పిల్లలు తల్లిదండ్రులకు ఎందుకు దూరమవుతారు? | అష్టావక్ర గీత ఆధ్యాత్మిక దృష్టికోణం

పిల్లలు తల్లిదండ్రులకు ఎందుకు దూరమవుతారు? | అష్టావక్ర గీత ఆధ్యాత్మిక దృష్టికోణం

Author Name:Prachin Vedam Safar

Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@PrachinVedamSafar5

Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=shWeRofP0IQ





Title: పిల్లలు తల్లిదండ్రులకు ఎందుకు దూరమవుతారు? | అష్టావక్ర గీత ఆధ్యాత్మిక దృష్టికోణం

Author Name: Prachin Vedam Safar

Description: పిల్లలు తల్లిదండ్రులకు ఎందుకు దూరమవుతారు? | అష్టావక్ర గీత ఆధ్యాత్మిక దృష్టికోణం


🌿 పిల్లలు తమ తల్లిదండ్రులకు ఎందుకు దూరమవుతారు?
జీవితంలో ఎంతో ప్రేమతో పెంచుకున్న పిల్లలు ఒక దశలో తల్లిదండ్రులకు దూరంగా ఉండటం ప్రారంభించినప్పుడు, ఆ మార్పు వెనుక ఉన్న కారణాలను అర్థం చేసుకోవడం చాలా ముఖ్యం. బంధాలు, అనుబంధాలు, ఆశలు, భావోద్వేగాలు మరియు వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛ వంటి అంశాలను ఆధ్యాత్మిక దృష్టితో పరిశీలిస్తే మన కుటుంబ సంబంధాలను మరో కోణంలో అర్థం చేసుకునే అవకాశం ఉంటుంది.

📖 ఈ వీడియోలో ఏమి చర్చిస్తాము?

ఈ వీడియోలో అష్టావక్ర గీతకు సంబంధించిన ఆధ్యాత్మిక దృష్టికోణంలో బంధాలు మరియు అనుబంధాల స్వభావాన్ని పరిశీలిస్తాము. పిల్లలు–తల్లిదండ్రుల మధ్య ఏర్పడే దూరాన్ని కేవలం ఒక కారణంతో కాకుండా, జీవిత పరిస్థితులు, వ్యక్తిగత ఆలోచనలు మరియు అనుబంధాల స్వభావం వంటి విభిన్న కోణాల్లో అర్థం చేసుకునే ప్రయత్నం చేస్తాము.

ఈ వీడియోలో చెప్పే అంశాలు ఆధ్యాత్మిక మరియు తాత్విక పరిశీలనగా చూడాలి; వాటిని ప్రతి కుటుంబానికి వర్తించే ఖచ్చితమైన నియమాలుగా భావించకండి.

✨ ఈ వీడియో ద్వారా మీరు తెలుసుకోగల అంశాలు:

• తల్లిదండ్రులు మరియు పిల్లల మధ్య అనుబంధం ఎలా మారవచ్చో
• ప్రేమకు మరియు అతిగా అనుబంధానికి మధ్య ఉన్న తేడాను ఆలోచించడం
• కుటుంబ బంధాల్లో ఆశలు, అంచనాలు ఎలా ప్రభావం చూపవచ్చో
• దూరాన్ని ఆధ్యాత్మిక దృష్టితో ఎలా పరిశీలించవచ్చో
• అష్టావక్ర గీతలోని తాత్విక ఆలోచనలను జీవిత బంధాలతో అనుసంధానించి ఆలోచించడం

🙏 ఒక చిన్న ఆధ్యాత్మిక సందేశం

ప్రతి బంధం మన జీవితంలో ఒక అనుభవాన్ని అందిస్తుంది. ప్రేమ అంటే ఎల్లప్పుడూ ఒకరిని మన దగ్గరే ఉంచుకోవడం మాత్రమే కాదు; వారి స్వభావాన్ని, వారి జీవిత ప్రయాణాన్ని అర్థం చేసుకోవడం కూడా కావచ్చు. కుటుంబ సంబంధాలను మరింత ప్రశాంతంగా మరియు అవగాహనతో చూడడానికి ఆధ్యాత్మిక ఆలోచనలు ఒక దిశను చూపగలవు.

💬 ఈ విషయంపై మీ ఆలోచనలు లేదా అనుభవాలను కామెంట్‌లో పంచుకోండి.
👍 వీడియో నచ్చితే Like చేయండి, మీకు ఉపయోగకరంగా అనిపిస్తే ఇతరులతో Share చేయండి.
🔔 ఇలాంటి ఆధ్యాత్మిక, తాత్విక మరియు జీవన విలువలకు సంబంధించిన వీడియోల కోసం మా ఛానల్‌ను Subscribe చేయండి.

సంబంధిత అంశాలు: అష్టావక్ర గీత, తల్లిదండ్రులు మరియు పిల్లల సంబంధం, కుటుంబ బంధాలు, ఆధ్యాత్మిక దృష్టికోణం, అనుబంధం, జీవితం గురించి ఆధ్యాత్మిక ఆలోచనలు, తల్లిదండ్రులు పిల్లలు, ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానం.

Transcript:
(00:00) ఏ బిడ్డలను పెంచి పెద్ద చేయడంలో జీవితమంతా గడిచిపోతుందో ఆ బిడ్డలే వృద్ధాప్యంలో ఎందుకు దూరమవుతారు? దీనికి అష్టావక్రుడు జనక మహారాజుకు ఇచ్చిన సమాధానం ప్రతి తల్లిదండ్రులు ఒక్కసారైనా తప్పక వినాలి. జనకుడు అష్టావక్రుడిని ఇలా అడిగాడు. నేను ఈ లోకంలో ఎంతోమంది తల్లిదండ్రులను చూశాను. కొందరు ఎలా ఉంటారంటే వారి పిల్లలు వృద్ధాప్యం వరకు వారిని గౌరవిస్తారు.
(00:31) వారికి అండగా నిలుస్తారు కానీ జీవితాంతం పిల్లల కోసం సర్వస్వం ధారపోసే తల్లిదండ్రులు కూడా కొందరు ఉంటారు అయినా వారు వృద్ధాప్యంలో ఒంటరిగా మిగిరిపోతారు. ఇది వారి రాత ఇది వారి రాత ఇది కర్మఫలమా? లేక ఏ లోటు లేకుండా అల్లారు ముద్దుగా పెంచిన పిల్లలు పెద్దయ్యాక మానసికంగా దూరమైపోవడం వెనుక మరేదైనా సూక్ష్మమైన రహస్యం దాగి ఉందా? నేటి సమాజంలో ఎంతోమంది తల్లిదండ్రులు అనుభవిస్తున్న ఈ అంతర్గత వేదనకు నాడు అష్టావక్రుడు ఇచ్చిన సమాధానం ఒక దివ్య ఔషధం.
(01:13) వెనుక మరేదైనా రహస్యం దాగి ఉందా? అష్టావక్రుడు కొద్ది క్షణాలు జనకుడి వైపు చూసి ఇలా అన్నాడు రాజా మనిషి తనను తాను కేవలం శరీరంగా భావించినంత కాలం ప్రతిబంధాన్ని శాశ్వతమైనదిగా అనుకుంటాడు. ఆ బంధాలు మారినప్పుడు విధిని నిందిస్తాడు. అప్పుడు జనకుడు తల్లిదండ్రులు మరియు పిల్లల బంధం శాశ్వతం కాదా అని అడిగాడు. అష్టావక్రుడు బదులిస్తూ నదిలో ప్రవహిస్తున్న రెండు చెక్క ముక్కలు కొంతకాలం కలిసి ప్రయాణించి ఆ తర్వాత ఎలాగైతే విడిపోతాయో ఈ లోకంలోని బంధాలన్నీ కూడా అలాంటివే ఆత్మలు తమ తమ కర్మలను బట్టి కలుసుకుంటాయి. సమయం ఆసన్నమైనప్పుడు
(02:00) విడిపోతాయి అని అన్నాడు. దానికి జనకుడు కానీ గురుదేవా తల్లిదండ్రులు పిల్లలను పెంచి పోషిస్తారు కదా దానికి ప్రతిఫలంగా వారు ప్రేమను సేవను ఆశించకూడదా అని అడిగాడు. అష్టావక్రుడు చిరునవ్వు నవ్వి ఇదే ఈ ప్రపంచంలోని అత్యంత సూక్ష్మమైన బంధం అని అన్నాడు. రాజా ఎక్కడైతే ప్రేమ అంతమై అంచనాలు మొదలవుతాయో అక్కడే దుఃఖం జన్మిస్తుంది.
(02:33) జనకుడు ఆశ్చర్యపోతూ అంటే అంచనాలే వృద్ధాప్యపు దుఃఖానికి కారణమా అని అడిగాడు. అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు. చాలాసార్లు తల్లిదండ్రులు తమత్రులు తమ పిల్లలను పెంచుతారు. ఇది వారి ధర్మం. కానీ వారు తమ మనసులో మేము ఇంత చేశాము కాబట్టి భవిష్యత్తులో మాకు ఇంత దక్కాలి అని లెక్కలు వేసుకోవటం మొదలు పెట్టినప్పుడు ప్రేమ ఒక వ్యాపారంగా మారుతుంది.
(03:03) సభలో కూర్చున్న పండితులంతా చాలా శ్రద్ధగా వింటున్నారు. అష్టావక్రుడు ఇంకా ఇలా అన్నాడు రాజా ఈ ప్రపంచం కర్మలకు అర్థం లాంటిది. జీవితాంతం ఆధిపత్యాన్ని నాటే వ్యక్తికి దూరం అనే ఫలం దక్కుతుంది. స్వేచ్ఛను నాటే వ్యక్తికి గౌరవం అనే ఫలం దక్కుతుంది. భయాన్ని నాటే వ్యక్తికి తిరుగుబాటు అనే ఫలం దక్కుతుంది. ప్రేమను నాటే వ్యక్తికి ప్రేమ అనే ఫలమే దక్కుతుంది.
(03:34) అప్పుడు జనకుడు గురుదేవా దీనికి మీరు ఏదైనా ఉదాహరణ చెప్పగలరా అని అడిగాడు. అష్టావక్రుడు ఇలా బదులిచ్చాడు. ఒక తండ్రి తన కొడుకును ఎంతో ఎక్కువగా ప్రేమించేవాడు కానీ అది ప్రేమ కాదు ఒక నియంత్రణ కొడుకు తీసుకునే ప్రతి నిర్ణయాన్ని తన ఇష్ట ప్రకారమే నడిపించాలి అనుకున్నాడు. ఎలాంటి స్నేహితులను చేసుకోవాలి ఏ పని చేయాలి ఏ మార్గంలో నడవాలి ఇలా ప్రతిదీ అతనే నిర్ణయించేవాడు.
(04:03) కొడుకు తండ్రిని గౌరవించేవాడు కాబట్టి మౌనంగా ఉండిపోయాడు. కానీ అతని మనసులో దూరం పెరుగుతూనే ఉంది. ఏళ్ల తర్వాత అతను పెద్దవాడయ్యాక భౌతికంగా కాదు మానసికంగా తండ్రికి దూరమయ్యాడు. జనకుడు అంటే దీనికి కారణం కొడుకేనా అని అడిగాడు. దానికి అష్టావక్రుడు కొడుకు కాదు తండ్రి కాదు దానికి కారణం అజ్ఞానం అని బదులిచ్చాడు. ఒక మనిషి మరొకరిని తన ఆస్తిగా భావించినప్పుడు అక్కడ సంబంధాలు నెమ్మదిగా చనిపోవడం ప్రారంభిస్తాయి.
(04:44) ఆ తర్వాత అష్టావక్రుడు జనకుడి వైపు చూసి ఇలా అన్నాడు రాజా గుర్తుంచుకో సంతానం నీ ద్వారా ఈ ప్రపంచంలోకి వస్తారు. నీ ఆస్తిగా కాదు నువ్వు వారికి రక్షకుడివి యజమానివి కాదు. ఇది విన్న జనకుడు తీవ్రమైన ఆలోచనలో మునిగిపోయాడు. జీవితం యొక్క గొప్ప రహస్యం తన ముందు విప్పబడుతున్నట్లు ఆయనకు అనిపించింది. అష్టావక్రుడు ఇంకా ఇలా అన్నాడు సంతానంపై ఉండాల్సింది అధికారం కాదు కేవలం ప్రేమ మాత్రమే అని తల్లిదండ్రులు అర్థం చేసుకున్న రోజే వారి బాధలో సగం అంతమైపోతుంది.
(05:27) అష్టావక్రుడి ప్రతి మాటను జనక మహారాజు తన హృదయంలోకి తీసుకుంటున్నాడు. కొద్ది క్షణాలు మౌనంగా ఉన్న తర్వాత జనకుడు మళ్ళీ ఇలా ప్రశ్నించాడు. గురుదేవా పిల్లలు దూరం అవ్వడం కేవలం విధి మాత్రమే కాకపోతే తల్లిదండ్రులు మరియు పిల్లల మధ్య దూరాన్ని సృష్టించే కారణాలు ఏమిటి? అష్టావక్రుడు ప్రశాంసాంతమైన స్వరంతో ఇలా అన్నాడు.
(05:58) రాజా ప్రపంచంలో కనిపించే ప్రతి దూరం ముందుగా మనసులో పుడుతుంది. మనసులు దూరమైనప్పుడు శరీరాలు దగ్గరగా ఉండటంలో ఎలాంటి అర్థం ఉండదు. అలాగే మనసులు కలిసి ఉన్నప్పుడు వేలాది యోజనాల దూరం కూడా బంధాన్ని విడదీయలేవు. అయితే మనసులను వేరుచేసే అలాంటి బంధాలు ఏమైనా ఉన్నాయా అని జనకుడు అడిగాడు. దానికి అష్టావక్రుడు బదులిస్తూ అవును రాజా చాలామంది తల్లిదండ్రులు ప్రేమగా పొరబడే ఐదు సూక్ష్మమైన బంధాలు ఉన్నాయి అని అన్నాడు.
(06:39) అవే భవిష్యత్తులో దూరానికి కారణం అవుతాయి. సభలో కూర్చున్న వారంతా శ్రద్ధగా వినసాగారు. మొదటి బంధం అధికారం అనే అహంకారం అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు. తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలను తమ ఆస్తిగా భావించినప్పుడే ఈ మొదటి బంధం పుడుతుంది. ఆత్మ స్వతంత్రమైనదని వారు మర్చిపోతారు. ఇతను నా కుమారుడు ఈమె నా కుమార్తె అని వారు అంటారు. కానీ ఆత్మ ఎవరి కుమార్తె కాదు.
(07:13) ఎవరి కుమారుడు కాదు అది కేవలం కొంతకాలం మీ ఇంట్లో కానీ ఆత్మ ఎవరి కుమార్తె కాదు ఎవరి కుమారుడు కాదు అది కేవలం కొంతకాలం మీ ఇంట్లో బస చేసే ఒక యాత్రికుడు మాత్రమే ఈ నిజాన్ని మనస్ఫూర్తిగా అంగీకరించిన నాడు పిల్లల జీవితంపై తల్లిదండ్రులకు ఉండే అనవసరమైన ఆందోళన తగ్గిపోయి కేవలం స్వచ్ఛమైన ప్రేమ మాత్రమే మిగులుతుంది. అప్పుడు జనకుడు తల్లిదండ్రుల అధికారం తప్ప అని అడిగాడు.
(07:45) అప్పుడు జనకుడు తల్లిదండ్రుల అధికారం తప్ప అని అడిగాడు. అష్టావక్రుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు. బాల్యం వరకు మార్గదర్శకత్వం అవసరం కానీ మార్గదర్శకత్వం అధికారంగా మారి ఆ అధికారం నియంత్రణగా మారినప్పుడు ప్రేమ ప్రవాహం ఆగిపోతుంది అని చెప్పాడు. ఆ తర్వాత అస్తావక్రుడు ఒక కథ చెప్పాడు ఒక తోటమాలి ఉండేవాడు అతను ఒక మొక్కను నాటాడు అతను దానిని ఎంతగానో ప్రేమించేవాడు అందువల్ల ఎల్లప్పుడూ దాని కొమ్మలను తన ఇష్టానుసారం వంచుతూ ఉండేవాడు వాడు తాను ఆ మొక్కకు మేలు చేస్తున్నానని అతను భావించేవాడు కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత ఆ మొక్క వంకర టింకరగా తయారయింది. దాని సహజ
(08:33) సౌందర్యం నాశనమైంది. అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు రాజా తమ సహజ స్వభావానికి అనుగుణంగా ఎదగనివ్వని పిల్లల పరిస్థితి కూడా సరిగ్గా ఇలాగే ఉంటుంది. వారు పైకి విధేయులుగా కనిపిస్తారు కానీ లోపల నుండి దూరమవుతూ ఉంటారు. రెండవ బంధం అపేక్షల వ్యాపారం జనకుడు గురుదేవా అపేక్ష కూడా దూరానికి కారణం అవుతుందా అని అడిగాడు. దానికి అష్టావక్రుడు ఇలా బదులిచ్చాడు.
(09:06) అన్నిటికంటే పెద్ద కారణం అదే ఎప్పుడైతే ప్రేమతో పాటు లెక్కలు కలుస్తాయో అప్పుడు ఆ సంబంధం ఒక వ్యాపారంగా మారిపోతుంది. నేను నీకోసం ఎంతో చేశాను. నేను నిన్ను చదివించాను. నేను నిన్ను పెంచి పెద్ద చేశాను. ఇప్పుడు నాకోసం ఇది చేయడం నీ బాధ్యత. ఇది ఇప్పుడు నాకోసం ఇది చేయడం నీ బాధ్యత. ఇలా అనడం వెనుక తల్లిదండ్రుల ఉద్దేశం చెడ్డది కాకపోవచ్చు కానీ ఎప్పుడైతే ఆశలు అంచనాలుగా మారతాయో అప్పుడు అది ప్రేమ కాదు లావాదేవిగా మారిపోతుంది.
(09:46) సభలో ఒక్కసారిగా నిశశబ్దం అలుముకుంది. అలుముకుంది. అష్టావక్రుడు అన్నాడు నిజమైన ప్రేమ ఇస్తుంది మరియు మర్చిపోతుంది. అహంకారం ఇస్తుంది మరియు గుర్తుపెట్టుకుంటుంది. ఎక్కడైతే జ్ఞాపకాలలో త్యాగాల లెక్కలు రాసి పెట్టుకుంటారో అక్కడ భవిష్యత్తులో దుఃఖం కాయం. జనకుడు అన్నాడు కానీ తల్లిదండ్రులు నిజంగానే ఎంతో చేసి ఉంటారు కదా అష్టావక్రుడు అన్నాడు అవును మరియు అదే వారి ధర్మం సూర్యుడు వెలుతురుని ఇస్తాడు నది నీటిని ఇస్తుంది.
(10:25) చెట్లు ఫలాలను ఇస్తాయి. అవి ప్రతిఫలంగా ఏదైనా అడుగుతాయా? లేదు అందుకే అవి ప్రశాంతంగా ఉంటాయి. మూడవ బంధం పోలిక అనే విషం అని అష్టావక్రుడు కొనసాగించాడు. రాజా మూడవ బంధం పోలిక. పోలిక నెమ్మదిగా ప్రేమను నాశనం చేస్తుంది. జనకుడు అడిగాడు ఎలా అష్టావక్రుడు అన్నాడు ఎప్పుడైతే తల్లిదండ్రులు చూడు అతని కొడుకు ఎంత విజయవంతమయ్యాడో అని అంటారో చూడు నీ సోదరి నీకంటే ఎంత మెరుగ్గా ఉందో చూడు పొరుగు వారి పిల్లలు ఎంత బాగున్నారో అప్పుడు వారు తెలియకుండానే పిల్లల హృదయాన్ని
(11:09) గాయపరుస్తారు. పోలిక పోలిక ఆత్మకు కాదు అహంకారానికి మరియు పిల్లల మనసులో న్యూనత భావానికి జన్మనిస్తుంది. పదే పదే ఇతరులతో పోల్చడం వల్ల పిల్లలు తమను తాము మెరుగుపరుచుకోక పోగా తమ తల్లిదండ్రులకే మానసికంగా దూరమవుతారు. మరియు ఎక్కడైతే అహంకారం పుడుతుందో అక్కడ దూరం పెరుగుతుంది. మరియు ఎక్కడైతే అహంకారం పుడుతుందో అక్కడ దూరం పెరుగుతుంది.
(11:43) అప్పుడు అష్టావక్డు ఇలా అన్నాడు. ప్రతి ఆత్మ యొక్క మార్గం వేరుగా ఉంటుంది. గులాబీ కాగల దానిని కమలంగా మారమని బలవంతం చేయలేము. అలాగే కమలంగా ఉన్నదానికి గులాబీగా మారాల్సిన అవసరం లేదు. నాలుగవ బంధం భయంతో పెంచడం. సభలో కూర్చున్న ఒక మంత్రి ఇలా అడిగాడు గురుదేవా చాలామంది తల్లిదండ్రులు పిల్లలకు క్రమశిక్షణ నేర్పడానికి కఠినంగా ఉంటారు. ఇది తప్ప దానికి అష్టావక్రుడు ఇలా బదులిచ్చాడు.
(12:19) క్రమశిక్షణ తప్పు కాదు భయం తప్పు గౌరవానికి బదులు భయం ఉండే ఇంట్లో ప్రేమ చిగురించదు. భయం విధేయతను తీసుకురాగలదు కానీ సాన్నిహిత్యాన్ని కాదు భయం మౌనాన్ని తీసుకురాగలదు కానీ నమ్మకాన్ని కాదు అష్టావక్రుడు కొద్ది క్షణాలు ఆగి మళ్ళీ ఇలా అన్నాడు బాల్యంలో తండ్రికి భయపడి జీవితం గడిపిన కొడుకు పెద్దవాడయ్యాక ఆయనకు దూరంగా ఉండటానికే ఇష్టపడతాడు ఎందుకంటే అతని మనసు స్వేచ్ఛను కోరుకుంటుంది.
(12:53) ఐదవ బంధం తన్ను తాను మరిచిపోవడం ఇప్పుడు అష్టావక్రుడి స్వరం మరింత గంభీరంగా మారింది. ఆయన ఇలా అన్నాడు. ఐదవ బంధం అత్యంత సూక్ష్మమైనది. తల్లిదండ్రులు తమ పూర్తి ఉనికిని కేవలం సంతానం కోసమే ధారపోసినప్పుడు ఇది జరుగుతుంది. జనకుడు అడిగాడు. ఇందులో కూడా దోషం ఉందా? దానికి అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు. దోషం కాదు ఇది అజ్ఞానం ఒక వ్యక్తి తన జీవితానికి కేంద్రాన్ని కేవలం పిల్లలనే చేసుకున్నప్పుడు అతను తనను తాను మర్చిపోతాడు.
(13:36) అతని సంతోషం దుఃఖం ఆశలన్నీ పిల్లల మీదే ఆధారపడి ఉంటాయి. ఒకవేళ సంతానం దూరమైతే తన జీవితమే ముగిసిపోయిందని అతను భావిస్తాడు. కానీ తనను తాను తెలుసుకున్న వాడి సంతోషం ఏవాడి సంతోషం ఏ ఇతర వ్యక్తి పైన ఆధారపడి ఉండదు. ఇప్పుడు జనకుడి మనసు అత్యంత గంభీరంగా మారింది. ఆయన అడిగాడు గురుదేవా వృద్ధాప్యంలో సంతాన సుఖం లభించకపోవటం కేవలం కర్మల ఫలమేనా అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు రాజా కర్మలు కేవలం బాహ్య సంఘటనలను మాత్రమే సృష్టించవు కర్మలు మన లోపలి ప్రవృత్తులను కూడా నిర్మిస్తాయి.
(14:20) మరియు అవే ప్రవృత్తులు బంధాల భవిష్యత్తును నిర్ణయిస్తాయి. ప్రేమను నాటేవాడు ప్రేమను పొందుతాడు. నియంత్రణను నాటేవాడు దూరాన్ని పొందుతాడు. గౌరవాన్ని నాటేవాడు గౌరవాన్ని పొందుతాడు. భయాన్ని నాటేవాడు వేర్పాటును పొందుతాడు. ఇదే కర్మల దర్పణం జనకుడు తలవంచుకున్నాడు ఆయనకు తన జీవితంలోని అనేక సంఘటనలు గుర్తుకు రాసాగాయి. ప్రపంచం నిజానికి ఒక అద్దం అని మన లోపల ఉన్నదే ఏదో ఒక రూపంలో బయట కనిపిస్తుందని ఆయనకు అనుభవమయింది.
(14:54) కానీ అప్పుడే ఆయన మనసులో మరో ప్రశ్న తలెత్తింది. ఆయన అష్టావక్రుడు వైపు చూసి ఇలా అన్నాడు. గురుదేవా ఒకవేళ ఏ తల్లిదండ్రులైనా ఈ తప్పులన్నీ చేసి ఉంటే ఇక వారికి ఎలాంటి ఆశ మిగలదా వృద్ధాప్యంలో ఒంటరితనం కాయమైపోతుందా? అష్టావక్రుడి ముఖంపై కరుణతో కూడిన చిరునవ్వు వికసించింది. ఆయన ఇలా అన్నాడు. లేదు రాజా మనిషి జీవించి ఉన్నంత కాలం మార్పు సాధ్యమే.
(15:27) ఎందుకంటే కర్మల కంటే గొప్ప శక్తి జాగృతి. మరియు ఎవరైతే మేల్కొంటారో వారు తమ విధి రాతను అదృష్ట దిశను మార్చుకోగలరు. సభలో కూర్చున్న వారంతా శ్రద్ధగా వినసాగారు. అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు అజ్ఞానంతో చేసిన కర్మ బంధంగా మారుతుంది. కానీ జ్ఞానంతో మేల్కొన్న మనసు అదే బంధాన్ని తెంచగలదు. అందుకు జనకుడు గురుదేవా దీనిని సరళమైన మాటల్లో వివరించండి అని అడిగాడు.
(16:00) అష్టావక్రుడు ఇలా వివరించాడు చీకటిలో నడుస్తూ ఒక వ్యక్తి తప్పుడు మార్గంలో వెళ్ళాడు అనుకుందాం. అతను చాలా ఆమడల దూరం కూడా వెళ్ళిపోవచ్చు కానీ దీపం వెలగగానే అతను వెనక్కి రాకుండా ఎవరైనా ఆపగలరా లేదు చీకటి అతన్ని దారి తప్పేలా చేసింది కానీ వెలుగు అతనికి దిశా నిర్దేశం చేస్తుంది. సంబంధాలలో కూడా ఇదే విధంగా జరుగుతుంది.
(16:30) సంవత్సరాల తరబడి చేసిన తప్పులు ఒకవైపు ఉంటే ఒక్క క్షణపు నిజమైన మేల్కొల్పు మరొకవైపు ఉంటుంది. అష్టావక్రుడు ఇంకా ఇలా అన్నాడు రాజా నేను నీకు ఒక కథ చెబుతాను. ఒక నగరంలో దేవదత్తుడు అనే వృద్ధ బ్రాహ్మణుడు ఉండేవాడు. అతనికి ఒక్కగానొక కొడుకు ఉండేవాడు. దేవదత్తుడు తన కుమారుడిని గొప్ప పండితుడిగా తీర్చిదిద్దాడు. అతనికి అత్యుత్తమ విద్యను అందించాడు.
(17:00) కానీ అతనిలో ఒక లోపం ఉండేది. అతను ప్రతిసారి తన కొడుకుకి ఇలా గుర్తు చేస్తూ ఉండేవాడు. నేను నీకోసం అది చేశాను నేను నీకోసం ఇది చేశాను. ఈరోజు నువ్వు ఏ స్థితిలో ఉన్నావో అదంతా నా వల్లే నెమ్మదిగా కొడుకు మనసులో అదొక భారంగా మారిపోయింది. అతను తన తండ్రిని గౌరవించేవాడు. కానీ ఆయన దగ్గర కూర్చోవడానికి ఇష్టపడేవాడు కాదు. తండ్రిని కలిసిన ప్రతిసారి తనను అపరాధ భావానికి గిల్ట్ గురిచేస్తారని అతనికి అనిపించేది.
(17:34) సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి. కొడుకు దూరంగా ఉన్న మరో నగరంలో స్థిరపడ్డాడు. ఇప్పుడు దేవదత్తుడు బాగా వృద్ధుడయ్యాడు. ఇల్లు పెద్దదే కానీ ఇంట్లో నిశ్శబ్దం ఆవరించి ఉంది. ఒకరోజు అతనికి తన తప్పు ఏమిటో అర్థమైంది. అతనికి మొదటిసారిగా తాను తన కుమ కుమారుడికి ప్రేమను తక్కువగా అతనికి మొదటిసారిగా తాను తన క్వారీగా తాను తన కుమారుడికి ప్రేమను తక్కువగా తన త్యాగభారాన్ని ఎక్కువగా ఇచ్చానని అనిపించింది.
(18:11) అపరాధ భావం గిల్ట్ అనేది పిల్లల మనసుపై మోపకూడని అత్యంత బరువైన భారం అని అతనికి ఆ క్షణంలో అర్థమైంది. అతను ఏడ్చాడు కానీ ఆ కన్నీళ్లు ఫిర్యాదుకు సంబంధించినవి కావు. అతను ఏడ్చాడు కానీ ఆ కన్నీళ్లు ఫిర్యాదుకు సంబంధించినవి కావు. అవి జ్ఞానోదయపు కన్నీళ్లు. అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు రాజా మనిషి తన తప్పును అంగీకరించినప్పుడే మార్పుకు ద్వారం తెరుచుకుంటుంది.
(18:43) అహంకారి ఎప్పుడూ మారడు ఎందుకంటే అతను తనను తాను సరైనవాడిగా భావిస్తూ ఉంటాడు. కానీ మేల్కొన్న వ్యక్తి తన అంతరంగాన్ని పరిశీలించుకుంటాడు. నా వల్ల ఎక్కడైనా తప్పు జరిగిందా? అని అతను ప్రశ్నించుకుంటాడు. ఈ ప్రశ్నే ముక్తికి ఆరంభం జనకుడు తలవంచుకొని గురుదేవా ఇది చాలా కష్టం అని అన్నాడు అష్టావక్రుడు బదిలిస్తూ అవును రాజా ఇతరులను నిందించడం సులభం తనను తాను సమీక్షించుకోవడం కష్టం అన్నాడు.
(19:20) అష్టావక్రుడు తన మాటలను కొనసాగిస్తూ ప్రపంచంలో చాలామంది తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలను ప్రేమిస్తారు. కానీ వారి ప్రేమలో అధికారం కలిసి ఉంటుంది. ఆ అధికారం నెమ్మదిగా సంబంధాల గొంతు నులిమేస్తుంది అన్నాడు. జనకుడు అడిగాడు అయితే నిజమైన ప్రేమ అంటే ఏమిటి? అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు. నిజమైన ప్రేమ స్వేచ్ఛనిస్తుంది. అది పట్టుకోదు అది బంధించదు నించదు నువ్వు నావాడివి అని అది చెప్పదు నువ్వు స్వేచ్ఛగా ఉన్నావు నీ సంతోషమే నా ఆనందం అని అది చెబుతుంది.
(20:02) సభలో ఉన్న వారంతా మౌనంగా ఉండిపోయారు. ఎందుకంటే ఈ మాటలు కేవలం తల్లిదండ్రులు పిల్లలకు మాత్రమే కాదు జీవితంలోని ప్రతి సంబంధానికి వర్తిస్తాయి. కథ ముందుకు సాగింది. ఒకరోజు దేవదత్తుడు తన కుమారుడికి లేఖ రాశాడు కానీ ఈసారి ఆ లేఖ విభిన్నంగా ఉంది. అందులో ఎలాంటి ఫిర్యాదు లేదు ఎలాంటి ఉపదేశం లేదు ఎలాంటి అపేక్ష లేదు. అతను కేవలం ఇలా రాశడు.
(20:37) కుమారా ఈరోజు నా తప్పుడు నాకు కనిపిస్తున్నాయి. నేను నిన్ను ప్రేమించాను కానీ చాలాసార్లు ఆ ప్రేమలో నా అహంకారాన్ని కలిపాను. ఎప్పుడైనా నా మాటలు నీకు బాధ కలిగించి ఉంటే నన్ను క్షమించు నువ్వు ఎక్కడున్నా సంతోషంగా ఉండు ఉత్తరం చిన్నదే అయినా అందులో సంవత్సరాల భారం దిగిపోయింది. జనకుడు అడిగాడు గురుదేవా కుమారుడు తిరిగి వచ్చాడా? అష్టావక్రుడు చిరునవ్వు చిందించాడు.
(21:11) రాజా ఈ కథ కుమారుడు తిరిగి రావడానికి సంబంధించినది కాదు ఈ కథ తండ్రి మేల్కొనడానికి సంబంధించినది మనిషి ఇతరులు మారాలని ఎదురుచూస్తున్నంత కాలం బంధనంలో ఉంటాడు మరియు ఎప్పుడైతే తనంతట తానుగా మారుతాడో అప్పుడు విముక్తుడు అవుతాడు. సభలో మళ్ళీ మౌనం ఆవరించింది. కొద్ది క్షణాల తర్వాత అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు విను రాజా ప్రపంచంలో అతి పెద్ద దుఃఖం ఒంటరితనం కాదు అతి పెద్ద దుఃఖం అపేక్ష మనసు మరొకరిపై ఆధారపడినంత కాలమే ఒంటరితనం బాధ పెడుతుంది.
(21:54) కానీ ఎవరైతే తనలో తాను స్థిరపడతాడో అతను ఒంటరిగా ఉన్నప్పటికీ సంపూర్ణుడే. ఇదే ఆత్మజ్ఞానమా అని జనకుడు అడిగాడు అష్టావక్రుడు అవును నీ నిజ స్వరూపం ఆత్మ అని నువ్వు తెలుసుకున్నప్పుడు నువ్వు సంబంధాలను గౌరవిస్తావు కానీ వాటిపై ఆధారపడవు అని బదిలిచ్చాడు. అప్పుడు ప్రేమ ఉంటుంది కానీ భయం ఉండదు. అప్పుడు ఆత్మీయత ఉంటుంది కానీ వ్యామోహం ఉండదు.
(22:23) ఇప్పుడు అష్టావక్రుని స్వరం మరింత గంభీరంగా మారింది. ఆయన ఇలా అన్నాడు రాజా కర్మల ఫలం కేవలం బాహ్య సంఘటనలోనే దొరుకుతుందని ప్రజలు అనుకుంటారు కానీ కర్మల యొక్క అతి పెద్ద ఫలం అంతర్గతంగా లభిస్తుంది. నీ కర్మలు నిన్ను వినమ్రుడిగా చేస్తే అవి శుభప్రదమైనవి. అవి నిన్ను మేలుకొల్లిపితే అవి ఒక వరం మరియు అవి నీ అహంకారాన్ని విచ్చిన్నం చేస్తే అవి నిన్ను సత్యానికి దగ్గర చేస్తున్నాయని అర్థం.
(22:57) ఇది విని జనకుడు ఆశ్చర్యపోయాడు. ఎందుకంటే జీవితంలోని ప్రతి సంఘటన కేవలం సుఖం లేదా దుఃఖం ఇవ్వడానికి మాత్రమే రాదని అది మనల్ని మేల్కొల్పడానికి కూడా వస్తుందని అతనికి మొదటిసారి అర్థమైంది. అప్పుడు జనకుడు మళ్ళీ అడిగాడు. గురుదేవా మీరు అంచనాలు దుఃఖానికి కారణమని వ్యామోహం బంధనానికి కారణమని మరియు మారణమని మరియు మేల్కొనడమే ముక్తికి మార్గమని చెప్పారు కానీ నిజమైన సంతాన సుఖం అంటే ఏమిటో నేను ఇప్పటికీ తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నాను.
(23:32) వృద్ధాప్యంలో కొడుకు తోడుగా ఉండటమే సంతానే సంతాన సుఖమా సేవ చేయటమే సంతాన సుఖమా తల్లిదండ్రుల ప్రతి కోరికను తీర్చడమే సంతాన సుఖమా అష్టావక్రుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు ఆయన ఇలా అన్నాడు రాజా ఇదే గనుక సంతాన సుఖం అయితే ప్రపంచంలోని సంపన్నమైన మరియు పెద్ద కుటుంబాల వారందరూ సంతోషంగా ఉండేవారు కానీ అది అలా అలా కాదు చాలామంది పిల్లలతో కలిసి ఉన్నప్పటికీ దుఃఖంతో ఉన్నారు మరియు చాలామంది పిల్లలకు దూరంగా ఉన్నప్పటికీ ప్రశాంతంగా ఉన్నారు.
(24:15) అప్పుడు జనకుడు అయితే నిజమైన ఆనందం అంటే ఏమిటి అని అడిగాడు. దానికి అష్టావక్రుడు ఇలా అన్నాడు. ఎక్కడైతే ఆశలు అంతమైపోయి ప్రేమ మాత్రమే మిగిలి ఉంటుందో అదే నిజమైన సంతాన సుఖం. రాజా నువ్వు ఎప్పుడైనా ఒక చెట్టును చూశవా జనకుడు అవును గురుదేవా అని బదులిచ్చాడు. అష్టావక్రుడు అడిగాడు అది తన పండ్లను ఎవరికోసం ఇస్తుంది జనకుడు సమాధానం ఇచ్చాడు.
(24:47) దాని దగ్గరకు ఎవరు వస్తారో వారికోసం అష్టావక్రుడు అన్నాడు మరి ఎవరైనా దాని పండ్లను కోసుకుని తీసుకు వెళితే అది కోపపడుతుందా? అది ఏమైనా ఫి ఏమైనా ఫిర్యాదు చేస్తుందా అది లెక్కను చూసుకుంటుందా జనకుడు లేదు అన్నాడు అష్టావక్కుడు చెప్పాడు ఎందుకంటే ఇవ్వడం దాని స్వభావం అదేవిధంగా ప్రేమను పంచడం మంచి సంస్కారాన్ని ఇవ్వడం మార్గదర్శకత్వం వహించడం తల్లిదండ్రుల ధర్మం కానీ వారు దానికి బదులుగా ప్రతిఫలం ఆశించడం ప్రారంభిస్తే అప్పుడు దుఃఖం మొదలవుతుంది.
(25:26) జనకుడు అడిగాడు అయితే వృద్ధాప్యంలో కొంతమంది తల్లిదండ్రులకు సంతాన సుఖం లభించదా అష్టావక్రుడు అన్నాడు రాజా ఈ ప్రశ్న అసంపూర్ణమైనది. సరైన ప్రశ్న ఏమిటంటే సంతాన సుఖం అని దేనిని అంటారు నువ్వు కలిసి ఉండటమే సుఖం అనుకుంటే అది కొందరికి దొరుకుతుంది మరియు కొందరికి దొరకదు. ఒకవేళ నువ్వు సేవ చేయించుకోవడమే సుఖం అనుకుంటే అది కొందరికి లభిస్తుంది మరియు కొందరికి లభించదు.
(25:59) కానీ మీరు ప్రేమను సుఖమని భావిస్తే అది దూరం వల్ల కూడా విడిపోదు. మరియు మీరు ఆత్మశాంతిని సుఖమని భావిస్తే అది ఎవరిపైనా ఆధారపడి ఉండదు. అష్టావక్రుడు తన దృష్టిని జనకుడిపై నిలిపి ఇలా అన్నాడు. సంతానం మీ జీవితంలో ఒక అందమైన అధ్యాయం మాత్రమే. పూర్తి పుస్తకం కాదు. పూర్తి పుస్తకాన్ని ఒకే అధ్యాయానికి పరిమితం చేసేవాడు దుఃఖిస్తాడు.
(26:30) మరియు పూర్తి పుస్తకాన్ని చదివేవాడు విముక్తుడు అవుతాడు. ప్రాపంచిక సంబంధాలను గౌరవించండి. వాటిని ప్రేమించండి, ఆదరించండి. కానీ మీ ఆత్మను వాటిలో బంధించకండి ఎందుకంటే మిమ్మల్ని మీరు తెలుసుకున్న రోజున ఎవరు మీ వారు కారు మరియు ఎవరు మీ వారు కాలేరని మీకు అర్థమవుతుంది. అయినప్పటికీ ప్రేమ నిలిచి ఉండగలదు. ఇది విని రాజా జనకుడి కళ్ళు చెమర్చాయి.
(26:59) అతను అష్టావక్రుని పాదాలకు నమస్కరించి ఇలా అన్నాడు. గురుదేవా వృద్ధాప్యం అతి పెద్ద దుఃఖం పిల్లలు దూరం కావడం కాదు. ఆశలు వమ్ము కావడమేనని నేను ఈ రోజు అర్థం చేసుకున్నాను. పిల్లల్లో సుఖాన్ని వెతికే వాడికి అప్పుడప్పుడు మాత్రమే సుఖం లభిస్తుంది. కానీ ఆత్మలో సుఖాన్ని వెతికే వాడికి ఎల్లప్పుడూ శాశ్వత సుఖం లభిస్తుంది. జనకమహారాజుకు కలిగిన ఈ అద్భుతమైన జ్ఞానోదయం కేవలం ఆనాటి సభలోని పండితులకే కాదు ఈ ఉరుకుల పరుగుల జీవితంలో సంబంధాల వలయంలో చిక్కుకుని సతమతం అవుతున్న నేటి మనందరికీ ఒక గొప్ప కనువిప్పు మనమంతా ఏదో ఒక బంధంలో ముడిపడి ప్రేమడిపడి ప్రేమ
(27:45) పేరుతో తెలియకుండానే అంచనాల పర్వతాన్ని నిర్మిస్తూ ఉంటాము. బిడ్డల భవిష్యత్తు కోసం అహర్నిసలు శ్రమించడం వారి ఉన్నతిని కాంక్షించడం తల్లిదండ్రుల బాధ్యతే అయినప్పటికీ ఆ బాధ్యతకు నేను చేశాను అనే అహంకారాన్ని నాకు తిరిగి సేవ చేయాలి అనే అపేక్షను జోడించినప్పుడు ఆ పవిత్రమైన ప్రేమే భవిష్యత్తులో ఒక పెను భారంగా మారుతుంది.
(28:14) అష్టావక్ర మహాముని బోధించిన ఆ పరమ సత్యం మన అంతరంగాన్ని తట్టి లేపుతోంది. నిజమైన ప్రేమ ఎప్పుడూ స్వేచ్ఛను ఇస్తుంది కానీ ఏనాటికీ బంధించదు. ఈ అనంతమైన సృష్టిలో ప్రతి జీవి ఒక స్వతంత్రమైన ఆత్మ అన్న నిజాన్ని మనం అంగీకరించాలి. మన పిల్లలు మన ద్వారా ఈ భూమి పైకి వచ్చిన ఒక అందమైన బహుమతి మాత్రమే తప్ప వారు మన శాశ్వతమైన ఆస్తి కాదు. వారు ఒక యాత్రికుడిలా కొంతకాలం మన నీడలో సేద తీరుతారు.
(28:49) ఆ తర్వాత తమ గమ్యాన్ని వెతుక్కుంటూ తమదైన మార్గంలో పయనిస్తారు. బంధాలను అమితంగా ప్రేమిద్దాం. బాధ్యతలను ఎంతో ఆనందంగా నిర్వర్తిద్దాం. కానీ ఆశలనే సంకెళ్లతో భవిష్యత్తులో మన మనశశాంతిని దూరం చేసుకోకూడదు. జీవితపు సాయంకాలంలో అంటే వృద్ధాప్యంలో మనల్ని వెన్నంటి ఉండేది మనం కూడబెట్టినట్టిన భౌతిక సంపదలో లేక మనం పెనవేసుకున్న బంధాలో కాదు మనం సంపాదించుకున్న ఆత్మజ్ఞానం మనం సాధించిన అంతర్గత ప్రశాంతత మాత్రమే సంతోషాన్ని ఇతరుల ప్రవర్తనలో బయట ప్రపంచంలో వెతికేవాడు ప్రతీక్షణం దుఃఖానికి నిరాశకు గురవుతూనే ఉంటాడు కానీ
(29:36) ఆనందాన్ని తనలో తాను దర్శించుకునేవాడు ఎక్కడున్నా ఒంటరిగా ఉన్నా ఎలా ఉన్నా పరిపూర్ణుడిగానే జీవిస్తాడు. సృష్టిలోని ప్రతి ప్రకృతి అంశము తన ధర్మాన్ని తాను నిర్వర్తిస్తూ నిశ్శబ్దంగా ఎలా ఉంటాయో చెట్టు తన ఫలాలను ఏ అంచనా లేకుండా చెట్టు తన ఫలాలను ఏ అంచనా లేకుండా పక్షులకు బాటసారులకు పంచిపెట్టినట్లుగానే మన ప్రేమను కూడా ఎలాంటి ప్రతిఫలాపేక్ష లేకుండా పంచుదాం.
(30:11) అలా చేసినప్పుడు మన పిల్లలు మన దగ్గర ఉన్నా దూరంగా ఉన్నా వారి పట్ల మనకున్న ప్రేమ ఏమాత్రం తగ్గదు. మన మనశశాంతి కూడా చెదిరిపోదు. అంచనాలు అంతమైన చోటే అంతులేని ఆనందం ఆరంభంవుతుంది. కూడా ఎలాంటి ప్రతిఫలాపేక్ష లేకుండా పంచుదాం. అంచనాలు అంతమైన చోటే అంతులేని ఆనందం ఆరంభంవుతుంది. వ్యామోహాన్ని వీడి ఒకరిపై ఆధారపడటం మాని మన ఆత్మలో మనం స్థిరపడటమే అసలైన స్వేచ్ఛ.
(30:45) నిస్వార్థంగా ప్రేమించడం నేర్చుకుందాం. అహంకారాన్ని వదిలి ఆత్మీయతను పంచుదాం. ఈ దివ్యమైన జ్ఞానం మీ హృదయంలో ఒక శాశ్వతమైన వెలుగును నింపి జీవితాన్ని మరియు బంధాలను సరికొత్త కోణంలో చూసే శక్తిని దృక్పధాన్ని మీకు అందించాలని ఆశిస్తున్నాను. మీరు ఎల్లప్పుడూ అంతర్గత ఆత్మశాంతితో నిష్కల్మశమైన ప్రేమతో పరిపూర్ణమైన ఆనందంతో జీవించాలని మనసారా ప్రార్థిస్తూ సర్వేజనా సుఖినో భవంతు తో