నేటి తెలుగు వెలుగులో ఉషాకిరణాలు                 💛*హృదయ స్పందనలు *💛హైదరాబాద్ నగరం వెలుతురుల్లో మెరుస్తోంది. కానీ ఆ అపార్ట్‌మెంట్ నాలుగో అంతస్తులో ఒక్క గది మాత్రం చీకటిలో మునిగి ఉంది.

అర్జున్ — 32 సంవత్సరాలు — బెడ్ మీద కూర్చుని, మోకాళ్ళు గుండెకు హత్తుకుని, గోడని చూస్తున్నాడు.

ఫోన్ మీద తన అన్న missed calls — ఏడు. అమ్మ voice message — *"బాబూ, భోజనం చేశావా?"*

అతను reply చేయలేదు.

ఎందుకంటే — జవాబు ఏమివ్వాలో తెలియలేదు. *"లేదమ్మా, రెండు రోజులుగా తినలేదు"* అని చెప్పగలడా? *"నాకు లేవాలని అనిపించడం లేదు"* అని చెప్పగలడా?

లేదు.

అర్జున్ లోపల ఒక గొంతు ఉంది — ప్రతి రోజూ చెప్పేది: *"నువ్వు weak. నీకు ఇవేమీ worth కాదు. అందరూ నీ లేకుండా happy గా ఉంటారు."*

అతను IT company లో senior architect. నెలకు లక్షన్నర salary. Office లో అందరికీ role model. Clients మెచ్చుకుంటారు. Manager praise చేస్తారు.

కానీ ఆ తలుపు మూసుకున్న తర్వాత?

అర్జున్ ఒక వేరే మనిషి అయిపోతాడు.

---

మూడు నెలల ముందు అంతా బాగానే ఉంది — అనిపించేది.

Priya తో ఐదేళ్ళ relationship. Engagement అయింది. Wedding date fix అయింది. Everybody was happy.

కానీ ఒక రాత్రి — Priya ఒక్క message పంపింది.

*"అర్జున్, నేను ముందుకు వెళ్ళలేను. నీతో కాదు."*

అంతే.

Explanation లేదు. Call లేదు. తర్వాత block.

అర్జున్ కి అర్థం కాలేదు. ఏం తప్పు చేశాడు? ఎక్కడ fail అయ్యాడు? వంద సార్లు replay చేశాడు — గత ఐదేళ్ళను. ప్రతి conversation ని. ప్రతి fight ని. ప్రతి మౌనాన్ని.

జవాబు దొరకలేదు.

మొదటి వారం — grief అనిపించింది.

రెండో వారం — anger వచ్చింది.

మూడో వారం — నిద్ర రాలేదు.

నాలుగో వారం నుండి — అతను తినడం తగ్గించాడు. మాట్లాడడం మానేశాడు. Office లో smile mask వేసుకుని వెళ్తున్నాడు — రాత్రి ఆ mask తీసినప్పుడు లోపల ఏమీ మిగలడం లేదు.

ఇది sadness కాదు — ఇది తెలియని చీకటి.

---

ఆ రాత్రి — అర్జున్ phone తీసుకున్నాడు.

ఒక్క క్షణం ఆగాడు.

Search bar లో type చేశాడు: *"how to stop feeling empty"*

Results వచ్చాయి. Articles వచ్చాయి. YouTube videos వచ్చాయి. అన్నీ చదివాడు. ఏదీ touch చేయలేదు.

తర్వాత Facebook scroll చేశాడు — ఆ రాత్రి unconsciously.

ఒక post కనిపించింది — simple గా, నిర్మలంగా:

*"మీరు okay కాకపోవడం okay. మీరు ఒంటరిగా fight చేయాల్సిన అవసరం లేదు."*

**— వైబ్రేటింగ్ హార్ట్స్**

అర్జున్ ఆగాడు.

Scroll చేయలేదు.

ఆ నాలుగు మాటలు — అతని గుండెలో ఏదో తాకాయి. ఎందుకు? తెలియదు. కానీ కళ్ళు తడిబారాయి.

అతను ఆ page తెరిచాడు. Posts చదివాడు. Stories చదివాడు. గంట గడిచింది — తెలియలేదు.

తర్వాత — ఆగాడు.

*"Counselling అంటే పిచ్చివాళ్ళకు కదా"* — ఆ పాత గొంతు మళ్ళీ వచ్చింది.

అతను phone పెట్టేశాడు. నిద్రపోయాడు.

---

రెండు రోజుల తర్వాత — office lunch break లో —

అతని colleague Sameera అన్నది: *"అర్జున్, నువ్వు recently చాలా tired గా కనిపిస్తున్నావు. Okay గా ఉన్నావా?"*

అర్జున్ automatic గా చెప్పబోయాడు — *"Fine ఉన్నాను."*

కానీ నోటి నుండి వేరే మాటలు వచ్చాయి.

*"లేదు Sameera. నేను okay కాదు."*

ఆ మాటలు చెప్పిన తర్వాత — అతనికే shock అనిపించింది.

Sameera ఆగింది. Seriously చూసింది. అడిగింది — *"Counselling try చేశావా ఏమైనా?"*

*"అది నాకు కాదు"* అన్నాడు అర్జున్.

Sameera నవ్వింది — *"నాకూ అదే అనిపించేది. రెండేళ్ళ ముందు. అప్పుడు నేను చాలా dark place లో ఉన్నాను. ఒక counsellor వల్ల నా life literally మారింది."*

అర్జున్ మాట్లాడలేదు.

కానీ తిరిగి వెళ్ళాక — ఆ Facebook page తెరిచాడు మళ్ళీ. Calendly link చూశాడు.

చాలా సేపు చూశాడు.

Close చేశాడు.

---

ఆ రాత్రి — అర్జున్ కి ఒక dream వచ్చింది.

Dream లో అతను ఒక చీకటి గదిలో ఉన్నాడు. గోడలు close అవుతున్నాయి. పరిగెత్తాలని ఉంది కానీ కాళ్ళు move కావడం లేదు. శ్వాస ఆగిపోతున్నట్టు feel అవుతోంది.

Suddenly — గది మధ్యలో ఒక చిన్న కిటికీ కనిపించింది.

బయట వెలుతురు ఉంది.

కానీ కిటికీ చాలా చిన్నది — దానికి చేరుకోవడానికి అతను పాకాల్సి ఉంది. నొప్పి తో. Ego వదిలి. Help అడిగి.

అతను మేల్కొన్నాడు — చెమటతో.

గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.

Phone తీసుకున్నాడు. రాత్రి మూడు గంటలు.

Calendly link open చేశాడు.

Appointment book చేశాడు.

---

మొదటి session కి వెళ్ళేముందు — అర్జున్ పది సార్లు cancel చేయాలని అనిపించింది.

*"Waste of time. నా problems వేరే వాళ్ళకు చెప్పడమేమిటి? వాళ్ళు judge చేస్తారు."*

కానీ వెళ్ళాడు.

Counsellor అడిగారు — *"చెప్పు అర్జున్, ఏం feel అవుతున్నావు?"*

అర్జున్ నోరు తెరిచాడు — prepared answer చెప్పాలనుకున్నాడు.

కానీ బదులుగా — ఏడ్చాడు.

మూడు నెలలుగా బిగుసుకున్న అన్నీ — ఒక్కసారిగా వచ్చాయి. Priya గురించి కాదు. Loneliness గురించి. ఆ గొంతు గురించి. ఆ చీకటి గురించి. తన గురించి తనకే సిగ్గు అనిపించడం గురించి.

Counsellor judge చేయలేదు. Advise ఇవ్వలేదు. Solution చెప్పలేదు.

చాలా సేపు — వింటూ ఉన్నారు.

అంతే.

అది చాలు అనిపించింది అర్జున్ కి.

---

ఆరు వారాల తర్వాత.

అర్జున్ అమ్మ కి call చేశాడు — *"అమ్మా, భోజనం చేశాను. ఈ weekend వస్తాను."*

అమ్మ గొంతులో ఆనందం — అతను feel చేశాడు.

Office లో manager అన్నాడు: *"అర్జున్, నువ్వు recently చాలా energetic గా కనిపిస్తున్నావు."*

అతను నవ్వాడు — fake కాదు, genuine గా.

కానీ ఆ transformation రాత్రికి రాత్రి జరగలేదు. Easy గా జరగలేదు.

మళ్ళీ మళ్ళీ ఆ చీకటి వచ్చింది — sessions లో. కానీ ఈసారి అతను ఒంటరిగా fight చేయలేదు. ఒక safe space ఉంది. ఒక గొంతు ఉంది — judge చేయని గొంతు.

అది చాలు అనిపించింది.

---

ఒక సాయంత్రం — అర్జున్ ఆ Facebook page లో ఒక comment వదిలాడు.

*"మూడు నెలల ముందు మీ post చదివాను. అప్పుడు నమ్మలేదు. ఇప్పుడు నమ్ముతున్నాను — help తీసుకోవడం నిజంగా life మారుస్తుంది. Thank you."*

అతను post చేసి phone పెట్టేశాడు.

కిటికీ దగ్గర నిలబడ్డాడు — నగరం వెలుతురు చూశాడు.

ఈసారి ఆ వెలుతురు — అతని కోసం కూడా ఉంది అనిపించింది.

---

మీ చుట్టూ కూడా ఒక అర్జున్ ఉండవచ్చు.

మీరే అర్జున్ కావచ్చు.

తలుపు మూసుకుని, mask వేసుకుని, *"నేను okay"* అని చెప్పే అర్జున్.

ఆ తలుపు తెరవడానికి — ఒక్క step చాలు.

**మీరు ఒంటరిగా fight చేయాల్సిన అవసరం లేదు. మేము ఇక్కడ ఉన్నాం. 💙**

శ్రీధర్ నల్లమోతు గారి వాల్ నుండి సేకరణ