Jai srimannarayana:

*మనం దేవాలయమునకు*

 *వెళ్ళినపుడు అక్కడ మనకు దేవగతామూర్తి దర్శనం కలుగుతుంది*

 *ఆ దేవతా మూర్తి దర్శనం వల్ల మనలో బుద్ధి వికసిస్తుంది*

 *మనకు తెలియకుండానే అప్రయత్నంగా ఆ దేవతా మూర్తికి నమస్కరిస్తాము*

 నమస్కరించడం వలన ఆ దేవతామూర్తి పై ప్రేమ (యిష్టం ) కలుగుతుంది .

 ఆ ప్రేమ వలన మనకు ఆ దేవతా మూర్తి లో దైవం వున్నదని నమ్మకం కలుగుతుంది .

 ఆ నమ్మకం తో మనం సమర్పించిన పువ్వులు వలన అది పూజ అవుతుంది .

 పూజ ను శ్రద్ధగా చేయడం వలన మనలో భక్తి కలుగుతుంది .

 భక్తితో మనం ఆహారాన్ని స్వీకరిస్తే అది ప్రసాదం అవుతుంది .

 భక్తితో మనం నీటిని సేవిస్తే అది తీర్ధం అవుతుంది .

 భక్తితో మనం పాటలు పడితే అది భజన అవుతుంది .

 భక్త్గితో శిరస్సు వంచి అంజలి ఘటిస్తే , అది శరణాగతి అవుతుంది .

 భక్తి గురించి నలుగురు కలసి చర్చిస్తే , అది సత్సంగం అవుతుంది .

 ఆ సత్సంగం వలన మనలో తత్త్వ విచారణ కలుగుతుంది 

 తత్వవిచారణ తీవ్రత వలన మనకు సద్గురువు సాన్నిధ్యం లభిస్తుంది .

 సద్గురు సాన్నిధ్యం లో మనకు జ్ఞాన బోధ జరిగి జిజ్ఞాస పెరుగుతుంది .

 సద్గురువు కరుణ వలన మనకు సంపూర్ణ జ్ఞానము తెలియబడుగుతుంది .

 ఆ జ్ఞానము వలన మనలో తీవ్ర సాధన జరుగుతుంది .

 ఆ తీవ్ర సాధన వలన మనలను మనము శోధించడం జరుగుతుంది .

 ఆ శోధన లోనే మనము ఎవరో మనకు తెలియబడుతుంది .

 అపుడు దేహభావన మనలను వీడి పోతుంది .

 మనము ఎవరో మనకు తెలియడం వలన మనకు మోక్షం సిద్ధిస్తుంది .

 ఆ మోక్షం వలన మనము జీవన్ముక్తులము అవుతాము .