*ఒక మనిషి ఎదగాలంటే కొత్తదనం, ప్రయోజనం రెండూ అవసరం. ప్రయోజనం లేకపోతే అతను అర్థరహితమైన జీవితంలోకి జారిపోతాడు, కొత్తదనం లేకపోతే అర్థాన్ని తెలుసుకునే అవకాశం కూడా అతనికి ఉండదు.*

*కొత్తదనం కోసం చిందరవందరగా ఉండే పని అవసరం. మళ్ళీ అదే చక్రాన్ని ప్రారంభించే ముందు, సృష్టించబడిన ఆ చిందరవందరను ఒక క్రమపద్ధతిలోకి తీసుకురావడం ప్రయోజనం కోసం చాలా అవసరం. చిందరవందరను పేరుకుపోనివ్వడం అంటే, దానిని ఉపయోగకరంగా మార్చకుండా కొత్తదనాన్ని కోరుకోవడమే.* అదేవిధంగా, కేవలం క్రమబద్ధత కోసం మాత్రమే ప్రయత్నించడం అంటే, కొత్తదనాన్ని కనీసం చూడటానికి కూడా ప్రయత్నించకపోవడమే.

జీవితం అనేది చిందరవందర మరియు క్రమం మధ్య జరిగే ఒక పరస్పర చర్య. ఈ రెండింటినీ సృష్టించగలగడమే నిజమైన ప్రావీణ్యం. జీవితంలోని ఈ అంశంలో ప్రావీణ్యం సంపాదించినవాడు, రిస్కులు తీసుకుంటూ, జీవిస్తూనే ఫలితాలను సాధించగలడు. జీవితం పట్ల అతని దృక్పథంలో నిర్లక్ష్యంగానూ ఉండడు, అతి జాగ్రత్తగానూ ఉండడు. అతను తన సంకల్పానికి, ప్రకృతికి మధ్య పరిపూర్ణ సమతుల్యతను పాటిస్తూ జీవిస్తాడు, అభివృద్ధి చెందుతాడు.                  A man needs novelty and usefulness in order to grow. He slips into a life devoid of meaning sans usefulness and never have a shot at knowing meaning sans novelty.

A messy work is essential for novelty. Restoring orderliness to the created mess is essential for usefulness before you start the cycle again. Allowing mess to accumulate is seeking novelty without making it useful. Similarly, only striving for orderliness is to never try to glimpse at the novel. 

Life is an interplay between mess and order. The real mastery is to be able to create both. He who has mastered this aspect of life is able to take risks, live, while still producing outcomes. He is neither reckless nor cautious in his approach to life. He lives and thrives maintaining perfect balance between his will and the nature.