*అంతర్దృష్టి*

పల్లెటూరి వెనక ఒక చిన్న పల్లె, ఆ పల్లెలో వనమాలి అనే శిల్పి ఉండేవాడు. అతని చేతులు శిలకు ప్రాణం పోశాయని పేరు. అతని తండ్రి, తాతల నుంచి వారసత్వంగా వచ్చిన ఈ కళను, దైవంగా భావించి పూజించేవాడు. గ్రామ దేవాలయానికి శివలింగం చెక్కాలన్నది అతని చిరకాల స్వప్నం.

ఒక శుభముహూర్తాన వనమాలి తన పని ప్రారంభించాడు. ఎంతో నిష్టతో, భక్తితో, తన ఆత్మను కూడా ఆ శిలలో నిక్షిప్తం చేస్తున్నట్లు శిల్పాన్ని తీర్చిదిద్దుతున్నాడు. అతని చేతిలో అది కేవలం రాయి కాదు, శివుని రూపం. రోజులు గడిచాయి, శివలింగం సగం పూర్తయింది. ఆ గ్రామస్తులందరూ ఆ శిల్పాన్ని చూసి మురిసిపోయారు, ఎప్పుడెప్పుడు ప్రతిష్ఠిస్తారా అని ఎదురు చూశారు.

అయితే విధి వక్రీకరించింది. ఒకనాటి రాత్రి, విచిత్రమైన జ్వరంతో వనమాలి కళ్ళు కనిపించకుండా పోయాయి. కళ్ళ ముందు చీకటి తప్ప ఏమీ లేదు. అతని కల చెదిరింది. శివలింగం అసంపూర్తిగా మిగిలిపోయింది. "నా శివుని నేను ఎలా పూర్తి చేయగలను? నా చేతులు పని చేయగలవు కానీ, నా కళ్ళు చూడలేవు కదా!" అని తీవ్ర నిరాశలోకి జారిపోయాడు. గ్రామ పెద్దలు, పూజారి తీవ్ర ఆవేదన చెందారు. ప్రతిష్ఠ ముహూర్తం దగ్గర పడుతోంది.

కానీ, వనమాలి మనసులో ఏదో అదృశ్య శక్తి అతనిని నిరంతరం వెనక్కి లాగుతున్నట్లు అనిపించింది. అతని గురువు, అంటే అతని తండ్రి చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి: "శిల్పం కళ్ళతో చూసి చెక్కేది కాదు వనమాలి, మనసుతో చూసి, ఆత్మతో స్పృశించి చెక్కేది. నిజమైన రూపం నీ హృదయంలోనే ఉంది." పూజారి కూడా వచ్చి, "వనమాలి, దైవకార్యంలో అడ్డంకులు సహజం. నీ భక్తిని పరీక్షించడానికి వచ్చినవి. కళ్ళు మూసుకున్నా, నీ మనసు చూడగలదు. నీ చేతులకు శివుడే మార్గం చూపుతాడు," అని ధైర్యం చెప్పాడు.

వనమాలికి కొత్త ధైర్యం వచ్చింది. తన కళ్ళు పోయినా, హృదయం నిండా భక్తిని నింపుకుని, మళ్ళీ ఆ శివలింగం దగ్గర కూర్చున్నాడు. అతని చేతులు స్పర్శతో శిలను అన్వేషించాయి. ఆ కళ్ళు లేని వనమాలి, తన ఊహతో, తన అంతర్దృష్టితో, తన భక్తితో పని చేయడం ప్రారంభించాడు. గ్రామస్తులు కొందరు అతని పిచ్చిని చూసి నవ్వారు. "కళ్ళు లేనివాడు శిల్పాన్ని ఎలా చెక్కగలడు?" అని గేలి చేశారు. కానీ వనమాలి వాటిని పట్టించుకోలేదు. అతని చేతుల్లో అద్భుతం జరుగుతోంది. ప్రతి స్పర్శ, ప్రతి సుత్తె చప్పుడు, ఒక ప్రార్థనగా మారింది.

ప్రతిష్ఠాపన దినం వచ్చింది. జనం గుమిగూడారు. అసంపూర్ణమైనా, అంధుడు చెక్కిన విగ్రహాన్ని చూడడానికి అందరూ ఆతృతగా ఉన్నారు. తెర తీయబడింది. అందరూ నిశ్చేష్టులయ్యారు! అదొక అద్భుతం! శిల్పి వనమాలి కళ్ళు లేనివాడైనా, ఆ శివలింగం అద్భుతంగా, సజీవంగా, దివ్యమైన కాంతితో మెరిసిపోతోంది. అది పగటిపూట కూడా నక్షత్రంలా ప్రకాశిస్తోంది. ఆ రూపం అతని గత శిల్పాలను మించిపోయింది. వనమాలి కళ్ళలో ఆనంద బాష్పాలు. "నేను చూడలేదు. ఆయనే నా చేతులకు మార్గం చూపించాడు. నా కళ్ళు పోయినా, ఆయన రూపం నా హృదయంలో స్పష్టంగా కనిపించింది. నాకు అంతర్దృష్టి కలిగింది!" అన్నాడు భక్తితో.

గ్రామమంతా శివనామ స్మరణతో మార్మోగింది. ఆ రోజు వనమాలి కేవలం ఒక శిల్పి కాదు, భక్తితో దైవాన్ని దర్శించిన మహానుభావుడు. అతని శిల్పం భక్తికి, అంతర్దృష్టికి ప్రతీకగా నిలిచింది.