Jiddu Krishnamurthy on “The Sick Society” | సమాజం ఎందుకు మనల్ని మానసికంగా నశింపజేస్తోంది?

Jiddu Krishnamurthy on “The Sick Society” | సమాజం ఎందుకు మనల్ని మానసికంగా నశింపజేస్తోంది?

Author Name:The Wisdom Compass

Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@TheWisdomCompass

Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=zLUDkITLYYU



Transcript:
(00:06) మనం రోజు ఉదయం నిద్ర లేవగానే అనుభవించే ఆందోళన లేదా ఒక రకమైన అకారణమైన అలసట ఉంటుంది కదా గుండెల్లో ఏదో తెలియని అశాంతి ఇవన్నీ కేవలం మన వ్యక్తిగత లోపాలు కాకపోతే ఒకవేళ అదొక తీవ్రమైన అసహజమైన ప్రపంచానికి మన శరీరం ఇస్తున్న అత్యంత సహజమైన ప్రతిస్పందన అయితే అప్పుడు అంతా మారిపోతుంది కదా ఎక్సాక్ట్లీ ఈరోజు మనం ఇదే ఆలోచనను చాలా లోతుగా విశ్లేషించబోతున్నాం.
(00:35) ఈ అన్వేషణకు ఆధారం ప్రపంచ ప్రఖ్యాతి గాంచిన దార్శనికుడు ఆ జిడ్డు కృష్ణమూర్తి గారు చెప్పిన ఒక మాట మ్ ఆయల 1895లో ఆంధ్రప్రదేశ్లో జన్మించి సత్యం కోసం ఒక స్వేచ్ఛాయుతమైన అన్వేషణ చేసిన గొప్ప వ్యక్తి కదా తన చుట్టూ ఏర్పడిన అతి పెద్ద ఆధ్యాత్మిక సంస్థను సైతం తిరస్కరించిన దార్శనికుడు ఆయన అవును ఆయన చెప్పిన ఆ వాక్యం ఏమిటంటే తీవ్రమైన అనారోగ్యంతో ఉన్న సమాజంలో ఇమడగల లగడం అనేది ఆరోగ్యకరమైన లక్షణం ఏమాత్రం కాదు మళ్ళీ చెప్తున్నాను తీవ్రమైన అనారోగ్యంతో ఉన్న సమాజంలో ఇమిడగలగడం అనేది ఆరోగ్యకరమైన లక్షణం ఏమాత్రం కాదు ఈ వాక్యం ఎంత లోటైనది అంటే ఇది పునాదుల
(01:20) నుంచే మన ఆలోచనా విధానాన్ని కదిలించేస్తుంది అన్నమాట సమాజం కొంచెం దారి తప్పిందనో లేదా ఎక్కడో చిన్న తప్పు జరిగిందనో ఆయన అనట్లేదు కరెక్ట్ సమాజం ప్రగాఢమైన లేదా తీవ్రమైన అనారోగ్యంతో ఉందని స్పష్టంగా ా చెబుతున్నారు అవును అంతేకాదు ఆ అనారోగ్యకరమైన వాతావరణంలో మనం చాలా బాగా ఇమిడిపోవడం దానికి తగ్గట్టు సర్దుకు పోవడం ఆరోగ్యం కాదు అంటున్నారు.
(01:46) మనం చిన్నప్పటి నుండి దేన్నైతే సాధారణమని నమ్ముతూ పెరిగామో అదే అసలైన జబ్బు అని ఈ వాక్యం మనకు గుర్తు చేస్తుంది. ఒక్క నిమిషం ఇక్కడ నాకు ఒక పెద్ద సందేహం వస్తుంది. మనం ప్రస్తుతం జీవిస్తున్న సమాజం తీవ్ర అనారోగ్యంతో ఉందనడం ఆ కొంచెం అతిశోక్తి కాదా అంటే ఏ రకంగా అంటారు అంటే చూడండి చరిత్రలో ఎప్పుడూ లేనంత టెక్నాలజీ మన దగ్గర ఉంది కదా వైద్య రంగంలో ఎన్నో అద్భుతాలు సాధించాం మన జీవితకాలం పెరిగింది ఎన్నో సౌకర్యాలు ఉన్నాయి అలాంటప్పుడు కేవలం మనం కొంచెం స్ట్రెస్ ఫీల్ అవుతున్నామ అన్న కారణంతో ఈ మొత్తం వ్యవస్థను అనారోగ్యం అని ఎలా అంటాం ఇది చాలా సహజంగా వచ్చే ప్రశ్నే కానీ ఇక్కడ
(02:22) మనం భౌతిక సౌకర్యాలను మానసిక ఆరోగ్యా వేరుచేసి చూడాలి మన చుట్టూ భౌతికంగా ఎన్నో అద్భుతమైన వస్తువులు ఉన్న మాట వాస్తవమే మ్ కానీ ఆ వస్తువులను ఆ సౌకర్యాలను పొందే క్రమంలో మన లోపల జరుగుతున్న ప్రాసెస్ ఏమిటి అనేది అసలు పాయింట్ ఉదయం నిద్ర లేవగానే ఒకసారి మన ఫోన్ స్క్రీన్ చూడండి అందులో ఒకచోట ఏదో భయంకరమైన వార్త ఉంటుంది. ఆ వెంటనే ఒక కార్పొరేట్ అడ్వర్టైస్మెంట్ వస్తుంది.
(02:51) ఆ కిందే ఎవరో విలాసవంతంగా గడుపుతున్న ఫోటో ఉంటుంది కదా ఎక్జాక్ట్లీ నిద్రలేచిన ఐదు నిమిషాల్లోనే మన మెదడు 100 రకాల పోలికలను ఆందోళనలను భయాలను ప్రాసెస్ చేయాల్సి వస్తుంది. డోపమైన్ కార్టిసాల్ హార్మోన్ల మధ్య మన నాడీ వ్యవస్థ ఒక యుద్ధమే చేస్తోంది అక్కడ ఓ వావ్ అద్భుతం ఏమిటంటే లోపల ఇంత కల్లోలం జరుగుతున్న మనం ఏమి ఎరుగనట్లు చక్కగా తయారయ్యి ఆఫీస్ మీటింగ్స్ లో నవ్వుతూ కూర్చుంటాం.
(03:20) లోపల విపరీతమైన ఆందోళన ఉన్నా బయట ప్రశాంతంగా ఉన్నట్లు నటించే ఈ స్థితినే సమాజం ఆరోగ్యం అంటుంది. అంటే ప్రతి సమస్యకి మనమే కారణం మన లోపమే కారణం అనే భ్రమను ఈ సిస్టం చాలా పకడ్బందీగా సృష్టించింది అంటారా నేను అలసిపోతే అది నా తప్పు నేను ఫెయిల్ అయితే అది నా సామర్థ్యం లేకపోవడం ఇలా మనల్ని మనం తప్పు పట్టుకునేలా చేశారా? ఖచ్చితంగా ఒకసారి యంత్రాంగం ఎలా పనిచేస్తుందో ఆలోచించండి మనకు నిద్రలేమి సమస్య వస్తే దాన్ని మన వ్యక్తిగత స్లీప్ హైజిన్ లోపం అనుకుంటాం.
(03:53) అవును వెంటనే ఏదో యాప్ డౌన్లోడ్ చేసుకుంటాం. నిజమే కానీ మనుషుల్ని రాత్రి పగలు తేడా లేకుండా ఒక యంత్రంలా పని చేయించే టార్గెట్ల పేరుతో భయపెట్టే వాతావరణాన్ని మనం అసలు ప్రశ్నించం కదా తీవ్రమైన అలసట వస్తే దాన్ని మన సామర్థ్య లోపంగా భావిస్తాం. ఉ మన నుండి విపరీతంగా పనిని పిండుకునే ఈ వ్యవస్థను మనం ఎప్పుడూ తప్పు పట్టం నగరాల్లో ఎంతో మంది మధ్య ఉంటూ కూడా మనం ఒంటరిగా ఫీల్ అవుతుంటాం.
(04:19) అప్పుడు దాన్ని మన సోషల్ స్కిల్స్ లోపం అనుకుంటాం కదా అవును కానీ మనుషుల మధ్య బంధాలు కాకుండా కేవలం లావాదేవీలు మాత్రమే జరిగేలా నిర్మించబడిన ఈ ఆధునిక నగరాల ఆకృతి గురించి మనం ఆలోచించం. దీన్ని అర్థం చేసుకోవాలంటే నాకు ఒక అద్భుతమైన ఉదాహరణ గుర్తుకొస్తుంది. ఒక పెద్ద భవనం ఉందనుకుందాం. కానీ ఆ భవనం డిజైన్ లోనే ఒక లోపం ఉండి అది ఒక 5 డిగ్రీలు పక్కకు వంగి కట్టబడింది అనుకోండి వంగి ఉన్న భవనం అవును ఆ వంగి ఉన్న భవనంలో మనం మొదటి రోజు నడిచినప్పుడు కచ్చితంగా తడబడతాం బ్యాలెన్స్ తప్పుతాం కింద పడిపోతాం ఎందుకంటే అది మన సహజమైన నడకకు పూర్తిగా వ్యతిరేకం కదా
(05:00) అవును వంగి ఉన్న భవనంలో నడవడం సహజం కాదు కానీ ఒక మూడు నెలల పాటు అందులోనే ఉంటే ఏం ఏం జరుగుతుందో తెలుసా ఆ వంపుకు తగ్గట్టు మన శరీరాన్ని మన వెన్నెముకను వంచి నడవడం మనం నెమ్మదిగా అలవాటు చేసుకుంటాం. అదే కదా అసలైన ట్రాజిడీ ఒక రెండేళ్ల తర్వాత కొత్తగా భవనంలోకి ఎవరైనా వస్తే వాళ్ళు కింద పడిపోతుంటే మనం వాళ్ళకి క్లాసులు గీసుకుంటాం చూడు బాస్ ఇలా వంగి నడవాలి అప్పుడే బ్యాలెన్స్ ఉంటుంది అని మనమే ప్రత్యేకంగా శిక్షణ ఇస్తాం.
(05:32) ఎక్సాక్ట్లీ ఆ తర్వాత ఆ వంపు మనకి చాలా సాధారణంగా అనిపిస్తుంది. మన సమాజం కూడా సరిగ్గా ఇలాగే పనిచేస్తుంది అనిపిస్తోంది. మనం ఆ వంపుని ఇక చూడలేకపోతున్నాం. అయితే ఇక్కడే నాకు ఒక పెంత ప్రశ్న వస్తుంది. మనం ఇప్పుడు వాడుతున్న కార్పొరేట్ వెల్నెస్ యప్స్ స్ట్రెస్ మేనేజ్మెంట్ క్లాసులు ఆఫీసుల్లో పెట్టే యోగా సెషన్స్ ఇవన్నీ ఉన్నాయి కదా అవన్నీ కూడా ఆ భవనం వంపును సరిచేయడానికి కాదు ఆ వంగి ఉన్న భవనంలో మనం మరింత సమర్ధవంతంగా వంగి నడవడానికి ఇచ్చే ట్రైనింగ్ అంటారా? మీరు చాలా సూక్ష్మమైన పాయింట్ పట్టుకున్నారు ఇక్కడ.
(06:08) మనం రోజు చూసే ఈ వెల్నెస్ కార్యక్రమాలు చాలా వరకు ఆ వంపుని అస్సలు ప్రశ్నించనివ్వవు. ఒక పొగతో నిండిన గది ఉందనుకోండి ఈ స్ట్రెస్ మేనేజ్మెంట్ క్లాసులు ఆ పొగను తొలగించడానికి లేదా కనీసం కిటికీలు తరవడానికి ఏమాత్రం ప్రయత్నించవు. దానికి బదులుగా ఆ పొగ గదిలోనే ఊపి బిగబట్టి ఎలా పని చేయాలో నేర్పుతాయి. అంటే పొగ వల్ల కళ్ళు మండిన మీ లాప్టాప్ స్క్రీన్ వైపు ఎలా ఫోకస్ చేయాలో నేర్పుతాయి అన్నమాట.
(06:35) అవును జబ్బు పడిన సమాజంలో మనం మరింత సమర్థవంతమైన ఫంక్షనల్ టూల్స్ గా అంటే ఒక పనిముట్టుగా తయారవ్వడానికే అవి ఉపయోగపడుతున్నాయి. దాన్ని మనం ఆ హీలింగ్ అని బ్రమపడుతున్నాం. కానీ నిజానికి అది అనస్తీషియా లాంటిది కదా అనస్తీషియా ఇస్తే నొప్పి తెలియకుండా ఉంటుంది కానీ అది గాయాన్ని నయం చేయదు. కరెక్ట్ లోపల వ్యాధి అలాగే పెరుగుతూ ఉంటుంది. హీలింగ్ వేరు అనస్తీషియా వేరు ఈ తేడాను గమనించకపోవడం వల్లే మనం మోసపోతున్నాం.
(07:05) సరే ఆ భవనం వంగి ఉందని మనకు లోపల ఎక్కడో ఒక చోట తెలుస్తూనే ఉంటుంది. ఆ పొగగదిలో మనకు ఊపి ఆడట్లేదని కూడా తెలుసు అయినా సరే మనం ఎందుకు అందులోనే ఇమిడి పోవాలని అంతగా ఆరాటపడుతున్నాం ఈ అంతులేని కోరికలు ఆశయాల వెనుకున్న అసలు కారణం ఏంటి? దీన్ని అర్థం చేసుకోవాలంటే ఈ ఆశయం లేదా ఆంబిషన్ అనేది అసలు ఎక్కడి నుండి పుడుతుందో మనం గమనించాలి.
(07:30) ఈ సమాజం మనలో నేను సరిపోను నాలో ఏదో లోపం ఉంది నాకు ఇంకేదో కావాలి అనే ఒక అసంపూర్ణ భావనను చాలా జాగ్రత్తగా ప్లాన్ చేస్తుంది. అవును చిన్నప్పటి నుండి మన మార్కులు ఆ తర్వాత మన జీతం మన ఇల్లు ఇలా ప్రతిదీ ఒకరితో పోల్చబడేలా ఈ వ్యవస్థను నిర్మించారు కదా నిజమే ఒక యువ ఉద్యోగిని ఉదాహరణగా తీసుకుందాం. తనకంటూ ఒక టార్గెట్ పెట్టుకుంటాడు.
(07:57) దానికోసం రాత్రింబవళ్ళు కష్టపడతాడు. దాన్ని చేరుకుంటాడు. ఆ టార్గెట్ చేరుకోగానే ఒక వారం రోజుల పాటు ఏదో సాధించాననే సంతోషం వస్తుంది. అంత బాగుంది అనుకుంటాడు కానీ సరిగ్గా నెల తిరిగే లోపే ఆ లోపల మళ్ళీ పాత శూన్యం వస్తుంది కదా ఒక రకమైన అర్థం లేని కాళితనం మొదలవుతుంది. ఎగజాక్ట్లీ అప్పుడు అతను ఏమనుకుంటాడు ఓహో నేను పెట్టుకున్న టార్గెట్ చాలా చిన్నది కాబోలు అందుకే నాకు పూర్తి సంతృప్తి రాలేదు అనుకుంటాడు.
(08:27) ఆ కాబట్టి నా టార్గెట్ ని ఇంకా పెంచుకోవాలి ఈసారి ఇంకా పెద్ద కారు కొనాలి ఇంకా పెద్ద ప్రమోషన్ తెచ్చుకోవాలి అనుకుంటాడు. ఆ తర్వాత మన నిద్రను కుటుంబంతో గడపాల్సిన సమయాన్ని అంతా ఆ కొత్త టార్గెట్ కోసం బలి చేస్తాం. సరిగ్గా అదే జరుగుతుంది. కానీ ఇక్కడ మనం గ్రహించని అతి పెద్ద సత్యం ఏంటంటే ఆ శూన్యం ఆ అసంతృప్తి మన వ్యక్తిగత లోపం కాదు.
(08:51) ఈ మార్కెట్ ఆధారిత ఆర్థిక వ్యవస్థ డిజైన్ చేయబడిందే ఎలా అంటే మనం కొనే ఒక వస్తువుతోనో లేదా వచ్చే ఒక ప్రమోషన్ తోనో శాశ్వతమైన సంతోషం రాకూడదు అంటారా పూర్తిగా సంతృప్తి చెందితే ప్రశాంతంగా చెట్టు కింద కూర్చుంటే ఈ వ్యవస్థ కుప్ప కూలిపోతుంది. వావ్ అంటే మన అసంతృప్తే ఈ సమాజానికి ఇంధనం అన్నమాట. మనలో ఎప్పుడూ ఏదో ఒక వెలితి ఉండాలి. దాన్ని తీర్చుకోవడానికి మనం నిరంతరం పరిగెడుతూనే ఉండాలి.
(09:16) అవును దానికి మనం పనికి రామ కానీ ఇక్కడే నాకు ఒక అనుమానం మనలో ఆ అసంతృప్తి ఆ ఆకలి ఉంటేనే కదా మనం కొత్త విషయాలు కనిపెట్టేది ఒకవేళ అందరూ సంతోషంగా ఉండిపోతే ఇంకా ఇన్నోవేషన్ ఏముంటుంది ఏ ప్రగతి ఉండదు కదా ఇది చాలా ముఖ్యమైన వాదన కానీ సృష్టి చేయడం వేరు భయంతో పరిగెత్తడం వేరు ఒక చిత్రకారుడు ఒక అద్భుతమైన బొమ్మ గీస్తున్నాడంటే అది తనలో ఏదో లోపం ఉందనో ఆ బొమ్మ గీస్తేనే తనకు విలువ వస్తుందనో కాదు అంటే ఆ గీయడంలో ఆనందం కోసం సజీవంగా ఉన్న భావన కోసం చేస్తాడు అంటారు.
(09:48) కరెక్ట్ కానీ మనం చేసే పనులు అలా లేవు. మనం ఒక వస్తువును కొంటున్నామంటే అది లేకపోతే సమాజంలో మనకు గుర్తింపు ఉండదేమో అన్న భయంతో కొంటున్నాం. మన ఆశయం అంతా కూడా మనలో ఉన్న ఇన్సెక్యూరిటీని కప్పి పుచ్చుకోవడానికి చేసే ప్రయత్నమే. చాలా స్పష్టంగా చెప్పారు. అంటే భయంతో కూడిన ఉరుకులు పరుగుల జీవితాన్ని మనం ప్రగతి అనుకుంటున్నాం.
(10:14) ఇక్కడ నాకు రెండు నీటి ప్రవాహాల ఉపమానం సరిగ్గా సరిపోతుంది అనిపిస్తుంది. రెండు నీటి ప్రవాహాలు కొంటపై నుండి కిందకు వస్తున్నాయి అనుకుందాం. అవును ఆ ఉపమానం మనం మాట్లాడుకుంటున్న దానికి కచ్చితమైన ప్రతిబింబం అందులో ఒక ప్రవాహం కోసం మనుషులు ముందుగానే ఒక సిమెంట్ కాలువను తవ్వి ఉంచారనుకోండి. ఆ ప్రవాహం ఆ కాలువలో పడి చాలా వేగంగా ఎలాంటి అడ్డంకులు లేకుండా సులభంగా కిందకు వెళ్ళిపోతుంది.
(10:40) ఎక్కడ దానికి ఇబ్బంది ఉండదు. ఇది సమాజం గీసిన గీతల్లో ఎలాంటి ప్రశ్నలు అడగకుండా పూర్తిగా ఇమిడిపోయిన జీవితానికి ప్రతీక. కరెక్ట్ అందులో భద్రత ఉంటుంది కానీ జీవం ఉండదు కదా తన దారిని తానే వెతుక్కుంటూ వెళ్తుంది. అవును ఇది చూడటానికి కష్టంగా అనిపించవచ్చు కానీ ఇది పూర్తిగా సజీవమైన జీవి కళతో ఉన్న జీవితం. ఇక్కడ ఏ ప్రవాహం ముందు సముద్రాన్ని చేరుతుంది అనేది అసలు ముఖ్యం కాదు.
(11:06) ప్రవహిస్తున్నంతసేపు ఏది సజీవంగా ఉంది ఏది తనకంటూ ఒక సహజమైన మార్గాన్ని ఏర్పరుచుకుంది అన్నదే ముఖ్యం. మనం ముందే గీసిన గీతల్లో సురక్షితంగా వెళ్ళాలని కోరుకుంటాం కానీ అది మనల్ని యాంత్రికంగా మార్చేస్తుంది. నిజమే ఇది కేవలం మన ఉద్యోగాల్లోనే కాదు మనం మనుషులతో ఏర్పరచుకునే బంధాల్లో కూడా యాంత్రికత వచ్చేసింది. దీనికి బెస్ట్ ఎగ్జాంపుల్ ఇప్పుడున్న డేటింగ్ యప్స్ కల్చర్ అవును ఆధునిక సంబంధాలు ఎలా దిగజారిపోయాయో చెప్పడానికి డేటింగ్ యప్స్ సరైన ఉదాహరణ.
(11:33) మానవ సంబంధాలు అనేవి ఎంతో సంక్లిష్టమైనవి కదా కచ్చితంగా కానీ ఆ యాప్స్ లో మనం మనుషుల్ని ఒక డిజిటల్ కేటలాగ్ లో ఉన్న వస్తువుల్లాగా ఆ ఒక బ్రాండ్స్ లాగా మార్చేస్తున్నాం. ఎత్తు, బరువు, జీతం, హాబీలు ఇలా ప్రతిదీ డేటా పాయింట్స్ లాగా చూస్తున్నాం. ఒక మనిషిలోని వైవిధ్యాన్ని ఒక చిన్న ప్రొఫైల్ కి కుదించేస్తున్నాం అన్నమాట. మనం కమ్యూనికేషన్ మొత్తాన్ని ఒక బిజినెస్ ట్రాన్సాక్షన్ లాగా మార్చేసాం.
(12:00) మనల్ని మనం ఒక ప్రాడక్ట్ లాగా ఎలా మార్కెట్ చేసుకోవాలి అని ఆలోచిస్తున్నాం. అవును ఏ టోన్ లో మాట్లాడాలి మెసేజ్ వచ్చాక వెంటనే రిప్లై ఇస్తే చీప్ గా అనుకుంటారేమో అని ఒక ఐదు నిమిషాలు ఆగి రిప్లై ఇవ్వడం ఇదంతా ఒక నాటకం లాగా జరుగుతుంది కదా మనక ఒక మెసేజ్ కి రిప్లై రాకపోతే అయ్యో వాళ్ళకి ఏదైనా పని ఉందా అని అనుకోం దాన్ని డేటాలా విశ్లేషించి నేను సరిగ్గా మార్కెట్ చేసుకోలేకపోయానా అని మనల్ని మనమే ప్రశ్నించుకుని డిప్రెషన్ లోకి వెళ్ళిపోతాం.
(12:26) నిజాయితీగా మన భావాలు వ్యక్తపరచడం కన్నా మనల్ని మనం ఎలా ప్యాకేజ్ చేసుకుంటున్నాం అనే దానిపైనే దృష్టి పెట్టాం మనం. ఒక మనిషిని అర్థం చేసుకోవాల్సిన చోట అంచనా వేయడం మొదలు పెట్టాం. ఇది కదా అసలైన మానసిక అనారోగ్యం గా ముక్కలు ముక్కలుగా మార్చేసింది. ముక్కలుగా మార్చేసింది అంటే అంటే మనం బయట ప్రపంచాన్ని ముక్కలుగా చూడటమే కాదు మనల్ని మనం కూడా ముక్కలుగానే చూసుకుంటున్నాం.
(12:49) మనకొక సమగ్రమైన ఉనికి లేకుండా పోయింది ఇక్కడ. ఓ అంటే ఆఫీస్ లో నా పెర్ఫార్మెన్స్ ఒక ముక్క సోషల్ మీడియాలో నేను పెట్టే ఫోటోలకు వచ్చే లైక్స్ ఇంకో ముక్క ఇలానా ఎక్జాక్ట్లీ సమాజంలో మనకున్న బ్యాంకు బాలెన్స్ మరొక ముక్క ఇలా మన ఐడెంటిటీని మనం ఫ్రాగ్మెంట్ చేసేసాం. ఈ ముక్కలన్నీ కలిపితేనే నేను అనే భ్రమలో బతుకుతున్నాం మనం. నిజమే మనకి బాగా అలసిపోయి విశ్రాంతి కావాలి అనిపించినప్పుడు ఏం జరుగుతుందో చూడండి.
(13:15) మనం వెళ్ళే ట్రిప్ కూడా ఒక అందమైన ఫోటో తీసి సోషల్ మీడియాలో పెట్టడానికి పనికొచ్చేలా ఉండాలి అనుకుంటాం కదా. అవును అంటే మనకి నిజంగా ఏం కావాలి అనే కోరికలు కూడా మనవి కాకుండా ఈ సిస్టం సృష్టించినవి గా మారిపోయాయి. మనం ఫోన్ లేకుండా ఒక 60 సెకన్ల పాటు కేవలం ఒక్క నిమిషం పాటు ఏ పని చేయకుండా ప్రశాంతంగా కూర్చుంటే ఏం జరుగుతుందో ఒకసారి గమనించండి.
(13:39) వెంటనే మనలో ఒక రకమైన అకారణమైన భయం మొదలవుతుంది. అవును మన చేతులు ఆటోమేటిక్ గా ఫోన్ కోసం వెతుకుతాయి. ఎందుకంటే నిశశబ్దంగా కూర్చోగానే ఈ బయట ప్రపంచపు గోల ఆగిపోగానే ఒక అభద్రత భావం వస్తుంది. నేను సమయం వృధా చేస్తున్నానా అందరూ పరిగెడుతుంటే నేను ఆగిపోయి వెనకబడిపోతున్నానా అనే భయం ఆవహిస్తుంది కదా ఎక్జాక్ట్లీ నిశశబ్దం అనేదే ఈ సమాజపు కొలమానాల్లో ఒక నేరం లాంటిది.
(14:05) నిశశబ్దం ఉత్పాదకతను ఇవ్వదు కదా అసలు మనం నిశశబ్దంగా ఉన్నప్పుడే మనలోని ఒంటరిపనం మన భయం అన్ని ముసుగులు తొలగిపోయి స్పష్టంగా మన కళ్ళ ముందుకు వస్తాయి. ఆ నిజాన్ని ఫేస్ చేయడం ఇష్టం లేకే మనం ఎప్పుడూ బిజీగా ఉండేలా ఏదో ఒక నాయిస్ మన చుట్టూ ఉండేలా చూసుకుంటున్నాం. మనం విశ్రాంతిని కూడా పూర్తిగా అనుభవించలేకపోతున్నాం.
(14:25) కరెక్ట్ ఎందుకంటే మనం తీసుకునే రెస్ట్ కూడా రేపు ఉదయం ఆఫీస్ లో ఇంకా వేగంగా పని చేయడానికి అవసరమైన ఒక బ్యాటరీ రీఛార్జ్ లాగా మారిపోయింది. మనం మనుషులం కాకుండా ఒక స్మార్ట్ ఫోన్ లాగా తయారయ్యాం. అలసిపోవటం ఏమి చేయకుండా ఖాళీగా ఉండటం మన జన్మ హక్కు అనే కనీస స్పృహను కూడా కోల్పోయాం కదా. అవును ఇక్కడ ఈ నిశ్శబ్దాన్ని భరించలేకపోవడమే అతి పెద్ద సంకేతం.
(14:49) ఎప్పుడైతే మనం బయట ఉన్న ఈ రేసును ఆపుతామో అప్పుడే మన లోపలి శూన్యం స్పష్టంగా వినిపించడం మొదలవుతుంది. ఆహా లోపలి గొంతును తప్పించుకోవడానికే ఉదయం లేచినప్పటి నుండి రాత్రి నిద్రపోయే వరకు ఏదో ఒక పాటలు వింటునో వీడియోలు చూస్తూనో ఉంటున్నాం. కరెక్ట్ ఈ నిరంతర పరుగునే మనం సాధారణం అంటున్నాం. సరే ఇక్కడి వరకు మనం సమస్యను చాలా లోతుగా చాలా స్పష్టంగా చూసాం.
(15:17) మనం ఉంటున్న ఈ భవనం 5 డిగ్రీలు వంగి ఉందనే వాస్తవం మనకు అర్థమైంది. మరి ఇదంతా తెలిసాక పరిష్కారం ఏంటి మనం ఈ మాటలు విన్న వెంటనే చాలా మందికి వచ్చే మొదటి ఆలోచన ఏంటంటే అయితే ఈ సిస్టం ని వదిలేసి ఉద్యోగం మానేసి అడవుల్లోకి వెళ్ళిపోవాలా అనిపిస్తుంది కదా అసలైన పరిష్కారం పారిపోవడం కాదు సమాజంతో సర్దుకుపోవడం మానేయాలి కదా అని విప్లవం పేరుతో ఉద్యోగాలు వదిలేసి నాటకీయంగా ప్రవర్తించడం అస్సలు కాదు.
(15:45) అంటే సన్యాసం తీసుకోవాల్సిన అవసరం లేదా లేదు మీరు ఉద్యోగం వదిలేసి హిమాలయాల్లోకి వెళ్ళిన మీ లోపలి ఆందోళన ఈ పోటీ తత్వం మీ మెదడులో ఉన్న ముద్రలు అక్కడికి కూడా మీతో పాటే వస్తాయి కదా జిడ్డు కృష్ణమూర్తి గారు చెప్పిన అసలైన స్వేచ్ఛ ఏంటంటే ఆ భవనం వంగి ఉందని స్పష్టంగా చూడగలగడం అంతే చూడగలగడం అంటే కేవలం గమనించడం ఆ ఒంపుని వెంటనే సరిదిద్దాలని టెన్షన్ పడకుండా లేదా దానికి గుడ్డిగా అలవాటు పడిపోకుండా అది వంగి ఉందని ని ఎరుకతో ఉండటం అన్నమాట.
(16:15) కచ్చితంగా దాన్ని జడ్జ్ చేయకుండా గమనించడం సమాజం ఇచ్చిన కొలమానాలతో మన అంతరంగిక స్థితిని మన సంతోషాన్ని కొలవడం మానేయడం. అంటే ఈ రేస్ లో నేను ఎలా గెలవాలి అనే ప్రశ్న నుండి అసలు ఈ ఆట గెలవడం అవసరమేనా అనే స్థాయికి మన ఆలోచన ఎదగాలి అంటారు. అవును మన జీవితం సార్ధకమైందా లేదా అని తెలుసుకోవడానికి మన బ్యాంక్ బాలెన్స్ మన సోషల్ మీడియా ఫాలోవర్స్ సంఖ్య సరైన కొలబద్దలు కావు అని మన అంతరంగంలో అనుభవపూర్వకంగా గుర్తించాలి.
(16:46) ఇది వింటుంటే నాకు మన రోజువారి జీవితానికి సరిపోయే ఒక ఆధునిక ఉదాహరణ గుర్తుకొస్తుంది. ఇది సరిగ్గా ఒక వీడియో గేమ్ ఆడుతున్నట్లు ఉంది. వీడియో గేమ్ అంటే ఎలా? మనం ఒక గేమ్ ఆడుతున్నప్పుడు అందులో ఎన్నో కాయిన్స్ కలెక్ట్ చేస్తాం పాయింట్లు సంపాదిస్తాం రివార్డులు వస్తాయి. కానీ ఆ గేమ్లో వచ్చే కాయిన్స్ నిజమైన డబ్బు కాదని మనకు స్పష్టంగా తెలుసు కదా కరెక్ట్ అది తెలిసినప్పుడు ఆ గేమ్ ఆడటం ఆపేయాల్సిన అవసరం లేదు సరదాగా ఆడొచ్చు కానీ ఆ గేమ్లో పాయింట్లు రానప్పుడు ఏడవాల్సిన అవసరం లేదు కదా గేమ్ ని గేమ్లా చూడటమే అసలైన స్వేచ్ఛ కదా చాలా అద్భుతమైన ఉదాహరణ చెప్పారు ఈ అంతర్గత
(17:26) మార్పు వచ్చినప్పుడు మనం సమాజంలో ఉన్న పనిముట్లను వాడుకుంటాం కానీ మనమే ఒక పనిముట్టుగా మారము అంటే సోషల్ మీడియా వాడతాం కానీ దాని అల్గారిథమ్స్ కి బానిసలు కాము. ఎగజక్ట్లీ మనం మెసేజ్లకు రిప్లై ఇస్తాం కానీ మన జీవితమే ఒక ఇన్బాక్స్ లాగా మారదు. మనం లోపలి నుండి బయటకు జీవించడం మొదలు పెడతాం. ఈ మార్పు ఎలాంటి శబ్దం లేకుండా ప్రశాంతంగా జరుగుతుంది.
(17:51) అంటే ఆఫీసులో మనం పనులు వేగంగా చేయొచ్చు. టార్గెట్స్ రీచ్ అవ్వచ్చు కానీ లోపల ఆ ప్రాణభయం ఆ ఆరాటం ఉండవు కదా పక్కవాళ్ళు ఏమైనా అనుకుంటారేమో అని ఆందోళన పోతుంది. అవును మనం మన శరీరపు మన మనసు సహజమైన రిథంని గౌరవించడం మొదలు పెడతాం. ఇదొక అంతర్గత విప్లవం మనం ఆ భవనం వంపుని ఏమాత్రం భయం లేకుండా గమనించిన క్షణంలో మనలో ఒక అద్భుతమైన ప్రశాంతత వస్తుంది.
(18:19) మనం ఇంకా ఎవరితోన పోటీ పడము అన్నమాట. అవును ప్రారంభంలో ఇతరులు మనల్ని చూసి వీరికి ఏమైంది చాలా నెమ్మదించారు రేస్ లో వెనుకబడిపోతున్నారు అని అనుకోవచ్చు కానీ ఆ నెమ్మదితనం ఒక లోపం కాదు అది మనలో పేర్కొంటున్న స్పష్టత నెమ్మదితనం ఒక లోపం కాదు అది పేరుకుంటున్న స్పష్టత ఈ మాట నిజంగా చాలా ఆలోచింపజేసేలా ఉంది.
(18:45) ఈ స్పష్టత గురించి మాట్లాడుతుంటే నాకు మన భారతీయ తత్వ శాస్త్రం కూడా గుర్తొస్తోంది. సరిగ్గా చెప్పారు ఇక్కడ మనం ఒక ముఖ్యమైన విషయాన్ని కచ్చితంగా ప్రస్తావించాలి. అద్వైత వేదాంతం ప్రకారం అవిద్య అంటే ఏదో సమాచారం లేకపోవడమో డిగ్రీలు లేకపోవడమో కాదు. మరి ఏంటి? మనం ఇందాక మాట్లాడుకున్న ఈ కండిషనింగే వాస్తవం అనుకోవడం ఈ మానసిక ముక్కల్నే మన స్వభావం అని నమ్మడమే విద్య లేకపోవడం.
(19:09) అంటే సమాజం మనకి ఇచ్చిన ఐడెంటిటీస్, నా కులం, నా మతం, నా ఉద్యోగం, నా హోదా ఇవే నేను అనుకోవడమే అసలైన అజ్ఞానం అంటారా? అవును అద్వైతం ప్రకారం మనలో ఉన్న స్వచ్ఛమైన ఎరుక ఆ ప్యూర్ అవేర్నెస్ అనేది ఈ సమాజం సృష్టించిన వస్తువు కాదు అది మార్కెట్లో దొరికేది కాదు కదా కరెక్ట్ కాబట్టి సమాజపు మందులతో అంటే ఇంకొక ప్రమోషన్ తెచ్చుకోవడం ద్వారానో ఇంకో కొత్త వస్తువు కొనడం ద్వారానో మన లోపలి ఆ ఖాళీని ఎప్పటికీ పూడ్చలేం.
(19:40) కచ్చితంగా కృష్ణమూర్తి గారు ఎలాంటి మతపరమైన పదజాలం వాడకుండా ఆధునిక మానవుడికి సూటిగా అర్థమయ్యేలా ఇదే సత్యాన్ని చెప్పారు. ఆ బ్రమను చూడటమే ఆ అవేర్నెస్ లో నిలకడగా ఉండటమే అసలైన ఆరోగ్యం. ఈ చర్చ మొత్తం విన్నాక మనం మళ్ళీ ఒకసారి ప్రారంభంలో ఉన్న ఆ కొటేషన్ దగ్గరికి వెళ్తే దాని అర్థం పూర్తిగా కొత్తగా అనిపిస్తుంది.
(20:02) తీవ్రమైన అనారోగ్యంతో ఉన్న సమాజంలో ఇమడ గలగడం అనేది ఆరోగ్యకరమైన లక్షణం ఏమాత్రం కాదు. అవును ఈ వాక్యం మనల్ని ఎంత మాత్రం నిందించడం లేదు కదా మన సామర్ధ్యాలను కించపరచడం లేదు కేవలం మన దృష్టిని ఆ భవనం ఒంపు వైపు మళ్ళస్తుంది. మన కళ్ళకు గంతలు విప్పుతుంది. కరెక్ట్ ఆ వాక్యం మిమ్మల్ని ఒక నిద్రలో నుండి మేల్కొల్పుతుంది. పొగతో నిండిన గదిలో మనం శ్వాస ఎలా బిగబట్టి పీల్చుకోవాలో నేర్చుకోన అవసరం లేదు.
(20:30) అసలు ఆ గాలి స్వచ్ఛంగా ఉండాలి అని గుర్తు చేసుకుని ఆందోళన లేకుండా నెమ్మదిగా ఓపెన్ చేసిన కిటికీ వైపు అడుగులు వేయడమే అసలైన ఆరోగ్యం. ఎగ్జాక్ట్లీ మన నిజమైన ఉనికిని మన స్వభావాన్ని గుర్తించడమే ఆ కిటికీ. ఆ కిటికీ తెరుచుకోగానే జీవితమంతా మనం మోసిన అనవసరమైన భారమంతా ఒక్కసారిగా దిగిపోతుంది. ఇది నిజంగా ఒక లోతైన అనుభవం.
(20:54) ఈరోజు మనం చర్చించిన విషయాలు కేవలం వినడానికి మాత్రమే పరిమితం కాకుండా మనల్ని మనం లోతుగా ప్రశ్నించుకునేలా చేశాయి. ఇక ముగించే ముందు ఒక ముఖ్యమైన విషయం చెప్పండి మీరు ఎప్పుడైనా ఈ రోజువారి పరుగులో విపరీతమైన అలసటను ఎవరూ లేరన్న శూన్యాన్ని లేదా కారణం తెలియని ఆందోళనను అనుభవిస్తే వెంటనే మిమ్మల్ని మీరు నిందించుకోకండి. అది మీరు జీవితంలో ఓడిపోయారు అనడానికి సంకేతం ఏమాత్రం కాదు.
(21:23) చాలా కరెక్ట్ ఆ అశాంతి ఆ అలసట ఈ పిచ్చి ప్రపంచం నుండి ఈ యాంత్రికమైన పరుగు నుండి మిమ్మల్ని మేల్కొల్పడానికి ప్రయత్నిస్తున్న మీ చివరి ఆరోగ్యకరమైన లక్షణం కావచ్చు ఆ అసౌకర్యం ఒక వ్యాధి కాదు అది మీ లోపలి చైతన్యం చేస్తున్న ఒక నిశ్శబ్ద తిరుగుబాటు దాన్ని మెడికేషన్ తోనో ఇంకో ఎంటర్టైన్మెంట్ తోనో కప్పి పుచ్చకండి దాన్ని స్పష్టంగా గమనించండి దాన్ని అర్థం చేసుకోండి చాలా లోతైన ముగింపు ఇది ఆ గమనించడమే సత్యం వైపు స్వేచ్ఛ వైపు మనం వేసే మొట్టమొదటి అతి ముఖ్యమైన అడుగు నిజమే ఈ జ్ఞానపు లోతుల్లోకి సాగిన అన్వేషణను ఆలకించినందుకు ధన్యవాదాలు.
(22:02) మరో కొత్త కోణంతో మనసును మేల్కొల్పే మరో విశ్లేషణతో మళ్ళీ కలుద్దాం. అప్పటివరకు ఈ బయటి ప్రపంచపు హోరును కాస్త ఆపి మీ అంతరంగాన్ని ప్రశాంతంగా గమనిస్తూ ఉండండి.