నీ బాధ వృథా కాదు… కానీ ఇది అర్థం చేసుకోకపోతే నష్టమే || Why Your Pain Has a

నీ బాధ వృథా కాదు… కానీ ఇది అర్థం చేసుకోకపోతే నష్టమే || Why Your Pain Has a

Author Name:Dhanalakshmi Tips

Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@DhanalakshmiTips

Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=v804ZjcVlBI



Transcript:
(00:00) భక్తులారా లోకంలో పుట్టిన ప్రతి ప్రాణిని ఏదో ఒక సందర్భంలో వెంటాడే అతి పెద్ద ప్రశ్న ఏమిటంటే నేనేం పాపం చేశానని నాకే ఇన్ని కష్టాలు వస్తున్నాయి. అసలు నా కన్నీటికి విలువే లేదా? దేవుడు నన్ను చూడటం లేదా? ఈ ప్రశ్నల సుడిగుండల్లో చిక్కుకొని మనిషి అంటూ ఈ భూమి మీద ఎవరూ ఉండరు. కానీ ఒక పరమ సత్యం ఏమిటంటే ఈ సృష్టిలో ఏది వృధాగా జరగదు.
(00:30) చివరకు మీరు కార్చే ప్రతి కన్నీటి చుక్క వెనుక కూడా ఒక అద్భుతమైన దైవ సంకల్పం దాగి ఉంటుంది. మీ బాధ వెనుక దాగి ఉన్న ఆ నిగు రహస్యం ఏమిటో ఆ వేదన మిమ్మల్ని ఎటువైపు నడిపిస్తుందో మీకు తెలియాలి. ఈ ఆధ్యాత్మిక రహస్యం మీకు పూర్తిగా అర్థం కావాలన్నా ఆ దైవానుగ్రహం మీపై ప్రసరించాలన్నా ఈ వీడియోను ఎక్కడ ఆపకుండా చివరి వరకు చూడండి.
(00:57) ఆ ఊరి చివరన ఉన్న చిన్న గుడిలో అప్పుడే దీపం కొడుగెడుతోంది. బయట హోరున వర్షం కురుస్తోంది. ఆ వాన చినుకుల శబ్దం కంటే భయంకరంగా శాంతమ్మ గుండెల్లో దుమహకం పొంగుతోంది. ఆమె వయసు 60 ఏళ్ళు దాటొచ్చు. కానీ ఆ ముఖంలో ఉన్న ఆ వేదన చూస్తే వెయి ఏళ్ల భారమంతా ఆమె ఒక్కతే మోస్తున్నట్టు ఉంటుంది. దేవత విగ్రహం ముందు కూలబడి వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది.
(01:26) ఆ కన్నీళ్లు కళ్ళ నుండి దారల్లా కారి ఆమె పాత చీరను తడిపేస్తున్నాయి. అయ్యో ఒక్కొక్క కన్నీటి చుక్కలో ఎంతటి ఆవేదన ఎంతటి నిరాశ ఆమె నోట మాట రావడం లేదు. కేవలం ఆ శూన్యంలోకి చూస్తూ గుండెలు పగలేలా రోధిస్తోంది. ఆ గర్భగుడిలోని దీపం గాలికి రెపరెపలాడుతూ ఆరిపోవడానికి సిద్ధంగా ఉంది. అది చూస్తుంటే శాంతమ్మ జీవితమే ఆ దీపంలా అనిపిస్తోంది.
(01:56) ఒకప్పుడు ఆ ఊరిలోనే పేరున్న సంపన్న కుటుంబం ఆమెది. ఇద్దరు కొడుకులు ఒక కూతురు ఆస్తిపాస్తులు అంతా బాగుండేది. కానీ కాలం ఎప్పుడు ఎవరిని ఎలా దెబ్బ తీస్తుందో ఎవరికి తెలుసు పదేళ్ల క్రితం ఒక రోడ్డు ప్రమాదంలో కొడుకులను కోల్పోయింది. ఆ బాధ నుండి తేరుకోకముందే భర్త అనారోగ్యంతో కన్ను మూసారు. ఉన్న ఒక్క కూతురు పెళ్లి చేసి పంపించాక ఆ పిల్ల కూడా పురిట్లోనే ప్రాణాలు విడిచింది.
(02:27) ఇప్పుడు శాంతమ్మకు మిగిలింది కేవలం ఈ శూన్యం. ఈ కన్నీళ్లు మాత్రమే. చుట్టూ జనం ఉన్నా ఆమె ఒంటరిది ఆకలి వేసిన అడిగే దిక్కు లేదు ఒంట్లో నలతగా ఉన్నా ఆదుకునే చేయి లేదు ఎంతటి వేదన ఎంతటి దుర్భరమైన స్థితి అది ఆ రాత్రి వర్షం మరింత ఎక్కువైంది. గుడి పైకప్పు నుండి నీళ్లు కారుతున్నాయి. చలికి శాంతమ్మ శరీరం వనుకుతోంది.
(02:55) ఆమె తన చేతులతో తన భుజాలను గట్టిగా పట్టుకొని ఆ దేవత వైపు దీనంగా చూసింది. ఆ తల్లి కళ్ళలో కరుణ ఉందో లేదో తెలియదు కానీ శాంతమ్మ కళ్ళలో మాత్రం నిలదీత కనిపిస్తోంది. ఎందుకు తల్లి నేను ఎవరికీ ఏం అపకారం చేశాను. నా జీవితంలో సంతోషం అనే మాటే లేకుండా చేశవు. నా కన్నీటికి అంతం లేదా నీ ముంగిట పడి ఉన్న ఈ అభాగ్యురాలి బాధ నీకు వినోదంగా ఉందా అని మనసులోనే ఆక్రోశిస్తోంది.
(03:27) మనిషికి కష్టం వచ్చినప్పుడు మొదట కలిగేది కోపం ఆ పైన నిరాశ ఆ తర్వాతే వైరాగ్యం శాంతమ్మ ఇప్పుడు ఆ నిరాశలో మునిగిపోయి ఉంది. ఆమె ఒక్కో కన్నీటి చుక్క నేల మీద పడుతుంటే ఆ శబ్దం ఆమెకు మాత్రమే వినిపిస్తోంది. ఆ కన్నీళ్లు కేవలం నీటి చుక్కలు కావు అవి ఆమె ఆత్మ గాయాల నుండి కారుతున్న రక్తం లోకం అనుకుంటుంది. శాంతమ్మ పిచ్చిది అందుకే ఇలా ఏడుస్తోంది అని కానీ ఆ కన్నీటి వెనుక ఉన్న మంట ఎవరికి తెలుస్తుంది అనుభవించే వారికి తప్ప ఆమె తన గతాన్ని తలుచుకుంటూ ఆ మధుర జ్ఞాపకాలను ఒక్కొక్కటిగా నెమరు వేసుకుంటోంది. ఆ
(04:11) జ్ఞాపకాలు ఇప్పుడు ముళ్ళలా మారి ఆమె గుండెను గుచ్చుతున్నాయి. అయ్యో ప్రాణం పోవడానికి కూడా సిద్ధంగా లేని ఆ శరీరం ఎంతటి శిక్షను అనుభవిస్తోంది. కానీ భక్తులారా ఇక్కడే మనం ఒక విషయాన్ని గమనించాలి. ఒక శిల్పాన్ని చెక్కాలంటే రాయి ఎన్ని దెబ్బలు తినాలో ఒక మనిషిని మహోన్నతుడిగా తీర్చిదిద్దాలంటే ఆ భగవంతుడు కూడా అన్ని కష్టాలు పెడతాడు.
(04:39) శాంతమ్మ పడుతున్న ఈ బాధ కేవలం శిక్ష మాత్రమేనా లేక దీని వెనుక ఏదైనా పరమార్థం ఉందా ప్రకృతి మనకు చెప్పే సత్యం ఏమిటంటే ఆకాశం నుండి కురిసే వర్షం భూమిని తడిపినప్పుడే మొలక పుడుతుంది. అలాగే కన్నీరు మన కళ్ళను తడిపినప్పుడే మన ఆత్మ కళ్ళు తెరుచుకుంటాయి. అయితే శాంతమ్మ ఈ నిజాన్ని తెలుసుకోగలదా ఆ చీకటి రాత్రిలో ఆమెకు ఏమైనా దారి కనిపిస్తుందా వర్షం వేగం పెరగడంతో గుడి వెనుక ఉన్న పాత చెట్టుకొమ్మ ఒకటి విరిగి పెద్ద శబ్దంతో కింద పడింది.
(05:14) ఆ శబ్దానికి శాంతమ్మ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కి పడింది. గుండె దడదడలాడింది. ఆమె చుట్టూ చీకటి బయట గాలివాన బీభత్సం ఆ భయంకరమైన వాతావరణంలో ఆమెకు తల దాచుకోవడానికి ఆ గుడి అరుగు తప్ప మరేది లేదు ఆమె తన రెండు చేతులతో ముఖాన్ని కప్పుకొని మళ్ళీ అదే నిశశబ్ద రోదనను కొనసాగించింది. అసలు తన జీవితం ఎందుకు ఇలా అయింది? తాను ఎక్కడ తప్పు చేసింది? ప్రతిరోజు పూజలు చేసిన ప్రతి ఏటా మొక్కులు తీర్చుకున్నా ఆ దేవుడు ఎందుకు కనికరించడం లేదు ఈ ప్రశ్నల సుడిగుండల్లో ఆమె మరింతగా కూరుకుపోతోంది.
(05:55) ఆ భయంకరమైన శబ్దానికి గుండె పట్టుకుని గడగడ వనికిపోతున్న శాంతమ్మకు తన ప్రాణాలు పోయినా బాగుంటుంది అనిపించింది. చావు కోసం ఎదురుచూసే కళ్ళు ఆ చీకటిని చీల్చుకుంటూ ఏవైనా మెరుపులు వస్తాయేమో అని ఆశగా చూస్తున్నాయి. కానీ ఆకాశం మాత్రం అంతులేని కోపంతో గర్జిస్తూనే ఉంది. ఆమె తడిసిన బట్టలు ఒంటికి చుట్టుకుపోయి మంచు లాంటి చలిని గుండెల్లోకి పంపిస్తున్నాయి.
(06:25) అయ్యో ఎముకలు కొరికే ఆ చలిలో ఆ ముసలి ప్రాణం ఎంతటి వేదనను అనుభవిస్తోంది. ఒక్కరు కూడా లేని ఆ నిజన ప్రదేశంలో తన బాధను పంచుకోవడానికి ఆ గాలి తప్ప మరెవరూ లేరు. ఒకప్పుడు ఇదే వర్షం కురిసినప్పుడు తన పిల్లలు ఇంట్లో అల్లరి చేస్తూ తన చీర కొంగు పట్టుకొని వేలాడేవారు. భర్త వేడి వేడిగా ఏదైనా చేసి పెట్టమని అడుగుతుంటే ఆ ఇల్లంతా ఎంతటి కలకలలాడిపోయేది.
(06:54) ఇప్పుడు ఆ ఇల్లు లేదు ఆ మనుషులు లేరు. కేవలం ఈ స్మసాన నిశశబ్దం తప్ప ఆ జ్ఞాపకాలు తలుచుకుంటుంటే శాంతమ్మ కళ్ళలో నీళ్లు ఆవిరైపోయి మంటలు పుడుతున్నాయి. భగవంతుడా కన్నీళ్లు కూడా ఇంకిపోయేంత కష్టం ఎవరికైనా ఇస్తావా అని ఆమె ఆ శూన్యంలోకి చూస్తూ అడిగింది. కానీ సమాధానం చెప్పే నాధుడు లేడు కేవలం గుడి గంటగాలికి ఆగుతూ వింతైన శబ్దాలు చేస్తోంది.
(07:26) మనిషికి ఆశ చావదు అంటారు. కానీ శాంతమ విషయంలో ఆశ ఎప్పుడో సమాధి అయిపోయింది. ఆమె ఇప్పుడు పడుతున్న ప్రతిక్షణం ఒక నరకం ఆకలి దహించుకుపోతోంది. కానీ తినడానికి ముద్ద లేదు దాహం వేస్తోంది. కానీ తాగడానికి స్వచ్ఛమైన నీరు లేదు. ఆ గుడి పైకప్పు నుండి పడుతున్న మురికి నీటినే దోసలతో పట్టుకొని తన ప్రాణాలను నిలుపుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తోంది.
(07:55) ఎంతటి దౌర్భాగ్యం ఒకప్పుడు అన్నదానాలు చేసిన ఆ చేతులు ఈరోజు ఈ గతి పట్టాయా కాలం ఎంతటి విచిత్రమైనది ఎవరిని ఎక్కడ ఉంచుతుందో ఎవరిని ఎలా మారుస్తుందో ఎవరికీ అర్థం కాదు. ఆమె మనసులో ఒకటే ఆలోచన. తన కష్టానికి ఎప్పుడూ ముగింపు వస్తుంది. ఈ బాధ వల్ల ఏం లాభం అందరూ అంటారు దేవుడు కష్టాలు ఇచ్చి పరీక్షిస్తాడని కానీ ఈ వయసులో ఈ స్థితిలో పరీక్షలేమిటి? ఇది పరీక్ష కాదు ఇది శిక్ష అని ఆమె గట్టిగా అరుద్దాం అనుకుంది.
(08:34) కానీ గొంతులో నుండి మాట రావడం లేదు. ఆ వేదన ఆమెను లోలోపల దహించి వేస్తోంది. ఆమె శరీరం బలహీన పడిపోతోంది. చూపు మందగిస్తోంది. ఆ చీకటిలో వింత ఆకారాలు కనిపిస్తున్నట్లు తన వాళ్ళందరూ తనను పిలుస్తున్నట్లు ఆమెకు అనిపిస్తోంది. అది భ్రమ అని తెలిసిన ఆ భ్రమలోనే ఆమెకు కొంచెం ప్రశాంతత దొరుకుతోంది. గుడి చుట్టూ ఉన్న చెట్లు గాలికి ఆగుతూ దయ్యాలలాగా కనిపిస్తున్నాయి.
(09:04) ఆ రాతి విగ్రహాలు నిశ్చలంగా నిశశబ్దంగా సాక్షుల్లా చూస్తున్నాయి. వేల ఏళ్ల నుండి ఎందరో భక్తుల బాధలను కన్నీళ్ళను చూసిన ఆ రాళ్ళు ఈరోజు శాంతమ్మ బాధను కూడా తమలో దాచుకుంటున్నాయి. ఆ రాతి గోడల మీద పాకుతున్న పాచి ఆ తడి అంతా ఒక వింతైన వాసనను వెదజల్లుతున్నాయి. శాంతమ్మ ఆ గోడను ఆనుకొని కూలబడింది. ఆ స్పర్శ ఆమెకు ఒక తోడు లాగా అనిపించింది.
(09:36) కనీసం ఈ రాయి అయినా తనను కాదనకుండా తనను ఆనుకోవడానికి చోటు ఇచ్చింది కదా అని ఆమె సరిపెట్టుకుంది. కానీ ఆమెకు తెలియని విషయం ఒకటి ఉంది. ఆమె పడుతున్న ఈ బాధ ఈ ప్రతి క్షణం వేదన వృధా పోవడం లేదు. సృష్టిలో ప్రతి కదలికకు ఒక కారణం ఉంటుంది. ఎండిపోయిన చెట్టు నుండి ఆకు రాలిన దాని వెనుక ఒక పెద్ద ప్రణాళిక ఉంటుంది. శాంతమ్మ జీవితంలో జరిగిన ఈ విధ్వంసం కేవలం ఆమెను నాశనం చేయడానికి కాదు మరి దేనికి ఈ ప్రశ్న ఆమెను నిద్రపోనివ్వడం లేదు.
(10:16) ఆ చలిలో ఆ ఆకలిలో ఆమె ఆత్మ ఏదో ఒక కొత్త సత్యాన్ని వెతుకుతోంది. కానీ ఆ సత్యం దొరకడం అంత సులభం కాదు మనిషి తనను తాను పూర్తిగా కోల్పోయినప్పుడే ఆ పరమాత్మ దర్శనం ఇస్తాడు. కానీ శాంతమ్మ ఇంకా తన గతాన్ని తన అస్తిత్వాన్ని పట్టుకొని వేలాడుతోంది. హటాత్తుగా గాలివాన కొంచెం తగ్గినట్లు అనిపించింది. కానీ ఆ నిశశబ్దం మరింత భయంకరంగా ఉంది.
(10:47) ఎక్కడో దూరం నుండి ఏదో వెలుతురు కనిపిస్తోంది. అది ఎవరిదో లాంతరు వెలుతురా లేక తన భ్రమ శాంతమ్మ కళ్ళు చికిలించి చూసింది. ఆ వెలుతురు నెమ్మదిగా గుడి వైపు వస్తోంది. ఆ నడిరాత్రి ఆ భయంకరమైన అడవి లాంటి ప్రదేశంలో ఈ గుడికి ఎవరు వస్తారు దొంగలా లేక మరేదైనా ఆపదు ఉందా ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. తను చనిపోవాలనుకుంది నిజమే కానీ మనిషికి సహజంగా ఉండే ఆ భయం ఆమెను వదలడం లేదు.
(11:23) ఆ వెలుతురు అడుగుల శబ్దంతో పాటు దగ్గరకు వస్తోంది. బురదలో నడుస్తున్న ఆ శబ్దం చప్పుడు లేకుండా ఆమె ప్రాణాలను హరిస్తున్నట్లు అనిపించింది. ఆమె ఒక్కసారిగా ఆ మూలకు వదిగిపోయింది. తన దగ్గర ఉన్న ఒక్కగానొక్క పాత దుప్పటిని గట్టిగా చుట్టుకుంది. ఆ దుప్పటి కూడా చిరిగిపోయి అక్కడక్కడ రంధ్రరాలతో ఉంది. ఆమె కళ్ళలో భయం ఆవేదన అన్ని కలిసి ఒక వింతైన భావాన్ని కలిగిస్తున్నాయి.
(11:53) అయ్యో రక్షించేవారు లేని ఆ అనాతకు ఇప్పుడు ఎదురుగా వస్తున్న ఆ నీడ దేనికి సంకేతం మృత్యువుకా లేక కొత్త జీవితానికా శాంతమ్మ శ్వాస ఆగిపోయినంత పని అయింది. ఆ వెలుతురు గుడి మెట్ల మీద పడింది. ఒక ముసలి వ్యక్తి చేతిలో కర్ర మరో చేతిలో చిన్న లాంతరు పట్టుకొని లోపలికి ప్రవేశించాడు. ఆయన ముఖం మీద కూడా కాలం చేసిన గాయాలు ఎన్నో ఏళ్ల అనుభవం కనిపిస్తున్నాయి.
(12:25) ఆయన మెల్లగా శాంతమ్మ వైపు చూశాడు. ఆ చూపులో కోపం లేదు ద్వేషం లేదు కేవలం అంతులేని జాలి ఉంది. శాంతమ్మకు ఆయన ఎవరో తెలియదు. కానీ ఆయనను చూస్తుంటే ఏదో తెలియని భద్రత అనిపించింది. ఆయన నెమ్మదిగా తన దగ్గర ఉన్న ఆ లాంతరును నేల మీద పెట్టాడు. ఆ వెలుతురులో శాంతమ్మ ముఖం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఆమె కళ్ళలోని నీరు ఆ కాంతికి మెరుస్తోంది. ఆ వ్యక్తి ఒక్క క్షణం మౌనంగా ఉండి నెమ్మదిగా తన గొంతు సవరించుకున్నాడు.
(13:00) ఆయన నోరు తెరిచి ఏదో చెప్పబోతున్నాడు. శాంతమ్మ ఉత్కంఠగా చూస్తోంది. ఆయన చెప్పబోయే ఆ మాట ఆమె జీవితాన్ని మార్చబోతోందా? లేక మరేదైనా విపత్తును తీసుకురాబోతోందా? ఆ వ్యక్తి వేసిన ఒక్కో అడవుకు ఆ బురద నీళ్లు చప్పుడు చేస్తున్నాయి. ఆయన దగ్గరకు వస్తుంటే ఆయన పట్టుకున్న ఆ చిన్న లాంతరు వెలుతురులో ఆ గుడి గోడల మీద నీడలు భయంకరంగా నాట్యం చేస్తున్నాయి.
(13:29) శాంతమ్మ ఊపిరి బగబట్టి చూస్తోంది. ఆయన గుడి లోపలికి వచ్చి తన తడిసిన తలపాగాను విప్పి పక్కన పెట్టాడు. ఆయన గొంతులో ఒక రకమైన గంభీరత్వం ఎన్నో ఏళ్ల నిశశబ్దాన్ని ఛేదించినట్లుగా ఉంది. ఆయన మెల్లగా తన చూపును శాంతమ్మ వైపు మళ్ళంచి ఎందుకు తల్లి ఈ అర్ధరాత్రి ఈ పాడుబడ్డ గుడిలో కూర్చుని ఆ కన్నీళ్లతో ఈ రాతి విగ్రహాన్ని తడుపుతున్నావు అని అడిగాడు.
(13:58) ఆ ప్రశ్నలో ఎంతటి ఆత్మీయత ఉందో కానీ శాంతమకు తన గుండెల్లో దాగిన దుంహకమంతా ఒక్కసారిగా కట్టలు తెంచుకొని బయటకు వచ్చింది. ఆమె వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ నేను ఏం చేశానని నాకి శిక్ష నా కళ్ళ ముందే నా సర్వస్వం కాలిపోయింది. ఇప్పుడు ఈ ప్రాణం ఎందుకు మిగిలి ఉందో కూడా అర్థం కావడం లేదు. దేవుడు లేడు ఒకవేళ ఉంటే నన్ను ఇంతలా హింసించడు అని ఆక్రోషించింది.
(14:28) ఆ ముసలి వ్యక్తి నెమ్మదిగా నవ్వి ఆ లాంతరును కింద పెట్టి ఆమె పక్కనే అరుగు మీద కూర్చున్నాడు. ఆయన కూర్చున్న తీరు చూస్తుంటే ఆయనకు ఈ కష్టాలన్నీ కొత్త కాదనిపిస్తోంది. ఆయన తన వనుకుతున్న చేతులతో లాంతరు ఒత్తిని కొంచెం పైకి జరిపాడు. ఆ వెలుతురు ఇప్పుడు శాంతమ్మ ముఖం మీద పడి ఆమె కళ్ళలోని ఎర్రటి ఛాయను స్పష్టంగా చూపిస్తోంది.
(14:55) అయ్యో ఎన్ని రాత్రులు నిద్ర లేకుండా గడిపితే ఆ కళ్ళు అలా తయారవుతాయి. ఎంతటి ఆవేదన ఆ కళ్ళలో గూడు కట్టుకొని ఉంది. ఆయన తన చూపును ఆకాశం వైపు తిప్పి చూడు తల్లి బయట పడుతున్న ఆ వాన చినుకులను చూడు అవి ఆకాశం నుండి రాలి నేల మీద పడి బురదలో కలిసిపోతున్నాయి. నీ కన్నీళ్లు కూడా అలాగే వృధా అయిపోతున్నాయని నువ్వు అనుకుంటున్నావు కదా కానీ ఒక విషయం గుర్తుంచుకో ఆకాశం నుండి పడే ప్రతి నీటి చుక్క ఎక్కడో ఒక చోట ఒక విత్తనాన్ని మొలకెత్తించడానికి ఉపయోగపడుతుంది.
(15:34) అలాగే నీ కన్నీటి వెనుక కూడా ఒక పరమార్థం ఉంది. నీ బాధ వృధా కాదు కానీ ఇది అర్థం చేసుకోకపోతే నీకే నష్టమే అని చాలా గంభీరంగా చెప్పాడు. ఆ మాటలు వినగానే శాంతమ్మకు వింతగా అనిపించింది. తన కష్టం వెనుక అర్థం ఏమిటి? తన ప్రాణాలు పోతుంటే ఆనందించే దేవుడికి తను ఎందుకు లొంగి ఉండాలి? ఆమె కళ్ళలో ఇప్పుడు ఆవేదనతో పాటు ఒక రకమైన నిరసన కనిపిస్తోంది. ఆ ముసలి వ్యక్తి ఆమె మనసును చదివినట్లుగా నీకు కోపం రావడం సహజమే.
(16:08) ఒక బంగారాన్ని అగ్నిలో వేసి కాల్చినప్పుడు అది నన్ను ఎందుకు కాలుస్తున్నావు అని అడగవచ్చు. కానీ ఆ మంటల్లో కాలిన తర్వాతే దానికి ఒక ఆకారం ఒక విలువ వస్తుంది. ఒక రాయితో శిల్పాన్ని చెక్కుతున్నప్పుడు ఆ రాయి పడే దెబ్బలు ఎంతటి వేదనను కలిగిస్తాయి. కానీ ఆ దెబ్బలను భరిస్తేనే కదా అది దేవతగా పూజలుఅందుకునేది. నీ జీవితం కూడా ఇప్పుడు ఆ ఉలి దెబ్బల మధ్యే ఉంది.
(16:38) సనాతన ధర్మాన్ని కాపాడే ఈ మహాయజనంలో మీ వంతు సాయాన్ని వీడియో చివరిలో ఉన్న స్కానర్ ద్వారా అందించి భగవంతుని ఆశీస్సులు పొందండి. ఎందుకంటే నీవు అనుభవిస్తున్న ఈ కష్టాలు రేపు రాబోయే ఒక పెద్ద మార్పుకు సంకేతం అని అన్నాడు. శాంతమ్మ ఆ మాటలు వింటుంటే ఆమెలో ఏదో తెలియని కల్లోలం మొదలైంది. వర్షం హోరు ఇంకా తగ్గలేదు. ఆ గుడి వెనుక ఉన్న చెట్ల నుండి వచ్చే ఆ గాలి శబ్దం ఏదో రహస్యాన్ని చెవిలో ఓదుతున్నట్లుగా ఉంది.
(17:11) శాంతమ్మ తన చేతులను గట్టిగా ముడుచుకొని నువ్వు చెప్పేవి మాటల వరకు బాగున్నాయి పెద్దాయన కానీ ఆకలితో కడుపు మాడుతుంటే కళ్ళ ముందు తన వాళ్ళు లేక ఒంటరిగా పడి ఉంటే ఆ దేవుడి సంకల్పం గురించి వినడానికి కూడా ఓపిక ఉండదు. ఈ ముసలి ప్రాణం ఇంకెన్నాళ్ళు ఈ నరకాన్ని భరించాలి అని అడిగింది. ఆమె కళ్ళ నుండి మళ్ళీ నీళ్లు కారడం మొదలైంది. ఆ ముసలి వ్యక్తి ఆమె వైపు కరుణతో చూశాడు.
(17:41) ఆయన కళ్ళు కూడా తడిచినట్లు అనిపించింది. ఆయన నెమ్మదిగా తన చేతిని చాచి అక్కడే పడి ఉన్న ఒక ఎండు ఆకును చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. చూడు ఈ ఆకు ఒకప్పుడు పచ్చగా ఉంది. చెట్టుకు తోడుగా ఉంది. ఇప్పుడు ఎండిపోయి కింద పడిపోయింది. నీవు కూడా నీ గతాన్ని చూసుకుని కుమిలిపోతున్నావు. కానీ ఈ ఆకు నేలలో కలిసిపోయి రేపు మళ్ళీ అదే చెట్టుకు బలాన్ని ఇస్తుంది.
(18:11) నీ బాధ కూడా రేపు ఎంతో మందికి దారి చూపించే వెలుగు అవుతుంది. నీ కన్నీళ్లు వృధా కావు అని నేను ఎందుకు అంటున్నానో నీకు అర్థం కావాలంటే నీవు నీ లోపలికి చూడాలి నీవు పడుతున్న ఈ ఆవేదనలో ఒక రహస్యం దాగి ఉంది. దేవుడు ఎవరికీ ఊరికే కష్టాలు ఇవ్వడు. ఆ కష్టాన్ని మోసే శక్తిని కూడా ఆయనే ఇస్తాడు. కానీ మనిషి ఆ శక్తిని గుర్తించకుండా కేవలం ఆ కష్టాన్ని చూసి భయపడిపోతాడు అని ఆయన వివరిస్తుంటే శాంతమ్మలో ఒక చిన్న ఆశ మొలకెత్తింది.
(18:47) కానీ ఆ ఆశ కంటే భయం ఎక్కువగా ఉంది. అయ్యో ఎంతటి విధి వైపరిత్యం ఒకప్పుడు అందరికీ అన్నం పెట్టిన ఆ చేతులు ఇప్పుడు ఆకలితో వనుకుతున్నాయి. ఆ ముసలి వ్యక్తి తన సంచిలో నుండి ఒక చిన్న ఎండు రొట్టె ముక్కను తీసి శాంతమకు ఇచ్చాడు. అది చూసినప్పుడు ఆమె కళ్ళలో మెరిసిన ఆ ఆనందం వర్ణించడానికి మాటలు చాలవు ఆకలి అనేది ఎంతటి పని అయినా చేయిస్తుంది.
(19:18) ఆమె ఆ రొట్టెను అందుకని ఎంతో ఆతృతగా తినడం మొదలు పెట్టింది. ఆమె తింటుంటే ఆ వ్యక్తి ఆమెనే గమనిస్తున్నాడు. ఆమె తిన్న తర్వాత ఆయన మళ్ళీ మాట్లాడటం మొదలు పెట్టాడు. నీవు ఇప్పుడు తిన్న ఆ రొట్టె వెనుక ఎంతమంది కష్టం ఉందో ఆలోచించావా ఒక రైతు ఒక గాలి ఒక వాన అంతా కలిసి నీ ఆకలిని తీర్చాయి. అంటే ఈ సృష్టి నిన్ను ఇంకా ప్రేమిస్తోంది అని అర్థం కాదా అని అడిగాడు.
(19:50) శాంతమ్మ ఆ మాటలకు మౌనంగా ఉండిపోయింది. ఆమెకు తను చేస్తున్నది తప్పో ఒప్పో అర్థం కావడం లేదు. ఆ రాత్రి ఆ చీకటి ఆ తెలియని వ్యక్తి అంతా ఒక కలలాగా అనిపిస్తోంది. కానీ ఆ రొట్టె ముక్క ఇస్తున్న బలం మాత్రం నిజం ఆమె మెల్లగా తన కన్నీళ్ళను తుడుచుకొని ఆయన వైపు చూసింది. సరే నా బాధ వృధా కాదని అంటున్నావు కదా మరి నేను ఇప్పుడు ఏం చేయాలి? ఈ శూన్యంలో నేను ఎలా బతకాలి అని అడిగింది.
(20:23) ఆ ప్రశ్నలో అంతులేని నిస్సహాయత ఉంది. ఆ ముసలి వ్యక్తి తన లాంతరును చేతిలోకి తీసుకొని మెల్లగా లేచి నిలబడ్డాడు. ఆయన నీడ ఆ గుడిగోడ మీద చాలా పెద్దదిగా కనిపిస్తోంది. ఆయన ఏదో చెప్పడానికి సిద్ధమవుతున్నాడు. ఆ మాట శాంతమ్మ జీవితంలో ఒక పెద్ద మలుపు కాబోతోంది. ఆ పెద్దాయన నీడ ఆ రాతి గోడల మీద ఒక మహా వృక్షంలా కనిపిస్తోంది. ఆయన చేతిలోని లాంతరు వెలుతురు గాలికి అటు ఇటు ఆగుతుంటే ఆ వెలుగు నీడల ఆటలో శాంతమకు తన జీవితమే ఒక మాయాజాలంలా అనిపించింది.
(21:00) ఆయన మెల్లగా తన కర్రను నేల మీద ఆనించి ఒక గంభీరమైన నిట్టూర్పు విడిచారు. తల్లి నీకు తెలుసా ఈ సృష్టిలో ఏది ఊరికే జరగదు. నీవు కోల్పోయిన నీ బిడ్డలు నీ భర్త నీ ఐశ్వర్యం ఇవన్నీ నీ నుండి లాక్కోబడ్డాయని నువ్వు అనుకుంటున్నావు. కానీ యదార్థం ఏమిటంటే ఒక పాత్రలో కొత్త అముతాన్ని నింపాలంటే ముందు అందులో ఉన్న పాత నీటిని వలిచివేయాలి.
(21:31) నీ జీవితం ఇప్పుడు ఆ ఖాళీ పాత్ర లాంటిది. నీ వేదన నీ ఆక్రోశం ఇవన్నీ నీ ఆత్మను శుద్ధి చేస్తున్నాయి అని ఆయన అంటుంటే శాంతమ్మ గుండెల్లో ఒక రకమైన మంట పుట్టింది. ఆమె ఆవేదనతో శూన్యమైన పాత్రతో నేనేం చేయాలి పెద్దాయన ఆకలిని ఒంటరితనాన్ని ఈ అవమానాన్ని భరించడం ఏ అమ్ముతానికి సంకేతం నా కళ్ళ ముందు నా పసిపిల్లలు ప్రాణాలు వదులుతుంటే ఆ దేవుడు ఎక్కడ ఉన్నాడు ఈ రాతి విగ్రహానికి నా కన్నీళ్లు కనిపిస్తున్నాయా అయ్యో ఎంతటి అన్యాయం ఎంతటి ఘోరం పుణ్యం చేసిన వారికి కష్టాలు పాపం చేసినవారు మేడల్లో ఓరెగడమేనా
(22:17) ఈ ధర్మం అని అడిగింది. ఆమె గొంతులో వనుకు ఆ మాటల్లోని నిరాశ ఆ నడిరాత్రి నిశశబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ వెళుతున్నాయి. ఆమె కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు మళ్ళీ ధారలుగా కారుతున్నాయి. ఒక్కో చుక్క ఆ తడి నేల మీద పడుతుంటే ఆమె జీవితంలోని ఒక్కో ఆశ చచ్చిపోతున్నట్లుగా అనిపిస్తోంది. ఆ ముసలి వ్యక్తి ఒక్క క్షణం మౌనంగా ఉండిపోయారు. ఆయన కళ్ళలో ఒక వింతైన మెరుపు మెరిసింది.
(22:47) ఆయన నెమ్మదిగా గుడి బయట కురుస్తున్న వర్షం వైపు చూశారు. తల్లి ఆ మేఘం ఎంతో దూరం నుండి నీటిని మోసుకొచ్చి గాలికి దెబ్బలు తిని చివరికి వర్షంగా మారి తనను తాను కరిగించుకుంటుంది. ఆ కరిగిన నీరే కదా ఈ భూమికి ప్రాణం పోసేది నీవు కూడా ఇప్పుడు ఆ మేఘం లాంటి దానివే నీవు అనుభవిస్తున్న ఈ బాధ ఈ అగ్ని పరీక్ష నిన్ను ఒక సాధారణ మనిషి నుండి ఒక గొప్ప శక్తిగా మారుస్తోంది. నీ బాధ వృధా కాదు.
(23:21) కానీ నువ్వు ఈ కష్టాన్ని ఒక శాపంగా చూస్తే మాత్రం నీకే నష్టం దీనిని ఒక దీవెనగా ఒక పరివర్తనగా భావించు అని ఆయన చెప్పిన మాటలు శాంతమ్మకు ఒక పట్టాన అర్థం కావడం లేదు. కానీ ఆ మాటల్లో ఏదో తెలియని ఆకర్షణ ఉంది. ఒక తన్మయత్వం ఉంది. శాంతమ్మ తన తడిసిన జుట్టును వెనక్కి నెట్టుకుంటూ ఆ పెద్దాయన ముఖంలోకి తీక్షణంగా చూసింది.
(23:49) ఆయన ముఖం మీద ఉన్న ఆ ముడతలు ఆ తెల్లటి గడ్డం అంతా ఒక మహర్షిలా అనిపిస్తోంది. నాకు ఏ శక్తి వద్దు ఏది వద్దు నాకు కావలసింది నా వాళ్ళు నా పాత జీవితం ఈ ఏకాంతంలో ఈ చలిలో చావలేక బతుకుతున్న నా మీద ఈ దేవుడికి ఎందుకు అంత పగ అని దీనంగా అడిగింది. ఎంతటి వేదన ఎంతటి వ్యధ ఆమె గుండె నిండా పేరుకుపోయిన ఆ విషాదం ఆ అరుగు మీద పడుతున్న వర్షం చినుకుల్లాగే అంతు లేకుండా ఉంది.
(24:25) ఆ ముసలి వ్యక్తి నెమ్మదిగా తన లాంతరును ఎత్తి గర్భగుడిలోని ఆ విగ్రహం వైపు చూపించారు. చూడు ఆ విగ్రహాన్ని చూడు అది ఏళ్ల తరబడి అక్కడే ఉంది. ఎండకు ఎండి వానికి తడిసి ఎందరో రాళ్లతో కొట్టిన నిశ్చలంగా ఉంది. ఎందుకు ఎందుకంటే దానికి తెలుసు తనను తాను కోల్పోయినప్పుడే తాను పరమాత్మగా మారతానని నీవు కూడా నీ అస్తిత్వాన్ని నీ గతాన్ని నీ మమకారాలను వదులుకోవాలని ప్రకృతి నిన్ను బలవంతం చేస్తోంది.
(25:01) నీ కన్నీళ్లుు నీ అహంకారాన్ని కడిగివేస్తున్నాయి. నీ వేదన నీ లోపలి మలినాన్ని దహిస్తోంది. నీవు ఇప్పుడు పడుతున్న ఈ కష్టం రేపు వెయి మందికి ఆరటనిచ్చే చల్లని నీడగా మారుతుంది అని ఆయన అంటుంటే శాంతమ్మలో ఒక తెలియని ప్రకంపన మొదలైంది. ఆమె లోపల ఏదో ఒక కదలిక ఒక మార్పు మొదలవుతున్నట్లు అనిపించింది. ఆకలి చలి అవన్నీ ఉన్నా కూడా ఎక్కడో ఒక మూల ఒక చిన్న వెలుగు కనిపిస్తోంది.
(25:34) కానీ ఆ వెలుగును నమ్మడానికి ఆమె మనసు సిద్ధంగా లేదు. అయ్యో ఇన్నాళ్ళ కష్టం వెనుక ఇంతటి రహస్యం ఉందా లేక ఈ పెద్దాయన నన్ను మాటలతో మాయ చేస్తున్నారా అని ఆమె అనుమానంగా చూసింది. ఆ పెద్దాయన నవ్వి నమ్మకం ఉంటేనే ఈ సృష్టి నిలుస్తుంది తల్లి నీవు నమ్మినా నమ్మకపోయినా నీ కాలం సమీపించింది. నీ కన్నీటి కావ్యం ముగింపు దశకు చేరుకుంది.
(26:06) అయితే అది సుఖంతం కావాలా లేక విషాదంగా మిగిలిపోవాలా అనేది నీవు తీసుకునే ఈ ఒక్క నిర్ణయం మీద ఆధారపడి ఉంటుంది అని అన్నారు. ఆ రాత్రి ఆ గాలివాన ఆ ముసలి వ్యక్తి మాటలు అంతా ఒక సినిమా లాగా ఆమె కళ్ళ ముందు కదలాడుతున్నాయి. శాంతమ్మ మెల్లగా తన చేతులను జోడించింది. ఆమె మనసులో ఉన్న ఆవేశం కోపం నెమ్మదిగా తగ్గుతున్నాయి. ఆ స్థానంలో ఒక తెలియని ప్రశాంతత ఒక నిశశబ్దం చోటు చేసుకుంటున్నాయి.
(26:40) ఆమె గుండె చప్పుడు ఆమెకు స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది. ఆ చప్పుడులో కూడా ఏదో మంత్రం ఉన్నట్లు అనిపిస్తోంది. ఆమె తలదించుకుని నేను ఏం చేయాలో చెప్పు పెద్దాయన ఈ అగాధం నుండి నన్ను ఎవరు బయట పడేస్తారు అని అడిగింది. ఆమె కళ్ళలో ఇప్పుడు నీరు లేదు. కానీ ఒక రకమైన నిరీక్షణ ఉంది. ఆ పెద్దాయన తన చేతిలోని కర్రను నేల మీద గట్టిగా కొట్టారు.
(27:08) ఆ శబ్దానికి ఆ గుడిలోని గబ్బిలాలు ఒక్కసారిగా ఎగిరాయి. ఎవరో వస్తారని ఏదో చేస్తారని ఎదురుచూడకు నీ లోపల ఉన్న ఆ పరమాత్మను మేలుకొలుపు నీ బాధను ఒక ఆయుధంగా మార్చుకో నీకు జరిగిన అన్యాయాన్ని లోకానికి న్యాయం చేసే శక్తిగా మార్చుకో అప్పుడే నీ జన్మ ధన్యమవుతుంది అని చెబుతూ ఆయన మెల్లగా గుడి వెనుక వైపు ఉన్న చీకట్లోకి అడుగులు వేశారు. ఆ లాంతరు వెలుతురు క్రమక్రమంగా తగ్గిపోతోంది.
(27:39) శాంతమ్మ పెద్దాయన ఆగండి అని పిలిచింది కానీ ఆయన మాయమైపోయారు. కేవలం ఆ వాన శబ్దం ఆ గాలి చప్పుడు తప్ప ఏమీ వినిపించడం లేదు. శాంతమ్మ ఒక్కసారిగా దిక్కుతోచని స్థితిలో పడిపోయింది. ఆయన నిజంగా మనిషేనా? లేక తన మనసు సృష్టించుకున్న భ్రమ లేక ఆ దైవమే స్వయంగా వచ్చి తనకు దారి చూపించారా? ఆ శూన్యల్లో ఆమె మళ్ళీ ఒంటరిదయపోయింది. కానీ ఈసారి ఆ ఒంటరితనం ఆమెను భయపెట్టడం లేదు.
(28:17) ఏదో ఒక వింతైన బలం ఆమె నరనరాల్లో ప్రవహిస్తోంది. ఆమె మెల్లగా లేచి నిలబడింది. తన పాత దుప్పటిని సరిచేసుకుని ఆ గుడి ముంగిట ఉన్న మెట్ల మీద కూర్చుంది. వర్షం వెలిసింది. ఆకాశంలో మేఘాలు విడిపోతున్నాయి. ఎక్కడో ఒక నక్షత్రం మెరుస్తోంది. ఆ నక్షత్రం వైపు చూస్తూ శాంతమ్మ తన భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచించడం మొదలు పెట్టింది. ఆమె ప్రయాణం ఇప్పుడే మొదలైంది.
(28:45) ఆకాశంలో నల్లని మేఘాలు క్రమంగా విడిపోతున్నాయి. ఆ భయంకరమైన గాలివాన సృష్టించిన బీభత్సం వెనుక ఒక వింతైన నిశశబ్దం అలుముకుంది. శాంతమ్మ ఆ గుడి అరుగు మీద అలాగే నిశ్చలంగా కూర్చుని ఉంది. ఆమె కళ్ళు ఆకాశంలో ఉదయిస్తున్న ఆ చిన్న నక్షత్రం వైపు స్థిరంగా చూస్తున్నాయి. ఆ ముసలి వ్యక్తి చెప్పిన మాటలు ఆమె చెవుల్లో ఇంకా ప్రతిధ్వనిస్తూనే ఉన్నాయి. నీ బాధ వృధా కాదు.
(29:14) కానీ ఇది అర్థం చేసుకోకపోతే నీకే నష్టం ఈ ఒక్క వాక్యం ఆమెను లోలోపల తొలుస్తోంది. అయ్యో ఇన్నాళ్ళు తను కార్చిన ప్రతి కన్నీటి చుక్కను ఒక శాపంగానే భావించింది. తను పడిన ప్రతి కష్టం ఒక అన్యాయంగానే తోచింది. కానీ ఆ మహానుభావుడు చెప్పినట్లు ఈ వేదన వెనుక ఏదైనా పరమార్థం ఉందా? ఆమె మెల్లగా తన చేతులను చూసుకుంది. బురదతో నిండి ముడతలు పడి వనుకుతున్న ఆ చేతులు ఒకప్పుడు ఎంతమందికి అన్నం పెట్టాయి ఎంతమందిని ఆదుకున్నాయి కానీ ఈరోజు అవే చేతులు ఒక చిన్న రొట్టె ముక్క కోసం వనికిపోయాయి.
(29:56) ఎంతటి విధి వైపరిత్యం ఎంతటి ఆవేదన ఆమె గుండెలో మళ్ళీ ఒకసారి బాధ పొంగుకొచ్చింది. కానీ ఈసారి ఆ బాధలో ద్వేషం లేదు. కేవలం ఒక రకమైన శూన్యం ఉంది. ఆ ముసలి వ్యక్తి మాయమైన తీరు చూస్తుంటే ఆయన మనిషి కాదని ఆమెకు అర్థమైపోయింది. ఆ దేవతే స్వయంగా వచ్చి తన కళ్ళు తెరిపించారా లేక తన ఆవేదనలో నుండి పుట్టిన ఒక భ్రమనా అది ఏదేమైనా ఆయన ఇచ్చిన ఆ రొట్టె ముక్క ఇప్పుడు ఆమె కడుపునే కాదు ఆత్మను కూడా నింపింది.
(30:31) చీకటి నెమ్మదిగా వెలుగుకు దారి ఇస్తోంది. తూర్పున ఆకాశం ఎర్రబడుతోంది. ఆ వెలుగులో ఆ గుడి గోడల మీద ఉన్న శిల్పాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఒక్కో శిల్పం ఒక్కో కథ చెబుతున్నట్లు ఒక్కో దెబ్బకు ఓర్చుకుని అందంగా మారినట్లు శాంతమ్మకు అనిపిస్తోంది. ఆమె మెల్లగా లేచి గర్భగుడి వైపు నడిచింది. ఆ రాతి విగ్రహం ఇప్పుడు ఆమెకు ఒక రాయిలా అనిపించడం లేదు. తన కష్టాలన్నీ తెలిసిన ఒక తల్లిలా నిశశబ్దంగా తనను ఆదరిస్తున్న ప్రాణంలా అనిపిస్తోంది.
(31:04) శాంతమ్మ ఆ విగ్రహం పాదాల దగ్గర తలపెట్టి పడుకుంది. ఆ చల్లని రాతి స్పర్శ ఆమె తలపోటును తగ్గిస్తున్నట్లు ఆమెలోని ఆందోళనను దూరం చేస్తున్నట్లు ఉంది. అయ్యో మనిషికి అంతా ఉన్నప్పుడు భగవంతుడు ఒక ఆచారం ఏమీ లేనప్పుడు ఆ భగవంతుడే ఏకేక ఆధారం. శాంతమ్మ ఇప్పుడు ఆ స్థితిలోనే ఉంది. ఆమె తన గతాన్ని తలచుకోవడం మానేసింది.
(31:36) తన బిడ్డలు తన భర్త తన ఆస్తి ఇవన్నీ ఒక నదిలో కొట్టుకుపోయిన ఆకుల్లా ఆమెకు అనిపిస్తున్నాయి. అవి పోయాయి కాబట్టే ఈరోజు తను ఈ ఏకాంతంలో ఈ పరమ సత్యాన్ని తెలుసుకోగలుగుతోంది. ఒకవేళ తన జీవితం సుఖంగా సాగి ఉంటే ఈ దైవ రహస్యం తనకు ఎప్పటికీ తెలిసేది కాదు కదా ఈ ఆలోచన రాగానే ఆమెలో ఒక చిన్న మెరుపు మెరిసింది. అంటే తన కష్టాలు ఒక శిక్ష కావు అవి ఒక మేల్కలుపు గుడి చుట్టూ ఉన్న పక్షులు కలకలరావాలు మొదలు పెట్టాయి.
(32:10) ఆ శబ్దం శాంతమ్మకు ఒక కొత్త సంగీతంలా వినబడుతోంది. ఇన్నాళ్ళు ఈ ప్రపంచం తనను విస్మరించింది అని ఏడ్చింది. కానీ ప్రకృతి మాత్రం తనను ఎప్పుడూ వీడలేదు. ఈ గాలి ఈ వర్షం ఈ వెలుగు అన్ని తనకోసమే కదా ఉన్నాయి. ఆమె మెల్లగా గుడి బయటకు వచ్చి నిలబడింది. తడిసిన మట్టివాసన ఆమె ప్రాణాలను సేదీరుస్తోంది. ఆమె ఎదురుగా ఉన్న అడవి ఆ కొండలు అంతా ఒక కొత్త ప్రపంచంలా కనిపిస్తున్నాయి.
(32:43) ఆమె మనసులో ఇప్పుడు ఒకటే నిశ్చయం తన మిగిలిన జీవితం కేవలం తనకోసం కాదు. లోకంలో తనకంటే ఎంతో మంది ఎక్కువ బాధలో ఉన్నారు. కన్నీళ్లు పెట్టేవారు దిక్కు లేనివారు ఆకలితో అలమటించేవారు ఎందరో ఆ ముసలి వ్యక్తి చెప్పినట్లు తన బాధను ఒక ఆయుధంగా మార్చుకోవాలి. ఎవరైతే తనను అనాధగా చూసి హేళన చేశారో వారికే తన సేవతో సమాధానం చెప్పాలి.
(33:16) కష్టం అనేది ఒక పాఠం ఆ పాఠాన్ని నేర్చుకున్న వారే ఇతరులకు దారి చూపగలరు. శాంతమ్మ కళ్ళలో ఇప్పుడు ఒక అద్భుతమైన దీప్తి కనిపిస్తోంది. అది ఆత్మవిశ్వాసానికి దైవచింతనకు సంకేతం ఎంతటి మార్పు ఎంతటి పరివర్తన రాత్రి వరకు చావాలనుకున్న ప్రాణం ఇప్పుడు వేయి మందికి ప్రాణం పోయాలనుకుంటోంది. కానీ ఈ మార్పు అంత సులభం కాదు ఆమె శరీరం సహకరించడం లేదు.
(33:46) వయసు భారంతో కాళ్ళు తడబడుతున్నాయి. ఆకలి మళ్ళీ చుట్టుముడుతోంది. కానీ ఈసారి ఆమె భయపడటం లేదు ఎక్కడో ఒక నమ్మకం తను అడుగు వేస్తే ఆ దైవమే తనను నడిపిస్తాడని ఆమె మెల్లగా ఆ గుడిమెట్లు దిగడం మొదలు పెట్టింది. ఒక్కో మెట్టు దిగుతుంటే తన గతంలోని ఒక్కో బరువును వదిలేస్తున్నట్లు ఆమెకు అనిపిస్తోంది. కింద ఉన్న బురదలో ఆమె పాదాలు మునుగుతున్నాయి.
(34:14) కానీ ఆమె చూపు మాత్రం ముందుకే ఉంది. ఆ అడవి దారిలో ఆమె ప్రయాణం మొదలైంది. ఆ దారి ఎటు వెళుతుందో ఆమెకు తెలియదు. ఎక్కడ ఆశ్రయం దొరుకుతుందో తెలియదు. కానీ ఆమె హృదయం మాత్రం నిండుగా ఉంది. తన బాధ ఇప్పుడు ఆమెకు బరువుగా లేదు. అది ఒక కాంతిలా ఆమెకు దారి చూపిస్తోంది. లోకం అనుకోవచ్చు శాంతమ్మ పిచ్చిది ఆస్తి పోయి పిచ్చిపట్టి ఇలా తిరుగుతోంది అని కానీ ఆమెకు మాత్రమే తెలుసు తను ఇప్పుడు ఎంతటి ఐశ్వర్యవంతురాలో ఆత్మజ్ఞానం కంటే మించిన సంపద ఏముంటుంది? ఆమె వెళుతున్న దారిలో అప్పుడే ఒక చిన్న నీటి ఓయట కనిపిస్తోంది.
(34:59) అది ఎంత స్వచ్ఛంగా ఉందో శాంతమ్మ మనసు కూడా అంతే స్వచ్ఛంగా మారింది. ఆమె ఆ నీటిని దోసలతో తాగి తన ప్రయాణాన్ని కొనసాగించింది. ఈ ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణంలో ఆమె ఇంకా ఏమేమి చూడబోతోంది? ఆ ముగింపు ఎలా ఉండబోతోంది? ఆ అడవి దారిలో తన అడుగుల కింద నలిగే ఎండిన ఆకుల శబ్దం శాంతమకు తన పాత జీవితంలోని జ్ఞాపకాల అనిపిస్తోంది. ఒక్కో అడుగు ముందుకు వేస్తుంటే మోకాళ్ళ నొప్పులు శరీరంలోని అలసట ఆమెను వెనక్కి లాగుతున్నాయి.
(35:33) కానీ ఆమె హృదయంలో వెలుగుతున్న ఆ చిన్న ఆశదీపం ఆమెకు కొత్త ఊపిరిని ఇస్తోంది. సూర్యుడు ఇప్పుడు ఆకాశం మధ్యలోకి వస్తున్నాడు. ఎండ తీవ్రత పెరుగుతోంది. అడవి దాటి బయటకు రాగానే ఒక చిన్న కుగ్రామం కనిపించింది. ఆ ఊరి పొలిమేరలో ఒక పాడుబడ్డ రచ్చబండ దాని పక్కనే ఒక చిన్న కాలువ శాంతమ్మ మెల్లగా వెళ్లి ఆ అరుగు మీద కూలబడింది.
(36:00) అయ్యో ఆమె ముఖం ఎండకు కందిపోయి చెమటతో తడిసిపోయింది. అయినా ఆ కళ్ళలో ఒక వింతైన ప్రశాంతత అప్పుడే ఆ దారిలో ఒక యువతి తన చంటి బిడ్డను ఎత్తుకొని ఏడుస్తూ రావడం శాంతమ్మ చూసింది. ఆ అమ్మాయి కళ్ళలో కనిపిస్తున్న ఆ వేదన ఆ వేదన శాంతమ్మకు చాలా పరిచితమైనది. ఆ పిల్ల వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ ఆ అరుగు పక్కనే కూర్చుని తన బిడ్డను గుండెలకు హత్తుకుంది.
(36:30) ఎందుకు తల్లి అలా ఏడుస్తున్నావు అని శాంతమ్మ చాలా ముదువుగా అడిగింది. ఆ ప్రశ్నలో ఉన్న ఆత్మీయతకు ఆ అమ్మాయి తన బాధనంతా చెప్పుకుంది. తన భర్త తనను వదిలేసాడని పుట్టిన బిడ్డకు పాలు ఇచ్చే ఓపిక కూడా తన శరీరానికి లేదని ఈ లోకంలో తనకంటూ ఎవరూ లేరని రోధించింది. ఎంతటి వేదన ఎంతటి కటిక దారిదీరం శాంతమ్మకు తన గతమంతా కళ్ళ ముందు కదలాడింది.
(36:59) ఒకప్పుడు తను కూడా ఇలాగే ఏడ్చింది కదా కానీ ఇప్పుడు ఆమెలో ఏడుపు రావడం లేదు. కేవలం ఒక కరుణ మాత్రమే కనిపిస్తోంది. శాంతమ్మ తన దగ్గర ఉన్న ఆ చిన్న నీళ్ళ మూటను ఆ అమ్మాయికి ఇచ్చి తన పాత దుప్పటిలో దాచుకున్న ఆ చివరి రొట్టె ముక్కను ఆ ముసలి వ్యక్తి తనకు ఇచ్చిన దాంట్లో మిగిలిన సగం ఆ అమ్మాయికి తినిపించింది. ఆకలితో ఉన్న ఆ తల్లి ఆ రొట్టె ముక్కను తింటుంటే శాంతమ్మకు తన బిడ్డకు అన్నం పెట్టినంత తృప్తి కలిగింది.
(37:31) చూడు తల్లి నీ కళ్ళలో ఉన్న ఈ కన్నీళ్లు వృధా కావు నీవు పడుతున్న ఈ బాధ నిన్ను బలహీనపరచడానికి కాదు నిన్ను బలవంతురాలిగా మార్చడానికి దేవుడు నిన్ను ఒంటరిగా వదిలేయలేదు నీ ద్వారా మరికొందరికి మేలు చేయాలని ఆయన సంకల్పం ఈ బాధను నువ్వు ఒక శాపంగా చూస్తే నీకే నష్టం కానీ దీనిని ఒక పాఠంగా భావించి ముందుకు సాగితే నీవే రేపు ఎందరికో దారి చూపిస్తావు అని శాంతమ్మ గంభీరంగా చెప్పింది.
(38:04) ఆ మాటలు వింటుంటే ఆ అమ్మాయి కళ్ళలో ఒక మెరుపు మెరిసింది. శాంతమ్మకు ఇప్పుడు అర్థమైంది. ఆ మిసలి వ్యక్తి చెప్పిన ఆ మహా సత్యం ఇదే తన బాధ తనను ఒక కరుణామయగా మార్చింది. తన కన్నీళ్లు ఇతరుల కన్నీళ్ళను తుడిచే శక్తిని ఇచ్చాయి. భక్తులారా జీవితంలో మనకు ఎదురయ్యే ప్రతి కష్టం మనల్ని ఏదో ఒక దిశగా నడిపిస్తుంది. ఆ నది ప్రవాహం రాళ్లను గీట్టినప్పుడే కదా ఆ శబ్దం వినుసొంపుగా ఉంటుంది.
(38:39) అలాగే మన ప్రాణం కష్టాల కొలిమిలో కాలినప్పుడే మనలోని దైవత్వం బయటకు వస్తుంది. సనాతన ధర్మాన్ని కాపాడే ఈ మహాయజనంలో మీ వంతు సాయాన్ని వీడియో చివర్లో ఉన్న స్కానర్ ద్వారా అందించి భగవంతుని ఆశీస్సులు పొందండి. ఎందుకంటే ధర్మాన్ని రక్షించే వారినే ధర్మం రక్షిస్తుంది. శాంతమ్మ ఇప్పుడు ఆ ఊరిలోనే ఉండిపోయింది. ఆ పాడుబడ్డ గుడిని శుభ్రం చేసి అక్కడ చేరే అనాథ పిల్లలకు దిక్కులేని ముసలి వారికి ఆమె ఒక తల్లిగా మారింది.
(39:09) ఒకప్పుడు ఏ ఆస్తి కోసం ఏ మనుషుల కోసం ఏడ్చిందో వాటన్నింటికంటే మిన్నయైన అంతులేని ప్రేమను ఆమె ఆ ఊరి ప్రజల నుండి పొందుతోంది. ఆమె కన్నీళ్లుు ఇప్పుడు అమృతంగా మారాయి. ఆమె చూపులో ఉన్న ఆ ప్రశాంతత ఎందరో నిరాశలో ఉన్నవారికి ధైర్యాన్ని ఇస్తోంది. శాంతమ్మ జీవితం ఒక సందేశంగా మారింది. నీ బాధ వృధా కాదు అది నిన్ను ఒక మహా మనిషిగా తీర్చిదిద్దే ఒక ప్రక్రియ మాత్రమే దీనిని అర్థం చేసుకున్న నాడు మనిషికి మరణం మీద కూడా భయం ఉండదు.
(39:46) కేవలం ఆ దైవ చింతన లోక కళ్యాణం మాత్రమే మిగులుతాయి. అయ్యో ఎంతటి గొప్ప మార్పు ఒక అభాగ్యురాలు ఈరోజు ఒక ఆశ్రయంగా మారింది. శాంతమ్మ ఆ కాలువ గట్టున కూర్చుని అస్తమిస్తున్న సూర్యుడిని చూస్తూ తన మనసులో ఆ ముసలి వ్యక్తికి నమస్కరించుకుంది. ఆయన రూపంలో వచ్చింది ఎవరో ఆమెకు ఇప్పుడు తెలుసు. తనలోని అంతరాత్మనే తనను మేలుకొలిపింది.
(40:14) ఈ సృష్టిలో ఏది పోదు కేవలం రూపం మారుతుంది అంతే మన బాధ కూడా రేపు ఒక అద్భుతమైన సుఖానికి పునాది అవుతుంది. ఆ నమ్మకంతోనే శాంతమ్మ తన తదుపరి అడుగును ఎంతో ధైర్యంగా వేసింది. ఆమె కళ్ళలో ఇప్పుడు అంతులేని కాంతి ఆ కాంతి ఈ లోకాన్ని వెలిగించడానికి సిద్ధంగా ఉంది. ఈ ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణం ఇక్కడితో ముగిసిపోయింది. స్వస్తి