నిన్ను నువ్వు తప్ప మరేదీ వెతకవద్దు | అష్టావక్ర గీత

నిన్ను నువ్వు తప్ప మరేదీ వెతకవద్దు | అష్టావక్ర గీత

Author Name:Prachin Vedam Safar

Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@PrachinVedamSafar5

Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=dNn_4ZINqzI





Title: నిన్ను నువ్వు తప్ప మరేదీ వెతకవద్దు | అష్టావక్ర గీత

Author Name: Prachin Vedam Safar

Description: నిన్ను నువ్వు తప్ప మరేదీ వెతకవద్దు | అష్టావక్ర గీత

🌿 నిజమైన అన్వేషణ బయట ప్రపంచంలోనా? లేక మనలోనేనా?

జీవితంలో మనం ఆనందం, శాంతి, జ్ఞానం, సంతృప్తి కోసం ఎన్నో విషయాలను వెతుకుతుంటాం. కానీ మనం ఎప్పుడైనా “నేను నిజంగా ఎవరు?” అని మనలోకి తిరిగి చూసుకున్నామా?

అష్టావక్ర గీతలోని ఆత్మవిచారణ దృక్కోణాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని, ఈ వీడియోలో మన అన్వేషణను బయట విషయాల నుంచి అంతర్ముఖంగా ఎలా చూడవచ్చో పరిశీలిస్తాం.

📖 ఈ వీడియోలో మీరు తెలుసుకోగల విషయాలు:

• నిజమైన అన్వేషణ అంటే ఏమిటో అర్థం చేసుకోవడం
• “నేను ఎవరు?” అనే ఆత్మవిచారణ ప్రశ్న యొక్క ఆధ్యాత్మిక ప్రాధాన్యత
• బయట ప్రపంచాన్ని వెతకడం మరియు అంతర్ముఖంగా పరిశీలించడం మధ్య తేడా
• అష్టావక్ర గీతలో కనిపించే ఆత్మజ్ఞాన దృక్కోణాన్ని అర్థం చేసుకోవడం
• మన ఆలోచనలు, అనుభవాలు మరియు స్వరూపాన్ని ప్రశాంతంగా పరిశీలించే విధానం

✨ ఒక ఆలోచన

మనకు కావాల్సిన సమాధానాల కోసం ప్రపంచమంతా వెతికే ముందు, ఒక్కసారి మనలోకి తిరిగి చూడటం కూడా ఒక లోతైన ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణానికి ప్రారంభం కావచ్చు. ఈ వీడియోను ఒక తుది నిర్ణయంగా కాకుండా, స్వీయ పరిశీలనకు ఒక ఆహ్వానంగా స్వీకరించండి.

🙏 ఈ ఆధ్యాత్మిక ఆలోచన మీకు నచ్చితే వీడియోను Like చేయండి, మీకు ఆసక్తి ఉన్నవారితో Share చేయండి. ఇలాంటి ఆధ్యాత్మిక, తాత్విక మరియు ఆత్మవిచారణ విషయాల కోసం మా ఛానల్‌ను Subscribe చేయండి.

💬 ఈ వీడియోలోని భావాలపై మీ ఆలోచనలను Commentలో తెలియజేయండి.

Transcript:
(00:00) సర్వత్ర వ్యవధానస్యన కించిత్ వాసనా హృద ముక్త మనోవితృప్తస్య తులనాకేన జాయతే అంతటా ఆటంకాల నుండి విముక్తుడై ఉదాసీనంగా ఉంటూ హృదయంలో ఎటువంటి వాసన కోరిక లేని ఆ సంతృప్తి చెందిన ముక్తాత్మను ఎవరితో పోల్చగలం వాసనల నుండే కోరికలు పుడతాయి కోరికలు అనంతమైనవి అవి ఎప్పటికీ తీరవు అటువంటి వాసనలతో కూడిన వ్యక్తికి అన్ని లభించినా అసంతృప్తిగానే ఉంటాడు.
(00:37) అలెగ్జాండర్ ప్రపంచాన్ని జయించినప్పటికీ అలెగ్జాండర్ ప్రపంచాన్ని జయించినప్పటికీ తన లోపలి కోరికలను జయించలేక అసంతృప్తితోనే మరణించాడు. బాహ్య విజయాలు ఎన్నటికీ అంతర్గత శాంతిని ఇవ్వలేవని ఇది నిరూపిస్తుంది. ఎంతటి గొప్ప పెట్టుబడిదారులు కూడా బయట ఎంతున్నా లోపల ఆత్మజ్ఞానం లేకపోతే అసంతృప్తితోనే చనిపోతారు. పెట్టుబడిదారులు కూడా అసంతృప్తితోనే చనిపోతారు.
(01:12) కానీ ఎవరి వాసనలు నశిస్తాయో అతను తన వద్ద ఉన్న దానితోనే తృప్తి చెందుతాడు. ఏమీ లేకపోయినా తృప్తిగానే ఉంటాడు. బుద్ధుడు యువరాజు అయినప్పటికీ తృప్తి చెందలేదు కానీ జ్ఞానోదయం తర్వాత వాసన రహితుడై పరిపూర్ణ సంతృప్తిని పొందాడు. వాసనలు ఉన్నవాడు ఎల్లప్పుడూ ఆటంకాలలోనే చిక్కుకుంటాడు. అతనికి ఎప్పటికీ పరిష్కారం దొరకదు అయితే జ్ఞాని వాసనల నుండి విముక్తి పొందడం ద్వారా ఆటంకాల నుండి కూడా విముక్తుడు అవుతాడు.
(01:45) జీవితంలోని సంచారం గందరగోళం పోరాటం ఉరుకులు పరుగులకు అతనికి పరిష్కారం దొరుకుతుంది. అతను ప్రశాంతంగా మారి సంపూర్ణంగా తృప్తి చెందుతాడు. అతని మానసిక ముడులన్నీ వీడిపోయి నిర్గ్రంధుడు అవుతాడు. అటువంటి జ్ఞానిని ఎవరితోనూ పోల్చలేము. అతడు పరిపూర్ణుడు అవుతాడు. అల్పమైన వాటిని పట్టుకునేవాడు వాటికే బంధించబడతాడు. వాడు ఎప్పటికీ పరిపు ఎప్పటికీ పరిపూర్ణుడు కాలేడు అష్టావక్రుడు ఇంకా ఇలా చెబుతున్నాడు వాసనా రహితుడైన కోరికలు లేని పురుషుడు తప్ప వేరొకరు ఎవరున్నారు ఎవడైతే తెలుసుకున్న కూడా ఏమీ తెలియనట్లే ఉంటాడో
(02:32) చూస్తూ కూడా ఏమి చూడనట్లే ఉంటాడో మాట్లాడుతూ కూడా ఏమి మాట్లాడనట్లే ఉంటాడో జ్ఞాని మరియు అజ్ఞానులు తెలుసుకోవడంలో చూడటంలో మరియు మాట్లాడటంలో చాలా పెద్ద తేడా ఉంటుంది. అజ్ఞాని అహంకారం మరియు వాసనల చేత పీడించబడి ఉంటాడు. వాడు తన స్వార్థం వలనే అంధుడవుతాడు. దీనివల్ల వాడి తెలుసుకోవడం చూడటం మరియు మాట్లాడటంలో సంకుచితత్వం ఉంటుందే తప్ప ఉదారత ఉండదు.
(03:07) వాడు అహంకారం కొద్దీ తనకు తెలియని దానిని కూడా తెలుసునని వాదిస్తాడు. దేనినైతే వాడు చూడలేదో దానిని కూడా చూసినట్లుగా ప్రగల్భాలు పలుకుతాడు. వాడు ఆత్మ మరియు పరమాత్మలను తెలుసుకోను లేదు చూడను లేదు కానీ ఆత్మ ఉందని పరమాత్మ ఉన్నాడని పునర్జన్మ ఉందని స్వర్గం మరియు నరకం ఉన్నాయని వాటి సత్యత్వాన్ని గురించి రోజు ప్రమాణాలు చేస్తుంటాడు.
(03:38) నువ్వు పరమాత్మను నమ్మవు నువ్వు నాస్తికుడివి అజ్ఞానివి నరకానికి వెళ్తావు మొదలైన మాటలను వాడు నిరంతరం చెబుతూనే ఉంటాడు. జ్ఞాని సమస్తం తెలుసుకున్నప్పటికీ తాను ఏమీ చూడడం లేదని చెబుతాడు. అతను మాట్లాడినా అందులో దురాగ్రహం ఉండదు. ఎందుకంటే అతను కోరికలు మరియు అహంకారం లేనివాడు. అటువంటి గిటువంటి జ్ఞానిని ఎవరితోనూ పోల్చలేము.
(04:10) అష్టావక్రుడు ఇంకా ఇలా అంటున్నాడు భిక్షుర్వా భూపతిర్వాపియో నిష్కామహస శోభతే భావేషు గలిత యస్య శోభనా శోభనామతిహి ఎవరి బుద్ధి అయితే అన్ని భావాలలో శుభ మరియు అశుభ బేదాలను విడిచిపెట్టిందో మరియు ఎవరు నిష్కామంగా ఉంటారో వారు బిచ్చగాడైనా లేదా రాజైనా సరే వారే శోభిస్తారు. జీవితం ఒక త్రివేణి లాంటిది. అందులో గంగా మరియు యమున స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి.
(04:45) కానీ మూడవదైన సరస్వతి గుప్తంగా ఉంటుంది. అదేవిధంగా జీవితంలో కూడా శరీరం మరియు మనసు కనిపిస్తాయి. కానీ చైతన్యం గుప్తంగా ఉంటుంది. అజ్ఞాని శరీరం మరియు మనసును మాత్రమే తెలుసుకుంటాడు. కానీ జ్ఞాని చైతన్యాన్ని కూడా తెలుసుకుంటాకు ఉంటాడు. మనసు స్థాయిలో మాత్రమే జీవించేవారు సృష్టిని రెండు భాగాలుగా విభజించారు. ఈ విభజన కారణంగానే సృష్టిలో భేదం కనిపిస్తుంది.
(05:19) కానీ జ్ఞాని అయినవాడు సమస్త భేదాలను నశింపచేసి ఏకత్వాన్ని అనుభూతి చెందేలా చేసే ఆ రహస్య చైతన్య శక్తిని తెలుసుకుంటాడు. దీనినే సత్యం మరియు జ్ఞానం అని అంటారు. భేదభావం అనేది కేవలం అజ్ఞానం వలనే ఏర్పడుతుంది. స్వర్గం నరకం మరియు మోక్షం సంసారం పరమాత్మ మరియు బ్రహ్మం సుఖం దుఃఖం మరియు ఆనందం రాగం విరాగం మరియు వీత రాగం దుర్జనుడు సజ్జనుడు మరియు జీవన్ముక్తుడైన సాధువు ఇలాంటి వాటి అన్నింటిలో అత్యంత స్వార్ధపరుడైన వ్యక్తి ఎల్లప్పుడూ భేదాలనే వెతుకుతుంటాడు.
(06:01) అతడు మంచి చెడుల మధ్య లాభం, నష్టం జయం, అపజయం శ్రేష్టమైనది నికృష్టమైనది శుభప్రదమైనది అశుభమైనది తదితర వాటి మధ్య భేదాదాన్ని చూస్తూ ఒకదానిని చెడ్డదిగా పరిగణిస్తాడు. కానీ జ్ఞాని మనస్సును దాటి వెళతాడు. అతడు అనంత అస్తిత్వంతో ఏకమవుతాడు. అస్తిత్వంలో ఎలాంటి భేదము ఉండదు కాబట్టి జ్ఞాని మాత్రమే జ్ఞాని మాత్రమే సమత్వ బుద్ధిని కలిగి ఉంటాడు.
(06:37) సమత్వ బుద్ధి అంటే భావోద్వేగాలు లేని రాతిలా మారడం కాదు జీవితంలో ఎదురయ్యే అతి పెద్ద కష్టమైన లేదా గొప్ప సంతోషం అయినా సరే తన అంతర్గత ప్రశాంతతను కోల్పోకుండా స్థిరంగా నిలబడటం ఈ మూడవ పదం సమత్వ బుద్ధికే ఉదాహరణ. ఈ మూడవ పదం సమత్వ బుద్ధికే ఉదాహరణ. ఇది భారతదేశం చేసిన అత్యున్నతమైన ఆవిష్కరణ. ద్వంద్వాలను, లాభనష్టాలు, సుఖ దుఃఖాలు వంటివి దాటలేని మతాలు కేవలం మానసిక స్థాయిలోనే ఉండిపోతాయి.
(07:16) వాటికి అస్తిత్వపరమైన జ్ఞానం గురించి ఏమీ తెలియదు. అలాంటి వారు కేవలం ఆచార వ్యవహారాలకే ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఇస్తారు. కానీ జ్ఞాని అంతర్గత సిద్ధిని ఆత్మ సాక్షాత్కారాన్ని మాత్రమే ముఖ్యమైనదిగా భావిస్తాడు. అందుకే అష్టావక్రుడు ఏమంటాడంటే అన్ని స్థితులలో శుభమైనది అశుభమైనది అనే భేదం లేకుండా సమాన దృష్టి కలిగిన జ్ఞాని బిచ్చగాడైనా సరే లేదా మహారాజు అయినా సరే అంతటా శోభోభిలుతాడు.
(07:52) ఒక వ్యక్తి యొక్క గొప్పదనం అతని సంపద హోదా గౌరవ మర్యాదలు మొదలైన వాటి ద్వారా అంచనా వేయబడదు. అతని అంతర్గత సొంత గుణాల ద్వారా మాత్రమే అంచనా వేయబడుతుంది. కోరికలు మరియు అహంకారం లేని జ్ఞాని మాత్రమే శ్రేష్టుడు ఎందుకంటే అతడు అల్పమైన వాటిని వదిలిపెట్టి మహత్తరమైన దానిని పొందుతాడు. అష్టావక్రుడు ఇంకా ఇలా అంటున్నాడు. స్వచ్ఛందం క్వ సంకోచః క్వవా తత్వ వినిశ్చయః నిర్వ్యాజార్జవభూతస్య చరితార్థస్య యోగినః నిష్కపటమైన సరళమైన మరియు యదార్థమైన స్వభావం కలిగిన యోగికి స్వచ్ఛందత ఎక్కడ
(08:40) ఉంది సంకోచం ఎక్కడ ఉంది అతనికి తత్వ నిశ్చయం ఎక్కడ ఉంది జ్ఞానాన్ని పొందిన సృష్టికి మూలమైన ఆత్మత తత్వాన్ని తెలుసుకున్న యోగి నిష్కపటమైన సరళమైన మరియు యదార్థమైన స్వభావం కలవాడు అవుతాడు. అతని కొరకు స్వచ్ఛందత సంకోచం మరియు తత్వ నిశ్చయం లాంటి భావనలు ఏవి ఉండవు. అతడు వీటన్నింటికీ అతీతంగా అస్తిత్వంతో పాటే జీవిస్తాడు.
(09:15) అస్తిత్వమే అతని క్రమశిక్షణ నియమము మరియు సంయమనం అవుతుంది. అతడు మానసిక స్థాయిలో ఉండే స్వచ్ఛందత సంకోచం మొదలైన వాటికీ అతీతుడు అవుతాడు. ఇదే అతని వివేకం. అష్టావక్రుడు ఇంకా ఇలా అంటున్నాడు. ఆత్మ విశ్రాంతి తృప్తేన నిరాసేన గతార్తిన అంతర్యదను భూయేత తత్కథం కస్య కత్యతే ఆత్మలో విశ్రమించి తృప్తి పొందిన ఆశరు లేని మరియు శోకం లేని జ్ఞాని అంతరంగాన కలిగే అనుభవాన్ని ఎలా మరియు ఎవరికి చెప్పాలి ఆత్మజ్ఞానం పొందిన తర్వాత వ్యక్తి తృప్తి చెందుతాడు. కోరికలు
(10:01) లేనివాడిగా మరియు శోక రహితుడుగా మారుతాడు. ఏ స్థితిలోనైతే విశ్రమించి స్థిరంగా ఉంటారో అందులో నిలిచిపోయిన వారికి ప్రాపంచిక అనుభవాలకు పూర్తిగా భిన్నమైన విచిత్రమైన అనుభవాలు కడుగుతాయి. వినేవారు ఇంకా ఆ స్థితికి చేరుకోనందున వారికి ఆ అనుభవాలు లేనందున వాటిని మాటల్లో వర్ణించలేము. కాబట్టి వారు దీనిని అర్థం చేసుకోవడం చాలా కష్టం.
(10:34) ఇలాంటి అనుభవాలను ప్రమాణాలు తర్కాలు మొదలైన వాటి ద్వారా కూడా నిరూపించలేము. పదేళ్ల పిల్లవాడికి శృంగార సుఖాన్ని ఏ విధంగానైతే వివరించలేమో ఒకరి దుఃఖం నొప్పి బాధ మంట మొదలైన వాటిని ఇతరులకు ఎలా చూపించలేమో గుడ్డివాడికి తెలుపు ఎరుపు ఆకుపచ్చ తదితర రంగుల జ్ఞానాన్ని ఎలా కలిగించలేమో అదేవిధంగా ఆత్మ సుఖాన్ని కూడా ఆత్మ సుఖాన్ని కూడా పదాలలో వివరించలేమో అన అనంతమైన ఆత్మను కొలవడానికి మన పరిమితమైన భాష ఏమాత్రం సరిపోదు అందుకే జ్ఞానులు వృధా వాదనలకు దిగకుండా తరుచుగా
(11:20) మౌనంగా ఉండిపోతారు. ఆ సమయంలో వారి మౌనమే వారి అత్యున్నతమైన బోధన అవుతుంది. మౌనంగా ఉండిపోతారు. ఆత్మజ్ఞానంలో ఒక బోధ కలుగుతుంది. ఒక గొప్ప అనుభూతి ఉంటుంది. ఇందులో పాత భావనలు నమ్మకాలు అన్ని సమసిపోతాయి. నిద్రలో కలెదిరిన వెంటనే ఒక్క క్షణంలోనే అన్ని మారిపోయి వాస్తవం ఎలా ఎదురుగా వస్తుందో అదేవిధంగా ఆత్మజ్ఞానం కలిగిన క్షణంలో ఈ సంసార రూపమైన కల విచ్చిన్నమైపోతుంది మరియు వారు ఒక సరికొత్త ప్రపంచంలోకి ప్రవేశిస్తారు.
(12:04) ఇంతకుముందు ఎన్నడూ చూడని వినని మరియు తెలుసుకోని స్థితిలో గురువు సాన్నిధ్యం లేకపోతే ఒక వ్యక్తి పిచ్చివాడు కూడా కావచ్చు. దానికి చికిత్స కూడా ఏమీ లేదు. అతడు తన ఆనందపు మత్తులో పిచ్చివాడు అవుతాడు. ప్రాపంచిక విషయాల కోసం పిచ్చివాడిగా మారడం కంటే భగవంతుని కోసం పిచ్చివాడిగా మారడం ఎంతో మేలు. అటువంటి పిచ్చితనం కూడా ఒక వరమే. చిత్తము నిర్వికార మరియు శూన్య స్థితిలో ఉన్నప్పుడే ఆత్మ సాక్షాత్కారం కలుగుతుంది.
(12:35) దీనినే ధ్యానము మరియు సమాధి అని అంటారు. మనసు శూన్యమైనప్పుడే ఆత్మ తన పూర్ణ ప్రకాశముతో వ్యక్తమవుతుంది. ధ్యానంలో ఎలాంటి విషయమో ఆలుండదు. విషయం ఉంటే అది ధ్యానం కాదు. ఆలోచించడం మననం చేయడం కూడా ధ్యానం కాదు. ధ్యానం అనేది చేసేది కాదు ధ్యానం అనేది చేసేది కాదు ప్రయత్నించి చేస్తే అది ధ్యానం అనిపించుకోదు. ఒక ఆలోచనను బలవంతంగా ఆపడం లేదా మనసును ఒకచోట కట్టిపడేయడానికి పోరాడటం ఏమాత్రం ధ్యానం కాదు సంపూర్ణంగా దేనిని పట్టుకోకుండా అక్రియగా ఏమీ చేయకుండటమే ఉండటమే అసలైన ధ్యానము అనిపించుకోదు అక్రియే ఏమీ
(13:25) చేయకుండటమే ధ్యానము అష్టావక్రుని బోధనలన్నీ ఈ అక్రియ పైనే ఆధారపడి ఉన్నాయి. దీనిలోనే జ్ఞాన బోధ మరియు జాగరణ జరుగుతాయి. ఈ అనుభూతి తర్వాత వ్యక్తి తనను తాను ఆత్మ స్వరూపుడిగా అనుభవిస్తాడు. అతను బ్రహ్మమును తెలుసుకుంటాడు. కాబట్టే బ్రాహ్మణుడు అవుతాడు. బ్రాహ్మణత్వం అనేది ఒక అత్యున్నత స్థితి ఉపలబ్ధి అతనిలో వినయం వస్తుంది.
(13:58) అహంకారం మరియు వాసనలు నశిస్తాయి. అతడు శ్రేష్టుడు అవుతాడు. అతనిలోని పాత అస్తిత్వం మరణిస్తుంది. అతనికి కొత్త జన్మ లభిస్తుంది కాబట్టే అతనిని ద్విజుడు అని పిలుస్తారు. శరీరానికి జన్మనిచ్చేది తల్లి కానీ ఆత్మకు జన్మనిచ్చేది గురువు ఆయన శూద్రుడిని బ్రాహ్మణుడిగా మారుస్తాడు. మనిషిని పరమాత్మగా తీర్చి దిద్దుతాడు. అందుకే గురువు స్థానం భగవంతుని కంటే కూడా ఉన్నతమైనది.
(14:31) ఆ భగవంతుడే గురువు రూపంలో సాక్షాత్కరిస్తాడు. ఇదే గురువు యొక్క ప్రాముఖ్యత. ఈ జ్ఞానాన్ని పొందే పాఠశాల సన్యాసం మరియు దాని అంతిమ ఫలం ఆత్మానుభూతి. ఆ స్థితికి చేరుకున్న తర్వాత వ్యక్తి ముక్తుడు అవుతాడు. ఇదే జీవుని అంతిమ గమ్యమ గమ్యం మరియు పరమానంద స్థితి. అష్టావక్రుడు ఇలా అంటున్నాడు. పన్ సుసుప్త ఉచా స్వప్నే పసతో నచా జాగరే పన్ జాగతి ధీరతపత పదే పదే నిద్రపోతున్నప్పటికీ ఎవరైతే సుషుప్తి గాఢ నిద్ర స్థితిలో ఉండరో స్వప్నంలో ఉన్నప్పటికీ ఎవరైతే నిద్రించరో మెలుకువగా ఉన్నప్పటికీ ఎవరైతే లౌకిక స్పృహలో ఉండరో
(15:18) అటువంటి ధీరుడు ప్రతిక్షణం తృప్తి చెంది ఉంటాడు. జ్ఞాని మరియు అజ్ఞాని ఇద్దరూ నిద్రపోతారు కానీ అజ్ఞాని స్వప్నావస్థలో ఉన్నప్పుడు తనను తాను మరిచిపోతాడు. అతడు కలలోనే తప్పిపోతాడు. మరొక ప్రపంచంలోకి ప్రవేశిస్తాడు. సుషుప్తిలో అతడు గాఢ నిద్రలో ఉంటాడు. అప్పుడు కలలు కూడా మాయమైపోతాయి. అతనికి ఈ ప్రపంచం మీద గాని తన గురించి గాని ఎలాంటి స్పృహపృహ ఉండదు.
(15:48) కానీ జ్ఞాని యొక్క నిద్ర సామాన్య ప్రాపంచిక వ్యక్తుల నిద్ర కంటే భిన్నంగా ఉంటుంది. అతడు కలలో కూడా మెలుకువుతోనే ఉంటాడు. సాక్షి భావాన్ని ఆచరించడం ద్వారా కలలో కూడా తాను నిద్రలో కూడా తాను నిద్రపోతున్నానని మరియు కల కంటుంటున్నానని అతనికి స్పృహ ఉండటం సాధ్యమవుతుంది. అదేవిధంగా గాఢ నిద్రలో సుషుప్తిలో కూడా అతను మేల్కొనే ఉంటాడు.
(16:17) సుషుప్తిలో జీవుడికి ఆత్మతో అనుసంధానం ఉంటుంది. తద్వారా అతనికి ఆనందానుభూతి కలుగుతుంది. యోగి ఎల్లప్పుడూ మేల్కొన్న స్థితిలో ఉండటం వల్లే దీనిని అనుభవించగలుగుతాడు. అదేవిధంగా జాగ్రతావస్థలో మెలుకువగా ఉన్నప్పుడు కూడా అతను ఎల్లప్పుడూ ఆత్మలో లీనమై ఉండటం వల్ల బాహ్య విషయాలచే ప్రభావితం కాడు. కాబట్టి అతను మేల్కొన్నట్లు కూడా పరిగణించబడడు. అతను జాగ్రత్త స్వప్న మరియు సుషుప్తి అనే మూడు అవస్థలలోనూ ఆత్మను మాత్రమే అనుభవిస్తాడు.
(16:54) అటువంటి జ్ఞాని మాత్రమే ఎల్లప్పుడూ సంపూర్ణ తృప్తితో ఉంటాడు. అష్టావక్రుడు ఈ విధంగా చెబుతున్నాడు. గినస్సచింతోపి నిశ్చింతః సేంద్రియోపి నిరింద్రియః సబుద్ధిరపి నిర్బుద్ధిహి సాహంకారోన హంకృతిహి అంటే జ్ఞాని ఆలోచనలు కలిగి ఉన్న చింత లేనివాడే ఇంద్రియాలతో ఉన్న ఇంద్రియాలు లేనివాడే బుద్ధితో ఉన్న బునా బుద్ధి లేనివాడే మరియు అహంకారం ఉన్న అహంకారం లేనివాడే జ్ఞాని అయిన పురుషుడికి కూడా ఆలోచనలు వస్తాయి కానీ అతను ఆందోళన చెందడు దుఃఖించడు అతను ఇంద్రియాలతోనే ఉంటాడు ఇంద్రియాలన్నీ తమ తమ పనులను
(17:40) చేసుకుపోతాయి తినడం త్రాగడం, వాసన చూడటం, వినడం, రుచి చూడటం, స్పర్శజ్ఞానం చూడటం అన్నీ యధాతదంగదంగానే జరుగుతాయి. కానీ జ్ఞానికి ఎలాంటి వాసనలు, కోరికలు లేకపోవటం వల్ల అతను వాటి పట్ల ఆసక్తి చూపడు వాటిచే ప్రభావితం కాడు. అతను ఇంద్రియాలను అవసరమైనప్పుడు మాత్రమే ఉపయోగిస్తాడు కానీ కోరికల కారణంగా కాదు. అలాగే జ్ఞాని తన బుద్ధిని కూడా ఉపయోగించాల్సి వచ్చినప్పుడు మాత్రమే ప్రయోగిస్తాడు.
(18:18) కానీ అతడు తాను కోరుకున్నట్లుగానే దానిని ఉపయోగిస్తాడు. అతడు తన బుద్ధికి యజమానిగా ఉంటాడు తప్ప అతడు తన బుద్ధికి యజమానిగా ఉంటాడు తప్ప బుద్ధి అతనికి యజమాని కాదు మనసు అనేదేది ఒక అద్భుతమైన సాధనం మాత్రమే అవసరమైనప్పుడు దాన్ని వాడి పని ముగిసాక పక్కన పెట్టేయగలిగేవాడే జ్ఞాని కానీ అజ్ఞాని మాత్రం నిరంతరం ఆ ఆలోచనల యంత్రానికే బానిస అవుతాడు.
(18:48) జ్ఞాని అవసరమైనప్పుడు అహంకారాన్ని ఉపయోగిస్తాడు. జ్ఞాని అవసరమైనప్పుడు అహంకారాన్ని వంకారాన్ని ఉపయోగిస్తాడు. వినమ్రతను కూడా ఉపయోగిస్తాడు కానీ వాటికి బానిస కాడు కర్తగా కాకుండా సాక్షి భూతంగా ఉంటాడు. జ్ఞానులు సృష్టి నియమాలకు ఆటంకం కలిగించరు లేదా దానికి సహకరించరు. ఏది జరిగినా దానిని దైవేచ్చగా భావించి జరగనిస్తారు. అష్టావక్రుడు ఇంకా ఇలా అంటాడు నసుఖీ నచవా దుఃఖి న విరక్తో నసంగవాన్ న ముముముక్షుర్ నవ ముక్తో నకించిన్ నచ కించన అంటే అతడు సుఖీ కాడు దుఃఖి కాడు విరక్తుడు కాడు ఆసక్తి ఉన్నవాడు కాడు మోక్షాన్ని కోరేవాడు
(19:34) కాడు అలాగని ముక్తుడు కాడు అతడు ఏదీ ఉన్నవాడు కాడు ఏదీ లేనివాడు కాడు జ్ఞాని స్థితి ద్వంద్వాలకు అతీతంగా ఉంటుంది. అతడు సమత్వ బుద్ధి కలవాడు ఎల్లప్పుడూ ఒకే స్థితిలో ఏకరసంగా ఉంటాడు. అతనిలో ఎలాంటి వికారం రాదు. అతని శాంతి సర్వదా చెక్కు చెదరకుండా ఉంటుంది. గడయారం లోలకం పెండులం వలె ఒక తీవ్రత అతి నుండి మరో తీవ్రతను అతడు తాకడు బుద్ధుడు కూడా ఇదే చెప్పాడు వీణ తీగలు మరీ వదులుగా ఉండకూడదు మరీ బిగుతుగాను ఉండకూడదు అప్పుడే సంగీతం
(20:22) వెలువడుతుందని అజ్ఞానులే ఈ విపరీత స్థితులలో అతిలో భ్రమిస్తుంటారు జ్ఞానం అనేది అతిలో లేదు సమత్వంలో ఉంది. ఏక రీతిలో ఉంది. అహంకారి అతిలో ఆనందిస్తాడు. జ్ఞాని రెండు అంచుల తీవ్రతల మధ్య సమతుల్యతను కాపాడుకుంటూ ఒకే తాడుపై ధ్యాస నిలిపి నడిచే నట్టుడి లాంటివాడు అందుకే ఇలా అన్నారు. ధర్మం అనేది కత్తి అంచు మీద నడవటం లాంటిది.
(20:59) ఏమాత్రం ఒకవైపు ముగ్గు చూపిన సాధన అంతా వ్యర్థమైపోతుంది. ఉపనిషత్తులలో కూడా క్షురస్య ద్రోవ కూడా దురత్యయ అని చెప్పబడింది. నిజమైన సాధకుడు నేనే సర్వస్వం అని గాని నేనే పరమజ్ఞానిని అని గాని అనుకోడు తాను అల్పుడినని నిర్లక్ష్యం చేయబడిన వాడినని భావించడు అలాగే తాను గొప్ప జ్ఞానినని శ్రేష్టుడినని ఇతరుల కంటే అధికుడినని కూడా అనుకోడు అతను ఎల్లప్పుడూ సమస్థితిలో ఉంటాడు.
(21:33) ఉన్నదానితోనే సంతృప్తి చెందుతాడు. అష్టావక్కుడు ఇంకా ఇలా అంటున్నాడు విక్షేపే ఎపిన విక్షిప్తః సమాధౌన సమాధిమాన్ జాడ్యే ఎపిన జడజడో ధన్యః పాండిత్యే ఎపిన పండితః ధన్యుడైన పురుషుడు విక్షేపంలో కలవరంలో కూడా కలత చెందడు సమాధిలో ఉన్నప్పటికీ సమాధిలో ఉన్నట్లున్నట్లు భావించడు జడత్వంలో ఉన్న జడుడు కాడు పాండిత్యంలో ఉన్న పండితుడు కాడు ఆత్మజ్ఞానం వల్ల సమస్థితిని పొందిన జ్ఞాని విక్షేపాలను సహిస్తాడు కానీ వాటి వల్ల కలత చెందడు.
(22:16) అతను సమాధిలో ఉండేవాడే అయినప్పటికీ దానికి పరిమితమై ఉండడు. నిరంతరం సమాధిని అభ్యసించేవాడు నాయకులు వ్యాపారవేత్తల వలె పరుగులు తీయడు. అందువల్ల అతను జడుడిలా కదలిక లేనివాడిలా కనిపిస్తాడు. కానీ అతను జడుడు కాడు పూర్తి చైతన్యంతో అప్రమత్తంగా ఉంటాడు. అతనిలో పాండిత్యం పూర్తి జ్ఞానం ఉంటాయి కానీ ఇతర పండితుల వలె అతనిలో అహంకారం గాని పాండిత్యాన్ని ప్రదర్శించుకోవాలనే భావన గాని ఉండవు.
(22:53) అతను తర్క వితర్కాలను విశ్వసించకుండా జ్ఞానాన్ని చాలా సహజంగా స్వాభావికంగా తాను ఎలా తెలుసుకున్నాడో అలాగే అందిస్తాడు. ఈ విధంగా అష్టావక్ర గీత యొక్క సరళమైన వివరణలోని ఈ భాగం ఇక్కడితో పూర్తవుతుంది. మిగిలినది తదుపరి సంచికలో ఆత్మజ్ఞానం యొక్క ఈ అద్భుతమైన ప్రయాణంలో అష్టావక్ర మహర్షి అందించిన ఈ అమృత వాక్కులు మనల్ని అప్రయత్నంగానే అంతర్ముఖుడను చేస్తాయి.
(23:23) జీవితం అనే ఈ మహా సముద్రంలో ఉవ్వెత్తున ఎగసిపడే సుఖ దుఃఖాల కెరటాల మధ్య ఒక జ్ఞాని ఏ విధంగా ప్రశాంతమైన ద్వీపంలా నిలబడతాడో మనం ఇప్పుడు విన్నాం. అష్టావక్రుడి బోధనలు కేవలం పండితులు చర్చించుకునే తాత్విక సిద్ధాంతాలు కావు. అవి మన దైనందిన జీవితంలో మనం అనునిత్యం ఎదుర్కునే సంఘర్షణలకు మానసిక అలజడులకు అంతిమ పరిష్కారం.
(23:54) ఈ అనంతమైన సృష్టిలో మానవుడు ఎప్పుడూ దేనినో వెతుకుతూనే ఉంటాడు. ఏదో సాధించాలనే ఆరాటం ఏదో కోల్పోతామనే భయం నాది మరియు నేను అనే అహంకారపు పొరల మధ్య ప్రతిక్షణం ఒక అదృశ్య యుద్ధం చేస్తూనే ఉంటాడు. కానీ నిజమైన స్వేచ్ఛ అనేది బయట ప్రపంచాన్ని జయించడంలో లేదేలేదు. మన అంతరంగంలోని కోరికల సంకెళ్లను తెంచుకోవడంలో ఉందని ఈ అద్భుతమైన ఘట్టం మనకు కళ్ళకు కట్టినట్లు వివరిస్తోంది.
(24:26) మహారాజులు సైతం ప్రపంచాన్ని గెలిచి తమ లోపలి శూన్యాన్ని పూరించలేకపోయారు. కానీ తనలో తాను తృప్తి చెందిన ఒక వీతరాగి ఏమీ లేకపోయినా ఎప్పటికీ మహారాజే అని ఈ జ్ఞానబోధ మనకు స్పష్టం చేస్తోంది. ఒకసారి మీ వైపు మీరు చూసుకోండి. మిమ్మల్ని మీరు నిలదీసి ప్రశ్నించుకోండి. మనం ఉరుకులు పరుగులు పెడుతున్న ఈ జీవితం దేనికోసం మనం అనుదినం వెతుకుతున్న ఆ శాంతి ఎక్కడ ఉంది? అది బయట ఎక్కడో ఉన్న భౌతిక వస్తువులలో గాని వ్యక్తులలో గాని కీర్తి ప్రతిష్టలలో గాని లేదు.
(25:11) మీరు వెతికే ఆ అనంతమైన ప్రశాంతత మీలోనే ఉంది. మీ ఆత్మ స్వరూపంలోనే నిక్షిప్తమై ఉంది. సమత్వ బుద్ధిని అలవర్చుకోవడం అంటే కష్టాలను చూసి పారిపోవడం కాదు లేదా కళ్ళు మూసుకుని జీవితం నుండి పారిపోవడం అంతకన్నా కాదు జీవితం మీకు పూలబాటను ఇచ్చినా ముళ్ళ కిరీటాన్ని ఇచ్చినా లాభాన్ని ఇచ్చినా నష్టాన్ని మిగిల్చినా ఆ రెండింటిని ఒకే చిరునవ్వుతో ఒకే స్థిరత్వంతో స్వీకరించగలగడమే నిజమైన యోగం.
(25:47) ఒక బిచ్చగాడికైనా బిచ్చగాడికైనా ఒక చక్రవర్తికైనా అంతిమంగా శోభనిచ్చేది ఈ నిష్కామ భావనే కోరికలు లేని మనస్సు ఒక నిర్మలమైన సరస్సు లాంటిది అందులో అహంకారపు అలలు వాసనల సుడిగుండాలు లేనప్పుడు మాత్రమే ఆత్మ అనే సూర్యుని ప్రతిబింబం స్పష్టంగా సంపూర్ణంగా కనిపిస్తుంది. మనం తరచుగా ధ్యానం అంటే కళ్ళు మూసుకొని ఏకాంతంగా కూర్చోవడం మాత్రమే అనుకుంటాం.
(26:18) కానీ జీవితంలోని ప్రతి క్షణాన్ని సాక్షి భూతంగా ఎరుకతో గడపడమే నిజమైన ధ్యానం అని అష్టావక్రుడు చెబుతున్నాడు. కోపం వచ్చినా దుఃఖం కలిగినా ఆనందం ఉప్పొంగినా వాటి ప్రవాహంలో వాటి ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోకుండా గట్టున నిలబడి తన మనసును తానే గమనించే ఒక మౌన ప్రేక్షకుడిలా మారడమే అసలైన మేలుకొలుపు మీలో కోపం లేదా బాధ ఉద్భవించినప్పుడు నేను కోపంగా ఉన్నాను అని అహంకారంతో ఆలోచించకుండా నా మనసులో కోపం వస్తుంది అని ఒక అడుగు వెనక్కి వేసి సాక్షిగా గమనించగలిగితే మీ జీవితంలో వచ్చే అతి పెద్ద ఆధ్యాత్మిక మార్పు అదే మనసును తానే గమనించే ఒక మౌన ప్రేక్షకుడిలా మారడమే
(27:06) అసలైన మేలుకడుపు మన ఆలోచనలే మన ప్రపంచాన్ని సృష్టిస్తాయి. ఆ ఆలోచనల మూలాలను ఛేదించి మాయ కప్పిన పొరలను ఒక్కొక్కటిగా తొలగించుకున్నప్పుడు మాత్రమే మన అసలైన నేను ఏమిటో మనకు అనుభవపూర్వకంగా తెలుస్తుంది. ఈ సత్యం పుస్తకాలు చదివితే వచ్చేది కాదు. తర్కంతో వాదిస్తే దొరికేది కాదు. గురువు యొక్క అనుగ్రహం మరియు మన నిరంతర అంతర్ముఖ సాధన మాత్రమే మనల్ని ఆ పరమానంద స్థితి వైపు నడిపిస్తాయి.
(27:40) నిద్రలో సుషుప్తిని మెలుకువలో జాగ్రతావస్థను సమంగా దర్శిస్తూ ప్రతిక్షణం ఆత్మ ఎరుకతో ఉండే ఆ అత్యున్నత స్థితిని చేరుకోవడమే మానవ జన్మ సార్ధకత. ఎప్పుడైతే ఆ అంతర్గతత మౌనం మీలో స్థిరపడుతుందో అప్పుడు మీ ప్రతి అడుగు ఒక యజ్ఞం అవుతుంది. మీ ప్రతి మాట ఒక మంత్రం అవుతుంది. మీ శ్వాస నిరంతర ప్రార్థనగా మారుతుంది. మీ జీవితమే దైవానికి సమర్పించిన ఒక అందమైన కుసుమంలా వికసిస్తుంది.
(28:17) ద్వంద్వాలకు అతీతతది. ద్వంద్వాలకు అతీతమైన ఆ సమస్థితిలోకి చేరుకున్నప్పుడు ఈ సృష్టి అంతా ఒకే చైతన్యంతో నిండిపోయిందని మీకు స్పష్టంగా తెలుస్తుంది. మీ మనసులో రేగే ప్రతి ఆలోచనను పట్టుకోవద్దు. అలాగని దాన్ని అణచివేయవద్దు. కేవలం గమనించండి. మీ పరుగును ఒక్క క్షణం పాటు ఆపి మీ శ్వాసను మీరే వినండి. బయట ప్రపంచంలో వెతుకులాట చాలు.
(28:50) ఇక మీ లోపలి ప్రయాణాన్ని ప్రారంభించండి. ఆ అనంతమైన చైతన్యం మీలోనూనే ప్రవహిస్తోంది. ఆ పరమాత్మ యొక్క దివ్య జ్యోతి మీ హృదయాంతరారలోనే అఖండంగా వెరుగుతోంది. ఆ సత్య జ్యోతిని దర్శించి మాయా బంధార నుండి విముక్తులై మీ జీవితాలను సార్ధకం చేసుకోగల వివేకాన్ని ఆ సర్వేశ్వరుడు మీ అందరికీ ప్రసాదించాలని మనసారా ప్రార్థిస్తున్నాను. ఇంతటి సుదీర్ఘమైన లోతైన మరియు పవిత్రమైన ఈ ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణంలో నాతో పాటు కలిసి ఆసాంతం అడుగులు వేసిన మీకందరికీ నా హృదయపూర్వక కృతజ్ఞతలు మీ సమయం మీ ద్యాస అత్యంత అమూల్యమైనవి ఈ
(29:37) సత్యవాక్కులు మీ అంతరంగంలో ఆలోచనల చిక్కుముడులను విప్పి ఒక సరికొత్త వెలుగును నింపుతాయని ఆశిస్తున్నాను దైవనుగ్రహం మరియు సద్గురువుల ఆశీసులు మీపై మీ కుటుంబంపై ఎల్లప్పుడూ ఉండాలని కోరుకుంటూ మీ అందరిలో కొలువై ఉన్న ఆ అంతర్యామికి నా ప్రణామాలు అర్పిస్తున్నాను. సదా ఆత్మ విచారణలో గడపండి. ప్రశాంతంగా జీవించండి.
(30:08) సర్వేజనా సుఖినో భవంతు ఓం శాంతి శాంతి శాంతిహి