పరమహంస యోగానంద పూర్తి కథ | చనిపోయిన గురువు మళ్ళీ కనిపించారా? | Autobiography of a Yogi
Author Name:Bhakti Tarangini
Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@BhaktiTaranginiTelugu
Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=mpnSzngthqs
Title: పరమహంస యోగానంద పూర్తి కథ | చనిపోయిన గురువు మళ్ళీ కనిపించారా? | Autobiography of a Yogi
Author Name: Bhakti Tarangini
Description: ప్రేమించిన ప్రతి ఒక్కరి చివరి క్షణంలో… ఆయన ఎప్పుడూ దూరంగానే ఉన్నారు. అమ్మ, అన్న, అక్క, నాన్న, గురువు… ఎవరి చివరి క్షణంలోనూ లేరు. ఎందుకు?
1936 మార్చి. పూరీ స్టేషన్లో రైలు దిగిన ఒక సన్యాసి దగ్గరికి ముందెప్పుడూ చూడని ఒక మనిషి వచ్చి ఒకే మాట అన్నాడు: "మీ గురువు గారు వెళ్ళిపోయారని… విన్నారా?" మూడు నెలల తర్వాత బొంబాయిలోని ఒక హోటల్ గదిలో… ఆ ప్రశ్నకు జవాబు దొరికింది.
గోరఖ్‌పూర్‌లో పుట్టిన ముకుంద… అమ్మను పోగొట్టుకున్న పదకొండేళ్ళ పిల్లవాడు… హిమాలయాలకు పారిపోయిన కుర్రాడు… కాశీ సందులో తన గురువును కనుగొన్న యువకుడు… అమెరికాలో వేల మందికి ధ్యానం నేర్పిన పరమహంస యోగానంద పూర్తి కథ ఇది.
⏱ అధ్యాయాలు
0:00 ప్రారంభం — పూరీ స్టేషన్
2:24 గోరఖ్‌పూర్, 1893
3:45 అమ్మ దర్శనం
5:57 అమ్మ వదిలి వెళ్ళిన పెట్టె
8:56 హిమాలయాలకు పారిపోయిన రోజు
10:38 కాశీ ఆశ్రమం
13:04 కాశీ సందులో గురువు
15:01 సెరాంపూర్ ఆశ్రమం
20:18 సన్యాసం — స్వామి యోగానంద
22:26 అమెరికా పిలుపు
24:10 బాబాజీ
26:44 బోస్టన్, 1920
27:54 తిరిగి ఇంటికి, 1935
33:57 పూరీ, మార్చి 1936
34:59 బొంబాయి — రీజెంట్ హోటల్
38:05 ముగింపు — ఇంజను
గమనిక: ఈ కథ పరమహంస యోగానంద రాసిన "ఒక యోగి ఆత్మకథ" (Autobiography of a Yogi, 1946 మొదటి ప్రచురణ — పబ్లిక్ డొమైన్) ఆధారంగా. ఇందులోని అద్భుత సంఘటనలు ఆయన స్వయంగా రాసుకున్న అనుభవాలు. చిత్రాలు, గొంతు, సంగీతం AI సాంకేతికతతో తయారు చేసినవి; నిజమైన ఫోటోలు కావు. ఇది ఏ సంస్థ అధికారిక చిత్రం కాదు.
The life of Paramahansa Yogananda (1893–1952) in Telugu, told from his own Autobiography of a Yogi (1946 first edition, public domain): his birth in Gorakhpur, his mother's death and her silver amulet, the run to the Himalayas, meeting Sri Yukteswar in a Benares lane, the Serampore ashram, his vows as Swami Yogananda, the 1920 Boston congress, Babaji's visit, the return to India in 1935, Sri Yukteswar's passing in Puri in March 1936 and the meeting in the Regent Hotel, Bombay, three months later. Visuals, narration and music are made with AI tools. Not an official film of any organisation.
భక్తి తరంగిణిని Subscribe చేసుకోండి. 🔔
#యోగానంద #Yogananda #AutobiographyOfAYogi #SriYukteswar #BhaktiTarangini
Transcript:
(00:03) రాత్రి ఒక రైలు చీకట్లో దక్షిణం వైపు పరుగెడుతుంది. కలకత్తా నుంచి పూరీకి కిటికీ పక్కన ఒక సన్యాసి కూర్చొని ఉన్నారు. కాషాయ వస్త్రాలు భుజాల మీదకు జారిన పొడవాటి జుట్టు ఆయన కళ్ళు మూసుకొని లేరు ప్రార్థిస్తున్నారు. ముందురోజే ఒక టెలిగ్రామ వచ్చింది. వెంటనే పూరి ఆశ్రమానికి రండి. ఆ ఆశ్రమంలో ఉన్నది ఆయన గురువు 80 ఏళ్ల వృద్ధుడు 26 ఏళ్ల క్రితం ఆయనను ఒక సందులో కనిపెట్టి చేయి పట్టుకొని జీవితమే మార్చేసిన మనిషి రైలు కిటికీలోనుంచి బయటకు చూస్తే చీకటి ఆ చీకట్లో ఆయనకు ఒక దృశ్యం కనిపించింది.
(00:41) ఆయన గురువు చాలా గంభీరంగా కూర్చొని ఉన్నారు. ఆయనకు రెండు వైపులా రెండు దీపాల లాంటి వెలుగులు సన్యాసి చేతులు చాచి అడిగారు. అంతా అయిపోయిందా? గురువు మెల్లగా తల ఊపారు. ఆ దృశ్యం కరిగిపోయింది. తెల్లవారింది. రైలు పూరీ స్టేషన్ లో ఆగింది. ఇంకా ఏదో ఆశతో ఆయన ప్లాట్ఫామ్ మీద దిగారు. అప్పుడు ఒక మనిషి ఆయన దగ్గరికి వచ్చాడు.
(01:06) ఎవరో తెలియదు ముందెప్పుడూ చూడలేదు ఒకే ఒక మాట అన్నాడు. [సంగీతం] మీ గురువుగారు వెళ్ళిపోయారని విన్నారా? ఆ ఒక్క మాట చెప్పి ఆ మనిషి జనంలో కలిసిపోయాడు. ఆ సన్యాసి ప్లాట్ఫామ్ గోడ కానుకొని తూలిపోయారు. ఆ మనిషి ఎవరు ఈ సన్యాసి ఆ రైల్లో వస్తున్నారని ఆ ప్లాట్ఫామ్ మీదే దిగుతారని అతనికి ఎలా తెలిసింది? ఈ రెండు ప్రశ్నలకు ఆ సన్యాసికి [సంగీతం] జీవితాంతం జవాబు దొరకలేదు.
(01:32) ఆ సన్యాసి పేరు పరమహంస యోగానంద. తర్వాత ఆయన తన ఆత్మ కథ రాశారు. అందులో ఒకచోట ఒక చిన్న అడుగు గమనికలో ఒక వాక్యం రాశారు. మా అమ్మ చనిపోయినప్పుడు నేను అక్కడ లేను మా అన్న చనిపోయినప్పుడు లేను మా అక్క చనిపోయినప్పుడు లేను మా నాన్న చనిపోయినప్పుడు లేను నా గురువు చనిపోయినప్పుడు లేను. ప్రేమించిన ప్రతి ఒక్కరు వెళ్ళిపోయే ఆ చివరి క్షణంలో ఆయన ఎప్పుడూ దూరంగానే ఉన్నారు.
(02:03) ఎందుకు? ఈ ప్రశ్నకు జవాబు ఈ కథలోనే ఉంది. ఆ జవాబు ఆయనకు దొరికింది పూరీ స్టేషన్ లో ఆ ఉదయం నుంచి మూడు నెలల తర్వాత బొంబాయిలోని ఒక హోటల్ గదిలో ఒక మధ్యాహ్నం సరిగ్గా మూడు గంటలకు ఆ గదిలో ఎవరో ప్రత్యక్షమయ్యారు. ఎవరు? అది [సంగీతం] ఈ కథ చివరిలో చెబుతాను. కథ మొదలయ్యేది ఒక రైల్వే ఉద్యోగి ఇంట్లో 1893 ఉత్తర భారతదేశంలో గోరక్పూర్ [సంగీతం] అనే ఊరు బెంగాల్ నుంచి వచ్చిన భగవతీ చరణ్ ఘోష్ అనే ఒక రైల్వే అధికారి ఇంట్లో ఒక మగబిడ్డ పుట్టాడు పేరు ముకుంద [సంగీతం] ముకుందకు లోకం అంటే అమ్మ ఆమె నల్లని కళ్ళు చిన్నప్పుడు ఏ దెబ్బ తగిలినా ఏ దుఃఖం
(02:48) వచ్చినా [సంగీతం] పరుగెత్తి దాక్కునే చోటు ఆ కళ్ళే అని తర్వాత ఆయన రాసుకు కున్నారు అమ్మ నాన్న ఇద్దరు కాశీలో ఉండే ఒక మహాయోగికి శిష్యులు ఆయన పేరు లాహిరి మహాశయులు ఇంట్లో ఆయన ఫోటోకు రోజు పూజ జరిగేది. ఆ ఫోటో ముందు కూర్చొని ఆ [సంగీతం] చిన్న పిల్లవాడు కళ్ళు మూసుకునేవాడు. అతను తరచు ఒకే మాట అనేవాడు. నేను హిమాలయాలకు వెళ్ళిపోతాను.
(03:14) అక్కడ దేవుణని వెతుకుతాను. ఆ మాటలు అమ్మ మౌనంగా వినేది. ఆమెకు ఏదో తెలుసు ఆ రహస్యం ఏమిటో ముకుందకు తెలిసే సమయానికి ఆమె లేదు ముకుందకు 11 ఏళ్ళు పెద్దన్న అనంతుడి పెళ్లి అమ్మ కలకత్తాలో పెళ్లి ఏర్పాట్లలో మునిగిపోయిఉంది. ముకుంద నాన్న మాత్రం అప్పుడు నాన్న ఉద్యోగం చేస్తున్న బరేలి అనే ఊరిలో ఉన్నారు. పెళ్లికి ముందు బయలుదేరాలని ఎదురు చూస్తున్నారు.
(03:40) ఒక అర్ధరాత్రి వరండాలో నాన్న పక్కన పడుకొని ఉన్న ముకుందకు మెలకువ వచ్చింది. దోమ తెర కదిలింది తెర విడిపోయింది ఎదురుగా అమ్మ నాన్నను లేపు తెల్లవారు జామున నాలుగు గంటల రైలుఎక్కండి నన్ను చూడాలనుకుంటే వెంటనే కలకత్తారండి ఆ రూపం మాయమైంది. నాన్న నాన్న అమ్మ చనిపోతోంది. తండ్రి లేచి కూర్చున్నారు. అది నీ భ్రమ అన్నారు. మీ అమ్మ బాగానే ఉంది.
(04:09) ఏదైనా చెడు వార్త వస్తే రేపు వెళ్దాం. ఆ 11 ఏళ్ల పిల్లవాడు ఏడుస్తూ అరిచాడు. ఇప్పుడు బయలుదేరకపోతే జీవితాంతం మిమ్మల్ని మీరు క్షమించుకోలేరు నేను మిమ్మల్ని క్షమించను. తెల్లవారింది టెలిగ్రామ వచ్చింది. అమ్మకు తీవ్రంగా జబ్బు చేసింది. పెళ్లి వాయిదా వెంటనే రండి రైలు ప్రయాణం దారిలో ఒక స్టేషన్లో వాళ్ళ బాబా ఎదురొచ్చాడు. అదే క్షణంలో ఒక రైలు పట్టాల మీద దూసుకొస్తుంది.
(04:35) ఆ పిల్లవాడి మనసులో ఒక భయంకరమైన ఆలోచన. ఈ పట్టాల మీదకు దూకేస్తే అమ్మ లేని లోకం ఆ క్షణంలో అతనికి ఎముకల్లా ఎండిపోయిన ఎడారిలా కనిపించింది. అతను బాబాయిని ఒకే ప్రశ్న అడిగాడు. అమ్మ ఇంకా బతికే ఉందా బాబాయి వెంటనే [సంగీతం] అన్నాడు ఉంది బతికే ఉంది పిల్లవాడి ముఖంలో కనిపించిన ఆ తెగింపును [సంగీతం] చూసి ఆయన అలా అన్నాడు. కలకత్తా ఇంటికి చేరేసరికి అమ్మ లేదు.
(05:03) అతను స్పృహ తప్పినట్టు పడిపోయాడు. ఆ గాయం మానడానికి ఏళ్ళు [సంగీతం] పట్టింది. ఇది మొదటిసారి ప్రేమించిన మనిషి వెళ్ళిపోయే క్షణంలో [సంగీతం] అతను దారిలో ఉన్నాడు చేరుకోలేకపోయాడు. బరేలీ ఇంటి ముందు ఒక పెద్ద పారిజాతం చెట్టు ఉండేది. ప్రతి తెల్లవారు జామున ఆ పిల్లవాడు ఆ చెట్టు కిందకు వెళ్ళేవాడు. రాలిన తెల్లని పూల మధ్య కూర్చునేవాడు.
(05:27) మంచు బిందువులతో పాటు [సంగీతం] కన్నీళ్లు రాలేవి. ఆ దుఃఖంలో హిమాలయాల మీద కోరిక ఇంకా పెరిగింది. ఒకరోజు ఏమీ చెప్పకుండా కొండల వైపు పారిపోయాడు. [సంగీతం] అన్న అనంతుడు వెంటపడి పట్టుకొని తెచ్చాడు. నాన్న మళ్ళీ పెళ్లి [సంగీతం] చేసుకోలేదు. ఆ తర్వాత దాదాపు 40 ఏళ్ళు బతికారు ఒంటరిగానే ఎవరో సేవ చేయడానికి ఒక మనిషిని పెడతానంటే ఆయన ఒకే మాట అన్నారు.
(05:53) నాకు సేవ మీ అమ్మతోనే ముగిసింది. అమ్మ పోయి 14 నెలలు గడిచాయి. ఒక సాయంత్రం అనంతుడు ముకుందను తన దగ్గరికి పిలిచాడు [సంగీతం] చేతిలో ఒక చిన్న పెట్టే ముకుంద నీకు ఒక విషయం చెప్పాలి చెబితే నువ్వు ఇల్లు వదిలి వెళ్ళిపోతావని భయపడి ఇన్నాళ్ళు [సంగీతం] ఆపాను అమ్మ చనిపోయే ముందు నేను ఆమె పక్కనే ఉన్నాను నీకోసం ఆమె ఒక సందేశం చెప్పింది.
(06:15) ఒక సంవత్సరం తర్వాత నీకు ఇవ్వమంది. ఇదిగో అమ్మ చివరి మాటలు అన్న రాసి పెట్టుకున్నవి. నా ముద్దుల ముకుంద ఈ మాటలే నా చివరి ఆశీర్వాదం. నువ్వు చంటి బిడ్డగా [సంగీతం] ఉన్నప్పుడు నిన్ను ఎత్తుకొని కాశీకి మా గురువు లాహరి మహాశయుల ఇంటికి వెళ్ళాను. చుట్టూ శిష్యుల గుంపు ఆయన [సంగీతం] ధ్యానంలో ఉన్నారు. ఆయన నన్ను చూడాలని నిన్ను ఆశీర్వదించాలని నేను మనసులోనే గట్టిగా ప్రార్థిస్తూ ఉన్నాను.
(06:45) ఆయన కళ్ళు తెరిచారు నన్ను దగ్గరికి రమ్మని సైగ చేశారు. నిన్ను తన ఒళలో కూర్చోబెట్టుకున్నారు. నీ నుదుటి మీద చెయ్యి ఉంచారు. అప్పుడు ఆయన అన్నారు అమ్మ నీ కొడుకు [సంగీతం] యోగి అవుతాడు. ఒక ఆధ్యాత్మిక ఇంజనుల ఎన్నో ఆత్మలను దేవుని సన్నిధికి లాకెళ్తాడు. ఒక రైల్వే ఉద్యోగి కొడుకు రైలు పెట్టెలు లాకెళ్లే ఇంజన్ ఆ మాట ఆ రోజు ఎవ్వరికీ అర్థం కాలేదు. అమ్మ సందేశం ఇంకా ఉంది.
(07:10) మనం లాహోర్ లో ఉన్నప్పుడు ఒకరోజు ఉదయం ఒక సాధువు మన ఇంటికి వచ్చాడు. ముకుంద తల్లిని చూడాలి అన్నాడు. నేను బయటికి వెళ్లి ఆయన కాళ్ళకు నమస్కరించాను. ఆయన అన్నాడు అమ్మ నువ్వు ఈ లోకంలో ఎక్కువ కాలం ఉండవు [సంగీతం] నీకు వచ్చే తర్వాతి జబ్బే చివరిది ఆ మాట విని నాకు భయం వేయలేదు ముకుందా ఒక గొప్ప [సంగీతం] ప్రశాంతత మాత్రమే కలిగింది.
(07:34) ఆ సాధువు ఇంకా ఇలా అన్నాడు నీకు ఒక వెండి రక్షరేకు అందుతుంది. నేను ఇవ్వను రేపు నువ్వు ధ్యానంలో [సంగీతం] ఉన్నప్పుడు అదే నీ చేతుల్లోకి వస్తుంది. నువ్వు చనిపోయే ముందు పెద్ద కొడుక్కి ఇవ్వు అతను దాన్ని ఒక సంవత్సరం దాచి ముకుందకి ఇవ్వాలి. ముకుంద దేవుణని [సంగీతం] వెతుక్కుంటూ అన్ని వదిలేసే సమయానికి అది అతని దగ్గర ఉండాలి.
(07:57) కొన్నాళ్ళ తర్వాత దాని పని పూర్తయ్యాక అది మాయమైపోతుంది. ఎంత రహస్యంగా దాచినా సరే ఎక్కడి నుంచి వచ్చిందో అక్కడికే తిరిగి వెళ్ళిపోతుంది. మరుసటి రోజు సాయంత్రం నేను చేతులు జోడించి ధ్యానంలో [సంగీతం] కూర్చున్నాను. నా అరచేతుల మధ్య ఏదో చల్లగా నునుపుగా తగిలింది. ఒక వెండి రక్షరేకు నాకోసం బాధపడకు ముకుందా జగన్మాత నిన్ను కాపాడుతుంది. ఆ పిల్లవాడి చేతుల్లో ఆ చిన్న పెట్టె అందులో గుండ్రని [సంగీతం] పాతకాలపు వెండి రక్షరేకు దాని మీద సంస్కృత అక్షరాలు [సంగీతం] అమ్మ తాను బతికి ఉండగా చెప్పలేని మాటలు చనిపోయిన 14 నెలల తర్వాత ఆమె కొడుకు చేతికి చేరాయి. ఆ రోజు నుంచి ఆ
(08:39) పిల్లవాడికి ఒక్కటే తెలుసు తన దారి ఇంట్లో లేదు [సంగీతం] కానీ ఆ రక్షేకు గురించి ఆ సాధువు ఒక మాట అన్నాడు. గుర్తుంది కదా దాని పని పూర్తయ్యాక అది మాయమవుతుంది. [సంగీతం] ఆ పని ఏమిటి అది ఎప్పుడు పూర్తవుతుంది? కలకత్తా గుర్పార్ రోడ్డులో ఒక ఇల్లు మూడో అంతస్తులో ఒక చిన్న గది హై స్కూల్ చదువుతున్న ముకుంద రోజు అక్కడే ధ్యానం చేసేవాడు.
(09:08) పెద్దన్న అనంతుడు అతని మీద ఒక కన్ను వేసి ఉంచేవాడు ఈ తమ్ముడు ఏరోజైనా పారిపోతాడని అతనికి తెలుసు చిన్నప్పుడే ఒకసారి వేళాకోళంగా అడిగాడు కూడా కాషాయ బట్టలు ఎక్కడ అవి లేకుండా సన్యాసి ఎలా అవుతావు [సంగీతం] ఒక వర్షం కురిసే ఉదయం ముకుంద ఒక దుప్పటిలో కొన్ని వస్తువులు మూట కట్టాడు. రెండు జతల బట్టలు లాహిరీ మహాశయుల ఫోటో భగవద్గీత ఒక జపమాల ఆ మూటను కిటికీలోంచి కింద సందులోకి విసిరేసాడు.
(09:35) మెట్లు దిగుతుంటే గుమ్మం దగ్గర చేపలు కొంటున్న బాబాయి అనుమానంగా చూశాడు. ముకుంద ఒక చిరునవ్వు నవ్వి వెళ్ళిపోయాడు. స్నేహితుడు అమర్ ఒక బండితో సందులో ఎదురు చూస్తున్నాడు. ఇద్దరు నెలల తరబడి టిఫిన్ డబ్బులు దాచారు. ఎందుకు ఇంగ్లీష్ బట్టలు కొనడానికి అన్న ఎంత తెలివైనవాడో వాళ్ళకి తెలుసు సన్యాసుల్లా కాదు. దొరబాబుల్లా వేషం వేస్తే పట్టుకోలేడని ప్లాన్ రైలులో ముకుంద కలలు చెప్పుకుంటూ పోయాడు.
(10:02) హిమాలయాల్లో గురువులు దొరుకుతారు. మనం సమాధిలో మునిగిపోతాం. పులులు కూడా మన దగ్గర పిల్లుల్లా కూర్చుంటాయి. పులులు దొరకలేదు ఒక పోలీస్ దొరికాడు. అన్న ప్రతి స్టేషన్ కు టెలిగ్రామలు పంపించాడు. హరిద్వార్లో హిమాలయాల గుమ్మం దగ్గర ఒక పోలీస్ వాళ్ళను ఆపేశాడు. మూడు రోజుల తర్వాత అనంతుడు వచ్చాడు. తమ్ముడిని ఇంటికి తీసుకెళ్ళాడు.
(10:27) గురువు దొరకలేదు కానీ వెతుకులాట ఆగలేదు. హై స్కూల్ చదువు పూర్తి చేస్తానని నాన్నకు మాటఇచ్చాడు. అది పూర్తఅవ్వగానే ఇల్లు వదిలి కాశీలోని ఒక ఆశ్రమంలో చేరాడు. కానీ అక్కడ అతని మనసు కుదరలేదు. అక్కడి వాళ్ళు అతన్ని అర్థం చేసుకోలేదు. అతను అందరికీ [సంగీతం] దూరంగా ధ్యానంలోనే ఉండేవాడు. అందరి విమర్శలు ఆ ఆశ్రమంలో అతని గదిలో తాళం వేసిన ఒక పెట్టెలో అమ్మ ఇచ్చిన వెండి రక్షరేకు ఉంది. ఎవరికీ తెలియకుండా దాచి ఉంచాడు.
(10:56) ఒకరోజు ఉదయం దాన్ని ఒకసారి చూసుకోవాలనిపించింది. పెట్టె తెరిచాడు. దాన్ని చుట్టిన కవర్ మీద సీలు అలాగే ఉంది. ఎవరూ ముట్టుకోలేదు. కవరు చింపాడు. లోపల ఏమీ లేదు రక్షరేకు మాయమైంది. ఆ సాధువు చెప్పినట్టే దాని పని పూర్తయింది. కానీ ఏ పని ముకుందకు ఇంకా అర్థం కాలేదు. తెలిసింది ఒక్కటే అమ్మ దగ్గర నుంచి మిగిలిన చివరి గుర్తు కూడా ఇప్పుడు లేదు.
(11:23) కొన్ని రోజుల తర్వాత ఒక తెల్లవారు జామున అతను ఆ ఆశ్రమంపై అంతస్తులో ఒక చిన్న గదిలోకి వెళ్ళాడు. జవాబు వచ్చేదాకా లేవకూడదని నిర్ణయించుకున్నాడు. జగన్మాత నీ దర్శనం ఇవ్వు. లేదా నువ్వే పంపిన ఒక గురువును చూపించు గంటలు గడిచాయి ఏడుపు జవాబు లేదు హటాత్తుగా తనను ఎవరో పైకి ఎత్తినట్టు అనిపించింది. ఎక్కడి నుంచో కాదు అన్ని వైపుల నుంచి ఒక స్త్రీ స్వరం వినిపించింది. నీ గురువు ఈరోజే వస్తాడు.
(11:53) అదే క్షణంలో కింద వంటగది నుంచి ఒక కేక. ముకుంద ధ్యానం చాలు బజార్ కి వెళ్ళాలి రా హాబు అనే ఒక యువ పూజారి ఇంకో రోజు అయితే ముకుంద చిరాకు పడేవాడు ఆ రోజు కళ్ళు తుడుచుకొని మౌనంగా కిందకు దిగాడు కాశీ బజార్ మిట్ట మధ్యాహ్నానికి ముందు గుంపులు పూజారులు విధవలు యాత్రికులు మధ్యలో తిరిగే ఎద్దులు ఇద్దరూ సరుకులు కొని చేతుల నిండా పొట్లాలతో వెనక్కి వస్తున్నారు.
(12:23) ఒక ఇరుకు సందు దాటుతుంటే ముకుంద ఊరికే [సంగీతం] తలతిప్పి చూశాడు. ఆ సందు చివర కాషాయ వస్త్రాలు కట్టుకున్న ఒక సన్యాసి కదలకుండా నిలబడి ఉన్నాడు. [సంగీతం] ఇటే చూస్తున్నాడు. ఆ ముఖం ఎప్పటి నుంచో తెలిసినట్టు అనిపించింది. ఒక్క క్షణం ఆశగా చూశాడు. వెంటనే మనసు వెక్కిరించింది. ఎవరో తెలిసిన మనిషితో పోల్చుకుంటున్నావ్. కలలు కనడం ఆపు ముందుకు నడువు అతను ముందుకు నడిచాడు 10 నిమిషాలు హటాత్తుగా కాళ్ళు బరువెక్కాయి రాయిలా మారిపోయినట్టు ఒక్క అడుగు కూడా ముందుకు పడటం లేదు కష్టంగా వెనక్కి తిరిగాడు కాళ్ళు తేలికయ్యాయి మళ్ళీ ముందుకు తిరిగాడు మళ్ళీ అదే బరువు ఆ
(13:01) సన్యాసి నన్ను తన వైపు లాగుతున్నాడు. చేతిలో ఉన్న పొట్లాలన్నీ హాబు చేతుల్లో కుక్కేసాడు. హాబు [గురకలు] పగలబడి నవ్వాడు నీకేమైంది పిచ్చెక్కిందా ముకుంద జవాబు చెప్పలేదు రెక్కలు వచ్చినట్టు పరుగెత్తాడు అదే సందు అదే మనిషి ఇంకా తన వైపే చూస్తూ అలాగే నిలబడి ఉన్నాడు. రెండు అడుగుల్లో అతని పాదాల దగ్గర ఉన్నాడు. గురుదేవా ఆ ముఖం తన వెయ్యి [సంగీతం] కలల్లో చూసిన ముఖమే సింహం లాంటి తల మొనదేలిన గడ్డం భుజాల మీద జుట్టు ప్రశాంతమైన [సంగీతం] కళ్ళు ఆ సన్యాసి గొంతు వణకుతోంది.
(13:40) బెంగాళీలో మళ్ళీ మళ్ళీ అదే మాట అంటున్నారు. ఓ నావాడా నువ్వు నా దగ్గరికి వచ్చేసావా ఎన్నేళ్లుుగా నీకోసం ఎదురు చూస్తున్నాను. ఆయన పేరు శ్రీ యుక్తేశ్వరగిరి ముకుంద తల్లి గురువైన లాహిరి మహాశయులకే ఆయన శిష్యులు అప్పుడు ఆయన వయసు సుమారు 55 పొడుగ్గా నిటారుగా యువకుడిలా చురుగ్గా నడిచేవారు. ఆయన ముకుంద చెయ్యి పట్టుకొని గంగ ఒడ్డున తాను ఉంటున్న ఒక ఇంటికి తీసుకెళ్ళారు.
(14:10) రాతి బాల్కనీ మీద కూర్చోబెట్టారు. మొదటి మాటే ఇది నా ఆశ్రమాలు నా దగ్గర ఉన్నదంతా నీకు ఇచ్చేస్తాను. ముకుంద అన్నాడు స్వామి నేను వచ్చింది జ్ఞానం కోసం దేవుడి కోసం నాకు కావలసిన సంపద అదే ఆ సాయంత్రం మాటల మధ్యలో ముకుంద ఏమీ [సంగీతం] చెప్పకుండానే గురువు ఒక మాట అన్నారు. నీ రక్షరేఖ గురించి బాధపడకు అది తన పని చేసేసింది. అప్పుడు అర్థమైంది ఆ రక్షేకు పని ఏమిటో అమ్మ తన కొడుకును ఒంటరిగా వదిలి వెళ్ళలేదు.
(14:45) తన చివరి కానుకను సరిగ్గా అతనికి గురువు దొరికే ముందు రోజుల వరకు అతనితోనే ఉంచింది. ఆ రోజు ఉదయం ఆ ప్రార్థన విన్నది కూడా ఒక తల్లే జగన్మాత నీ గురువు ఈరోజే వస్తాడు. అమ్మ వదిలి వెళ్ళిన చెయ్యి ఇప్పుడు ఇంకో చేతిలో ఉంది. గురువు ఆశ్రమం బెంగాల్లో గంగ ఒడ్డున సరాంపూర్ అనే ఊరిలో ఉంది. ఒక పాత రెండంతస్తుల భవనం మధ్యలో ఒక ప్రాంగణం అక్కడి క్రమశిక్షణ ఎంత కఠినమో తర్వాత యోగానంద ఆయనను బెంగాల్ సింహం అని ఎందుకు పిలిచారో ముకుందకు త్వరగానే అర్థమయింది.
(15:23) ఆయన తిట్టేవారు సరిదిద్దేవారు చిన్న తప్పును కూడా వదిలేవారు కాదు. ముఖస్తుతి అంటే ఆయనకు అసలు గిట్టదు కానీ ముకుందకు ఇంకా పాత జ్వరం తగ్గలేదు. హిమాలయాలు గురువు దగ్గర చేరి ఆరు నెలలు కూడా కాలేదు. ఒకరోజు అడిగాడు [సంగీతం] స్వామి నన్ను హిమాలయాలకు వెళ్ళనివ్వండి. అక్కడ ఏకాంతంలో దేవుడితో ఉండాలని ఉంది. గురువు నెమ్మదిగా అన్నారు. హిమాలయాల్లో చాలా మంది కొండవాళ్ళు ఉంటారు.
(15:49) వాళ్ళలో ఎంతమందికి దేవుడు దొరికాడు? జ్ఞానం ఒక జడమైన కొండ దగ్గర కంటే దేవుని తెలుసుకున్న మనిషి దగ్గరే దొరుకుతుంది. నీ గురువును [సంగీతం] నేను కొండ కాదు ఆ మాట అంత స్పష్టంగా చెప్పినా ముకుంద వినలేదు మళ్ళీ అడిగాడు గురువు మౌనంగా ఉండిపోయారు. ఆ మౌనాన్నే అనుమతి అనుకొని మూట కట్టుకొని వెళ్ళిపోయాడు. కానీ మనసు పీకుతోంది. హిమాలయాలకు వెళ్ళే ముందు ఎవరైనా పెద్దవాళ్ళ అనుమతి తీసుకుంటే ఈ అపరాధ భావం పోతుంది అనుకున్నాడు.
(16:21) లాహిర మహాసయుల శిష్యుడైన ఒక మహాత్ముడి దగ్గరికి వెళ్ళాడు. ఆయన ముకుంద వైపు ఒక్కసారి చూసి అన్నారు బాబు నువ్వు నీ గురువు దగ్గర నుంచి పారిపోతున్నావు. నీకు కావలసినదంతా ఆయన దగ్గరే ఉంది తిరిగి వెళ్ళు కొండలు నీ గురువు కాలేవు కొన్ని రోజుల్లోనే తలదించుకొని సరాంపూర్ ఆశ్రమం గుమ్మం దగ్గర నిలబడ్డాడు. నేను వచ్చేసాను గురూజీ కోపం తిట్లు శిక్ష ఏమీ లేదు గురువు మామూలుగా అన్నారు పద వంటింట్లో తినడానికి ఏమైనా ఉందేమో చూద్దాం ముకుంద తట్టుకోలేకపోయాడు.
(16:54) స్వామి మీ పనులన్నీ వదిలేసి హటాత్తుగా వెళ్ళిపోయాను మీకు కోపం వచ్చి ఉంటుంది అనుకున్నాను. లేదు కోపం ఎప్పుడు వస్తుంది మనం అనుకున్నది జరగనప్పుడు నేను ఎవరి నుంచి ఏమి ఆశించను నాకోసం నిన్ను వాడుకోను నువ్వు నిజంగా సంతోషంగా ఉంటేనే నాకు సంతోషం ఇద్దరి కళ్ళల్లోనూ నీళ్ళు కొన్ని రోజుల తర్వాత ఒక ఉదయం ముకుంద గురువు గదిలో ధ్యానానికి కూర్చున్నాడు.
(17:21) కానీ మనసు ఆగటం లేదు. వేటగాడిని చూసిన పక్షుల్ల ఆలోచనలు చెల్లాచెదురు దూరంగా బాల్కనీ నుంచి గురువు పిలుపు ముకుందా ముకుందకు చిరాకు వచ్చింది. ధ్యానం చేయమని గురువే చెబుతారు మళ్ళీ గురువే పిలుస్తారు జవాబు చెప్పలేదు. రెండోసారి పిలుపు జవాబు లేదు మూడోసారి గొంతులో గద్దింపు స్వామి నేను ధ్యానం చేస్తున్నాను. నువ్వు ఎలా ధ్యానం [సంగీతం] చేస్తున్నావో నాకు తెలుసు.
(17:49) తుఫానులో ఎగిరే ఆకుల్లా చెదిరిపోయిన మనసుతో ఇలారా ముకుంద సిగ్గుతో తలవంచుకొని [సంగీతం] దగ్గరికి వెళ్ళాడు. గురువు ప్రేమగా అన్నారు పాపం పిచ్చివాడా నీకు కావలసింది ఆ కొండలు ఇవ్వలేకపోయాయి కదా నీ మనసులోని [సంగీతం] కోరిక తీరుతుంది. ఆయన తన చేతితో ముకుంద గుండె మీద తేలికగా ఒక్కసారి తట్టారు. శరీరం కదలకుండా బిగుసుకుపోయింది. ఊపిరి ఒక పెద్ద అయస్కాంతం లాగేసినట్టు బయటికి వెళ్ళిపోయింది.
(18:22) శరీరం శవంలా పడి ఉంది. కానీ ఆయనే రాశారు. జీవితంలో ఎప్పుడూ ఇంత బతికిలేను అని తాను ఈ శరీరం ఒక్కటే [సంగీతం] అనే భావం పోయింది. చూపు ముందువైపు మాత్రమే కాదు అన్ని వైపులా తల వెనకాల నుంచి కూడా దూరంగా రోడ్డు మీద నడుస్తున్న మనుషులు కనిపిస్తున్నారు. నేల లోపల చెట్ల వేర్లు వాటిలో పారుతున్న రసం కనిపిస్తోంది. ఒక తెల్లని ఆవు నెమ్మదిగా ఆశ్రమం గేటు వైపు నడిచి వస్తుంది.
(18:49) [సంగీతం] అది గోడ వెనక్కి వెళ్ళిపోయినా ఇంకా కనిపిస్తూనే ఉంది. అప్పుడు అన్ని కరిగిపోయాయి. గది గురువు చెట్లు ఎండ నీళ్లలో వేసిన చక్కెర పలుకుల్ల ఒకే వెలుగుల సముద్రం ఆ వెలుగు పెరిగింది. ఊళ్ళను ఖండాలను భూమిని సూర్యుడ్ని నక్షత్రాలను కోటాను కోట్ల లోకాలను [సంగీతం] తనలో ఇముడుచుకుంది. రాత్రివేళ దూరం నుంచి చూసే ఒక నగరంలా ఈ విశ్వమంతా తనలోనే మిణుకు మిణుకుమంటుంది.
(19:21) దాని మధ్యలో తన గుండెలో ఒక బిందువు అక్కడి నుంచే వెలుగు అంతటా ప్రవహిస్తోంది. అంతటా ఒకే నాదం ఓం హటాత్తుగా ఊపిరి మళ్ళీ ఊపిరితిత్తుల్లోకి వచ్చింది. మళ్ళీ ఈ చిన్న శరీరంలో పంజరంలో [సంగీతం] పడిన పక్షిలా ఎదురుగా గురువు కదలకుండా నిలబడి ఉన్నారు. ముకుంద ఆయన [సంగీతం] కాళ్ళ మీద పడబోయాడు. ఆయన పట్టుకొని నిలబెట్టారు.
(19:48) ఈ ఆనందంలో మద్దత్పోకు ఈ లోకంలో నువ్వు చేయాల్సిన పని ఇంకా చాలా ఉంది. పదా ముందు బాల్కనీ ఊడిచేద్దాం తర్వాత గంగ ఒడ్డున నడుద్దాం. విశ్వాన్ని చూపించిన చేతితోనే చీపురు పట్టుకోమన్నారు. ఆ రోజు ముకుందకు అర్థమయింది. వెతుకులాట ముగిసింది. ఇక పారిపోవాల్సిన అవసరం లేదు. హిమాలయాలు అతనికి దొరకలేదు కానీ తనను ఎప్పటికీ వదలని మనిషి దొరికాడు.
(20:16) కనీసం అతను అలా అనుకున్నాడు. ముకుంద కాలేజీ చదువు పూర్తయింది. నాన్నకు ఒక కల ఉంది. తాను పని చేసిన బెంగాల్ నాగపూర్ రైల్వేలోనే కొడుక్కి ఒక పెద్ద అధికారి ఉద్యోగం ముకుంద వద్దన్నాడు. [సంగీతం] ఆ రోజు గురువు దగ్గరికి వెళ్లి మళ్ళీ అదే అడిగాడు. ఇన్నేళ్లుుగా ఆయన పదే పదే కాదన్న ప్రశ్న. స్వామి నన్ను సన్యాసిగా మార్చండి. ఈసారి గురువు చిరునవ్వు నవ్వారు.
(20:45) సరే రేపు మరుసటి రోజు ఎండ కాస్తున్న ఒక [సంగీతం] గురువారం ఆశ్రమం బాల్కనీలో గురువు ఒక కొత్త తెల్లని పట్టు గుడ్డను కాషాయ రంగులో ముంచారు. సాధారణంగా [సంగీతం] సన్యాసులకు నూనె బట్టలు పట్టు ఎందుకు ఒకరోజు నువ్వు పశ్చిమ దేశాలకు వెళ్తావు. అక్కడ పట్టంటే ఇష్టపడతారు. అప్పటికీ ముకుందకు సముద్రం దాటే ఆలోచనే లేదు హోమాలు లేవు మంత్రాలు లేవు ఆర్భాటాలు గురువుకు నచ్చవు ఒకటే అడిగారు నీ కొత్త పేరు నువ్వే ఎంచుకో ముకుంద ఒక్క క్షణం ఆలోచించాడు.
(21:15) యోగానంద [సంగీతం] దైవంతో కలవటంలో ఉన్న ఆనందం అలాగే కానివ్వు ముకుంద లాల్ ఘోష్ అనే పేరు ఈ రోజుతో పోయింది. ఇక నుంచి నువ్వు స్వామి యోగానందగిరి ఆ రోజు నుంచి ఆ 11 ఏళ్ల పిల్లవాడు ఆ పారిపోయిన టీనేజ్ కుర్రాడు ఈ కథలో ఇక లేడు. ఇక ఉన్నది ఆయన స్వామి యోగానంద. [సంగీతం] కొన్నేళ్ల తర్వాత బీహార్ లోని రాంచీలో ఆయన పిల్లల కోసం ఒక బడి పెట్టారు.
(21:41) చదువుతో పాటు ధ్యానం నేర్పే బడి చెట్ల కింద తరగతులు ఆ పిల్లలే ఆయన లోకం 1920 ఒకరోజు ఆ బడిలో ఎవరికీ దొరకకుండా సామాన్ల గదిలో దుమ్ము పట్టిన పెట్టెల వెనకాల కూర్చొని ధ్యానం చేస్తున్నారు. లోపల ఒక దృశ్యం వేల ముఖాలు ఇక్కడి ముఖాలు కాదు తెల్లని [సంగీతం] తెలియని పరాయి దేశపు ముఖాలు అందరూ తననే చూస్తున్నారు. అదే క్షణంలో తలుపు తెరుచుకుంది.
(22:10) విమల్ అనే ఒక చిన్న పిల్లవాడు ఆయన్ని కనిపెట్టేసాడు. విమల్ ఇలారా నీకో వార్త భగవంతుడు నన్ను అమెరికాకు పిలుస్తున్నాడు. అమెరికా చంద్రుడి మీదకా అన్నట్టు చూసాడు ఆ పిల్లవాడు. పరుగెత్తి వెళ్లి బడి మొత్తానికి చెప్పేసాడు. మరుసటి రోజే కలకత్తాలో ఒక ఉత్తరం ఎదురుచూస్తుంది. అమెరికాలోని బాస్టన్ నగరంలో మతాల మీద ఒక అంతర్జాతీయ సభ భారతదేశం తరపున మాట్లాడడానికి రండి ఆయన సరాంపూర్ కు పరుగెత్తారు.
(22:41) గురూజీ వెళ్ళమంటారా అన్ని తలుపులు నీకోసం [సంగీతం] తెరుచుకున్నాయి. ఇప్పుడు కాకపోతే ఎప్పటికీ కాదు కానీ స్వామి నేను ఇంగ్లీష్లో ఒక్క ఉపన్యాసం కూడా ఇవ్వలేదు. ఇంగ్లీష్ వచ్చినా రాకపోయినా యోగం గురించి నీ మాటలు పశ్చిమ దేశాలు వింటాయి. నాన్న నిర్ఘాంత పోయారు. అమెరికా ఆయనకు అది ఈ లోకం అంచు లాంటిది. కఠినంగా అడిగారు. ఎలా వెళ్తావు డబ్బు ఎవరు ఇస్తారు దేవుడే ఇస్తాడు అన్నారు యోగానంద.
(23:07) చిన్నగా నవ్వి బహుశా ఆ దేవుడు మీ మనసులోనే ఆ ఆలోచన పుట్టిస్తాడేమో నాన్న. ఎప్పటికీ ఇవ్వను. మరుసటి రోజు ఆ తండ్రి కొడుకు చేతిలో ఒక పెద్ద మొత్తానికి చెక్కు [సంగీతం] పెట్టారు. ఈ డబ్బు ఒక తండ్రిగా ఇవ్వట్లేదు. లాహిరీ మహాశయుల శిష్యుడిగా ఇస్తున్నాను. [సంగీతం] వెళ్ళు ఆ దూరదేశంలో మా గురువుల బోధను పంచు తర్వాత నెమ్మదిగా అన్నారు.
(23:33) బహుశా ఈ జన్మలో మనం మళ్ళీ కలవమేమో కొడుకు అన్నాడు దేవుడు మనల్ని తప్పకుండా మళ్ళీ కలుపుతాడు. కానీ లోపల యోగానందకు భయం ఉంది. భక్తి లేని డబ్బు యంత్రాలు మాత్రమే ఉండే లోకం అని విన్న పశ్చిమ దేశాలు అక్కడ తాను తప్పిపోతానేమో ఒక ఉదయం గుర్పార్ రోడ్ ఇంట్లో ఆయన ప్రార్థనకు కూర్చున్నారు. ఒకే పట్టుదలతో దేవుడి గొంతు వినిపించేదాకా లేవను అవసరమైతే ప్రార్థిస్తూనే చనిపోతాను.
(23:57) ప్రార్థన ఏడుపు జవాబు లేదు గంటలు గడిచాయి. మధ్యాహ్నానికి బాధ తల పగిలిపోయేంత స్థాయికి చేరింది. ఇంకొక్కసారి గుండె లోతుల్లోనుంచి అరిస్తే మెదడు బద్దలైపోతుంది అనిపించింది. సరిగ్గా అప్పుడే తలుపు దగ్గర చప్పుడు ఎవరో కొడుతున్నారు తలుపు తెరిచారు ఒక యువకుడు సన్యాసుల్లా అతి [సంగీతం] తక్కువ బట్టలు లోపలికి వచ్చి తలుపు మూసాడు.
(24:21) కూర్చోమంటే కూర్చోలేదు నిలబడే మాట్లాడతానని సైగ చేశాడు. ఈయన బాబాజీ అయి ఉంటారా బాబాజీ లాహిరి మహాశయులకే గురువు వందల ఏళ్లుగా హిమాలయాల్లో ఉంటారని ఎప్పటికీ యువకుడిలాగే కనిపిస్తారని వాళ్ళ గురు పరంపర చెప్పుకునే మహాయోగి ఆయన ముఖంలో [సంగీతం] యువకుడైన లాహిరి మహాశయుల పోలికలు ఆ ఆలోచనకే జవాబు వచ్చింది. హిందీలో మధురమైన గొంతుతో [సంగీతం] అవును నేను బాబాజీని నీ ప్రార్థన భగవంతుడు విన్నాడు నీ గురువు [సంగీతం] చెప్పినట్టు చెయి అమెరికాకు వెళ్ళు భయపడకు నీకు రక్షణ ఉంటుంది.
(25:00) క్రియాయోగం అనే ఈ ధ్యాన మార్గాన్ని పశ్చిమ దేశాలకు తీసుకెళ్ళడానికి నేను ఎంచుకున్నది నిన్నే చాలా కాలం క్రితం ఒక కుంభమేళాలో నీ గురువు యుక్తేశ్వర్ని [సంగీతం] కలిశాను. శిక్షణ కోసం నిన్ను ఆయన దగ్గరికి పంపిస్తానని అప్పుడే చెప్పాను. యోగానంద నోట మాట రాలేదు. కాశీలో ఆ సందు ఆ బరువెక్కిన కాళ్ళు అది యాదృచ్చికం కాదు ఎప్పుడో ఎవరో ముందే రాసి పెట్టారు.
(25:26) ఆయన బాబాజీ పాదాల మీద సాష్టాంగ పడ్డారు. బాబాజీ పైకి లేపారు. జీవితం గురించి కొన్ని విషయాలు చెప్పారు. తర్వాత తలుపు వైపు నడిచారు. నా వెనకాల రావడానికి ప్రయత్నించకు రాలేవు. బాబాజీ వెళ్ళకండి నన్ను కూడా మీతో తీసుకెళ్ళండి. ఆయన వెనక్కి తిరిగి చూశారు ఇప్పుడు కాదు ఇంకోసారి ఆ మాట వినకుండా యోగానంద [సంగీతం] ముందుకు దూకబోయారు. కాళ్ళు నేలకు అతుక్కుపోయాయి.
(25:52) గుమ్మం దగ్గర నుంచి బాబాజీ చివరిసారి ప్రేమగా చూశారు. చేయి ఎత్తి ఆశీర్వదించారు. వెళ్ళిపోయారు. ఈ సంఘటనను [సంగీతం] ఆయన 20 ఏళ్లకు పైగా ఎవరికి చెప్పలేదు. తన జీవితంలోని అత్యంత పవిత్రమైన అనుభవంగా గుండెలోనే దాచుకున్నారు. ఆత్మకథలోనే మొదటిసారి రాశారు. బయలుదేరే ముందురోజు రాత్రి గురువు సన్నిధిలో నువ్వు హిందువుగా [సంగీతం] పుట్టావని మర్చిపో అమెరికన్ గాను మారకు రెండింటిలోని మంచిని తీసుకో నువ్వు నువ్వుగా ఉండు భగవంతుడి బిడ్డగా నువ్వు ఎక్కడికి వెళ్ళినా ఒక ఎడారిలో అడుగు పెట్టినా నీకు స్నేహితులు దొరుకుతారు.
(26:30) 1920 ఆగస్ట్ సిటీ ఆఫ్ స్పాటా అనే ఓడ మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం తర్వాత అమెరికాకు బయలుదేరిన మొదటి ప్రయాణికుల ఓడ రెండు నెలల సముద్ర ప్రయాణం ఒంటరిగా ఒక్క స్నేహితుడు లేని దేశానికి అక్టోబర్ ఆరు బాస్టన్ పరాయి దేశపు వేదిక ఇంగ్లీష్ లో ఆయన మొదటి ఉపన్యాసం విషయం మతాల వెనక ఉన్న శాస్త్రం వాళ్ళు విన్నారు తర్వాత [సంగీతం] 15 ఏళ్ళు ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే ఆ గురు గురువు ఆశీర్వాదం నిజమైంది.
(27:03) చలి నగరాల్లో ఖాళీ కుర్చీలతో మొదలైన సభలు వేల మందితో నిండిపోయిన హాళ్లు అయ్యాయి. దేశమంతా తిరిగారు. లాస్ ఏంజెలస్ లో ఒక కొండ మీద ఆయన ఆశ్రమం వెలిసింది. ఏ దేశానికి ఒంటరిగా వెళ్ళారో అక్కడే వేల మంది స్నేహితులు దొరికారు. కానీ ఆ 15 ఏళ్ళు సముద్రం అవతల గంగ ఒడ్డున ఒక పాత భవనంలో ఒక వృద్ధుడు ఎదురుచూస్తూనే ఉన్నారు. 1935 లాస్ ఏంజెలస్ లోని ఆ కొండ మీద ధ్యానంలో కూర్చున్న యోగానంద లోపల 10వేల మైళల దూరం నుంచి ఒక [సంగీతం] గొంతు మెరుపులా దూసుకొచ్చింది.
(27:38) భారతదేశానికి తిరిగిరా 15 ఏళ్లుుగా ఓపికగా నీకోసం ఎదురుచూస్తున్నాను. త్వరలోనే నేను ఈ శరీరం వదిలి వెళ్ళిపోతాను. యోగానంద రా గురువు పిలుస్తున్నారు. ఆయనకి ఇప్పుడు [సంగీతం] 80 ఏళ్ళు ఈసారి ఆయన సమయానికి చేరుకుంటారా? 1935 సరాంపూర్ గంగ వడ్డున అదే పాత భవనం అమెరికా నుంచి [సంగీతం] వెంట వచ్చిన ఒక శిష్యుడు ఆ రోజు ఏం జరిగిందో తన డైరీలో రాసుకున్నాడు. మెట్లు ఎక్కుతుంటే గుండెలు దడదడలాడుతున్నాయి.
(28:11) మెట్లపైన నిశశబ్దంగా ఒక ఋషి నిలబడి ఉన్నారు. యోగానంద మోకాళ్ళ [సంగీతం] మీద కూలబడ్డారు. తలవంచి గురువు పాదాలు తాకి ఆ చేతిని తన [సంగీతం] తలకు తాకించుకున్నారు. గురువు ఆయన్ని పైకి లేపి గుండెలకు హత్తుకున్నారు. మొదట ఒక్క మాట కూడా రాలేదు. మాటలు అవసరం లేదు. తర్వాతి నెలలు ఆ జీవితంలో అత్యంత సంతోషకరమైన [సంగీతం] రోజులు. ఒకరోజు ఉదయం పండ్లు గులాబీలతో ఆశ్రమానికి వెళ్ళిన యోగానంద గురువు ఒంటరిగా ఉండటం చూసి చాలా ఏళ్లుగా గుండెలో దాచుకున్న ఒక ప్రశ్న అడిగారు.
(28:42) గురూజీ నేను హై స్కూల్ కుర్రాడిగా మీ దగ్గరికి వచ్చాను. [సంగీతం] ఇప్పుడు ఒకటి రెండు నెరిసిన వెంట్రుకలు కూడా వచ్చాయి. ఇన్నేళ్లుుగా మీరు మౌనంగానే ప్రేమ కురిపించారు కానీ నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను అని మీరు ఒక్కసారే అన్నారు మనం కలిసిన మొదటి రోజున గుర్తుందా గురువు తలదించుకున్నారు. గుండెలో భద్రంగా [సంగీతం] ఉండాల్సిన భావాలను మాటల చలిలోకి తీసుకురావాలా యోగానంద నాకు తెలుసు గురూజీ కానీ ఈ చెవులు ఆ మాట వినాలని తపిస్తున్నాయి.
(29:12) సరే నీ కోరిక ప్రకారమే సంసారంలో ఉన్నప్పుడు యోగమార్గంలో పెంచడానికి ఒక కొడుకు కావాలని చాలా తపించాను. నువ్వు నా జీవితంలోకి వచ్చాక ఆ కోరిక తీరిపోయింది. నీలో నా కొడుకు దొరికాడు. ఆ బెంగాల్ సింహం కళ్ళలో రెండు స్పష్టమైన కన్నీటి చుక్కలు యోగానంద నిన్ను ఎప్పుడూ ప్రేమిస్తూనే ఉంటాను. ఆ డిసెంబర్ లో ఆశ్రమంలో శీతాకాలపు ఉత్సవం మరుసటి రోజు మధ్యాహ్నం గురువు ఆయనకు ఒక కొత్త బిరుదు ఇచ్చారు.
(29:43) పరమహంస పాలను నీళ్లను వేరు చేయగలదని చెప్పే హంస. సత్యాన్ని మిగతా వాటి నుంచి వేరు చేసి చూడగలిగినవాడు. ఆ వెంటనే ఒక మాట అన్నారు. నా పని ఈ భూమి మీద పూర్తయింది. [సంగీతం] ఇక నువ్వు ముందుకు తీసుకెళ్ళాలి. అంతా నీ చేతుల్లో పెడుతున్నాను. యోగానంద గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. కన్నీళ్ళతో గురువు కాళ్ళు పట్టుకున్నారు. సూచనలు [సంగీతం] వస్తూనే ఉన్నాయి.
(30:07) ఒకరోజు ఒక శిష్యుడు చెప్పాడు గురువుగారు కలకత్తాలోని ఒక ఇంటికి వెళ్ళాల్సి ఉంది కానీ వెళ్ళలేదు యోగానంద గురువుని అడిగారు ఆయన ఒక్కటే అన్నారు అక్కడికి ఇక [సంగీతం] వెళ్ళను. ఆ ఒక్క క్షణం ఆ మహాయోగి భయపడిన పసిపిల్లాడిలా వణకిపోయారు. చాలా ఏళ్లుు పంజరంలో ఉన్న పక్షి తలుపు తెరిచిన వెంటనే ఎగరడానికి కాసేపు సందేహిస్తుంది [సంగీతం] అని ఆయనే అనేవారు.
(30:32) గురూజీ అలా అనకండి ఆ మాట ఇంకెప్పుడూ నా ముందు అనకండి. గురువు ప్రశాంతంగా చిరునవ్వు నవ్వారు. ఆ మాట ఇంకెప్పుడూ అనలేదు. ఆ ప్రేమ వెలుగులో రోజులు గడుస్తుంటే యోగానంద [సంగీతం] ఆ సూచనలన్నీ మనసులోంచి తోసేశారు చూడాలనుకోలేదు. 1936 జనవరి ఒకరోజు ఆయన ఒక బెంగాళీ పంచాంగం తెరిచి గురువుకు చూపించారు. గురూజీ ఈ నెల అలహాబాద్లో కుంభమేళ జరుగుతోంది. మీకు గుర్తుందా ఒక కుంభమేళాలోనే మీరు బాబాజీని మొదటిసారి చూశారు.
(31:06) ఈసారి నాకు ఆ అదృష్టం దక్కుతుందేమో గురువు అడిగారు నువ్వు నిజంగా వెళ్ళాలనుకుంటున్నావా ఆ గొంతులోని అయిష్టం యోగానందకు వినిపించలేదు. అక్కడ నువ్వు ఆయన్ని కలుస్తావని [సంగీతం] నేను అనుకోను. అంతకుమించి ఒక్క మాట కూడా అనలేదు. శిష్యుడి సంతోషాన్ని అడ్డుకోవడం ఇష్టం లేక మౌనంగా ఉండిపోయారు. మరుసటి రోజు యోగానంద బయలుదేరారు. గురువు ఎప్పటిలాగే నిశశబ్దంగా ఆశీర్వదించారు.
(31:31) ఆయన వెళ్ళిన ఆ ఉదయం [సంగీతం] ఏం జరిగిందో చాలా కాలం తర్వాత ఆశ్రమంలోని ఒక చిన్న శిష్యుడు చెప్పాడు. గురువుగారు సోఫాలో బరువుగా కూలబడ్డారు. యోగానంద వెళ్ళిపోయాడు యోగానంద వెళ్ళిపోయాడు అని రెండు సార్లు అన్నారు. తర్వాత అర్థం కాని ఒక మాట నేను అతనికి ఇంకో రకంగా చెప్పాల్సి ఉంటుంది. ఆ తర్వాత గంటల [సంగీతం] తరబడి మౌనంగా కూర్చుండిపోయారు.
(31:59) కుంభమేళ లక్షలమంది యోగులు, సాధువులు, గంగా యమునల సంగమం యోగానంద ఎన్నో ఆశ్రమాలు తిరిగారు. ఎంతో మంది మహాత్ములను కలిశారు. బాబాజీ రాలేదు. [సంగీతం] గురువు చెప్పినట్టే కలకత్తాకు తిరిగి వచ్చేసరికి గురువు సరాంపూర్ లో లేరు. 300 మైళల దూరంలో సముద్రం ఒడ్డున పూరీలోని [సంగీతం] తన ఆశ్రమానికి వెళ్ళిపోయారు. మార్చి 8 పూరీ నుంచి కలకత్తాలోని ఒక శిష్యుడికి టెలిగ్రామ వెంటనే పూరీ ఆశ్రమానికి రండి.
(32:29) ఆ వార్త [సంగీతం] యోగానంద చెవిన పడింది. ఆయన మోకాళ్ళ మీద కూలబడ్డారు. భగవంతుడా నా గురువు ప్రాణం కాపాడు రైలుకు బయలుదేరబోతుంటే లోపల ఒక స్వరం ఈ రాత్రి పూరీకి వెళ్ళకు నీ ప్రార్థన తీరదు భగవంతుడా పూరీలో నాతో నువ్వు తాడులాగుడు ఆట ఆడదలుచుకోలేదు కదా నేను ఆపకుండా ప్రార్థిస్తాను. నువ్వు ఆపకుండా కాదంటావు. అంటే ఆయన వెళ్ళిపోవాల్సిందేనా ఆ రాత్రి [సంగీతం] ఆయన వెళ్ళలేదు మరుసటి సాయంత్రం రైలుకు బయలుదేరారు.
(33:03) దారిలో సరిగ్గాఏడు గంటలకు ఆకాశాన్ని [సంగీతం] ఒక నల్లని మేఘం కమ్మేసింది. మనం ఈ కథ మొదట్లో చూసిన ఆ రైలు ఇదే ఆ దృశ్యం ఇదే అంతా అయిపోయిందా ఆ తల ఊపడం [సంగీతం] ఇదే ఆ పూరీ ప్లాట్ఫామ్ ఆ తెలియని మనిషి మీ గురువుగారు వెళ్ళిపోయారని విన్నారా తర్వాత తెలిసింది. గురువు ఈ లోకం వదిలింది మార్చిత సాయంత్రం సరిగ్గా 7 [సంగీతం] గంటలకు ఆ నల్లని మేఘం కమ్మిన క్షణం అదే ఆశ్రమానికి చేరేసరికి యోగానంద కుప్పకూలిపోయే స్థితిలో ఉన్నారు.
(33:34) లోపల ఒక స్వరం మృదువుగా [సంగీతం] చెబుతూనే ఉంది. నిలదొక్కుకో ప్రశాంతంగా ఉండు గదిలో గురువు పద్మాసనంలో కూర్చొని ఉన్నారు. ఆరోగ్యంగా అందంగా చర్మం మెత్తగా ఉంది. ముఖంలో అలౌకికమైన ప్రశాంతత ఎన్నిసార్లు చూసినా ఆ శరీరంలో ప్రాణం లేదని నమ్మలేకపోయారు. బెంగాల్ సింహం వెళ్ళిపోయింది. మార్చి 10 సన్యాసులకు [సంగీతం] దహనం ఉండదు. పూరి ఆశ్రమం తోటలో ఆ ఇసుకలో యోగానంద తన చేతులతోనే గురువుకు సమాధి కట్టారు.
(34:07) మళ్ళీ అదే జరిగింది. 11 ఏళ్ల వయసులో అమ్మ దగ్గరికి చేరుకోలేకపోయిన ఆ పిల్లవాడు 43 ఏళ్ల వయసులో తనను కొడుకుగా చూసుకున్న గురువు దగ్గరికి సమయానికి చేరుకోలేకపోయారు. [సంగీతం] 15 ఏళ్ళు ఎదురుచూసి పిలిచిన గురువు చివరి రోజుల్లో ఆయన ఒక మేళాకు వెళ్ళారు. తర్వాతి నెలలు పైకి నవ్వు ఉపన్యాసాలు విందులు పాత స్నేహితులు లోపల ఒక నల్లని దుఃఖం ఇన్నేళ్లుగా లోపల పారుతున్న ఆనంద నది మీద ఒక నల్లని పొర ఆ దివ్య పురుషుడు ఎక్కడికి వెళ్ళిపోయాడు ఆయన లోలోపల అరిచారు జవాబు రాలేదు సరాంపూర్ ఆశ్రమానికి వెళ్లే ధైర్యం కూడా లేదు ఆ గోడల్లో జ్ఞాపకాలు ఎక్కువ
(34:46) అమెరికాకు తిరిగి వెళ్ళడానికి బొంబాయికి వచ్చారు. జూన్ మొదట్లో ఓడ కానీ చివరి నిమిషంలో ఆ ప్రయాణం రద్దయింది. బొంబాయి లోనే కొన్ని రోజులు ఆగాల్సి వచ్చింది. ఒక హోటల్లో మూడో అంతస్తులో ఒక గది 1936 జూన్ 19 బొంబాయ్ రీజిన్ హోటల్ మధ్యాహ్నంమూడు గంటలు యోగానంద మంచం మీద కూర్చుని ధ్యానం [సంగీతం] చేస్తున్నారు. కిటికీలోంచి మధ్యాహ్నపు ఎండ హటాత్తుగా ఒక వెలుగు ఆ ఎండ కాదు ఇంకేదో గది మొత్తం మారిపోయింది.
(35:21) సూర్యకాంతి ఈ లోకానిది కానీ ఒక తేజస్సుగా మారిపోయింది. [సంగీతం] ఆయన కళ్ళు తెరిచారు. ఎదురుగా శ్రీ యుక్తేశ్వర్ మూడు నెలల క్రితం పూరి ఇసుకలో [సంగీతం] తన చేతులతో సమాధి చేసిన గురువు రక్త మాంసాలతో ఎప్పటి రూపంలోనే నా బిడ్డ ఆ చిరునవ్వు ఆ గొంతు 26 ఏళ్లలో [సంగీతం] మొదటిసారి యోగానంద గురువు పాదాల మీద పడలేదు. పరుగెత్తి వెళ్లి ఆకలితో ఉన్నవాడిలా ఆయన్ని గట్టిగా కౌగలించుకున్నారు.
(35:51) గురుదేవా నా ప్రాణమా నన్ను ఎందుకు వదిలి వెళ్ళిపోయారు నన్ను కుంభమేళాకు ఎందుకు వెళ్ళనిచ్చారు మిమ్మల్ని వదిలి వెళ్ళినందుకు నన్ను నేను ఎంత తిట్టుకున్నానో తెలుసా? బాబాజీని నేను మొదట చూసిన చోటు చూడాలని నువ్వు ఎంతో సంతోషంగా ఎదురుచూసవు. ఆ సంతోషాన్ని అడ్డుకోవాలనుకోలేదు. కాసేపే నిన్ను వదిలాను. ఇప్పుడు మళ్ళీ మీతోనే ఉన్నాను కదా ఇదే జవాబు ఈ కథ మొదట్లో అడిగిన ప్రశ్నకు ప్రేమించిన వాళ్ళు వెళ్ళిపోయే క్షణంలో ఆయన ఎప్పుడూ దూరంగానే ఎందుకున్నారు ఆయనే తర్వాత రాసుకున్నారు.
(36:27) [సంగీతం] తాను ప్రేమించిన వాళ్ళ మరణాన్ని ఏమీ చేయలేక నిస్సహాయంగా చూస్తూ నిలబడే బాధ నుంచి భగవంతుడే [సంగీతం] కరుణతో తనను ప్రతిసారి దూరంగా ఉంచాడని రెండో జవాబు ఆ గదిలో [సంగీతం] నిలబడి ఉంది. దూరం అంటే విడిపోవడం కాదు మరణం అంటే ముగింపు కాదు కాసేపే వదిలాను మళ్ళీ నీతోనే ఉన్నాను కదా 11 ఏళ్ల ముకుంద దగ్గరికి అమ్మ కూడా అలాగే తిరిగి వచ్చింది.
(36:55) చనిపోయిన 14 నెలల తర్వాత ఒక పెట్టెలో ఒక సందేశంలో జగన్మాత నిన్ను కాపాడుతుంది అనే ఒక మాటలో యోగానంద అడిగారు. గురుదేవా నిజంగా మీరేనా అదే బెంగాల్ సింహమేనా పూరి ఇసుకలో నేను పాతి పెట్టిన శరీరం లాంటిదేనా ఇది అవును బిడ్డ నేనే ఇది రక్తమాంసాల శరీరమే కానీ నేను ఇప్పుడు ఉన్నది ఈ భూమి మీద కాదు ఇంకా పైలోకంలో అక్కడ భగవంతుడు నాకు ఒక పని అప్పగించాడు.
(37:22) ఏదో ఒక రోజు నువ్వు నీ ప్రియమైన వాళ్ళు అక్కడ నాతో ఉంటారు. యోగానంద ఇంకా గట్టిగా పట్టుకునే ఉన్నారు. ఆక్టోపస్ పట్టు లాంటి పట్టు అని ఆయనే రాసుకున్నారు. గురువు చిన్నగా నవ్వారు బిడ్డా కొంచెం పట్టు సడలిస్తావా కొంచెమే యోగానంద నవ్వుతూ అన్నారు కొంచెమే ఆ గదిలో గురువు ఆయనతోనే ఉన్నారు. ఎన్నో మాటలు ఎన్నో రహస్యాలు ఆ శరీరపు స్పర్శ ఆ పాత సువాసన జీవితాంతం తన చేతుల్లో అరచేతుల్లో అలాగే ఉండిపోయిందని ఆయన రాశారు.
(37:55) చివరికి నేను ఇక వెళ్తాను ప్రియమైనవాడా అన్నారు. ఆ రూపం ఆయన [సంగీతం] కౌగిలిలోనే వెలుగులో కరిగిపోయింది. ఈసారి దుఃఖం మిగలలేదు. యోగానంద అమెరికాకు తిరిగి వెళ్ళారు. 1946 లో ఆ కథంతా ఒక పుస్తకంగా రాశారు. [సంగీతం] ఒక యోగి ఆత్మకథ. అందులో ఆ పారిజాతం చెట్టు ఉంది. ఆ వెండి రక్షరేకు ఉంది. కాశీలో ఆ సందు ఉంది. ఆ చీపురు ఉంది.
(38:23) బాబాజీ తట్టిన ఆ తలుపు ఉంది. పూరి ప్లాట్ఫామ్ మీద ఆ తెలియని మనిషి [సంగీతం] ఉన్నాడు. బొంబాయిలో ఆ మధ్యాహ్నం 3 గంటలు ఉంది. 1952 మార్చ్ 7 లాస్ ఏంజెలస్ లోని బిల్ట్ మో హోటల్ భారతదేశపు రాయబారి వినయ్ రంజన్ [సంగీతం] సేన్ గౌరవార్థం ఒక విందు యోగానంద లేచి మాట్లాడారు. చివర్లో తాను [సంగీతం] రాసిన ఒక కవిత చదివారు. నా భారతదేశం గంగ ప్రవహించే చోట అడవుల్లో [సంగీతం] హిమాలయ గుహల్లో మనుషులు దేవుని కలలు కనే చోట నేను పవిత్రునయ్యాను.
(38:59) నా శరీరం ఆ మట్టిని తాకింది. ఆ మాట పూర్తి చేసి ఆయన నెమ్మదిగా నేల మీదకు [సంగీతం] ఒరిగిపోయారు. ఆయన శిష్యులు దీన్ని మహా సమాధి అంటారు. ఒక యోగి తెలిసి తెలిసి శరీరాన్ని వదిలే క్షణం. తర్వాత లాస్ ఏంజెలస్ లోని ఫారెస్ట్ లాన్ స్మసాన నిర్వాహకుడు ఒక లేఖ రాసి సంతకం పెట్టారని ఆయన సంస్థ ప్రచురించింది. [సంగీతం] చనిపోయిన 20 రోజుల తర్వాత కూడా ఆ శరీరంలో కుళ్ళిపోయే ఒక్క లక్షణము కనిపించలేదని ఆ లేఖ చెప్పింది. ఆయన శిష్యుల నమ్మకం ఇది.
(39:33) ప్రేమించిన ప్రతి ఒక్కరు వెళ్ళిపోయే క్షణంలో దూరంగా ఉన్న ఆ మనిషి తాను వెళ్లే [సంగీతం] క్షణాన్ని మాత్రం ఒక వేదిక మీద వందల మంది ముందు తన మాతృభూమి మట్టి గురించి మాట్లాడుతూ ఎంచుకున్నారు. ఈసారి ఎవరిని ఎదురుచూసేలా చేయలేదు. గుర్తుందా కాశీలో ఒక తల్లి ఒడిలో ఉన్న చంటి బిడ్డ నుదుటి మీద చెయ్యి పెట్టి ఒక మహాయోగి అన్నమాట ఒక ఆధ్యాత్మిక ఇంజనులా ఎన్నో ఆత్మలను [సంగీతం] దేవుని సన్నిధికి లాక్కెళ్తాడు.
(40:03) ఆ రైల్వే ఉద్యోగి కొడుకు రాసిన పుస్తకం ఈరోజుకి దేశాలు దాటుతూ భాషలు మారుతూ ఒక చేతి నుంచి ఇంకో చేతికి ప్రయాణిస్తూనే ఉంది. ఎన్ని పెట్టెలను లాకెళ్ళిందో ఎవరికీ లెక్క తెలియదు. ఒకప్పుడు పూరీ స్టేషన్లో గోడకు ఆనుకొని ఇక ఎప్పటికీ చూడలేను అనుకున్న ఒక మనిషికి ఒక గురువు ఇచ్చిన జవాబే ఈ కథ చివరి మాట. కాసేపే వదిలాను. మళ్ళీ నీతోనే ఉన్నాను కదా ఇది పరమహంస యోగానంద కథ
Author Name:Bhakti Tarangini
Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@BhaktiTaranginiTelugu
Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=mpnSzngthqs
Title: పరమహంస యోగానంద పూర్తి కథ | చనిపోయిన గురువు మళ్ళీ కనిపించారా? | Autobiography of a Yogi
Author Name: Bhakti Tarangini
Description: ప్రేమించిన ప్రతి ఒక్కరి చివరి క్షణంలో… ఆయన ఎప్పుడూ దూరంగానే ఉన్నారు. అమ్మ, అన్న, అక్క, నాన్న, గురువు… ఎవరి చివరి క్షణంలోనూ లేరు. ఎందుకు?
1936 మార్చి. పూరీ స్టేషన్లో రైలు దిగిన ఒక సన్యాసి దగ్గరికి ముందెప్పుడూ చూడని ఒక మనిషి వచ్చి ఒకే మాట అన్నాడు: "మీ గురువు గారు వెళ్ళిపోయారని… విన్నారా?" మూడు నెలల తర్వాత బొంబాయిలోని ఒక హోటల్ గదిలో… ఆ ప్రశ్నకు జవాబు దొరికింది.
గోరఖ్‌పూర్‌లో పుట్టిన ముకుంద… అమ్మను పోగొట్టుకున్న పదకొండేళ్ళ పిల్లవాడు… హిమాలయాలకు పారిపోయిన కుర్రాడు… కాశీ సందులో తన గురువును కనుగొన్న యువకుడు… అమెరికాలో వేల మందికి ధ్యానం నేర్పిన పరమహంస యోగానంద పూర్తి కథ ఇది.
⏱ అధ్యాయాలు
0:00 ప్రారంభం — పూరీ స్టేషన్
2:24 గోరఖ్‌పూర్, 1893
3:45 అమ్మ దర్శనం
5:57 అమ్మ వదిలి వెళ్ళిన పెట్టె
8:56 హిమాలయాలకు పారిపోయిన రోజు
10:38 కాశీ ఆశ్రమం
13:04 కాశీ సందులో గురువు
15:01 సెరాంపూర్ ఆశ్రమం
20:18 సన్యాసం — స్వామి యోగానంద
22:26 అమెరికా పిలుపు
24:10 బాబాజీ
26:44 బోస్టన్, 1920
27:54 తిరిగి ఇంటికి, 1935
33:57 పూరీ, మార్చి 1936
34:59 బొంబాయి — రీజెంట్ హోటల్
38:05 ముగింపు — ఇంజను
గమనిక: ఈ కథ పరమహంస యోగానంద రాసిన "ఒక యోగి ఆత్మకథ" (Autobiography of a Yogi, 1946 మొదటి ప్రచురణ — పబ్లిక్ డొమైన్) ఆధారంగా. ఇందులోని అద్భుత సంఘటనలు ఆయన స్వయంగా రాసుకున్న అనుభవాలు. చిత్రాలు, గొంతు, సంగీతం AI సాంకేతికతతో తయారు చేసినవి; నిజమైన ఫోటోలు కావు. ఇది ఏ సంస్థ అధికారిక చిత్రం కాదు.
The life of Paramahansa Yogananda (1893–1952) in Telugu, told from his own Autobiography of a Yogi (1946 first edition, public domain): his birth in Gorakhpur, his mother's death and her silver amulet, the run to the Himalayas, meeting Sri Yukteswar in a Benares lane, the Serampore ashram, his vows as Swami Yogananda, the 1920 Boston congress, Babaji's visit, the return to India in 1935, Sri Yukteswar's passing in Puri in March 1936 and the meeting in the Regent Hotel, Bombay, three months later. Visuals, narration and music are made with AI tools. Not an official film of any organisation.
భక్తి తరంగిణిని Subscribe చేసుకోండి. 🔔
#యోగానంద #Yogananda #AutobiographyOfAYogi #SriYukteswar #BhaktiTarangini
Transcript:
(00:03) రాత్రి ఒక రైలు చీకట్లో దక్షిణం వైపు పరుగెడుతుంది. కలకత్తా నుంచి పూరీకి కిటికీ పక్కన ఒక సన్యాసి కూర్చొని ఉన్నారు. కాషాయ వస్త్రాలు భుజాల మీదకు జారిన పొడవాటి జుట్టు ఆయన కళ్ళు మూసుకొని లేరు ప్రార్థిస్తున్నారు. ముందురోజే ఒక టెలిగ్రామ వచ్చింది. వెంటనే పూరి ఆశ్రమానికి రండి. ఆ ఆశ్రమంలో ఉన్నది ఆయన గురువు 80 ఏళ్ల వృద్ధుడు 26 ఏళ్ల క్రితం ఆయనను ఒక సందులో కనిపెట్టి చేయి పట్టుకొని జీవితమే మార్చేసిన మనిషి రైలు కిటికీలోనుంచి బయటకు చూస్తే చీకటి ఆ చీకట్లో ఆయనకు ఒక దృశ్యం కనిపించింది.
(00:41) ఆయన గురువు చాలా గంభీరంగా కూర్చొని ఉన్నారు. ఆయనకు రెండు వైపులా రెండు దీపాల లాంటి వెలుగులు సన్యాసి చేతులు చాచి అడిగారు. అంతా అయిపోయిందా? గురువు మెల్లగా తల ఊపారు. ఆ దృశ్యం కరిగిపోయింది. తెల్లవారింది. రైలు పూరీ స్టేషన్ లో ఆగింది. ఇంకా ఏదో ఆశతో ఆయన ప్లాట్ఫామ్ మీద దిగారు. అప్పుడు ఒక మనిషి ఆయన దగ్గరికి వచ్చాడు.
(01:06) ఎవరో తెలియదు ముందెప్పుడూ చూడలేదు ఒకే ఒక మాట అన్నాడు. [సంగీతం] మీ గురువుగారు వెళ్ళిపోయారని విన్నారా? ఆ ఒక్క మాట చెప్పి ఆ మనిషి జనంలో కలిసిపోయాడు. ఆ సన్యాసి ప్లాట్ఫామ్ గోడ కానుకొని తూలిపోయారు. ఆ మనిషి ఎవరు ఈ సన్యాసి ఆ రైల్లో వస్తున్నారని ఆ ప్లాట్ఫామ్ మీదే దిగుతారని అతనికి ఎలా తెలిసింది? ఈ రెండు ప్రశ్నలకు ఆ సన్యాసికి [సంగీతం] జీవితాంతం జవాబు దొరకలేదు.
(01:32) ఆ సన్యాసి పేరు పరమహంస యోగానంద. తర్వాత ఆయన తన ఆత్మ కథ రాశారు. అందులో ఒకచోట ఒక చిన్న అడుగు గమనికలో ఒక వాక్యం రాశారు. మా అమ్మ చనిపోయినప్పుడు నేను అక్కడ లేను మా అన్న చనిపోయినప్పుడు లేను మా అక్క చనిపోయినప్పుడు లేను మా నాన్న చనిపోయినప్పుడు లేను నా గురువు చనిపోయినప్పుడు లేను. ప్రేమించిన ప్రతి ఒక్కరు వెళ్ళిపోయే ఆ చివరి క్షణంలో ఆయన ఎప్పుడూ దూరంగానే ఉన్నారు.
(02:03) ఎందుకు? ఈ ప్రశ్నకు జవాబు ఈ కథలోనే ఉంది. ఆ జవాబు ఆయనకు దొరికింది పూరీ స్టేషన్ లో ఆ ఉదయం నుంచి మూడు నెలల తర్వాత బొంబాయిలోని ఒక హోటల్ గదిలో ఒక మధ్యాహ్నం సరిగ్గా మూడు గంటలకు ఆ గదిలో ఎవరో ప్రత్యక్షమయ్యారు. ఎవరు? అది [సంగీతం] ఈ కథ చివరిలో చెబుతాను. కథ మొదలయ్యేది ఒక రైల్వే ఉద్యోగి ఇంట్లో 1893 ఉత్తర భారతదేశంలో గోరక్పూర్ [సంగీతం] అనే ఊరు బెంగాల్ నుంచి వచ్చిన భగవతీ చరణ్ ఘోష్ అనే ఒక రైల్వే అధికారి ఇంట్లో ఒక మగబిడ్డ పుట్టాడు పేరు ముకుంద [సంగీతం] ముకుందకు లోకం అంటే అమ్మ ఆమె నల్లని కళ్ళు చిన్నప్పుడు ఏ దెబ్బ తగిలినా ఏ దుఃఖం
(02:48) వచ్చినా [సంగీతం] పరుగెత్తి దాక్కునే చోటు ఆ కళ్ళే అని తర్వాత ఆయన రాసుకు కున్నారు అమ్మ నాన్న ఇద్దరు కాశీలో ఉండే ఒక మహాయోగికి శిష్యులు ఆయన పేరు లాహిరి మహాశయులు ఇంట్లో ఆయన ఫోటోకు రోజు పూజ జరిగేది. ఆ ఫోటో ముందు కూర్చొని ఆ [సంగీతం] చిన్న పిల్లవాడు కళ్ళు మూసుకునేవాడు. అతను తరచు ఒకే మాట అనేవాడు. నేను హిమాలయాలకు వెళ్ళిపోతాను.
(03:14) అక్కడ దేవుణని వెతుకుతాను. ఆ మాటలు అమ్మ మౌనంగా వినేది. ఆమెకు ఏదో తెలుసు ఆ రహస్యం ఏమిటో ముకుందకు తెలిసే సమయానికి ఆమె లేదు ముకుందకు 11 ఏళ్ళు పెద్దన్న అనంతుడి పెళ్లి అమ్మ కలకత్తాలో పెళ్లి ఏర్పాట్లలో మునిగిపోయిఉంది. ముకుంద నాన్న మాత్రం అప్పుడు నాన్న ఉద్యోగం చేస్తున్న బరేలి అనే ఊరిలో ఉన్నారు. పెళ్లికి ముందు బయలుదేరాలని ఎదురు చూస్తున్నారు.
(03:40) ఒక అర్ధరాత్రి వరండాలో నాన్న పక్కన పడుకొని ఉన్న ముకుందకు మెలకువ వచ్చింది. దోమ తెర కదిలింది తెర విడిపోయింది ఎదురుగా అమ్మ నాన్నను లేపు తెల్లవారు జామున నాలుగు గంటల రైలుఎక్కండి నన్ను చూడాలనుకుంటే వెంటనే కలకత్తారండి ఆ రూపం మాయమైంది. నాన్న నాన్న అమ్మ చనిపోతోంది. తండ్రి లేచి కూర్చున్నారు. అది నీ భ్రమ అన్నారు. మీ అమ్మ బాగానే ఉంది.
(04:09) ఏదైనా చెడు వార్త వస్తే రేపు వెళ్దాం. ఆ 11 ఏళ్ల పిల్లవాడు ఏడుస్తూ అరిచాడు. ఇప్పుడు బయలుదేరకపోతే జీవితాంతం మిమ్మల్ని మీరు క్షమించుకోలేరు నేను మిమ్మల్ని క్షమించను. తెల్లవారింది టెలిగ్రామ వచ్చింది. అమ్మకు తీవ్రంగా జబ్బు చేసింది. పెళ్లి వాయిదా వెంటనే రండి రైలు ప్రయాణం దారిలో ఒక స్టేషన్లో వాళ్ళ బాబా ఎదురొచ్చాడు. అదే క్షణంలో ఒక రైలు పట్టాల మీద దూసుకొస్తుంది.
(04:35) ఆ పిల్లవాడి మనసులో ఒక భయంకరమైన ఆలోచన. ఈ పట్టాల మీదకు దూకేస్తే అమ్మ లేని లోకం ఆ క్షణంలో అతనికి ఎముకల్లా ఎండిపోయిన ఎడారిలా కనిపించింది. అతను బాబాయిని ఒకే ప్రశ్న అడిగాడు. అమ్మ ఇంకా బతికే ఉందా బాబాయి వెంటనే [సంగీతం] అన్నాడు ఉంది బతికే ఉంది పిల్లవాడి ముఖంలో కనిపించిన ఆ తెగింపును [సంగీతం] చూసి ఆయన అలా అన్నాడు. కలకత్తా ఇంటికి చేరేసరికి అమ్మ లేదు.
(05:03) అతను స్పృహ తప్పినట్టు పడిపోయాడు. ఆ గాయం మానడానికి ఏళ్ళు [సంగీతం] పట్టింది. ఇది మొదటిసారి ప్రేమించిన మనిషి వెళ్ళిపోయే క్షణంలో [సంగీతం] అతను దారిలో ఉన్నాడు చేరుకోలేకపోయాడు. బరేలీ ఇంటి ముందు ఒక పెద్ద పారిజాతం చెట్టు ఉండేది. ప్రతి తెల్లవారు జామున ఆ పిల్లవాడు ఆ చెట్టు కిందకు వెళ్ళేవాడు. రాలిన తెల్లని పూల మధ్య కూర్చునేవాడు.
(05:27) మంచు బిందువులతో పాటు [సంగీతం] కన్నీళ్లు రాలేవి. ఆ దుఃఖంలో హిమాలయాల మీద కోరిక ఇంకా పెరిగింది. ఒకరోజు ఏమీ చెప్పకుండా కొండల వైపు పారిపోయాడు. [సంగీతం] అన్న అనంతుడు వెంటపడి పట్టుకొని తెచ్చాడు. నాన్న మళ్ళీ పెళ్లి [సంగీతం] చేసుకోలేదు. ఆ తర్వాత దాదాపు 40 ఏళ్ళు బతికారు ఒంటరిగానే ఎవరో సేవ చేయడానికి ఒక మనిషిని పెడతానంటే ఆయన ఒకే మాట అన్నారు.
(05:53) నాకు సేవ మీ అమ్మతోనే ముగిసింది. అమ్మ పోయి 14 నెలలు గడిచాయి. ఒక సాయంత్రం అనంతుడు ముకుందను తన దగ్గరికి పిలిచాడు [సంగీతం] చేతిలో ఒక చిన్న పెట్టే ముకుంద నీకు ఒక విషయం చెప్పాలి చెబితే నువ్వు ఇల్లు వదిలి వెళ్ళిపోతావని భయపడి ఇన్నాళ్ళు [సంగీతం] ఆపాను అమ్మ చనిపోయే ముందు నేను ఆమె పక్కనే ఉన్నాను నీకోసం ఆమె ఒక సందేశం చెప్పింది.
(06:15) ఒక సంవత్సరం తర్వాత నీకు ఇవ్వమంది. ఇదిగో అమ్మ చివరి మాటలు అన్న రాసి పెట్టుకున్నవి. నా ముద్దుల ముకుంద ఈ మాటలే నా చివరి ఆశీర్వాదం. నువ్వు చంటి బిడ్డగా [సంగీతం] ఉన్నప్పుడు నిన్ను ఎత్తుకొని కాశీకి మా గురువు లాహరి మహాశయుల ఇంటికి వెళ్ళాను. చుట్టూ శిష్యుల గుంపు ఆయన [సంగీతం] ధ్యానంలో ఉన్నారు. ఆయన నన్ను చూడాలని నిన్ను ఆశీర్వదించాలని నేను మనసులోనే గట్టిగా ప్రార్థిస్తూ ఉన్నాను.
(06:45) ఆయన కళ్ళు తెరిచారు నన్ను దగ్గరికి రమ్మని సైగ చేశారు. నిన్ను తన ఒళలో కూర్చోబెట్టుకున్నారు. నీ నుదుటి మీద చెయ్యి ఉంచారు. అప్పుడు ఆయన అన్నారు అమ్మ నీ కొడుకు [సంగీతం] యోగి అవుతాడు. ఒక ఆధ్యాత్మిక ఇంజనుల ఎన్నో ఆత్మలను దేవుని సన్నిధికి లాకెళ్తాడు. ఒక రైల్వే ఉద్యోగి కొడుకు రైలు పెట్టెలు లాకెళ్లే ఇంజన్ ఆ మాట ఆ రోజు ఎవ్వరికీ అర్థం కాలేదు. అమ్మ సందేశం ఇంకా ఉంది.
(07:10) మనం లాహోర్ లో ఉన్నప్పుడు ఒకరోజు ఉదయం ఒక సాధువు మన ఇంటికి వచ్చాడు. ముకుంద తల్లిని చూడాలి అన్నాడు. నేను బయటికి వెళ్లి ఆయన కాళ్ళకు నమస్కరించాను. ఆయన అన్నాడు అమ్మ నువ్వు ఈ లోకంలో ఎక్కువ కాలం ఉండవు [సంగీతం] నీకు వచ్చే తర్వాతి జబ్బే చివరిది ఆ మాట విని నాకు భయం వేయలేదు ముకుందా ఒక గొప్ప [సంగీతం] ప్రశాంతత మాత్రమే కలిగింది.
(07:34) ఆ సాధువు ఇంకా ఇలా అన్నాడు నీకు ఒక వెండి రక్షరేకు అందుతుంది. నేను ఇవ్వను రేపు నువ్వు ధ్యానంలో [సంగీతం] ఉన్నప్పుడు అదే నీ చేతుల్లోకి వస్తుంది. నువ్వు చనిపోయే ముందు పెద్ద కొడుక్కి ఇవ్వు అతను దాన్ని ఒక సంవత్సరం దాచి ముకుందకి ఇవ్వాలి. ముకుంద దేవుణని [సంగీతం] వెతుక్కుంటూ అన్ని వదిలేసే సమయానికి అది అతని దగ్గర ఉండాలి.
(07:57) కొన్నాళ్ళ తర్వాత దాని పని పూర్తయ్యాక అది మాయమైపోతుంది. ఎంత రహస్యంగా దాచినా సరే ఎక్కడి నుంచి వచ్చిందో అక్కడికే తిరిగి వెళ్ళిపోతుంది. మరుసటి రోజు సాయంత్రం నేను చేతులు జోడించి ధ్యానంలో [సంగీతం] కూర్చున్నాను. నా అరచేతుల మధ్య ఏదో చల్లగా నునుపుగా తగిలింది. ఒక వెండి రక్షరేకు నాకోసం బాధపడకు ముకుందా జగన్మాత నిన్ను కాపాడుతుంది. ఆ పిల్లవాడి చేతుల్లో ఆ చిన్న పెట్టె అందులో గుండ్రని [సంగీతం] పాతకాలపు వెండి రక్షరేకు దాని మీద సంస్కృత అక్షరాలు [సంగీతం] అమ్మ తాను బతికి ఉండగా చెప్పలేని మాటలు చనిపోయిన 14 నెలల తర్వాత ఆమె కొడుకు చేతికి చేరాయి. ఆ రోజు నుంచి ఆ
(08:39) పిల్లవాడికి ఒక్కటే తెలుసు తన దారి ఇంట్లో లేదు [సంగీతం] కానీ ఆ రక్షేకు గురించి ఆ సాధువు ఒక మాట అన్నాడు. గుర్తుంది కదా దాని పని పూర్తయ్యాక అది మాయమవుతుంది. [సంగీతం] ఆ పని ఏమిటి అది ఎప్పుడు పూర్తవుతుంది? కలకత్తా గుర్పార్ రోడ్డులో ఒక ఇల్లు మూడో అంతస్తులో ఒక చిన్న గది హై స్కూల్ చదువుతున్న ముకుంద రోజు అక్కడే ధ్యానం చేసేవాడు.
(09:08) పెద్దన్న అనంతుడు అతని మీద ఒక కన్ను వేసి ఉంచేవాడు ఈ తమ్ముడు ఏరోజైనా పారిపోతాడని అతనికి తెలుసు చిన్నప్పుడే ఒకసారి వేళాకోళంగా అడిగాడు కూడా కాషాయ బట్టలు ఎక్కడ అవి లేకుండా సన్యాసి ఎలా అవుతావు [సంగీతం] ఒక వర్షం కురిసే ఉదయం ముకుంద ఒక దుప్పటిలో కొన్ని వస్తువులు మూట కట్టాడు. రెండు జతల బట్టలు లాహిరీ మహాశయుల ఫోటో భగవద్గీత ఒక జపమాల ఆ మూటను కిటికీలోంచి కింద సందులోకి విసిరేసాడు.
(09:35) మెట్లు దిగుతుంటే గుమ్మం దగ్గర చేపలు కొంటున్న బాబాయి అనుమానంగా చూశాడు. ముకుంద ఒక చిరునవ్వు నవ్వి వెళ్ళిపోయాడు. స్నేహితుడు అమర్ ఒక బండితో సందులో ఎదురు చూస్తున్నాడు. ఇద్దరు నెలల తరబడి టిఫిన్ డబ్బులు దాచారు. ఎందుకు ఇంగ్లీష్ బట్టలు కొనడానికి అన్న ఎంత తెలివైనవాడో వాళ్ళకి తెలుసు సన్యాసుల్లా కాదు. దొరబాబుల్లా వేషం వేస్తే పట్టుకోలేడని ప్లాన్ రైలులో ముకుంద కలలు చెప్పుకుంటూ పోయాడు.
(10:02) హిమాలయాల్లో గురువులు దొరుకుతారు. మనం సమాధిలో మునిగిపోతాం. పులులు కూడా మన దగ్గర పిల్లుల్లా కూర్చుంటాయి. పులులు దొరకలేదు ఒక పోలీస్ దొరికాడు. అన్న ప్రతి స్టేషన్ కు టెలిగ్రామలు పంపించాడు. హరిద్వార్లో హిమాలయాల గుమ్మం దగ్గర ఒక పోలీస్ వాళ్ళను ఆపేశాడు. మూడు రోజుల తర్వాత అనంతుడు వచ్చాడు. తమ్ముడిని ఇంటికి తీసుకెళ్ళాడు.
(10:27) గురువు దొరకలేదు కానీ వెతుకులాట ఆగలేదు. హై స్కూల్ చదువు పూర్తి చేస్తానని నాన్నకు మాటఇచ్చాడు. అది పూర్తఅవ్వగానే ఇల్లు వదిలి కాశీలోని ఒక ఆశ్రమంలో చేరాడు. కానీ అక్కడ అతని మనసు కుదరలేదు. అక్కడి వాళ్ళు అతన్ని అర్థం చేసుకోలేదు. అతను అందరికీ [సంగీతం] దూరంగా ధ్యానంలోనే ఉండేవాడు. అందరి విమర్శలు ఆ ఆశ్రమంలో అతని గదిలో తాళం వేసిన ఒక పెట్టెలో అమ్మ ఇచ్చిన వెండి రక్షరేకు ఉంది. ఎవరికీ తెలియకుండా దాచి ఉంచాడు.
(10:56) ఒకరోజు ఉదయం దాన్ని ఒకసారి చూసుకోవాలనిపించింది. పెట్టె తెరిచాడు. దాన్ని చుట్టిన కవర్ మీద సీలు అలాగే ఉంది. ఎవరూ ముట్టుకోలేదు. కవరు చింపాడు. లోపల ఏమీ లేదు రక్షరేకు మాయమైంది. ఆ సాధువు చెప్పినట్టే దాని పని పూర్తయింది. కానీ ఏ పని ముకుందకు ఇంకా అర్థం కాలేదు. తెలిసింది ఒక్కటే అమ్మ దగ్గర నుంచి మిగిలిన చివరి గుర్తు కూడా ఇప్పుడు లేదు.
(11:23) కొన్ని రోజుల తర్వాత ఒక తెల్లవారు జామున అతను ఆ ఆశ్రమంపై అంతస్తులో ఒక చిన్న గదిలోకి వెళ్ళాడు. జవాబు వచ్చేదాకా లేవకూడదని నిర్ణయించుకున్నాడు. జగన్మాత నీ దర్శనం ఇవ్వు. లేదా నువ్వే పంపిన ఒక గురువును చూపించు గంటలు గడిచాయి ఏడుపు జవాబు లేదు హటాత్తుగా తనను ఎవరో పైకి ఎత్తినట్టు అనిపించింది. ఎక్కడి నుంచో కాదు అన్ని వైపుల నుంచి ఒక స్త్రీ స్వరం వినిపించింది. నీ గురువు ఈరోజే వస్తాడు.
(11:53) అదే క్షణంలో కింద వంటగది నుంచి ఒక కేక. ముకుంద ధ్యానం చాలు బజార్ కి వెళ్ళాలి రా హాబు అనే ఒక యువ పూజారి ఇంకో రోజు అయితే ముకుంద చిరాకు పడేవాడు ఆ రోజు కళ్ళు తుడుచుకొని మౌనంగా కిందకు దిగాడు కాశీ బజార్ మిట్ట మధ్యాహ్నానికి ముందు గుంపులు పూజారులు విధవలు యాత్రికులు మధ్యలో తిరిగే ఎద్దులు ఇద్దరూ సరుకులు కొని చేతుల నిండా పొట్లాలతో వెనక్కి వస్తున్నారు.
(12:23) ఒక ఇరుకు సందు దాటుతుంటే ముకుంద ఊరికే [సంగీతం] తలతిప్పి చూశాడు. ఆ సందు చివర కాషాయ వస్త్రాలు కట్టుకున్న ఒక సన్యాసి కదలకుండా నిలబడి ఉన్నాడు. [సంగీతం] ఇటే చూస్తున్నాడు. ఆ ముఖం ఎప్పటి నుంచో తెలిసినట్టు అనిపించింది. ఒక్క క్షణం ఆశగా చూశాడు. వెంటనే మనసు వెక్కిరించింది. ఎవరో తెలిసిన మనిషితో పోల్చుకుంటున్నావ్. కలలు కనడం ఆపు ముందుకు నడువు అతను ముందుకు నడిచాడు 10 నిమిషాలు హటాత్తుగా కాళ్ళు బరువెక్కాయి రాయిలా మారిపోయినట్టు ఒక్క అడుగు కూడా ముందుకు పడటం లేదు కష్టంగా వెనక్కి తిరిగాడు కాళ్ళు తేలికయ్యాయి మళ్ళీ ముందుకు తిరిగాడు మళ్ళీ అదే బరువు ఆ
(13:01) సన్యాసి నన్ను తన వైపు లాగుతున్నాడు. చేతిలో ఉన్న పొట్లాలన్నీ హాబు చేతుల్లో కుక్కేసాడు. హాబు [గురకలు] పగలబడి నవ్వాడు నీకేమైంది పిచ్చెక్కిందా ముకుంద జవాబు చెప్పలేదు రెక్కలు వచ్చినట్టు పరుగెత్తాడు అదే సందు అదే మనిషి ఇంకా తన వైపే చూస్తూ అలాగే నిలబడి ఉన్నాడు. రెండు అడుగుల్లో అతని పాదాల దగ్గర ఉన్నాడు. గురుదేవా ఆ ముఖం తన వెయ్యి [సంగీతం] కలల్లో చూసిన ముఖమే సింహం లాంటి తల మొనదేలిన గడ్డం భుజాల మీద జుట్టు ప్రశాంతమైన [సంగీతం] కళ్ళు ఆ సన్యాసి గొంతు వణకుతోంది.
(13:40) బెంగాళీలో మళ్ళీ మళ్ళీ అదే మాట అంటున్నారు. ఓ నావాడా నువ్వు నా దగ్గరికి వచ్చేసావా ఎన్నేళ్లుుగా నీకోసం ఎదురు చూస్తున్నాను. ఆయన పేరు శ్రీ యుక్తేశ్వరగిరి ముకుంద తల్లి గురువైన లాహిరి మహాశయులకే ఆయన శిష్యులు అప్పుడు ఆయన వయసు సుమారు 55 పొడుగ్గా నిటారుగా యువకుడిలా చురుగ్గా నడిచేవారు. ఆయన ముకుంద చెయ్యి పట్టుకొని గంగ ఒడ్డున తాను ఉంటున్న ఒక ఇంటికి తీసుకెళ్ళారు.
(14:10) రాతి బాల్కనీ మీద కూర్చోబెట్టారు. మొదటి మాటే ఇది నా ఆశ్రమాలు నా దగ్గర ఉన్నదంతా నీకు ఇచ్చేస్తాను. ముకుంద అన్నాడు స్వామి నేను వచ్చింది జ్ఞానం కోసం దేవుడి కోసం నాకు కావలసిన సంపద అదే ఆ సాయంత్రం మాటల మధ్యలో ముకుంద ఏమీ [సంగీతం] చెప్పకుండానే గురువు ఒక మాట అన్నారు. నీ రక్షరేఖ గురించి బాధపడకు అది తన పని చేసేసింది. అప్పుడు అర్థమైంది ఆ రక్షేకు పని ఏమిటో అమ్మ తన కొడుకును ఒంటరిగా వదిలి వెళ్ళలేదు.
(14:45) తన చివరి కానుకను సరిగ్గా అతనికి గురువు దొరికే ముందు రోజుల వరకు అతనితోనే ఉంచింది. ఆ రోజు ఉదయం ఆ ప్రార్థన విన్నది కూడా ఒక తల్లే జగన్మాత నీ గురువు ఈరోజే వస్తాడు. అమ్మ వదిలి వెళ్ళిన చెయ్యి ఇప్పుడు ఇంకో చేతిలో ఉంది. గురువు ఆశ్రమం బెంగాల్లో గంగ ఒడ్డున సరాంపూర్ అనే ఊరిలో ఉంది. ఒక పాత రెండంతస్తుల భవనం మధ్యలో ఒక ప్రాంగణం అక్కడి క్రమశిక్షణ ఎంత కఠినమో తర్వాత యోగానంద ఆయనను బెంగాల్ సింహం అని ఎందుకు పిలిచారో ముకుందకు త్వరగానే అర్థమయింది.
(15:23) ఆయన తిట్టేవారు సరిదిద్దేవారు చిన్న తప్పును కూడా వదిలేవారు కాదు. ముఖస్తుతి అంటే ఆయనకు అసలు గిట్టదు కానీ ముకుందకు ఇంకా పాత జ్వరం తగ్గలేదు. హిమాలయాలు గురువు దగ్గర చేరి ఆరు నెలలు కూడా కాలేదు. ఒకరోజు అడిగాడు [సంగీతం] స్వామి నన్ను హిమాలయాలకు వెళ్ళనివ్వండి. అక్కడ ఏకాంతంలో దేవుడితో ఉండాలని ఉంది. గురువు నెమ్మదిగా అన్నారు. హిమాలయాల్లో చాలా మంది కొండవాళ్ళు ఉంటారు.
(15:49) వాళ్ళలో ఎంతమందికి దేవుడు దొరికాడు? జ్ఞానం ఒక జడమైన కొండ దగ్గర కంటే దేవుని తెలుసుకున్న మనిషి దగ్గరే దొరుకుతుంది. నీ గురువును [సంగీతం] నేను కొండ కాదు ఆ మాట అంత స్పష్టంగా చెప్పినా ముకుంద వినలేదు మళ్ళీ అడిగాడు గురువు మౌనంగా ఉండిపోయారు. ఆ మౌనాన్నే అనుమతి అనుకొని మూట కట్టుకొని వెళ్ళిపోయాడు. కానీ మనసు పీకుతోంది. హిమాలయాలకు వెళ్ళే ముందు ఎవరైనా పెద్దవాళ్ళ అనుమతి తీసుకుంటే ఈ అపరాధ భావం పోతుంది అనుకున్నాడు.
(16:21) లాహిర మహాసయుల శిష్యుడైన ఒక మహాత్ముడి దగ్గరికి వెళ్ళాడు. ఆయన ముకుంద వైపు ఒక్కసారి చూసి అన్నారు బాబు నువ్వు నీ గురువు దగ్గర నుంచి పారిపోతున్నావు. నీకు కావలసినదంతా ఆయన దగ్గరే ఉంది తిరిగి వెళ్ళు కొండలు నీ గురువు కాలేవు కొన్ని రోజుల్లోనే తలదించుకొని సరాంపూర్ ఆశ్రమం గుమ్మం దగ్గర నిలబడ్డాడు. నేను వచ్చేసాను గురూజీ కోపం తిట్లు శిక్ష ఏమీ లేదు గురువు మామూలుగా అన్నారు పద వంటింట్లో తినడానికి ఏమైనా ఉందేమో చూద్దాం ముకుంద తట్టుకోలేకపోయాడు.
(16:54) స్వామి మీ పనులన్నీ వదిలేసి హటాత్తుగా వెళ్ళిపోయాను మీకు కోపం వచ్చి ఉంటుంది అనుకున్నాను. లేదు కోపం ఎప్పుడు వస్తుంది మనం అనుకున్నది జరగనప్పుడు నేను ఎవరి నుంచి ఏమి ఆశించను నాకోసం నిన్ను వాడుకోను నువ్వు నిజంగా సంతోషంగా ఉంటేనే నాకు సంతోషం ఇద్దరి కళ్ళల్లోనూ నీళ్ళు కొన్ని రోజుల తర్వాత ఒక ఉదయం ముకుంద గురువు గదిలో ధ్యానానికి కూర్చున్నాడు.
(17:21) కానీ మనసు ఆగటం లేదు. వేటగాడిని చూసిన పక్షుల్ల ఆలోచనలు చెల్లాచెదురు దూరంగా బాల్కనీ నుంచి గురువు పిలుపు ముకుందా ముకుందకు చిరాకు వచ్చింది. ధ్యానం చేయమని గురువే చెబుతారు మళ్ళీ గురువే పిలుస్తారు జవాబు చెప్పలేదు. రెండోసారి పిలుపు జవాబు లేదు మూడోసారి గొంతులో గద్దింపు స్వామి నేను ధ్యానం చేస్తున్నాను. నువ్వు ఎలా ధ్యానం [సంగీతం] చేస్తున్నావో నాకు తెలుసు.
(17:49) తుఫానులో ఎగిరే ఆకుల్లా చెదిరిపోయిన మనసుతో ఇలారా ముకుంద సిగ్గుతో తలవంచుకొని [సంగీతం] దగ్గరికి వెళ్ళాడు. గురువు ప్రేమగా అన్నారు పాపం పిచ్చివాడా నీకు కావలసింది ఆ కొండలు ఇవ్వలేకపోయాయి కదా నీ మనసులోని [సంగీతం] కోరిక తీరుతుంది. ఆయన తన చేతితో ముకుంద గుండె మీద తేలికగా ఒక్కసారి తట్టారు. శరీరం కదలకుండా బిగుసుకుపోయింది. ఊపిరి ఒక పెద్ద అయస్కాంతం లాగేసినట్టు బయటికి వెళ్ళిపోయింది.
(18:22) శరీరం శవంలా పడి ఉంది. కానీ ఆయనే రాశారు. జీవితంలో ఎప్పుడూ ఇంత బతికిలేను అని తాను ఈ శరీరం ఒక్కటే [సంగీతం] అనే భావం పోయింది. చూపు ముందువైపు మాత్రమే కాదు అన్ని వైపులా తల వెనకాల నుంచి కూడా దూరంగా రోడ్డు మీద నడుస్తున్న మనుషులు కనిపిస్తున్నారు. నేల లోపల చెట్ల వేర్లు వాటిలో పారుతున్న రసం కనిపిస్తోంది. ఒక తెల్లని ఆవు నెమ్మదిగా ఆశ్రమం గేటు వైపు నడిచి వస్తుంది.
(18:49) [సంగీతం] అది గోడ వెనక్కి వెళ్ళిపోయినా ఇంకా కనిపిస్తూనే ఉంది. అప్పుడు అన్ని కరిగిపోయాయి. గది గురువు చెట్లు ఎండ నీళ్లలో వేసిన చక్కెర పలుకుల్ల ఒకే వెలుగుల సముద్రం ఆ వెలుగు పెరిగింది. ఊళ్ళను ఖండాలను భూమిని సూర్యుడ్ని నక్షత్రాలను కోటాను కోట్ల లోకాలను [సంగీతం] తనలో ఇముడుచుకుంది. రాత్రివేళ దూరం నుంచి చూసే ఒక నగరంలా ఈ విశ్వమంతా తనలోనే మిణుకు మిణుకుమంటుంది.
(19:21) దాని మధ్యలో తన గుండెలో ఒక బిందువు అక్కడి నుంచే వెలుగు అంతటా ప్రవహిస్తోంది. అంతటా ఒకే నాదం ఓం హటాత్తుగా ఊపిరి మళ్ళీ ఊపిరితిత్తుల్లోకి వచ్చింది. మళ్ళీ ఈ చిన్న శరీరంలో పంజరంలో [సంగీతం] పడిన పక్షిలా ఎదురుగా గురువు కదలకుండా నిలబడి ఉన్నారు. ముకుంద ఆయన [సంగీతం] కాళ్ళ మీద పడబోయాడు. ఆయన పట్టుకొని నిలబెట్టారు.
(19:48) ఈ ఆనందంలో మద్దత్పోకు ఈ లోకంలో నువ్వు చేయాల్సిన పని ఇంకా చాలా ఉంది. పదా ముందు బాల్కనీ ఊడిచేద్దాం తర్వాత గంగ ఒడ్డున నడుద్దాం. విశ్వాన్ని చూపించిన చేతితోనే చీపురు పట్టుకోమన్నారు. ఆ రోజు ముకుందకు అర్థమయింది. వెతుకులాట ముగిసింది. ఇక పారిపోవాల్సిన అవసరం లేదు. హిమాలయాలు అతనికి దొరకలేదు కానీ తనను ఎప్పటికీ వదలని మనిషి దొరికాడు.
(20:16) కనీసం అతను అలా అనుకున్నాడు. ముకుంద కాలేజీ చదువు పూర్తయింది. నాన్నకు ఒక కల ఉంది. తాను పని చేసిన బెంగాల్ నాగపూర్ రైల్వేలోనే కొడుక్కి ఒక పెద్ద అధికారి ఉద్యోగం ముకుంద వద్దన్నాడు. [సంగీతం] ఆ రోజు గురువు దగ్గరికి వెళ్లి మళ్ళీ అదే అడిగాడు. ఇన్నేళ్లుుగా ఆయన పదే పదే కాదన్న ప్రశ్న. స్వామి నన్ను సన్యాసిగా మార్చండి. ఈసారి గురువు చిరునవ్వు నవ్వారు.
(20:45) సరే రేపు మరుసటి రోజు ఎండ కాస్తున్న ఒక [సంగీతం] గురువారం ఆశ్రమం బాల్కనీలో గురువు ఒక కొత్త తెల్లని పట్టు గుడ్డను కాషాయ రంగులో ముంచారు. సాధారణంగా [సంగీతం] సన్యాసులకు నూనె బట్టలు పట్టు ఎందుకు ఒకరోజు నువ్వు పశ్చిమ దేశాలకు వెళ్తావు. అక్కడ పట్టంటే ఇష్టపడతారు. అప్పటికీ ముకుందకు సముద్రం దాటే ఆలోచనే లేదు హోమాలు లేవు మంత్రాలు లేవు ఆర్భాటాలు గురువుకు నచ్చవు ఒకటే అడిగారు నీ కొత్త పేరు నువ్వే ఎంచుకో ముకుంద ఒక్క క్షణం ఆలోచించాడు.
(21:15) యోగానంద [సంగీతం] దైవంతో కలవటంలో ఉన్న ఆనందం అలాగే కానివ్వు ముకుంద లాల్ ఘోష్ అనే పేరు ఈ రోజుతో పోయింది. ఇక నుంచి నువ్వు స్వామి యోగానందగిరి ఆ రోజు నుంచి ఆ 11 ఏళ్ల పిల్లవాడు ఆ పారిపోయిన టీనేజ్ కుర్రాడు ఈ కథలో ఇక లేడు. ఇక ఉన్నది ఆయన స్వామి యోగానంద. [సంగీతం] కొన్నేళ్ల తర్వాత బీహార్ లోని రాంచీలో ఆయన పిల్లల కోసం ఒక బడి పెట్టారు.
(21:41) చదువుతో పాటు ధ్యానం నేర్పే బడి చెట్ల కింద తరగతులు ఆ పిల్లలే ఆయన లోకం 1920 ఒకరోజు ఆ బడిలో ఎవరికీ దొరకకుండా సామాన్ల గదిలో దుమ్ము పట్టిన పెట్టెల వెనకాల కూర్చొని ధ్యానం చేస్తున్నారు. లోపల ఒక దృశ్యం వేల ముఖాలు ఇక్కడి ముఖాలు కాదు తెల్లని [సంగీతం] తెలియని పరాయి దేశపు ముఖాలు అందరూ తననే చూస్తున్నారు. అదే క్షణంలో తలుపు తెరుచుకుంది.
(22:10) విమల్ అనే ఒక చిన్న పిల్లవాడు ఆయన్ని కనిపెట్టేసాడు. విమల్ ఇలారా నీకో వార్త భగవంతుడు నన్ను అమెరికాకు పిలుస్తున్నాడు. అమెరికా చంద్రుడి మీదకా అన్నట్టు చూసాడు ఆ పిల్లవాడు. పరుగెత్తి వెళ్లి బడి మొత్తానికి చెప్పేసాడు. మరుసటి రోజే కలకత్తాలో ఒక ఉత్తరం ఎదురుచూస్తుంది. అమెరికాలోని బాస్టన్ నగరంలో మతాల మీద ఒక అంతర్జాతీయ సభ భారతదేశం తరపున మాట్లాడడానికి రండి ఆయన సరాంపూర్ కు పరుగెత్తారు.
(22:41) గురూజీ వెళ్ళమంటారా అన్ని తలుపులు నీకోసం [సంగీతం] తెరుచుకున్నాయి. ఇప్పుడు కాకపోతే ఎప్పటికీ కాదు కానీ స్వామి నేను ఇంగ్లీష్లో ఒక్క ఉపన్యాసం కూడా ఇవ్వలేదు. ఇంగ్లీష్ వచ్చినా రాకపోయినా యోగం గురించి నీ మాటలు పశ్చిమ దేశాలు వింటాయి. నాన్న నిర్ఘాంత పోయారు. అమెరికా ఆయనకు అది ఈ లోకం అంచు లాంటిది. కఠినంగా అడిగారు. ఎలా వెళ్తావు డబ్బు ఎవరు ఇస్తారు దేవుడే ఇస్తాడు అన్నారు యోగానంద.
(23:07) చిన్నగా నవ్వి బహుశా ఆ దేవుడు మీ మనసులోనే ఆ ఆలోచన పుట్టిస్తాడేమో నాన్న. ఎప్పటికీ ఇవ్వను. మరుసటి రోజు ఆ తండ్రి కొడుకు చేతిలో ఒక పెద్ద మొత్తానికి చెక్కు [సంగీతం] పెట్టారు. ఈ డబ్బు ఒక తండ్రిగా ఇవ్వట్లేదు. లాహిరీ మహాశయుల శిష్యుడిగా ఇస్తున్నాను. [సంగీతం] వెళ్ళు ఆ దూరదేశంలో మా గురువుల బోధను పంచు తర్వాత నెమ్మదిగా అన్నారు.
(23:33) బహుశా ఈ జన్మలో మనం మళ్ళీ కలవమేమో కొడుకు అన్నాడు దేవుడు మనల్ని తప్పకుండా మళ్ళీ కలుపుతాడు. కానీ లోపల యోగానందకు భయం ఉంది. భక్తి లేని డబ్బు యంత్రాలు మాత్రమే ఉండే లోకం అని విన్న పశ్చిమ దేశాలు అక్కడ తాను తప్పిపోతానేమో ఒక ఉదయం గుర్పార్ రోడ్ ఇంట్లో ఆయన ప్రార్థనకు కూర్చున్నారు. ఒకే పట్టుదలతో దేవుడి గొంతు వినిపించేదాకా లేవను అవసరమైతే ప్రార్థిస్తూనే చనిపోతాను.
(23:57) ప్రార్థన ఏడుపు జవాబు లేదు గంటలు గడిచాయి. మధ్యాహ్నానికి బాధ తల పగిలిపోయేంత స్థాయికి చేరింది. ఇంకొక్కసారి గుండె లోతుల్లోనుంచి అరిస్తే మెదడు బద్దలైపోతుంది అనిపించింది. సరిగ్గా అప్పుడే తలుపు దగ్గర చప్పుడు ఎవరో కొడుతున్నారు తలుపు తెరిచారు ఒక యువకుడు సన్యాసుల్లా అతి [సంగీతం] తక్కువ బట్టలు లోపలికి వచ్చి తలుపు మూసాడు.
(24:21) కూర్చోమంటే కూర్చోలేదు నిలబడే మాట్లాడతానని సైగ చేశాడు. ఈయన బాబాజీ అయి ఉంటారా బాబాజీ లాహిరి మహాశయులకే గురువు వందల ఏళ్లుగా హిమాలయాల్లో ఉంటారని ఎప్పటికీ యువకుడిలాగే కనిపిస్తారని వాళ్ళ గురు పరంపర చెప్పుకునే మహాయోగి ఆయన ముఖంలో [సంగీతం] యువకుడైన లాహిరి మహాశయుల పోలికలు ఆ ఆలోచనకే జవాబు వచ్చింది. హిందీలో మధురమైన గొంతుతో [సంగీతం] అవును నేను బాబాజీని నీ ప్రార్థన భగవంతుడు విన్నాడు నీ గురువు [సంగీతం] చెప్పినట్టు చెయి అమెరికాకు వెళ్ళు భయపడకు నీకు రక్షణ ఉంటుంది.
(25:00) క్రియాయోగం అనే ఈ ధ్యాన మార్గాన్ని పశ్చిమ దేశాలకు తీసుకెళ్ళడానికి నేను ఎంచుకున్నది నిన్నే చాలా కాలం క్రితం ఒక కుంభమేళాలో నీ గురువు యుక్తేశ్వర్ని [సంగీతం] కలిశాను. శిక్షణ కోసం నిన్ను ఆయన దగ్గరికి పంపిస్తానని అప్పుడే చెప్పాను. యోగానంద నోట మాట రాలేదు. కాశీలో ఆ సందు ఆ బరువెక్కిన కాళ్ళు అది యాదృచ్చికం కాదు ఎప్పుడో ఎవరో ముందే రాసి పెట్టారు.
(25:26) ఆయన బాబాజీ పాదాల మీద సాష్టాంగ పడ్డారు. బాబాజీ పైకి లేపారు. జీవితం గురించి కొన్ని విషయాలు చెప్పారు. తర్వాత తలుపు వైపు నడిచారు. నా వెనకాల రావడానికి ప్రయత్నించకు రాలేవు. బాబాజీ వెళ్ళకండి నన్ను కూడా మీతో తీసుకెళ్ళండి. ఆయన వెనక్కి తిరిగి చూశారు ఇప్పుడు కాదు ఇంకోసారి ఆ మాట వినకుండా యోగానంద [సంగీతం] ముందుకు దూకబోయారు. కాళ్ళు నేలకు అతుక్కుపోయాయి.
(25:52) గుమ్మం దగ్గర నుంచి బాబాజీ చివరిసారి ప్రేమగా చూశారు. చేయి ఎత్తి ఆశీర్వదించారు. వెళ్ళిపోయారు. ఈ సంఘటనను [సంగీతం] ఆయన 20 ఏళ్లకు పైగా ఎవరికి చెప్పలేదు. తన జీవితంలోని అత్యంత పవిత్రమైన అనుభవంగా గుండెలోనే దాచుకున్నారు. ఆత్మకథలోనే మొదటిసారి రాశారు. బయలుదేరే ముందురోజు రాత్రి గురువు సన్నిధిలో నువ్వు హిందువుగా [సంగీతం] పుట్టావని మర్చిపో అమెరికన్ గాను మారకు రెండింటిలోని మంచిని తీసుకో నువ్వు నువ్వుగా ఉండు భగవంతుడి బిడ్డగా నువ్వు ఎక్కడికి వెళ్ళినా ఒక ఎడారిలో అడుగు పెట్టినా నీకు స్నేహితులు దొరుకుతారు.
(26:30) 1920 ఆగస్ట్ సిటీ ఆఫ్ స్పాటా అనే ఓడ మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం తర్వాత అమెరికాకు బయలుదేరిన మొదటి ప్రయాణికుల ఓడ రెండు నెలల సముద్ర ప్రయాణం ఒంటరిగా ఒక్క స్నేహితుడు లేని దేశానికి అక్టోబర్ ఆరు బాస్టన్ పరాయి దేశపు వేదిక ఇంగ్లీష్ లో ఆయన మొదటి ఉపన్యాసం విషయం మతాల వెనక ఉన్న శాస్త్రం వాళ్ళు విన్నారు తర్వాత [సంగీతం] 15 ఏళ్ళు ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే ఆ గురు గురువు ఆశీర్వాదం నిజమైంది.
(27:03) చలి నగరాల్లో ఖాళీ కుర్చీలతో మొదలైన సభలు వేల మందితో నిండిపోయిన హాళ్లు అయ్యాయి. దేశమంతా తిరిగారు. లాస్ ఏంజెలస్ లో ఒక కొండ మీద ఆయన ఆశ్రమం వెలిసింది. ఏ దేశానికి ఒంటరిగా వెళ్ళారో అక్కడే వేల మంది స్నేహితులు దొరికారు. కానీ ఆ 15 ఏళ్ళు సముద్రం అవతల గంగ ఒడ్డున ఒక పాత భవనంలో ఒక వృద్ధుడు ఎదురుచూస్తూనే ఉన్నారు. 1935 లాస్ ఏంజెలస్ లోని ఆ కొండ మీద ధ్యానంలో కూర్చున్న యోగానంద లోపల 10వేల మైళల దూరం నుంచి ఒక [సంగీతం] గొంతు మెరుపులా దూసుకొచ్చింది.
(27:38) భారతదేశానికి తిరిగిరా 15 ఏళ్లుుగా ఓపికగా నీకోసం ఎదురుచూస్తున్నాను. త్వరలోనే నేను ఈ శరీరం వదిలి వెళ్ళిపోతాను. యోగానంద రా గురువు పిలుస్తున్నారు. ఆయనకి ఇప్పుడు [సంగీతం] 80 ఏళ్ళు ఈసారి ఆయన సమయానికి చేరుకుంటారా? 1935 సరాంపూర్ గంగ వడ్డున అదే పాత భవనం అమెరికా నుంచి [సంగీతం] వెంట వచ్చిన ఒక శిష్యుడు ఆ రోజు ఏం జరిగిందో తన డైరీలో రాసుకున్నాడు. మెట్లు ఎక్కుతుంటే గుండెలు దడదడలాడుతున్నాయి.
(28:11) మెట్లపైన నిశశబ్దంగా ఒక ఋషి నిలబడి ఉన్నారు. యోగానంద మోకాళ్ళ [సంగీతం] మీద కూలబడ్డారు. తలవంచి గురువు పాదాలు తాకి ఆ చేతిని తన [సంగీతం] తలకు తాకించుకున్నారు. గురువు ఆయన్ని పైకి లేపి గుండెలకు హత్తుకున్నారు. మొదట ఒక్క మాట కూడా రాలేదు. మాటలు అవసరం లేదు. తర్వాతి నెలలు ఆ జీవితంలో అత్యంత సంతోషకరమైన [సంగీతం] రోజులు. ఒకరోజు ఉదయం పండ్లు గులాబీలతో ఆశ్రమానికి వెళ్ళిన యోగానంద గురువు ఒంటరిగా ఉండటం చూసి చాలా ఏళ్లుగా గుండెలో దాచుకున్న ఒక ప్రశ్న అడిగారు.
(28:42) గురూజీ నేను హై స్కూల్ కుర్రాడిగా మీ దగ్గరికి వచ్చాను. [సంగీతం] ఇప్పుడు ఒకటి రెండు నెరిసిన వెంట్రుకలు కూడా వచ్చాయి. ఇన్నేళ్లుుగా మీరు మౌనంగానే ప్రేమ కురిపించారు కానీ నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను అని మీరు ఒక్కసారే అన్నారు మనం కలిసిన మొదటి రోజున గుర్తుందా గురువు తలదించుకున్నారు. గుండెలో భద్రంగా [సంగీతం] ఉండాల్సిన భావాలను మాటల చలిలోకి తీసుకురావాలా యోగానంద నాకు తెలుసు గురూజీ కానీ ఈ చెవులు ఆ మాట వినాలని తపిస్తున్నాయి.
(29:12) సరే నీ కోరిక ప్రకారమే సంసారంలో ఉన్నప్పుడు యోగమార్గంలో పెంచడానికి ఒక కొడుకు కావాలని చాలా తపించాను. నువ్వు నా జీవితంలోకి వచ్చాక ఆ కోరిక తీరిపోయింది. నీలో నా కొడుకు దొరికాడు. ఆ బెంగాల్ సింహం కళ్ళలో రెండు స్పష్టమైన కన్నీటి చుక్కలు యోగానంద నిన్ను ఎప్పుడూ ప్రేమిస్తూనే ఉంటాను. ఆ డిసెంబర్ లో ఆశ్రమంలో శీతాకాలపు ఉత్సవం మరుసటి రోజు మధ్యాహ్నం గురువు ఆయనకు ఒక కొత్త బిరుదు ఇచ్చారు.
(29:43) పరమహంస పాలను నీళ్లను వేరు చేయగలదని చెప్పే హంస. సత్యాన్ని మిగతా వాటి నుంచి వేరు చేసి చూడగలిగినవాడు. ఆ వెంటనే ఒక మాట అన్నారు. నా పని ఈ భూమి మీద పూర్తయింది. [సంగీతం] ఇక నువ్వు ముందుకు తీసుకెళ్ళాలి. అంతా నీ చేతుల్లో పెడుతున్నాను. యోగానంద గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. కన్నీళ్ళతో గురువు కాళ్ళు పట్టుకున్నారు. సూచనలు [సంగీతం] వస్తూనే ఉన్నాయి.
(30:07) ఒకరోజు ఒక శిష్యుడు చెప్పాడు గురువుగారు కలకత్తాలోని ఒక ఇంటికి వెళ్ళాల్సి ఉంది కానీ వెళ్ళలేదు యోగానంద గురువుని అడిగారు ఆయన ఒక్కటే అన్నారు అక్కడికి ఇక [సంగీతం] వెళ్ళను. ఆ ఒక్క క్షణం ఆ మహాయోగి భయపడిన పసిపిల్లాడిలా వణకిపోయారు. చాలా ఏళ్లుు పంజరంలో ఉన్న పక్షి తలుపు తెరిచిన వెంటనే ఎగరడానికి కాసేపు సందేహిస్తుంది [సంగీతం] అని ఆయనే అనేవారు.
(30:32) గురూజీ అలా అనకండి ఆ మాట ఇంకెప్పుడూ నా ముందు అనకండి. గురువు ప్రశాంతంగా చిరునవ్వు నవ్వారు. ఆ మాట ఇంకెప్పుడూ అనలేదు. ఆ ప్రేమ వెలుగులో రోజులు గడుస్తుంటే యోగానంద [సంగీతం] ఆ సూచనలన్నీ మనసులోంచి తోసేశారు చూడాలనుకోలేదు. 1936 జనవరి ఒకరోజు ఆయన ఒక బెంగాళీ పంచాంగం తెరిచి గురువుకు చూపించారు. గురూజీ ఈ నెల అలహాబాద్లో కుంభమేళ జరుగుతోంది. మీకు గుర్తుందా ఒక కుంభమేళాలోనే మీరు బాబాజీని మొదటిసారి చూశారు.
(31:06) ఈసారి నాకు ఆ అదృష్టం దక్కుతుందేమో గురువు అడిగారు నువ్వు నిజంగా వెళ్ళాలనుకుంటున్నావా ఆ గొంతులోని అయిష్టం యోగానందకు వినిపించలేదు. అక్కడ నువ్వు ఆయన్ని కలుస్తావని [సంగీతం] నేను అనుకోను. అంతకుమించి ఒక్క మాట కూడా అనలేదు. శిష్యుడి సంతోషాన్ని అడ్డుకోవడం ఇష్టం లేక మౌనంగా ఉండిపోయారు. మరుసటి రోజు యోగానంద బయలుదేరారు. గురువు ఎప్పటిలాగే నిశశబ్దంగా ఆశీర్వదించారు.
(31:31) ఆయన వెళ్ళిన ఆ ఉదయం [సంగీతం] ఏం జరిగిందో చాలా కాలం తర్వాత ఆశ్రమంలోని ఒక చిన్న శిష్యుడు చెప్పాడు. గురువుగారు సోఫాలో బరువుగా కూలబడ్డారు. యోగానంద వెళ్ళిపోయాడు యోగానంద వెళ్ళిపోయాడు అని రెండు సార్లు అన్నారు. తర్వాత అర్థం కాని ఒక మాట నేను అతనికి ఇంకో రకంగా చెప్పాల్సి ఉంటుంది. ఆ తర్వాత గంటల [సంగీతం] తరబడి మౌనంగా కూర్చుండిపోయారు.
(31:59) కుంభమేళ లక్షలమంది యోగులు, సాధువులు, గంగా యమునల సంగమం యోగానంద ఎన్నో ఆశ్రమాలు తిరిగారు. ఎంతో మంది మహాత్ములను కలిశారు. బాబాజీ రాలేదు. [సంగీతం] గురువు చెప్పినట్టే కలకత్తాకు తిరిగి వచ్చేసరికి గురువు సరాంపూర్ లో లేరు. 300 మైళల దూరంలో సముద్రం ఒడ్డున పూరీలోని [సంగీతం] తన ఆశ్రమానికి వెళ్ళిపోయారు. మార్చి 8 పూరీ నుంచి కలకత్తాలోని ఒక శిష్యుడికి టెలిగ్రామ వెంటనే పూరీ ఆశ్రమానికి రండి.
(32:29) ఆ వార్త [సంగీతం] యోగానంద చెవిన పడింది. ఆయన మోకాళ్ళ మీద కూలబడ్డారు. భగవంతుడా నా గురువు ప్రాణం కాపాడు రైలుకు బయలుదేరబోతుంటే లోపల ఒక స్వరం ఈ రాత్రి పూరీకి వెళ్ళకు నీ ప్రార్థన తీరదు భగవంతుడా పూరీలో నాతో నువ్వు తాడులాగుడు ఆట ఆడదలుచుకోలేదు కదా నేను ఆపకుండా ప్రార్థిస్తాను. నువ్వు ఆపకుండా కాదంటావు. అంటే ఆయన వెళ్ళిపోవాల్సిందేనా ఆ రాత్రి [సంగీతం] ఆయన వెళ్ళలేదు మరుసటి సాయంత్రం రైలుకు బయలుదేరారు.
(33:03) దారిలో సరిగ్గాఏడు గంటలకు ఆకాశాన్ని [సంగీతం] ఒక నల్లని మేఘం కమ్మేసింది. మనం ఈ కథ మొదట్లో చూసిన ఆ రైలు ఇదే ఆ దృశ్యం ఇదే అంతా అయిపోయిందా ఆ తల ఊపడం [సంగీతం] ఇదే ఆ పూరీ ప్లాట్ఫామ్ ఆ తెలియని మనిషి మీ గురువుగారు వెళ్ళిపోయారని విన్నారా తర్వాత తెలిసింది. గురువు ఈ లోకం వదిలింది మార్చిత సాయంత్రం సరిగ్గా 7 [సంగీతం] గంటలకు ఆ నల్లని మేఘం కమ్మిన క్షణం అదే ఆశ్రమానికి చేరేసరికి యోగానంద కుప్పకూలిపోయే స్థితిలో ఉన్నారు.
(33:34) లోపల ఒక స్వరం మృదువుగా [సంగీతం] చెబుతూనే ఉంది. నిలదొక్కుకో ప్రశాంతంగా ఉండు గదిలో గురువు పద్మాసనంలో కూర్చొని ఉన్నారు. ఆరోగ్యంగా అందంగా చర్మం మెత్తగా ఉంది. ముఖంలో అలౌకికమైన ప్రశాంతత ఎన్నిసార్లు చూసినా ఆ శరీరంలో ప్రాణం లేదని నమ్మలేకపోయారు. బెంగాల్ సింహం వెళ్ళిపోయింది. మార్చి 10 సన్యాసులకు [సంగీతం] దహనం ఉండదు. పూరి ఆశ్రమం తోటలో ఆ ఇసుకలో యోగానంద తన చేతులతోనే గురువుకు సమాధి కట్టారు.
(34:07) మళ్ళీ అదే జరిగింది. 11 ఏళ్ల వయసులో అమ్మ దగ్గరికి చేరుకోలేకపోయిన ఆ పిల్లవాడు 43 ఏళ్ల వయసులో తనను కొడుకుగా చూసుకున్న గురువు దగ్గరికి సమయానికి చేరుకోలేకపోయారు. [సంగీతం] 15 ఏళ్ళు ఎదురుచూసి పిలిచిన గురువు చివరి రోజుల్లో ఆయన ఒక మేళాకు వెళ్ళారు. తర్వాతి నెలలు పైకి నవ్వు ఉపన్యాసాలు విందులు పాత స్నేహితులు లోపల ఒక నల్లని దుఃఖం ఇన్నేళ్లుగా లోపల పారుతున్న ఆనంద నది మీద ఒక నల్లని పొర ఆ దివ్య పురుషుడు ఎక్కడికి వెళ్ళిపోయాడు ఆయన లోలోపల అరిచారు జవాబు రాలేదు సరాంపూర్ ఆశ్రమానికి వెళ్లే ధైర్యం కూడా లేదు ఆ గోడల్లో జ్ఞాపకాలు ఎక్కువ
(34:46) అమెరికాకు తిరిగి వెళ్ళడానికి బొంబాయికి వచ్చారు. జూన్ మొదట్లో ఓడ కానీ చివరి నిమిషంలో ఆ ప్రయాణం రద్దయింది. బొంబాయి లోనే కొన్ని రోజులు ఆగాల్సి వచ్చింది. ఒక హోటల్లో మూడో అంతస్తులో ఒక గది 1936 జూన్ 19 బొంబాయ్ రీజిన్ హోటల్ మధ్యాహ్నంమూడు గంటలు యోగానంద మంచం మీద కూర్చుని ధ్యానం [సంగీతం] చేస్తున్నారు. కిటికీలోంచి మధ్యాహ్నపు ఎండ హటాత్తుగా ఒక వెలుగు ఆ ఎండ కాదు ఇంకేదో గది మొత్తం మారిపోయింది.
(35:21) సూర్యకాంతి ఈ లోకానిది కానీ ఒక తేజస్సుగా మారిపోయింది. [సంగీతం] ఆయన కళ్ళు తెరిచారు. ఎదురుగా శ్రీ యుక్తేశ్వర్ మూడు నెలల క్రితం పూరి ఇసుకలో [సంగీతం] తన చేతులతో సమాధి చేసిన గురువు రక్త మాంసాలతో ఎప్పటి రూపంలోనే నా బిడ్డ ఆ చిరునవ్వు ఆ గొంతు 26 ఏళ్లలో [సంగీతం] మొదటిసారి యోగానంద గురువు పాదాల మీద పడలేదు. పరుగెత్తి వెళ్లి ఆకలితో ఉన్నవాడిలా ఆయన్ని గట్టిగా కౌగలించుకున్నారు.
(35:51) గురుదేవా నా ప్రాణమా నన్ను ఎందుకు వదిలి వెళ్ళిపోయారు నన్ను కుంభమేళాకు ఎందుకు వెళ్ళనిచ్చారు మిమ్మల్ని వదిలి వెళ్ళినందుకు నన్ను నేను ఎంత తిట్టుకున్నానో తెలుసా? బాబాజీని నేను మొదట చూసిన చోటు చూడాలని నువ్వు ఎంతో సంతోషంగా ఎదురుచూసవు. ఆ సంతోషాన్ని అడ్డుకోవాలనుకోలేదు. కాసేపే నిన్ను వదిలాను. ఇప్పుడు మళ్ళీ మీతోనే ఉన్నాను కదా ఇదే జవాబు ఈ కథ మొదట్లో అడిగిన ప్రశ్నకు ప్రేమించిన వాళ్ళు వెళ్ళిపోయే క్షణంలో ఆయన ఎప్పుడూ దూరంగానే ఎందుకున్నారు ఆయనే తర్వాత రాసుకున్నారు.
(36:27) [సంగీతం] తాను ప్రేమించిన వాళ్ళ మరణాన్ని ఏమీ చేయలేక నిస్సహాయంగా చూస్తూ నిలబడే బాధ నుంచి భగవంతుడే [సంగీతం] కరుణతో తనను ప్రతిసారి దూరంగా ఉంచాడని రెండో జవాబు ఆ గదిలో [సంగీతం] నిలబడి ఉంది. దూరం అంటే విడిపోవడం కాదు మరణం అంటే ముగింపు కాదు కాసేపే వదిలాను మళ్ళీ నీతోనే ఉన్నాను కదా 11 ఏళ్ల ముకుంద దగ్గరికి అమ్మ కూడా అలాగే తిరిగి వచ్చింది.
(36:55) చనిపోయిన 14 నెలల తర్వాత ఒక పెట్టెలో ఒక సందేశంలో జగన్మాత నిన్ను కాపాడుతుంది అనే ఒక మాటలో యోగానంద అడిగారు. గురుదేవా నిజంగా మీరేనా అదే బెంగాల్ సింహమేనా పూరి ఇసుకలో నేను పాతి పెట్టిన శరీరం లాంటిదేనా ఇది అవును బిడ్డ నేనే ఇది రక్తమాంసాల శరీరమే కానీ నేను ఇప్పుడు ఉన్నది ఈ భూమి మీద కాదు ఇంకా పైలోకంలో అక్కడ భగవంతుడు నాకు ఒక పని అప్పగించాడు.
(37:22) ఏదో ఒక రోజు నువ్వు నీ ప్రియమైన వాళ్ళు అక్కడ నాతో ఉంటారు. యోగానంద ఇంకా గట్టిగా పట్టుకునే ఉన్నారు. ఆక్టోపస్ పట్టు లాంటి పట్టు అని ఆయనే రాసుకున్నారు. గురువు చిన్నగా నవ్వారు బిడ్డా కొంచెం పట్టు సడలిస్తావా కొంచెమే యోగానంద నవ్వుతూ అన్నారు కొంచెమే ఆ గదిలో గురువు ఆయనతోనే ఉన్నారు. ఎన్నో మాటలు ఎన్నో రహస్యాలు ఆ శరీరపు స్పర్శ ఆ పాత సువాసన జీవితాంతం తన చేతుల్లో అరచేతుల్లో అలాగే ఉండిపోయిందని ఆయన రాశారు.
(37:55) చివరికి నేను ఇక వెళ్తాను ప్రియమైనవాడా అన్నారు. ఆ రూపం ఆయన [సంగీతం] కౌగిలిలోనే వెలుగులో కరిగిపోయింది. ఈసారి దుఃఖం మిగలలేదు. యోగానంద అమెరికాకు తిరిగి వెళ్ళారు. 1946 లో ఆ కథంతా ఒక పుస్తకంగా రాశారు. [సంగీతం] ఒక యోగి ఆత్మకథ. అందులో ఆ పారిజాతం చెట్టు ఉంది. ఆ వెండి రక్షరేకు ఉంది. కాశీలో ఆ సందు ఉంది. ఆ చీపురు ఉంది.
(38:23) బాబాజీ తట్టిన ఆ తలుపు ఉంది. పూరి ప్లాట్ఫామ్ మీద ఆ తెలియని మనిషి [సంగీతం] ఉన్నాడు. బొంబాయిలో ఆ మధ్యాహ్నం 3 గంటలు ఉంది. 1952 మార్చ్ 7 లాస్ ఏంజెలస్ లోని బిల్ట్ మో హోటల్ భారతదేశపు రాయబారి వినయ్ రంజన్ [సంగీతం] సేన్ గౌరవార్థం ఒక విందు యోగానంద లేచి మాట్లాడారు. చివర్లో తాను [సంగీతం] రాసిన ఒక కవిత చదివారు. నా భారతదేశం గంగ ప్రవహించే చోట అడవుల్లో [సంగీతం] హిమాలయ గుహల్లో మనుషులు దేవుని కలలు కనే చోట నేను పవిత్రునయ్యాను.
(38:59) నా శరీరం ఆ మట్టిని తాకింది. ఆ మాట పూర్తి చేసి ఆయన నెమ్మదిగా నేల మీదకు [సంగీతం] ఒరిగిపోయారు. ఆయన శిష్యులు దీన్ని మహా సమాధి అంటారు. ఒక యోగి తెలిసి తెలిసి శరీరాన్ని వదిలే క్షణం. తర్వాత లాస్ ఏంజెలస్ లోని ఫారెస్ట్ లాన్ స్మసాన నిర్వాహకుడు ఒక లేఖ రాసి సంతకం పెట్టారని ఆయన సంస్థ ప్రచురించింది. [సంగీతం] చనిపోయిన 20 రోజుల తర్వాత కూడా ఆ శరీరంలో కుళ్ళిపోయే ఒక్క లక్షణము కనిపించలేదని ఆ లేఖ చెప్పింది. ఆయన శిష్యుల నమ్మకం ఇది.
(39:33) ప్రేమించిన ప్రతి ఒక్కరు వెళ్ళిపోయే క్షణంలో దూరంగా ఉన్న ఆ మనిషి తాను వెళ్లే [సంగీతం] క్షణాన్ని మాత్రం ఒక వేదిక మీద వందల మంది ముందు తన మాతృభూమి మట్టి గురించి మాట్లాడుతూ ఎంచుకున్నారు. ఈసారి ఎవరిని ఎదురుచూసేలా చేయలేదు. గుర్తుందా కాశీలో ఒక తల్లి ఒడిలో ఉన్న చంటి బిడ్డ నుదుటి మీద చెయ్యి పెట్టి ఒక మహాయోగి అన్నమాట ఒక ఆధ్యాత్మిక ఇంజనులా ఎన్నో ఆత్మలను [సంగీతం] దేవుని సన్నిధికి లాక్కెళ్తాడు.
(40:03) ఆ రైల్వే ఉద్యోగి కొడుకు రాసిన పుస్తకం ఈరోజుకి దేశాలు దాటుతూ భాషలు మారుతూ ఒక చేతి నుంచి ఇంకో చేతికి ప్రయాణిస్తూనే ఉంది. ఎన్ని పెట్టెలను లాకెళ్ళిందో ఎవరికీ లెక్క తెలియదు. ఒకప్పుడు పూరీ స్టేషన్లో గోడకు ఆనుకొని ఇక ఎప్పటికీ చూడలేను అనుకున్న ఒక మనిషికి ఒక గురువు ఇచ్చిన జవాబే ఈ కథ చివరి మాట. కాసేపే వదిలాను. మళ్ళీ నీతోనే ఉన్నాను కదా ఇది పరమహంస యోగానంద కథ
No comments:
Post a Comment