ప్రపంచమంతా వెతికాను… చివరికి సమాధానం నాలోనే దొరికింది! | ఆత్మజ్ఞానం | సంత్ ఫులాజీ బాబా

ప్రపంచమంతా వెతికాను… చివరికి సమాధానం నాలోనే దొరికింది! | ఆత్మజ్ఞానం | సంత్ ఫులాజీ బాబా

Author Name:Spiritual Awakening :santh Phulajibaba

Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@santhphulajibaba

Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=l-WtX6sekz8





Title: ప్రపంచమంతా వెతికాను… చివరికి సమాధానం నాలోనే దొరికింది! | ఆత్మజ్ఞానం | సంత్ ఫులాజీ బాబా

Author Name: Spiritual Awakening :santh Phulajibaba

Description: ప్రపంచమంతా వెతికాను… చివరికి సమాధానం నాలోనే దొరికింది! | ఆత్మజ్ఞానం | సంత్ ఫులాజీ బాబా‪@santhphulajibaba‬

నేను వెతుకుతున్నది ఎక్కడ ఉంది? — బయటా? నాలోనా?

ఒక ఇంట్లో ఒక వస్తువు కనిపించకపోతే మనం ఎక్కడెక్కడో వెతుకుతాం. ఇంట్లో వెతుకుతాం… బయట వెతుకుతాం… తెలిసిన వారిని అడుగుతాం.

కానీ ఆ వస్తువును ఎక్కడ పెట్టారో తెలిసిన వ్యక్తిని అడిగితే సమాధానం చాలా సులభంగా దొరుకుతుంది.

అలాగే మనిషి జీవితంలో కూడా సుఖం, శాంతి, ఆనందం, తృప్తి, “నేను ఎవరు?” అనే ప్రశ్నకు సమాధానం కోసం బయట ప్రపంచంలో ఎన్నో చోట్ల వెతుకుతుంటాడు.

కానీ ఈ వెతుకులాటలో మన ఐదు ఇంద్రియాలు చూపించే ప్రపంచంలో మనం మునిగిపోతూ…

“నేను అసలు దేనికోసం వెతుకుతున్నాను?” అనే విషయాన్నే మర్చిపోతాం.

ఈ సత్సంగ్ సంభాషణలో ఒక వ్యక్తి తన జీవితంలో చేసిన ఈ వెతుకులాటను ఒక వృద్ధుడితో పంచుకుంటాడు.

ఆ వృద్ధుడు అతనికి ఒక సరళమైన ప్రశ్న వేస్తాడు:

“బయట ప్రపంచమంతా వెతికావు…
ఒక్కసారి నీలో వెతికావా?”

అక్కడి నుంచే అతని ప్రయాణం బయట నుంచి అంతరంగం వైపు తిరుగుతుంది.

ఈ సత్సంగ్‌లో మనం ఆలోచించబోయే విషయాలు:

🔹 మనం జీవితంలో అసలు ఏమి వెతుకుతున్నాం?
🔹 ఐదు ఇంద్రియాలు మనలను ఎలా బయట ప్రపంచం వైపు తీసుకెళ్తాయి?
🔹 సుఖం మరియు అంతరంగ శాంతి మధ్య తేడా ఏమిటి?
🔹 కోపం, బాధ, ఆనందం మనలో కలుగుతున్నాయని మనకు ఎలా తెలుస్తుంది?
🔹 ఆలోచనలను గమనించేది ఎవరు?
🔹 “నేను ఎవరు?” అనే ప్రశ్న ఎందుకు ముఖ్యమైనది?
🔹 ధ్యానం ద్వారా మనలోకి చూడటం అంటే ఏమిటి?
🔹 బయట విశ్వాన్ని అనుభవిస్తున్న మనిషి తన అంతరంగాన్ని ఎలా పరిశీలించాలి?
🔹 సాక్షి భావం అంటే ఏమిటి?

బయట ప్రపంచాన్ని తెలుసుకోవడానికి మనం బయటకు చూస్తాం.
మనల్ని మనం తెలుసుకోవడానికి ఒక్కసారి లోపలికి చూడాలి.

🕉️ సంత్ ఫులాజీ బాబా ఆధ్యాత్మిక సందేశాల ఆధారంగా ఈ సత్సంగ్‌ను రూపొందించాం.

వీడియో మీకు ఉపయోగకరంగా అనిపిస్తే:

👍 Like చేయండి
🔔 Channel Subscribe చేయండి
📲 మీకు ఉపయోగపడుతుందని అనిపించిన వారికి Share చేయండి.

సంత్ ఫులాజీ బాబా | ధ్యానం | ఆత్మజ్ఞానం | అంతర్ముఖ ప్రయాణం

#SantPhulajiBaba #PhulajiBaba #SadhguruPhulajiBaba #నేనెవరు #ఆత్మజ్ఞానం #ధ్యానం #సత్సంగ్ #అంతర్ముఖధ్యానం #దైవచైతన్యం #ఆధ్యాత్మికం #TeluguSatsang #TeluguMeditation #SpiritualTelugu #WhoAmI #SelfInquiry

Transcript:
(00:00) మన ఇంట్లో ఆ ఎప్పుడైనా తాలం చెవులు పోయినప్పుడు పరిస్థితి ఎలా ఉంటుందో ఒక్కసారి గమనిద్దాం. అబ్బా ఆ హడావేడి అంతా ఇంతా కాదు కదా అవును కరెక్టే మనసులో ఒక రకమైన కంగారు మొదలవుతుంది కదా ఇల్లంతా వెతుకులాడట ప్రారంభిస్తాం. ఆ అల్మారాలు తీసి చూస్తాం మంచం కింద వెతుకుతాం ఆ సోఫా దిండ్ల కింద కూడా చెయి పెట్టి చూస్తాం. ఎక్కడా దొరకవు.
(00:20) నిజమే చాలా విసుగొస్తుంది అప్పుడు. అవునండి చివరకు అలసిపోయి విసికిపోయి ఒక కుర్చీలో కూర్చున్నప్పుడు ఆ తాళం చెవులు మన జేబులోనే భద్రంగా ఉన్నాయన్న సంగతి అకస్మాత్తుగా తెలుస్తుంది. అంతసేపు మనం పడిన ఆరాటం చేసిన వెతుకులాట అంతా మన దగ్గరే ఉన్న వస్తువు కోసం కదా అని నవ్వొస్తుంది. ఈరోజు మనం చేయబోయే ఆ ఈ ప్రశాంతమైన లోతైన విశ్లేషణ అంటే ఈ డీప్ డైవ్ కూడా అచ్చం ఇలాంటి ఒక మహా వెతుకులాట గురించే చాలా చక్కటి ఉదాహరణతో మొదలు పెట్టారు.
(00:50) ఆ తాళం చెవుల ఉదాహరణ మనిషి జీవితంలో జరుగుతున్న అతి పెద్ద పొరపాటును ఆ చాలా సులభంగా తెలియజేస్తుంది. ఈనాటి మన ఈ చర్చలో మనం విశ్లేషించబోతున్న సోర్స్ మెటీరియల్ అరుణోదయం సత్సంగ చర్చ అనే ఒక అత్యంత మధురమైన అంతరంగిక సంభాషణ అరుణోదయం సత్సంగ చర్చ పేరులోనే ఒక ప్రశాంతత ఉంది కదా అవును అవును ఇది రవి అనే ఒక యువకుడికి మరియు వాళ్ళ తాతయ్యకు మధ్య జరిగిన ఒక పల్లెటూరి ముచ్చట మనిషి తనను తాను ఎలా మర్చిపోతున్నాడో ఆ అసలైన సత్యాన్ని ఏ విధంగా చేజార్చుకుంటున్నాడో ఈ సంభాషణ చాలా తేలికైన స్వచ్ఛమైన మాటలు మనకు వివరిస్తుంది.
(01:30) ఖచ్చితంగా ఈ ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణంలో మనందరికీ మార్గదర్శి అయిన ఆ పరమ దయాళవు ఆ సద్గురు పూలాజీ బాబాజీ గారి పవిత్ర నామాన్ని మనసారా స్మరించుకుంటూ ఈ సత్సంగ తరహా చర్చను ముందుకు తీసుకెళ్దాం. తప్పకుండా సద్గురు పూలాజీ బాబాజీ గారి ఆశీస్సులతో ఈ ప్రయాణం చేద్దాం. అంటే మనిషి తన జీవితకాలంంతా ఎన్నో విషయాల కోసం పరుగులు తీస్తుంటాడు కదా సుఖం కోసం శాంతి కోసం ఆనందం కోసం ఎక్కడెక్కడో వెతుకుతాడు కానీ ఆ అసలైన ఆనందం ఎక్కడుందో తెలుసుకోవడమే ఈనాటి మన లక్ష్యం ఈ సోర్స్ మెటీరియల్ చదువుతున్నప్పుడు ఆ అందులో రవి వాళ్ళ తాతయ్యని అడిగిన ఒక చాలా సాధారణమైన
(02:10) ప్రశ్న కథను అద్భుతమైన మలుపు తిప్పుతుంది. అవును ఆ ప్రశ్న చాలా ఆసక్తికరంగా ఉంటుంది. కదా ఇంట్లో ఒక వస్తువు పోతే ఆ ఇల్లంతా వెతికినా దొరకపోతే అప్పుడు ఏం చేయాలి అని రవి అడుగుతాడు. దీనికి తాతయ్య సమాధానం ఏమిటి? ఆ ప్రశ్నకు తాతయ్య ఇచ్చిన సమాధానం చాలా ఆచరణాత్మకమైనది ఆ అదే సమయంలో ఎంతో లోతైన అర్థాన్ని దాచుకున్నది.
(02:34) ఆ వస్తువును చివరిగా ఎవరు చూశారో వాళ్ళని అడగాలి లేదా ఆ వస్తువును తీసి ఎక్కడైనా భద్రంగా పెట్టారో తెలిసిన వాళ్ళని అడగాలి అని తాతయ్య చెబుతారు. ఓహో అంటే తెలిసిన వాళ్ళని అడగాలి. అవును ఇక్కడే ఈ చర్చ ఒక సాధారణ గృహ సంభాషణ స్థాయి నుంచి ఆ మనిషి ప్రాణానికి మూలం ఎక్కడ ఉందనే ఒక మహా సత్యం వైపు ప్రయాణిస్తుంది. తాతయ్య ఆ పోయిన వస్తువు స్థానంలో ఒక పెద్ద దార్శనిక ప్రశ్నను పెట్టి చూడమంటారు.
(03:01) ఎలాంటి ప్రశ్న అండి అది అదేంటంటే ఆ అసలు మనలో ఉండి మనల్ని నడిపిస్తున్న ఆ ఈ చైతన్య శక్తి ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది అని ఆలోచించమంటారు. చైతన్య శక్తి ఈ పదం వినగానే మనసు కొద్దిగా ఆలోచనలో పడుతుంది. చైతన్యం అంటే కేవలం రసాయనాలతో కూడిన ఈ శరీరానికి జీవాన్ని పోసి నడిపిస్తున్న ఆ ప్రాణశక్తి కదా కరెక్టే ఈ విషయాన్ని ఇంకొంచెం లోతుగా అర్థం చేసుకోవాలంటే ఆ జీవితం ఏ విధంగా మొదలవుతుందో చూడాలి మనం చెప్పండి తల్లి గర్భంలో ఒక చిన్న పిండంగా ప్రాణం రూపుదిద్దుకుంటున్న సమయంలో ఆ పిండానికి ఈ బయటి ప్రపంచం గురించి ఏమి తెలియదు కదా అసలు తనకు భవిష్యత్తులో ఒక పేరు ఉంటుందని
(03:42) ఆ ఒక కుటుంబం ఉంటుందని కూడా తెలియదు. అవును అప్పటికి ఏ గుర్తింపు ఉండదు కదా కచ్చితంగా కానీ ఆ చిన్న అణువులో సైతం ప్రాణాన్ని నిలబెట్టే ఒక అద్భుతమైన శక్తి దాగి ఉంటుంది. ఏ అవయవాన్ని ఎలా తయారు చేయాలో ఆ గుండెను ఎలా కొట్టుకునేలా చేయాలో తెలిసిన ఒక అంతర్గత జ్ఞానం అక్కడ పనిచేస్తూ ఉంటుంది. ఓహో అది ఒక మహాద్భుతం అసలు అవును ఆ చైతన్యమే ప్రాణానికి మూలం పుట్టిన తర్వాత కూడా మనలో అదే శక్తి నిరంతరం కొనసాగుతుంది కదా కానీ మనిషి పెరిగి పెద్దయ్యాక ఆ దాని గురించి ఎందుకు పూర్తిగా మర్చిపోతున్నాడు తాతయ్య మాటల్లో చెప్పాలంటే ఆ మన జీవితంలో మనం
(04:21) పోగొట్టుకున్న ఆ అసలైన పోయిన వస్తువు ఇదే ఇక్కడ ఈ విశ్లేషణలో నాకు ఒక బలమైన సందేహం కలుగుతుందండి అడగండి ఒకవేళ ఆ చైతన్య శక్తి ఆ ప్రాణమూలం ఆ మనం పుట్టక ముందు నుంచే మనలో ఉంటే అది మన అస్తిత్వానికే ఆధారం అయితే పుట్టిన తర్వాత దాన్ని అంత పూర్తిగా ఎలా మర్చిపోగలం వినడానికి కొంచెం వింతగానే ఉంటుంది ఇది అదే కదా మనతోనే పుట్టి మనతోనే ఉంటూ మన శ్వాసను నడిపిస్తున్న ఆ శక్తిని మనం ఎలా గుర్తించకుండా ఉండగలం ఇది నమ్మడానికి కొంచెం ఆశ్చర్యంగా ఉంది.
(04:56) ఆ సందేహం రావడం చాలా సహజం మనిషి ఎందుకు మర్చిపోతాడు అన్న దాని వెనుక ఉన్న ఆ ప్రక్రియను అర్థం చేసుకుంటే ఈ మాయ ఏమిటో తెలుస్తుంది. మనిషి పుట్టిన తర్వాత నెమ్మదిగా తన చుట్టూ ఉన్న పరిసరాలను గమనించడం మొదలు పెడతాడు కదా అవును మొదట తన శరీరాన్ని గుర్తిస్తాడు. ఆ తర్వాత తన తల్లిదండ్రులను తన కుటుంబాన్ని ఆపై తన ఊరు చదువు సంపాదన ఇలా ఒకదాని తర్వాత ఒకటిగా బాహ్య ప్రపంచం సృష్టించిన వలయంలో పూర్తిగా లీనమైపోతాడు.
(05:24) అంటే బయటి ప్రపంచంలో పడిపోతాడు అన్నమాట. అవునండి ఇక్కడ ముఖ్య పాత్ర పోషించేవి మన ఇంద్రియాలు అంటే మన కళ్ళు ఆ చెవులు ముక్కు నాలుక చర్మం ప్రకృతి వీటిని ఎలా డిజైన్ చేసిందంటే ఇవి ఎప్పుడు ఆ బయటి ప్రపంచాన్నే చూపిస్తాయి. హ్మ్ నిజమే ఎప్పుడు బయటే చూస్తాం మనం అవును కన్ను ఒక అందమైన దృశ్యాన్ని చూడగానే ఆ వెంటనే దాని వెంట పొరుగెడుతుంది.
(05:49) చెవి మధురమైన శబ్దాన్ని వినగానే అటువైపు ఆకర్షితమవుతుంది. నాలుక నిరంతరం కొత్త రుచుల కోసం తహతహలాడుతుంది. కరెక్టే మన మెదడు ఎప్పుడూ ఈ బయట సమాచారాన్ని తీసుకోవడానికి అలవాటు పడిపోతుంది కదా ఎగజక్ట్లీ అంటే ఆ ఇంద్రియాల ఆకర్షణల్లో పడిపోయి ఆ అసలు వీటన్నింటిని లోపల ఉండి అనుభవిస్తున్నది ఎవరు అన్న అసలు విషయాన్ని మనం పూర్తిగా పక్కన పెట్టేస్తాం అన్నమాట నూటికి నూరు పాళ్ళు నిజం ఈ పరిస్థితిని గమనిస్తుంటే ఒక సినిమా థియేటర్లో కూర్చొని సినిమా చూస్తున్నప్పుడు జరిగే అనుభవం నాకు కళ్ళ ముందు మెదులుతుందండి.
(06:23) అబ్బా భలే చెప్పారు ఎలాగంటారు అంటే మనం థియేటర్లో కూర్చున్నప్పుడు తెరపై వస్తున్న దృశ్యాలు ఆ ఎంత అద్భుతంగా ఎంత నిజంగా అనిపిస్తాయి అంటే మనం వాటిలో పూర్తిగా లీనమైపోతాం కదా అవును అసలు పక్కన ఏం జరుగుతుందో కూడా పట్టించుకోం అదే కదా తెరపై హీరో ఏడుస్తుంటే మన కళ్ళల్లో నీళ్ళ వస్తాయి నవ్వుతుంటే మనం నవ్వుతాం ఆ కొన్ని గంటల పాటు మనం ఒక కుర్చీలో కూర్చుని ఆ కేవలం తెర మీద పడుతున్న వెలుగు నీడల ఆటను చూస్తున్నామన్న మన స్పృహనే కోల్పోతాం.
(06:54) మన ఇంద్రియాలు కూడా మనకు నిరంతరం ఈ ప్రపంచం అనే ఒక పెద్ద సినిమానే చూపిస్తున్నాయి కదా అందుకే ఆ సినిమా వెనుక ఉన్న చైతన్యాన్ని మనం మర్చిపోతున్నాం. చాలా అద్భుతమైన పోలిక తెచ్చారు. ఈ సినిమా ఉదాహరణ ఈ తత్వాన్ని మరింత స్పష్టంగా వివరిస్తుంది. అచ్చసం అలాగే జరుగుతుంది మన జీవితంలో. తెరపై బొమ్మలను చూస్తూ వెలుగును ప్రసరిస్తున్న ప్రొజెక్టర్ను మర్చిపోయినట్లుగా మన కన్నులు ప్రపంచాన్ని నిరంతరం చూస్తూనే ఉంటాయి కానీ ఆ కన్నులకు చూసే శక్తిని ఇస్తున్న ఆ మూల చైతన్యాన్ని చూడలేవు.
(07:25) అవునవును కన్నులు లోపలికి తిరిగి తమను తాము చూసుకోలేవు కదా అదే ఇక్కడ అసలు పాయింట్ మ్ మనిషి జీవితంలో జరిగే అతి పెద్ద మలుపు అతి పెద్ద పొరపాటు ఇదేనని ఆ తాతయ్య కథలో చాలా స్పష్టంగా చెబుతున్నారు. ఈ సుఖ దుఃఖాలను అనుభవిస్తున్న నేను ఎవరు అన్న ఒకే ఒక్క ప్రశ్నను మర్చిపోయి ఆ ఇంద్రియాలు చూపించే దారిలో పరుగెత్తి ప్రపంచం అంతా వెతకడం మొదలు పెడతాడు మనిషి కానీ మనం సినిమాలో అలా మునిగిపోయి మనల్ని మనం మర్చిపోయినప్పుడు ఆ పక్కన ఉన్న వాళ్ళు ఎవరైనా మన భుజం తట్టి బాబు ఇది కేవలం సినిమా మాత్రమే నిజం కాదు నువ్వు కేవలం చూసేవాడివి మాత్రమే అని మనల్ని తట్టి లేపుతారు కదా అవును లేపుతారు. మరి మన జీవితం అనే ఈ
(08:06) పెద్ద సినిమాలో మునిగిపోయిన మనకు ఆ నిజాన్ని గుర్తుచేసి లోపలికి దారి చూపేది ఎవరు చాలా మంచి ప్రశ్న అడిగారు. ఇక్కడే ఆ మనకు మార్గదర్శకులైన జ్ఞానుల సద్గురువుల అవసరం ఎంతైనా ఉందని ఈ సోర్స్ వివరిస్తుంది. మనం మర్చిపోయిన ఈ సత్యాన్ని ఎందరో మునులు ఋషులు యోగులు తమ అంతరంగంలోకి ప్రయాణించి తెలుసుకున్నారు. తమలో తాము చూసుకున్నారు అన్నమాట.
(08:31) అవును బాహ్య ప్రపంచం ఇచ్చే శబ్దాలను దృశ్యాలను పక్కన పెట్టి ఆ ధ్యానం ద్వారా మనిషి కేవలం ఈ భౌతిక శరీరం మాత్రమే కాదని వారు గ్రహించారు. ఈ దేహం లోపల అంతటా వ్యాపించి ఉన్న ఒక సూక్ష్మమైన చైతన్య తత్వం ఉందని వారు ఆ తమ స్వంత అనుభవం ద్వారా దర్శించారు. ఈ సందర్భంలో మనం సద్గురు పూలాజీ బాబాజీ గారి అపారమైన కరుణను ఆ వారి సరళమైన బోధనలను తప్పక స్మరించుకోవాలి.
(08:57) నిజమే పూలాజీ బాబాజీ గారి బోధనలో ఉన్న గొప్పతనం అదే కదా ఆ వేదాలలో ఉపనిషత్తులలో ఉన్న ఎంతో లోతైన వేదాంత సత్యాలను కూడా ఏమాత్రం అక్షరజ్ఞానం లేని ఆ పల్లెటూరి సామాన్యులకు సైతం ఇట్టే అర్థమయ్యేలా వారు చాలా తేలికైన భాషలో చెప్పారు. అవునండి సద్గురు పూలాజీ బాబాజీ లాంటి మహనీయులు తమ జీవితకాలం అంతా లోకానికి పంచిన పరమ సత్యం కూడా ఈ తాతయ్య చెప్పిన జ్ఞానమే.
(09:23) మనం ఇందాక మాట్లాడుకున్నట్లు పోయిన వస్తువును ఎక్కడ పెట్టారో చూసిన వ్యక్తి మనకు దారి చూపించినట్లుగా బాబాజీ గారి లాంటి సద్గురువులు మాత్రమే మనకు మన లోపలికి చూసుకునే మార్గాన్ని స్పష్టంగా చూపించగలరు. అంటే వారికి ఆ దారి తెలుసు కాబట్టి చూపిస్తారు. కచ్చితంగా ఎందుకంటే వారు ఆ మూల చైతన్యాన్ని స్వయంగా చూశారు అనుభూతి చెందారు.
(09:46) వారు మాత్రమే నాయనా ఆనందం కోసం బయట వెతకడం ఆపి ఒక్కసారి నీ లోపలికి తిరిగి చూసుకో అని మన భుజం తట్టి మనల్ని మేలుకొల్పగలరు. అయితే ఇక్కడ ఒక చిన్న ప్రశ్న అండి చెప్పండి అంటే సద్గురువుల పాత్ర కేవలం మనకు ఆ మార్గాన్ని చూపించడం వరకే పరిమితమా ఆ మార్గంలో నడవాల్సింది ఆ నిశశబ్దాన్ని స్వయంగా అనుభవించాల్సింది మాత్రం మనమేన అంటారు. మ్ వారు తమ శక్తులతో మన బదులుగా ఆ ప్రయాణం చేసి మనకు ఆనందాన్ని ఇవ్వలేరా ఆ ఆలోచన చాలా మందికి ఉంటుంది లేండి కానీ తాతయ్య రవితో స్పష్టంగా చెప్పేది ఇదే సద్గురువు మార్గం చూపుతారు కానీ గమ్యం చేరాల్సింది సాధకుడే ఓహో మనమే నడవాలన్నమాట అవును నేను నీకు కొత్తగా ఏది సృష్టించి
(10:28) ఇవ్వడం లేదు అనాదిగా మునులు యోగులు చెప్పిన అసలైన విషయాన్నే నీకు గుర్తు చేస్తున్నాను అని తాతయ్య చెబుతారు వారు నీ బదులు భోజనం చేయలేరు కదా అలాగే వారు నీ బదులు ఈ చైతన్యాన్ని అనుభవించలేరు. నీ లోపలికి నువ్వు నీకే ప్రయాణించాలి అని తాతయ్య వివరిస్తారు. చాలా స్పష్టంగా చెప్పారు. కథలో కూడా రవి ప్రపంచమంతా తిరుగుతాడు. సంపదలు, సుఖాలు, బాధలు, కోపం ఇలా బాహ్య ప్రపంచం ఇచ్చే ప్రతి భావనను అనుభవిస్తాడు.
(10:56) కానీ చివరికి తాను వెతుకుతున్న ఆ శాశ్వతమైన శాంతి దొరకక అలసిపోయి మళ్ళీ తిరిగి తన ఇంటికే చేరుకుంటాడు. ఉమ్. ఈ సోర్స్ మెటీరియల్ లో తాతయ్య చెప్పిన ఆ ఇల్లు అనే పదానికి ఒక ప్రత్యేకమైన అర్థం ఉన్నట్లుగా అనిపిస్తుందండి. ఇల్లు అంటే ఆ ఇటుకలు సిమెంట్తో కట్టిన భవనం కాదు కదా అవునవును ఇక్కడ ఇల్లు అనేది ఒక రూపకం ఇల్లు అంటే మన శరీరమే ఇంకా స్పష్టంగా చెప్పాలంటే మన అంతరంగం అంటే బయట వెతకడం ఆపేయాలి.
(11:26) కరెక్ట్ బయట ప్రపంచంలో ఆనందం కోసం పరుగులు తీయడం ఆపి తిరిగి మన శ్వాస మీదకు మన అంతరంగంలోకి మనసును మళ్ళంచడమే ఆ ఇంటికి చేరుకోవడం. సద్గురువులు దారి చూపించిన తర్వాత ఆ ప్రయాణం ఎలా సాగాలి తిరిగి మన సొంత ఇంటికి ఎలా చేరుకోవాలి అనడానికి తాతయ్య చెప్పిన మార్గం అలాగే సద్గురువులందరూ సూచించిన మార్గం ఒక్కటే అదే ధ్యానం కదా అవును ధ్యానం ఎప్పుడైతే ఇంద్రియాలు బయటకు పరిగెత్తడం ఆపుతాయో అప్పుడు సాధకుడు ప్రశాంతంగా ఒకచోట కూర్చోవాలి.
(11:57) ఆ కళ్ళు మూసుకుని బయటి దృశ్యాలను ఆపేసి కేవలం తన శ్వాసను తనలో ఉత్పన్నమయ్యే ఆలోచనలను ఆ తన భావాలను నిశితంగా గమనించడం మొదలు పెట్టాలి. ఈ ధ్యానం అనే ప్రక్రియ వినడానికి ఎంతో ప్రశాంతంగా అనిపిస్తుంది కానీ అండి ఆచరణలో ఎన్నో సవాళ్లు ఎదురవుతాయి కదా అవును చాలా కష్టం కళ్ళు మూసుకొని ప్రశాంతంగా కూర్చుందాం అనుకున్న క్షణంలోనే ఆ లోపల రకరకాల ఆలోచనల ప్రవాహం మొదలవుతుంది.
(12:26) ఆ గతం గురించిన బాధలు భవిష్యత్తు గురించిన భయాలు మనసును చుట్టుముడతాయి. [గురకలు] అప్పుడు ఆ కోలాహాలాన్ని ఎలా ఎదుర్కోవాలి అన్నది ఒక పెద్ద ప్రశ్న. నిజమే ఆ కోలహాలాన్ని ఎదుర్కోవటమే అసలైన సాధన మనం సాధన చేస్తున్నప్పుడు మనకు ఒకరి మీద విపరీతమైన కోపం గుర్తుకు రావచ్చు లేదా ఏదో సాధించామన్న ఆనందం కలగవచ్చు కానీ వాటన్నింటి వెంట మనసు పరిగెత్తకూడదు అంటే వాటిని ఆపాలా ఆపకూడదు వాటిని కేవలం ఒక సాక్షిలాగా గమనించాలి.
(12:57) నాకు ఇప్పుడు కోపం వస్తోంది అని మనకు స్పష్టంగా తెలుస్తుంది. ఆ క్షణంలో వెంటనే ఓ ప్రశ్న వేసుకోవాలి ఆ కోపాన్ని ఆ బాధను నాలో ఉండి గమనిస్తున్నది ఎవరు? మ్ గమనిస్తున్నది ఎవరు అవును నా మనసులో వస్తున్న ఈ ఆలోచనలను చూస్తున్న ఆ చూసేవాళ్ళు ఎవరు ఆ సాక్షి ఎవరు అనే ఒక్క ప్రశ్నను మాత్రమే లోపల అంటిపెట్టుకొని ఉండాలి. ఆలోచనల ప్రవాహంలో పడి కొట్టుకుపోకూడదు.
(13:22) అద్భుతం ఈ ఆలోచనల వెంట పరిగెత్తకపోవడం అనే విధానాన్ని మనం ఒక చిన్న దృశ్యంతో పోల్చి చూడొచ్చండి. మనం ఒక నిండు సెలయేర్ ఒడ్డును కూర్చొని ఆ వేగంగా ప్రవహిస్తున్న నీటిని ప్రశాంతంగా చూస్తున్నట్లుగా దీన్ని ఊహించుకోవచ్చు కదా అబ్బా చాలా బాగుంది ఈ పోలిక ఆ నీటిలో ఎండిన ఆకులు ఆ కొమ్మలు కొట్టుకుపోతూ ఉంటాయి. నీరు ఎంత వేగంగా వెళ్తున్నా మనం ఒడ్డున కూర్చొని కేవలం ఆ ప్రవాహాన్ని గమనిస్తూ ఉంటాం.
(13:46) అంతేగాని ఆ నీటిలో దూకి ఆ ప్రవాహంతో పాటు కొట్టుకుపోం కదా మన మనసులో వచ్చే ఆలోచనలు కూడా ఆ ప్రవహించే నీటి లాంటివే కరెక్ట్ గా చెప్పారు. వాటిని ఒడ్డున కూర్చుని సాక్షిలా గమనించడం మాత్రమే మనం చేయాల్సిన పని అవునండి ఈ పోలిక ధ్యాన ప్రక్రియను కళ్ళకు కట్టినట్లుగా వివరిస్తుంది. నదిలో దూకకుండా ఒడ్డున కూర్చుని ప్రవాహాన్ని గమనించడమే ధ్యానంలో జరిగే మొదటి అడుగు.
(14:08) ఆ అలా గమనిస్తున్నప్పుడు ఆ చూస్తున్నది ఎవరో తెలుసుకోవడమే అసలైన అంతర్ముఖ వెతుకులాట. అయితే ఈ ప్రయాణంలో సాధకులకు సామాన్యులకు ఒక పెద్ద సందేహం అడ్డుకటలా నిలబడుతుంది. ఎలాంటి సందేహం అండి అది అంటే ఇలా నిరంతరం లోపలికి ప్రయాణం చేయాలంటే ఆ సాక్షి తత్వాన్ని పట్టుకోవాలంటే మరి బయట ప్రపంచాన్ని పూర్తిగా వదిలేయాలా కుటుంబాలను వదిలి సన్యాసం తీసుకోవాలా అన్న సందేహం చాలా మందిని భయపెడుతుంది.
(14:38) మ్ ఇది చాలా ముఖ్యమైన చర్చనీయా అంశం ఎందుకంటే సమాజంలో ఆధ్యాత్మికత అనగానే అడవుల్లోకి వెళ్లిపోవడం ఆ కాషాయ బట్టలు కట్టుకోవడం అని చాలామంది గట్టిగా నమ్ముతారు మరి ఎవరి కుటుంబ బాధ్యతలు వారు చూసుకుంటూ ఆ తమ పనులు తాము చేసుకుంటూనే ఈ లోపలి సత్యాన్ని తెలుసుకోవడం సాధ్యమే అంటారా ఖచ్చితంగా సాధ్యమే ఈ సందేహానికి తాతయ్య ఇచ్చిన సమాధానం ఆ సద్గురు పూలాజీ బాబాజీ గారి మూల సందేశానికి అక్షరాల అర్థం పడుతుంది.
(15:05) బయట దొరికే సుఖాన్ని, బంధాలను తిరస్కరించాల్సిన అవసరం ఏమాత్రం లేదు. కానీ మనిషి ఒక సూక్ష్మమైన విషయాన్ని గ్రహించాలి. బయట ప్రపంచంలో దొరికే ఆనందం ఎప్పుడూ పరిస్థితులపై ఆధారపడి ఉంటుంది. అంటే పరిస్థితులు మారితే ఆనందం పోతుంది. అవును ఒక వస్తువు దొరికితే ఆనందం వస్తుంది. ఆ వస్తువు పాడైతేనో దూరమైతేనో తీవ్రమైన బాధ వస్తుంది. కాబట్టి తాతయ్య ఏమంటారంటే మనం వెతకాల్సింది ఆనందాన్ని ఇచ్చే ఆ తాత్కాలిక వస్తువును కాదు ఆ ఆనందాన్ని లోపల ఉండి అనుభవిస్తున్న మన అసలు స్వరూపాన్ని వెతకాలి.
(15:36) ఓహో దాన్ని బట్టి చూస్తే ఈ సాధన చేయడానికి స్థలం మారాల్సిన పనిలేదు కేవలం మన దృక్పదం మారితే చాలన్నమాట అవునవును ప్రపంచంలో ఉంటూనే పూర్తి స్థాయి సాధన చేయొచ్చు ముమ్మాటికి చేయొచ్చు ప్రపంచాన్ని వదిలి అడవులకు పారిపోవాల్సిన అవసరం ఎవ్వరికీ లేదు ఈ సంసారంలో ఉంటూనే కుటుంబ బాధ్యతలు నెరవేరుస్తూనే వాటన్నిటి వెనుక ఉన్న తన అసలు చైతన్యాన్ని మర్చిపోకుండా ఉండటమే నిజమైన సాధన సద్గురు పూలాజీ బాబాజీ గారు గారు ఆ పల్లెటూరి సామాన్యులకు నేర్పిన జీవన వేదం కూడా అక్షరాల ఇదే దీన్ని మనం బురదలో ఉన్నా అంటుకొని తామరపాకుతో పోల్చవచ్చు కదా సంసారం అనే నీటిలో ఉంటూనే
(16:16) లోపలి సత్యాన్వేషణను ఒక అదృశ్య తీగలాగా అంటి పెట్టుకొని ఉండాలి. మ్ ఈ అరుణోదయం సత్సంగ చర్చలోని ప్రతి మాట వింటుంటే మనసులో ఉన్న భయాలు తొలగిపోయి ఒక అద్భుతమైన ప్రశాంతత ఆవరిస్తుందండి. ఈ డీప్ డైవ్ మొత్తాన్ని మనం ఒకసారి క్రూడీకరించి చూస్తే రవి తన శాంతి కోసం వెతుకులాటను బయట ప్రపంచంలో మొదలు పెట్టాడు. కానీ ఎక్కడ అతనికి ఆ శాశ్వతమైన ఆనందం దొరకలేదు కదా దొరకదు కదా అవును చివరికి తాతయ్య చెప్పిన జ్ఞానోపదేశంతో అతనికి అర్థమైన పరమ సత్యం ఏంటంటే వెతుకులాట బయట మొదలైనా ఆ దానికి సమాధానం దొరికేది మాత్రం మన లోపల మన అంతరంగంలోనే అని కరెక్ట్ ఈ ప్రయాణంలో ఆ ఇతరులు చెప్పేది
(17:01) వినడం అనేది కేవలం మార్గాన్ని తెలుసుకునే ఒక ప్రాథమిక దశ మాత్రమే విన్నదాన్ని మన లోపల మనం స్వయంగా అనుభూతి చెందడం అనేది అంతిమ ప్రయాణం నువ్వు జీవితాంతం వెతికిన వస్తువు నీ హృదయంలోనే భద్రంగా ఉందని తెలుసుకున్న క్షణంలో ఆ బాహ్య ప్రపంచపు పరుగులు వాటంతటా అవే నెమ్మదిస్తాయి. ఇదంతా విన్న తర్వాత మనం మొదట్లో మాట్లాడుకున్న ఆ తాళం చెవుల ఉదాహరణ ఎంత సత్యమో మళ్ళీ స్పష్టమవుతుందండి.
(17:28) అవును నిజమే ఆ తాళం చెవులు మరెక్కడో లేవు మన జేబులోనే భద్రంగా ఉండిపోయాయి. అలాగే మనం జీవితమంతా ఆరాటపడుతూ వెతుకుతున్న ఆ అనంతమైన ఆనందం ఆ కల్తీ లేని శాంతి మరెక్కడో హిమాలయాల గుహల్లోనూ లేవు. మనతో పాటే మన పుట్టుకకు ముందు నుంచే మనలోనే భద్రంగా దాగి ఉన్నాయి. వాటిని గుర్తించడమే మన ముందున్న ఏకైక లక్ష్యం. 100 శాతం కరెక్ట్ అండి ఇదే ఈనాటి మన సత్సంగ చర్చ ఆంతర్యం అంతా మనలోనే ఉందన్న సత్యాన్ని స్వీకరించడం కంటే గొప్ప ఆధ్యాత్మిక సాధన మరొకటి లేదు.
(18:04) ఈ లోతైన విశ్లేషణను ముగించే ముందు ఆ వినే వారి మనసులో నాటుకుపోయేలా ఒక చిన్న ఆలోచనను పంచుకుందాం. మనం పుట్టక ముందు నుంచి ఉన్న ఆ మూల చైతన్యం ఇప్పుడు కూడా మనలోనే నిరంతరం ప్రవహిస్తుందంటే మనం ఒంటరిగా ఉండి ఆ మౌనంగా గడిపే ప్రతిక్షణం వృద్ధగా పోయే ఖాళీ సమయం కాదు కదా కాదు అస్సలు కాదు ఆ నిశశబ్దం ఒక పరిపూర్ణమైన నిండుదనం ఆ అనంతమైన జీవ చైతన్యంతో మన అంతరంగం చేసే ఒక నిశశబ్ద సంభాషణ ఏమో కదా ఇది నిజంగా ఒక్కసారి ఆలోచించాల్సిన విషయం సద్గురు పూలాజీ బాబాజీ గారి అపారమైన కృపను ఆ వారి ఆశీసులను తలుచుకుంటూ ఆ ఈ ప్రశాంతమైన సత్సంగ వాతావరణంలో ఈనాటి చర్చను
(18:45) ముగిద్దాం. ఆ అంతర్ముఖ ప్రయాణంలో అందరికీ ఆ పరమ చైతన్య అనుగ్రహం కలగాలని మనసారా ఆశిద్దాం. అవునండి అలాగే జరుగుగాక. ఈనాటి విశ్లేషణలో మాతో పాటు ఉన్నందుకు అందరికీ ధన్యవాదాలు. మళ్ళీ మరొక అద్భుతమైన అంశంతో కలుద్దాం. ఈ నిశబ్దాన్ని మననం చేసుకుంటూ ఈ ప్రయాణాన్ని కొనసాగిద్దాం.