*🧘మంత్ర సిద్ధి అంటే ఏమిటి?-🧘‍♀*

🔥🔥🧘🧘‍♀🔥🔥

శైవ సంప్రదాయంలో అత్యంత మహిమాన్వితమైనది 'పంచాక్షరీ మంత్రం'. మనం నిత్యం 'ఓం నమః శివాయ' అని జపిస్తూ ఉంటాం. అయితే, ఈ మంత్రంలో పరమశివుని రూప వర్ణన ఏమైనా ఉందా? లేదు. అలాగే 'ఓం నమో నారాయణాయ' అనే అష్టాక్షరీ మంత్రంలోనూ స్వామి రూపం కనిపించదు. శంఖు చక్ర గదాధరుడైన చతుర్భుజుని రూపం ధ్యాన శ్లోకాలలో ఉంటుందే తప్ప, మూల మంత్రంలో ఉండదు. అలాగని, మనకు ఇష్టం వచ్చినట్లుగా వేరొక ధ్యాన శ్లోకాన్ని రాసుకుని మంత్ర జపం చేస్తే ఆ పంచాక్షరి ఫలిస్తుందా? ఖచ్చితంగా ఫలించదు.

మరి ఈ రూపం ఎవరి కోసం? భగవంతుడిని ఒక 'ఉపాస్య వస్తువు'గా (ఆరాధించే దైవంగా) దర్శించాలనుకున్న సాధకుడి కోసమే ఈ రూపం. 'ఉపాసన' అనగా 'ఉప-ఆసన' (సమీపించడం). దైవానికి అత్యంత చేరువగా వెళ్లడమే ఉపాసన. అనంతమైన శ్రద్ధతో మంత్రాన్ని జపిస్తూ, ఆ దైవ రూపానికి మన చిత్తాన్ని (మనస్సును) అనుసంధానం చేస్తూ, భగవంతుడికి చేరువ కావడమే నిజమైన ఉపాసన. 

ఎంత చేరువగా వెళ్లాలి? దైవాన్ని ధ్యానిస్తున్నప్పుడు మన చిత్తంలోకి మరే ఇతర ఆలోచనా ప్రవేశించకూడదు. పంచాక్షరీ మంత్రంతో ఆ రుద్రుడిని ధ్యానిస్తున్న సమయంలో, ఆ పరమశివుడు తప్ప మరే ఇతర ప్రాపంచిక విషయమూ మనస్సులో మెదలకూడదు. అప్పుడే అది పరిపూర్ణమైన ఉపాసన అవుతుంది. 

అలా కాకుండా, మనం కారులో ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు లోపల పాట పెట్టుకుని వింటున్నా, బయట ట్రాఫిక్ శబ్దాలు కూడా వినిపిస్తూనే ఉంటాయి. అప్పుడు మనం ఎంతో కష్టపడి ఆ పాట మీద మాత్రమే ఏకాగ్రత నిలపడానికి ప్రయత్నిస్తాం. మనస్సును బలవంతంగా ఒకచోట కేంద్రీకరించే ఇటువంటి ప్రయత్నం కేవలం 'ఏకాగ్రత' అవుతుందే తప్ప 'ఉపాసన' అనిపించుకోదు. ఎందుకంటే అక్కడ ఇతర శబ్దాలు, ఆలోచనలు మనస్సును తాకుతూనే ఉన్నాయి.

నిజమైన ఉపాసనలో, 'ఓం నమః శివాయ' అనే మంత్ర శబ్దంతో చిత్తం పూర్తిగా నిండిపోవాలి. మనస్సు ఆ మంత్ర నాదంలో లీనమైపోయేంత వరకు సాధన చేయాలి. అలా కొన్ని గంటలు, కొన్ని రోజులు, నెలలు, సంవత్సరాల పాటు నిరంతర సాధన చేయగా... పూర్వజన్మ సుకృతం పండిన ఒకానొక శుభ ఘడియలో, ఆ చిత్తం దైవం తప్ప మరేదీ ఎరుగని 'అనన్య చింతన'ను (సంపూర్ణ ఏకాగ్రతను) పొందుతుంది. అదే 'మంత్ర సిద్ధి'. ఒక్కసారి ఆ సిద్ధిని పొందిన తర్వాత, ఆ సాధకుడి మనస్సులోకి ప్రపంచం మొత్తం వచ్చినా సరే, ఏ భ్రాంతులూ, భయాలూ ఆ జీవుడిని బంధించలేవు. ఆ అద్భుతమైన సిద్ధిని అనుభవించిన తర్వాత, ఇక ఎలాంటి కర్మ బంధాలూ అతడిని అంటవు. దీనినే 'ఉపాస్య వస్తు సిద్ధి' అని శాస్త్రాలు ఘోషిస్తున్నాయి.

ఇక్కడ మనం గమనించాల్సినవి రెండు అంశాలున్నాయి. ఒకటి మంత్రం (శబ్దం), రెండవది రుద్రుని ధ్యానం (రూపం). ఈ రెండూ వేర్వేరు అనుకోకూడదు. "నాకు మంత్రం కుదురుతోంది కానీ రూపం నిలవడం లేదు" అనో, "రూపం కనిపిస్తోంది కానీ మంత్రం కుదరడం లేదు" అనో అనకూడదు. శబ్దము, రూపము రెండూ ఒకటే! ఆ రెండింటినీ ఏకత్వ భావనతో ఉపాసించాలి. ఆ రెంటిలో ఏ ఒక్కటి మనస్సును పూర్తిగా ఆక్రమించినా, అది సిద్ధి పొందినట్లే లెక్క.

లోకంలో ఒక వ్యక్తికి 'రామారావు' అని పేరు పెడతాం. రేపు పొద్దున అతడు గెజిట్ నోటిఫికేషన్ ద్వారా తన పేరును 'సుబ్బారావు'గా మార్చుకోవచ్చు. అంటే అక్కడ వ్యక్తికీ, పేరుకూ శాశ్వతమైన సంబంధం లేదు. కానీ, రుద్రుడికీ ఆయన మంత్రానికీ ఉన్న సంబంధం అలాంటిది కాదు. అది ఎవరూ పెట్టిన పేరు కాదు, మార్చడానికి వీలున్నదీ కాదు. దైవానికీ, మంత్రానికీ మధ్య ఉన్నది 'అవినాభావ సంబంధం' (విడదీయరాని బంధం). సృష్టి ఆది నుంచి అంతం వరకు అవి అలాగే ఉంటాయి. మంత్రం లేకుండా దైవం లేదు, దైవం లేకుండా మంత్రం లేదు. ఈ అద్వైత భావనతో సాధన చేసినప్పుడే, నామరూపాలు రెండూ ఒకటే అన్న పరమ సత్యం సాధకుడికి స్వానుభవంలోకి వస్తుంది.          ✍️సద్గురు శ్రీ శివానంద మూర్తి🧘‍♀*

🧘🧘‍♀.             *ఆధ్యాత్మిక కుటుంబం*