ప్రమాదాన్ని ఊహించుకోవడం వల్ల ప్రాణాపాయం తప్పేది కానీ ప్రమాదం ఉండి కూడా లేదనుకోవడం వల్ల ప్రాణాలు పోయేవి. రైట్ దాన్నే ఫాల్స్ పాజిటివ్ అండ్ ఫాల్స్ నెగిటివ్ అంటాం కదా అవును అందుకే మానవ మెదడు ఎప్పుడూ అత్యంత చెత్త పరిణామాలను ఊహించేలా పరిణామం చెందింది. ఈ అప్రమత్తతే మనిషిని ఈ భూమి మీద బ్రతికించింది.
(02:33) వావ్ ఇది చాలా ఆసక్తికరమైన పాయింట్ ఆ కాలంలో ఆ భయం ప్రాణాలను కాపాడి ఉండొచ్చు. కానీ ఇప్పుడు మనం క్రూర జంతువులు ఉన్న అడవుల్లో లేము కదా ఒక సురక్షితమైన వాతావరణంలో కూర్చొని కూడా ఆ రేపు ఆఫీస్ లో జరగబోయే ఒక మీటింగ్ గురించో లేదా ఒక చిన్న కష్టమైన సంభాషణ గురించో వందల సార్లు మనసులో ప్రాక్టీస్ చేస్తూ ఉంటాం. నిజమే అవతలి వాళ్ళు ఏం అడుగుతారో దానికి మనం ఏ సమాధానం చెప్పాలో అని విపరీతంగా ఆందోళన చెందుతుంటాం.
(03:01) అక్కడే అసలైన సమస్య వస్తుంది. మన జీవనశైలి మారింది వాతావరణం మారింది కానీ మన నాడీ వ్యవస్థ ఇంకా ఆ అడవిలో ఉన్నట్లే స్పందిస్తుంది. అంటే మన నర్వస్ సిస్టం కి డిఫరెన్స్ తెలియదంటారా? అబ్సల్యూట్లీ తెలీదు భవిష్యత్తు గురించి మనం ఊహించుకునే కల్పిత గాధలకు మన ముందు పొంచి ఉన్న నిజమైన ముప్పుకు మన నాడీ వ్యవస్థకు ఏ మాత్రం తేడా తెలీదు. మనం మనసులో ఒక భయంకరమైన దృశ్యాన్ని ఊహించుకున్నప్పుడు ఆటోమేటిక్ గా మన గుండె వేగం పెరుగుతుంది.
(03:30) అవును చెమటలు పడతాయి కూడా రైట్ ఆ సమయంలో మన శరీరంలో విడుదలయ్యే కార్టిసాల్ అనే స్ట్రెస్ హార్మోన్ నిజమే కానీ దానికి కారణమైన ముప్పు అబద్ధం. కచ్చితంగా దానికి కారణమైన ముప్పు అబద్ధం అది కేవలం ఒక ఊహాజనిత ప్రపంచ నిర్మాణం దాన్ని మనం ఒక ఫ్యాంటం ఆర్కిటెక్చర్ అనొచ్చు. లేని ప్రమాదాన్ని మనమే సృష్టించుకుని మన శరీరాన్ని హింసిస్తున్నాం.
(03:54) ఓకే ఒకసారి దీన్ని లోతుగా విశ్లేషిద్దాం. భవిష్యత్తును ఊహించడం అనేది శరీరంపై ఎఫెక్ట్ చూపిస్తుందని అర్థమైంది. కానీ నాకు ఒక సందేహం కలుగుతుంది. చెప్పండి భవిష్యత్తులో రాబోయే కష్టాన్ని ముందే ఊహించి దానికి తగినట్లుగా సిద్ధపడటం అనేది ఒక రకమైన సేఫ్టీ మెజర్ కదా చెడు కోసం ముందుగానే సిద్ధపడటం వల్ల ఒకవేళ అది నిజంగా జరిగినా మనం తట్టుకోగలం కదా దీన్ని ఒక సానుకూలమైన సన్నద్ధతగా ఎందుకు చూడకూడదు? ఈ ప్రశ్న బహుశా ప్రతి ఒక్కరి మనసులోనూ ఎప్పుడూ ఉంటుంది.
(04:28) కానీ ఈ భద్రతా భావం అనేది ఒక పెద్ద భ్రమ. దీన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ఒక వంతెన ఉదాహరణను తీసుకుందాం. వంతెన ఉదాహరణ ఓకే ఒక కొత్త వంతెనను నిర్మించిన తర్వాత ఇంజనీర్లు దాని సామర్థ్యాన్ని తెలుసుకోవడానికి ఒక స్ట్రెస్ టెస్ట్ చేస్తారు. అంటే దాని మీద భారీ బరువులను ఉంచి ఆ వంతెన ఎంత భారాన్ని మోయగలదో పరీక్షిస్తారు. ఆ వంతరి మీద చేసే స్ట్రెస్ టెస్ట్ భవిష్యత్తులో దాన్ని మరింత బలోపేతం చేస్తుంది.
(04:56) స్టీల్ మరియు కాంక్రీట్ కు ఆ నియమం అద్భుతంగా పనిచేస్తుంది. రైట్ కానీ మన నాడీ వ్యవస్థ స్టీల్ కాదు కదా బహుశా మనం మన ఊహల ద్వారా చేసే ఈ మానసిక స్ట్రెస్ టెస్ట్ మనల్ని బలోపేతం చేయదు అని నేను అనుకుంటున్నాను ఊహించుకుంటే మన నాడీ వ్యవస్థ ఆ వంద సార్లు ఆ కష్టాన్ని శారీరికంగా మానసికంగా అనుభవిస్తుంది. వామ్మో అంటే 100 సార్లు కాటుసాల్ విడుదలవుతుంది అన్నమాట.
(05:20) అవును తీరా ఆ కష్టం నిజంగా మన ముందుకు వచ్చినప్పుడు దాన్ని ప్రశాంతంగా ఎదుర్కునే శక్తి సమతుల్యత అసలు మనలో మిగలవు. మనం అప్పటికే మానసికంగా పూర్తిగా అలసిపోయి ఉంటాం. మనం భద్రతను వెతుకుతున్న ఆ ప్రయత్నమే వాస్తవంలో మనల్ని మరింత బలహీనుల్ని చేస్తోంది. వావ్ ఆ వంతిన పోలిక చాలా స్పష్టమైన చిత్రాన్ని ఇస్తోంది. మనం బలోపేతం అవుతున్నామని భ్రమపడుతూ అనవసరమైన భయంతో మన నాడీ వ్యవస్థను నిరంతరం హింసిస్తున్నాం.
(05:47) ఆ ఈ భద్రత కోసం చేసే ఆలోచనలు ఎలా బాధగా మారతాయో చూస్తే దీనికి మూలం ఎక్కడుందో ఆలోచించక తప్పదు. ఉమ్ కరెక్ట్ అపోహ మన ఆలోచనా విధానంలో బలంగా నాటుకుపోయిందేమో ఒక రకంగా చెప్పాలంటే ఆ దాగి ఉన్న అపోహయే మన ఊహాజనిత బాధలకు అసలైన పునాది. సమస్య ఏంటంటే మనం ఎప్పుడూ వాస్తవంతో పోరాడుతుంటాం. ఈ క్షణంలో ఉన్నదానికంటే భవిష్యత్తులో ఉండబోయే దాని గురించి ఒక కఠినమైన అంచనాను ఏర్పరచుకుంటాం.
(06:17) అంటే ఎక్స్పెక్టేషన్స్ పెంచుకుంటాం. అవును ఆ అంచనాతో ప్రస్తుత వాస్తవాన్ని సరిపోల్చుకొని ఆ రెంటికీ మధ్య ఉన్న ఖాళీని భయంతో నింపుతాం. నాకు ఆ ఉద్యోగం వస్తే నేను సంతోషంగా ఉంటాను అని మనం అనుకుంటాం. అంటే ఈ ప్రస్తుత క్షణంలో ఆనందంగా ఉండటానికి మనకు అర్హత లేదని మనమే ఒక కథ అల్లుకుంటున్నాం. నిజమే దీనికి ఒక అద్భుతమైన రోజువారి ఉదాహరణను మనం పరిశీలించవచ్చు.
(06:45) మనం ఒక ముఖ్యమైన వ్యక్తికి ఒక మెసేజ్ పంపిస్తాం. అవతలి వ్యక్తి నుండి వెంటనే సమాధానం రాదు. కనీసం ఒక గంట పాటు ఆ మెసేజ్ కి రిప్లై లేదనుకుందాం. హమ్ ఆ సమయంలో మన మైండ్ ఎలా పని చేస్తుందో గమనిస్తే ఆశ్చర్యం వేస్తుంది. అవును వాస్తవం చూస్తే అక్కడ కేవలం ఒక ఫోన్ స్క్రీన్ చీకటిగా ఉంది. బహుశా అవతలి వ్యక్తి మీటింగ్ లో ఉండొచ్చు లేదా ఫోన్ వాళ్ళ దగ్గర లేకపోవచ్చు ఆ క్షణానికి వాస్తవం కేవలం అంతే.
(07:11) కానీ మన మనసు ఆ చిన్న వాస్తవాన్ని ఎంత భయంకరమైన కథగా మారుస్తోందో గమనించండి. వాస్తవం మరియు ఊహల మధ్య ఉన్న ఆ చిన్న కాళిలోనే మానవ సంబంధాల వైఫల్యాలను మనం నిర్మిస్తాం. నిజమే మన మనసు వెంటనే ఒక కథను సృష్టిస్తుంది. వాళ్ళకు నా మీద కోపం ఉందేమో నన్ను ఉద్దేశపూర్వకంగానే పట్టించుకోవట్లేదా నేను ఏదైనా తప్పు మాట్లాడానా ఈ బంధం తెగిపోతుందా ఇలా ఒక చిన్న సమాధానం లేని మెసేజ్ ని తీసుకుని దాన్ని తిరస్కరణకు భయానికి ప్రతీకగా మారుస్తుంది.
(07:45) వాస్తవంలో ఏమి జరగకపోయినా మన లోపల మాత్రం ఒక భయంకరమైన యుద్ధమే జరుగుతుంది. ఇలాంటిదే మరో అత్యంత సున్నితమైన అంశం కూడా ఉంది. తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లల భవిష్యత్తు గురించి పడే ఆందోళన. పిల్లలు పక్కగదిలో చాలా ఆనందంగా తమ ఆటల్లో తాము లీనమై నవ్వుకుంటూ ఆడుకుంటున్నారు అనుకుందాం. అది అప్పటి వాస్తవం వాళ్ళ ఎదుగుదలను చూసి ఆనందించాలి. కానీ అలా జరగదు కదా కచ్చితంగా జరగదు తల్లిదండ్రుల మనసు ఆ ఆనందాన్ని స్వీకరించలేదు.
(08:13) వెంటనే రేపు వీళ్ళు పెద్దయ్యాక చదువుల కోసమో ఉద్యోగాల కోసమో మనకు దూరమైపోతారేమో ఈ ఇల్లు ఎప్పటికైనా ఖాళీగా మారిపోతుందేమో అనే అనవసరమైన ఆందోళన మొదలవుతుంది. ఉన్న ఆనందాన్ని వదిలేసి ఎప్పుడో రాబోయే శూన్యతను ఇప్పుడే అనుభవిస్తూ బాధపడతారు. ఇక్కడ ఒక అత్యంత ఆసక్తికరమైన విషయం బయటపడుతుంది. మనం ఎప్పుడు వైఫల్యం గురించే భయపడటం లేదు.
(08:39) ఆ విజయం గురించి కూడా భయపడుతున్నాం. అంటే ఒక గొప్ప విజయం సాధించాక కూడా మనిషి ప్రశాంతంగా ఉండలేడా? లేక ఆ విజయాన్ని కాపాడుకోవాలని కొత్త భయం పుడుతుందా? ఇది చాలా లోతైన పరిశీలన మనం అనుకుంటాం ఆ ఒక్క లక్ష్యం చేరుకుంటే ప్రశాంతత వస్తుందని కానీ ఆ లక్ష్యాన్ని చేరుకున్న మరుక్షణం వాస్తవంలో ఆనందంగా ఉండాల్సిన మనసు మరో కొత్త కథను అల్లడం మొదలు పెడుతుంది.
(09:02) ఏంటా కథ? ఈ విజయాన్ని నేను రేపు కూడా నిలబెట్టుకోగలనా రేపు ఇది నా చేజారిపోతే నా పరిస్థితి ఏంటి నాపై ఉన్న అంచనాలను నేను ఇకమీదట అందుకోగలనా అని భయపడుతుంది. అంటే ఎంతో కష్టపడి సాధించిన విజయం కూడా మన ఊహల వల్ల ఒక ముప్పుగా మారుతుంది. అభద్రత అనేది ఒక సంఘటన కాదు అదిఒక ఆలోచనా విధానం. మ్మ్ ఇదంతా వింటుంటే ఈ ఆలోచనా సరళికి సంబంధించి నాకు ఒక ఆలోచన వస్తుంది.
(09:30) మానవ పరిణామంలో ఊహ అనేది మనం వాడాల్సిన ఒక సాధనం. ఒక ఇల్లు కట్టడానికి ముందు ప్లాన్ గీసుకోవడానికి లేదా రేపు మనం చేయబోయే పనిని ఎలా చేయాలో సులభతరం చేసుకోవడానికి ఊహ అవసరం. ఒక పనిముట్టిని వాడిన తర్వాత దాన్ని పక్కన పెట్టేయాలి కదా అవును సాధారణంగా అలానే చేయాలి. కానీ మనం ఏం చేస్తున్నాం అంటే ఆ ఊహ అనే సాధనాన్ని అవసరమైనప్పుడు వాడుకొని పక్కన పెట్టేయడం లేదు.
(09:54) మనం ఆ సాధనం లోపలే ఒక ఇల్లు కట్టుకొని అందులో శాశ్వతంగా నివసిస్తున్నాం కదా ఆ సాధనం లోపలే ఇల్లు కట్టుకొని నివసించడం అనే పోలిక అద్భుతంగా సరిపోతోంది. నిజానికి మనం ఆ ఇంట్లో కేవలం నివసించడమే కాదు దాన్ని మన భయాలతో అలంకరిస్తున్నాం. భయాలతో అలంకరించడమా అవును భవిష్యత్తులో జరగబోయే ఊహాజనిత సమస్యలనే ఫర్నిచర్ ని కొని ఆ ఇంట్లో పెట్టుతున్నాం.
(10:18) మన అభద్రత భావాలతో ఆ ఇంటి గోడలకు రంగులు వేస్తున్నాం. పైగా బయట నుండి ఏ వాస్తవం లోపలికి రాకుండా మన ఆలోచనల తలుపులకు లోపల నుండే గడియ వేసుకుంటున్నాం. ఇది వినడానికి వింతగా ఉన్నా మనం చేస్తున్నది అదే ఒక పనిముట్టును పక్కన పెట్టకుండా ఎప్పుడు చేతిలోనే పట్టుకుని నిద్రపోతే మనకు గాయాలు కాక మరేమవుతాయి మరి ఈ ఊహల గదిలో నుండి బయటకు వచ్చి ఈ కథకుడు చెప్పే అబద్ధాల నుండి వీక్షకుడు అనే వాస్తవ స్థితికి ఎలా చేరుకోవాలో మనం విశ్లేషించాలి కదా.
(10:47) ఈ వాట్ ఇఫ్ అంటే అలా జరిగితే ఎలా వర్సెస్ వాట్ ఇస్ అంటే ప్రస్తుతం ఏమి జరుగుతుంది అనే కాన్సెప్ట్ ఇక్కడ ఎలా ఉపయోగపడుతుంది? ఈ మార్పు తీసుకురావడానికి మనం చేయాల్సిన మొదటి పని మన ఆలోచనలను వర్గీకరించడం. ఏదైనా ఆందోళన మనల్ని చుట్టుముట్టినప్పుడు దాన్ని గుడ్డిగా నమ్మేకుండా మనని మనం ఒక ప్రశ్న అడుక్కోవాలి. ఈ సమస్య ఈ భౌతికమైన గదిలో, ఈ క్షణంలో నిజంగా జరుగుతోందా? లేక నా మనసు అల్లుతున్న కథలో జరుగుతుందా అని ప్రశ్నించుకోవాలి.
(11:16) దీన్ని మరింత స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోవడానికి క్యాలెండర్ లో ఉన్న ఒక మీటింగ్ ఇన్విటేషన్ ని చూద్దాం. రేపు ఉదయం 11 గంటలకు ఒక ఇంపార్టెంట్ మీటింగ్ ఉందనుకుందాం. ఆ భయం వచ్చినప్పుడు దాన్ని ఎలా వర్గీకరించాలి ఆ మీటింగ్ లో నేను సరిగ్గా మాట్లాడలేకపోతే నా కెరీర్ నాశనం అయిపోతుంది అనేది వాట్ ఇఫ్ కదా రైట్ అది వాట్ ఇఫ్ కానీ నేను ఇప్పుడు నా కుర్చీలో కూర్చొనే ఉన్నాను. నా చేతిలో ఒక కాఫీ కప్పు ఉంది.
(11:43) నేను సురక్షితంగా శ్వాస తీసుకుంటున్నాను అనేది వాట్ ఈస్ అంటే ప్రస్తుతం జరుగుతున్న వాస్తవం. సరిగ్గా అంతే ఎప్పుడైతే మనం వాట్ ఇస్ కి కనెక్ట్ అవుతామో అప్పుడు మన నాడీ వ్యవస్థకు ఒక స్పష్టమైన సంకేతం వెళ్తుంది. ప్రస్తుతానికి ఎటువంటి ప్రాణాపాయం లేదు మనం సురక్షితంగా ఉన్నామని దీన్ని సాధించడానికి భౌతిక వాస్తవానికి దగ్గరగా ఉండటం అనేది చాలా ముఖ్యం.
(12:07) మ్మ్ దీనికి సంబంధించి ఒక చక్కటి ఉదాహరణను మనం ఇక్కడ అన్వయించవచ్చు. ఒక చెట్లు నరికే వ్యక్తి గురించి ఆలోచించండి. అతను అడవిలో ఒక చెట్టును నరుకుతున్నప్పుడు అతని దృష్టి మొత్తం అతని భౌతిక వాస్తవం మీదనే ఉంటుంది. అతని చేతిలో ఉన్న గొడ్డలి ఆ గొడ్డలి తగిలే చెక్క, అతని కండరాల కదలిక, ఆ శ్రమ ఇవి మాత్రమే అతనికి తెలుసు. అవును అతను ఆ క్షణంలో పూర్తిగా నిమగ్రమై ఉన్నాడు.
(12:33) కచ్చితంగా కాబట్టి భవిష్యత్తులో ఈ అడవికి మంటలు వస్తాయేమో లేదా రేపు వాన పడుతుందేమో అని భయపడే అవకాశం అతనికి ఉండదు. రైట్ అతని పని భౌతికంగా వాస్తవంతో ముడిపడి ఉంది కాబట్టి అతనికి వాస్తవానికి మరియు ఊహలకి మధ్య ఉన్న ఖాళీ చాలా తక్కువ ఆ ఖాళీ లేనప్పుడు భయం పుట్టే అవకాశం అసలు ఉండదు కానీ ఆధునిక ప్రపంచంలో మనం ఎలా బతుకుతున్నామో చూద్దాం మనం గొడ్డలి పట్టుకోలేదు భౌతిక శ్రమ చేయడం లేదు ఒక సురక్షితమైన ఆఫీసులో ఎటువంటి ప్రమాదం లేని వాతావరణంలో కూర్చుని కీబోర్డ్ మీద టైపు చేస్తూ ఉంటాం మ్ మన ముందు భౌతికమైన ముప్పు ఏమీ లేకపోయినా మన మనసు మాత్రం ఏదో ఊహాజనితమైన అడవి మంటల
(13:15) గురించి భయపడుతూ వాస్తవానికి దూరంగా బతుకుతుంది. ఇది ఎలా ఉందంటే మనం ఒక వర్చువల్ రియాలిటీ హెడ్సెట్ పెట్టుకొని అందులో వస్తున్న భయంకరమైన సిములేషన్ చూసి నిజంగానే భయపడుతూ మనం ఒక సురక్షితమైన గదిలో కూర్చున్నామన్న అసలు నిజాన్ని మర్చిపోయినట్లు ఉంది. ఆ వర్చువల్ రియాలిటీ హెడ్సెట్ ఉదాహరణ మన ప్రస్తుత పరిస్థితికి అద్దం పడుతుంది.
(13:38) మనం పెట్టుకున్న ఆ హెడ్సెట్ పేరేంటో తెలుసా ఏంటి మన మనసు చెప్పే వ్యాఖ్యానం లేదా లోపల నిరంతరం మాట్లాడే ఆ కథకుడు ప్రతి సంఘటనకు మన మనసు ఒక వ్యాఖ్యానం జోడిస్తుంది. మనం వాస్తవ సంఘటనల వల్ల బాధపడటం లేదు ఆ సంఘటనల మీద మన మనసు చేసే వ్యాఖ్యానం వల్లనే బాధపడుతున్నాం. ఒకవేళ ఆ కథకుడు ఆగిపోతే ఆ వ్యాఖ్యానం ఆగిపోతే అప్పుడు మిగిలేది ఏమిటి? అది అత్యంత లోతైన మరియు తాత్వికమైన ప్రశ్న.
(14:07) కథకుడు ఆగిపోయినప్పుడు మిగిలేది స్వచ్ఛమైన అస్తిత్వం కేవలం అప్రమత్తత. ఇక్కడే మనం మన ఆధునిక మానసిక సంఘర్షణలను ప్రాచీన విశ్వసత్యాలకు అంటే అడ్వాన్స్డ్ వేదాంత తత్వానికి అనుసంధానం చేయవచ్చు. వావ్! అంటే అద్వైతం గురించి చెప్తున్నారా? అవును అద్వైత తత్వంలో చెప్పబడే సత్యం కూడా ఇదే. మనకు కనిపించే తెర లేదా మాయ అనేది ఈ భౌతిక ప్రపంచం కాదు.
(14:33) ఈ ప్రపంచం గురించి మన మనసు నిరంతరం చెప్పే అబద్ధపు కథల సముదాయమే ఆ మాయ. అంటే మన ఆలోచనలతో మమేకం కాకుండా మన ఆలోచనల నుండి వేరుపడగలిగే ఒక ప్రశాంతమైన స్థితి మనలో ఉందంటారా కచ్చితంగా ఉంది. మనలో ఒక ప్రశాంతమైన చైతన్యం ఎప్పుడూ ఉంటుంది. ఆ చైతన్యం ఈ కథల వల్ల ఎన్నడూ ప్రభావితం కాదు. మీరు కేవలం మీ ఆలోచనలను పుట్టించే యంత్రం కాదు ఆ ఆలోచనలు పుట్టి గిట్టే విధానాన్ని గమనించే ఒక ప్రశాంతమైన సాక్షి భావం ఈ సాక్షి భావాన్ని కొంచెం సింపుల్ గా అర్థం చేసుకోవాలంటే ఎలా ఆధునిక సాంకేతిక పరిభాషలో అర్థం చేసుకోవాలంటే మన స్మార్ట్ ఫోన్ స్క్రీన్ ఉదాహరణ తీసుకుందాం ఆ స్క్రీన్ మీద ఎన్ని
(15:15) నోటిఫికేషన్లు వచ్చినా అందులో ఎన్ని కష్టమైన మెసేజ్లు చదివినా ఎన్ని ఫైల్స్ డిలీట్ అయినా ఆ హార్డ్వేర్ స్క్రీన్ ఏమాత్రం దెబ్బ తినదు కదా అందులో జరిగే సాఫ్ట్వేర్ నాటకం స్క్రీన్ ఉనికిని మార్చలేదు. అవును స్క్రీన్ ఎప్పుడూ సేఫ్ గానే ఉంటుంది. అలాగే మనలో ఉన్న ఈ సాక్షి భావం నిశశబ్దమైన కాంతిల ఆలోచనల నాటకాన్ని గమనిస్తూ ఉంటుంది కానీ దానికి చలించదు.
(15:41) ఈ కోణం నుండి చూస్తే వాస్తవం చాలా తేలికగా అనిపిస్తోంది. మన ఆలోచనలతో మమేకం కాకుండా వాటిని ఒక దూరం నుండి గమనించడం ద్వారానే ఆ చైతన్యానికి మనం కనెక్ట్ కాగలం అంటే ఒక ఊహ లేదా ఒక ఆందోళన మనల్ని కమ్మేస్తున్నప్పుడు అయ్యో నా జీవితం నాశనం అయిపోతుందేమో అని అందులో కొట్టుకోకుండా ఆ ఆలోచన ఎలా పుడుతోంది ఎలా వ్యక్తమవుతోంది అని గమనించడం ఎప్పుడైతే ఆ సాక్షి భావంలో మనం నిలబడతామో ఆ క్షణమే మన ఆందోళన తన బలాన్ని కోల్పోతుంది అప్పుడు అప్పుడు ఒక అద్భుతమైన సత్యం మనకు అవగతం అవుతుంది.
(16:17) మన బాధలన్నీ కేవలం మనసు ఇంకా పుట్టని సమస్యల కోసం వెతుకుతున్న పరిష్కారాలు మాత్రమే. చాలా గొప్పగా చెప్పారు. వాస్తవానికి మన ఉనికి ఎప్పుడూ ప్రశాంతంగా ఈ భూమికి హత్తుకుని పరిపూర్ణంగా ఉంటుంది. ఆ వర్చువల్ రియాలిటీ హెడ్సెట్ తీసేస్తే మిగిలే ప్రశాంతత అది. ఉమ్ ఈ లోతైన విశ్లేషణ నిజంగా మనల్ని వాస్తవం వైపు అడుగులు వేయిస్తోంది.
(16:42) మనల్ని మనం హింసించుకునే విధానం వెనుకున్న జీవ పరిణామ క్రమాన్ని ఆ భయాలు సృష్టించే భ్రమలను భవిష్యత్తు గురించి మన మనసు రాసుకునే భయంకరమైన కథలను వాటి నుండి బయటపడే మార్గాలను మనం చాలా లోతుగా పరిశీలించాం. అవును ఊహల్లోని దెయ్యాలని వదిలిపెట్టి కేవలం మన శ్వాస మీదే దృష్టి పెట్టి వాస్తవమైన ప్రస్తుత క్షణంలోకి తిరిగి రావడమే మనం చేయగలిగిన అతి గొప్ప సాధన ఎందుకంటే జీవితం వాస్తవంగా జరిగేది కేవలం ఈ క్షణంలో మాత్రమే కచ్చితంగా అండి వాస్తవాన్ని ఎనైంటి కథలు అల్లకుండా ఉన్నదిన్నట్లుగా చూడగలగడం ఊహల వల్ల కలిగే అనవసరమైన భారాన్ని దించేయడం ఇదొక అంతర్గత విప్లవం దీన్ని ప్రాక్టీస్
(17:24) చేయడం ద్వారా మనం జీవితపు అసలైన సారాన్ని ఆస్వాదించగలం. లేని విషయాల గురించి బాధపడటం ఆపేస్తే ఉన్న విషయాలను ప్రేమించడానికి చాలా సమయం దొరుకుతుంది. సో ఈ తాత్విక ప్రయాణాన్ని ముగించే ముందు ఒక బలమైన ఆలోచనను ఇక్కడ వదిలి వెళ్ళాలనుకుంటున్నాను. తదుపరిసారి మన మనసులో తీవ్రమైన ఆందోళన లేదా భయం మొదలైనప్పుడు దానితో పోరాడకూడదు.
(17:48) ఆ ఆలోచనను బలవంతంగా ఆపడానికి ప్రయత్నించకూడదు. కేవలం మనల్ని మనం ఒకే ఒక్క ప్రశ్న అడుక్కోవాలి. ఇది నిజంగా నా ముందు జరుగుతున్న సంఘటన లేక నా మనసు రాసుకుంటున్న ఒక రఫ్ డ్రాఫ్ట్ మాత్రమేనా ఆ ఒక్క క్షణంలో ఆ వాస్తవాన్ని గుర్తించడం ద్వారా మనం పొందే స్వేచ్ఛ మన జీవితాన్ని ఎలా మారుస్తుందో గమనిద్దాం. ఈ తాత్విక ప్రయాణం కొనసాగించండి.