(562) (05.03.2026)

పుట్టగానే జాతకం 

చనిపోతే సూతకం

మధ్యలో జగన్నాటకం

మోహాపాశాల నాటకం //

ఊపిరి ఉన్నంత వరకు అంతా నాది-నాది అని అనుకునేవు

ఒక్కసారి ఊపిరి ఆగిపోతే నీవు ఎవరికి ఏమి కావు అని తెలుసుకోవు

బంధాలు – బంధుత్వాలు అంటూ తిరిగేవు

చివరి వరకు బంధుత్వం నిలుపుకోవాలని చూచేవు //

పైసల కోసం వెంపర్లాడుతూ

ప్రతి పైసా కూడబెడుతూ

సరైన తిండి తినక

వంటిపై మంచి బట్ట ధరించక //

చివరి వరకు జీవితాన్ని నెట్టుకుని వచ్చేవు

నీతో పాటు నిను నమ్మిన వాళ్ళను బాధలు పెట్టేవు

ఇన్ని సంవత్సరాలు బ్రతికి నీవు సాధించింది ఏమిటి

నీవు కనుమూసినాక నీ వెంట వచ్చేది ఏమిటి //

నీవు తాళి కట్టిన ఇల్లాలైనా

నీ కడుపున పుట్టిన బిడ్డలైనా

నీవు కనుమూస్తే ఒక్కరైనా నీకు తోడుగా వచ్చేరా

నీ వెంట మేము ఉన్నామని నీకు చెప్పేరా //

ఇంతోటి జీవితానికి ఇంత తాపత్రయం ఎందుకో

రాతిరనక – పగలనక కష్టపడటం ఎందులకో

తిని-తినక అనారోగ్యం తెచ్చుకోవడం ఎందుకో

ఆరు అడుగుల నేల కోసం ఇదంతా ఎందులకో //

కను మూస్తే నలుగురు మోసే దేహానికి ఇంత అవసరమా

చితిలో కాలిపోయే శరీరానికి ఇంత హాంగామా అవసరమా

ఎన్ని కోట్లు పెట్టి ఇల్లు కట్టినా చివరకు స్మశానానికి చేరవలసిందే

ఎంతటి వాడైనా ఆ కట్టెల్లో కాలిపోవలసిందే //

సూతకం ఉన్నంత వరకే నీవు జ్ఞాపకం ఉండేది

కార్యక్రమాలు అయినాక నిను తలచుకోను సమయమేది

ఏడాది దాటిందంటే నీ వాళ్ళ మనసులోనుంచే నీవు వెళ్లిపోతావు

ఇంత దానికి బ్రతికి ఉన్నంత కాలం గొప్ప నాటకం ఆడేవు //

ఇది అంతా ఆ జగన్నాటక సూత్రధారి ఆడిస్తున్నాడని తెలుసుకోవు

నాడు కురుక్షేత్రంలో ఆయన చెప్పిన భగవద్గీత అని అనుకోవు

ఊపిరి ఆగిపోయే చివరి క్షణం వరకు బాధ్యతలు విస్మరించవు

అలా అని చివరి క్షణంలోనైనా ఆ దేవుని స్మరించవు //

ఎంత కాలం బ్రతికినా ఇంకా ఆయిష్షు ఇమ్మని ఆ దేవుని కోరేవు

బాధ్యతలు తీరలేదని బంధువుల దగ్గర వగచేవు

అడుగులే వేయలేని వాడివి బాధ్యతలు ఏమి పంచుకుంటావు

చివరకు కడుపున పుట్టిన బిడ్డలకు కూడా దూరం అవుతావు //

అందుకే ఇన్నాళ్ళు ఆడిన నాటకానికి ఇకనైనా తెర దించు

నాది-నాది అనకుండా అంతా భగవంతుడిది అనడం ఆరంభించు

కను మూసినాక ఏమి చేస్తే స్వర్గ ప్రాప్తి లభిస్తుందో అని ఆలోచించు

దానికై దైవత్వం వైపు అడుగులు వేయడానికి ప్రయత్నించు //

మధిర వెంకట రమణ, హైదరాబాద్