*వాక్యం రసాత్మక కోసం* *ఇచ్చిన రెండు వాక్యాలకి రాసిన కథ*

    ( వేరే సమూహంలో రాసిన కథ)

             

1 *అస్తమానం పనేనా? కాస్త విశ్రాంతి తీసుకో*

2.*మీ గురించి తెలిస్తే ఎవరూ ఇల్లు వదిలి వెళదాం అనుకోరు**

                               🌹🌹🌹

   *కథ :   మమతల పందిరి*

*రచన : సత్య బాలాంత్రపు*

                            🌸🌸🌸

​హైదరాబాద్ కొండాపూర్ ప్రాంతంలో లలితా  అపార్ట్‌మెంట్ సెల్లార్‌లో రాత్రి ఎనిమిది దాటినా ఇంకా వెలుగు కనిపిస్తోంది.

 శాంతమ్మ గారు అక్కడ పాత పేపర్లను కుప్పగా పోసి, వాటిని జాగ్రత్తగా మడతపెడుతున్నారు.

​"అమ్మా శాంతమ్మ గారూ.. *అస్తమానం పనేనా? కాస్త విశ్రాంతి తీసుకోకూడదా?* పొద్దున్నే లేచి అపార్ట్‌మెంట్ అంతా కలియతిరుగుతారు, ఇప్పుడేమో ఈ పేపర్లతో కుస్తీ పడుతున్నారు. అయినా ఈ వయసులో మీకెందుకు ఈ శ్రమ?" అన్నాడు  అప్పుడే ఆఫీసు నుండి అలసిపోయి కార్ దిగిన కిరణ్ ఆమెను చూసి ఆశ్చర్యపోతూ అడిగాడు.

​ "శ్రమ ఏముందయ్యా.. ఖాళీగా కూర్చుంటే పాత జ్ఞాపకాలు వచ్చి మనసుని తొలిచేస్తుంటాయి. అందుకే ఇలా ఏదో ఒక పనిలో ఉంటే మనసు కుదురుగా ఉంటుంది," అన్నారు

​శాంతమ్మ గారు నవ్వుతూ.

​ "మీ అబ్బాయి అమెరికా రమ్మని పిలుస్తున్నాడు కదా, వెళ్లొచ్చు కదా?" అని అడిగాడు​ కిరణ్ ఆమె పక్కనే కూర్చుంటూ.

​శాంతమ్మ గారి కళ్లలో ఒక చిన్న మెరుపు మెరిసి మాయమైంది.

 "వెళ్లానయ్యా.. ఆరు నెలలు ఉన్నాను. కానీ అక్కడ అందరూ తలుపులు వేసుకుని ఉంటారు. నా కొడుకు, కోడలు ఆఫీసులకి వెళ్తే ఆ నాలుగు గోడల మధ్య నా ఒంటరితనం నన్ను మింగేసేది. ఇక్కడైతే కనీసం నలుగురి ముఖాలు చూస్తాను. నా భర్త పోయాక ఈ ఒంటరితనం నాకు అలవాటైపోయింది, కానీ నలుగురి మధ్య ఉండే ఒంటరితనం భరించడం చాలా కష్టం బాబూ. అందుకే ఇక్కడికి తిరిగి వచ్చేశాను," అని తన మనసులోని బాధను బయటపెట్టారు.

​అప్పుడే పై అంతస్తు నుండి సామాన్లు సర్దుకుని కిందికి వచ్చిన వినీల ఆ సంభాషణ విని ఆగిపోయింది. ఆమె కళ్లు చెమర్చాయి.

 *మీ గురించి తెలిస్తే ఎవరూ ఇల్లు వదిలి వెళదాం అనుకోరు* అమ్మమ్మ. రేపు నేను ఇక్కడి నుండి వెళ్ళిపోతున్నాను కానీ, మీరు పంచిన ఆత్మీయత, ఆ ఉప్మా రుచి, మీ పలకరింపులు ఎప్పటికీ గుర్తుంటాయి. మిమ్మల్ని చూస్తుంటే వయసుతో సంబంధం లేకుండా ఎలా బతకాలో అర్థమవుతోంది," అంది ఆవేదనగా శాంతమ్మ గారి దగ్గరికి వచ్చి ఆమె చేతులు పట్టుకుని.

​"వెళ్లు తల్లి.. ఎక్కడున్నా ఆనందంగా ఉండు. మనుషుల మధ్య దూరం పెరిగినా, మనసుల మధ్య ఆత్మీయత తగ్గకుండా చూసుకో," ​శాంతమ్మ గారు వినీల తల నిమిరి

అని దీవించారు.

​కిరణ్ కి అప్పుడు  అర్థమైంది.ఆమె చేసేది పని కాదు, తన ఒంటరితనాన్ని నలుగురి సేవగా మార్చుకుంటున్న గొప్ప తపస్సు అని.

               *సమాప్తం*