ఆభరణం..

కిటికీ పక్కన కూర్చుని అద్దంలో తనని తాను చూసుకుంటోంది సుజాత. ఎదురుగా ఉన్న అద్దం ఆమె ముఖాన్ని కాదు, ఆమె ఒంటి మీద ఉన్న 'బరువును' చూపిస్తోంది.

పక్కింటి పార్వతమ్మ అంటుంటుంది— "ఏమమ్మా సుజాతా, నీ అదృష్టం పండాలి గానీ, మీ ఆయన నిన్ను అస్సలు కష్టపెట్టరు కదా! నిన్ను ఎప్పుడూ బంగారంలా చూసుకుంటారు" అని.

సుజాత పెదవుల మీద ఒక చేదు నవ్వు మెరిసింది. అవును, ఆయన తనని నిజంగానే బంగారంలా చూసుకుంటారు. దానికి కారణం... తన ఒంటి నిండా తన పుట్టింటోళ్లు పెట్టిన బంగారం ఉండబట్టే.

అది ప్రేమా? అలంకారమా?

ఆయనకి ఆమె ఒక మనిషిలా కంటే, ఒక 'నడిచే లాకర్' లాగే కనిపిస్తుంది. పండక్కి పబ్బానికి ఆమెను ముస్తాబు చేసి పక్కన కూర్చోబెట్టుకున్నప్పుడు, ఆయన కళ్ళల్లో కనిపించేది భార్య మీద ప్రేమ కాదు; ఆ పసిడి మెరుపులు తన హోదాను ఎలా పెంచుతున్నాయనే గర్వం.

"ఆ గొలుసు తీయకు సుజాతా, అది నీ మెడలో ఉంటేనే మనకి గౌరవం" అంటారు ఆయన. ఆ గౌరవం బరువుకి ఆమె మెడ నరాలు జివ్వుమంటున్నా ఆయనకు పట్టదు. ఆమె పుట్టినరోజున ఆయన ఇచ్చే కానుకలు కూడా 'ప్రేమలేఖలు' కావు, తులాల లెక్కలు మాత్రమే.

కంచు మోగినట్లు...

"ఏవండీ, నా మనసుకి కొంచెం ప్రశాంతత కావాలి, కాసేపు మాట్లాడుతారా?" అని అడిగితే— "నీకేం తక్కువని? అడిగిన నగ చేయిస్తున్నాను, అడిగిన పట్టుచీర కొనిస్తున్నాను. నిన్ను బంగారంలా చూసుకోవడం అంటే ఇంకేమిటి?" అనే సమాధానం వస్తుంది.

అప్పుడర్థమైంది సుజాతకి... ఆయన దృష్టిలో తను ఒక ప్రాణం ఉన్న మనిషి కాదు, ఒక పెట్టుబడి. పుట్టింటి వారు తనని 'పసిడి'తో పంపారు కాబట్టే, ఈ ఇంట్లో తనకి ఈ 'పసిడి' గౌరవం దక్కుతోంది. ఆ బంగారం గనుక కరిగిపోతే, ఆయన కళ్ళల్లో ఉండే ఆ మెరుపు కూడా ఆవిరైపోతుందని ఆమెకు తెలుసు.

నిజమే... ఆయన తనని బంగారంలానే చూసుకుంటున్నారు. ఎందుకంటే, ఆమె ఒంటి నిండా ఆమె పుట్టింటోళ్ళు పెట్టిన బంగారం ఉంది కాబట్టి!

Bureddy blooms.