ఒక వ్యక్తి తన కుటుంబంతో కలిసి ఒక చిన్న ఇంట్లో ఉండేవాడు. ఇల్లు చాలా ఇరుగ్గా ఉండటంతో అందరూ ఒకరినొకరు తోసుకుంటూ, గొడవ పడుతూ ఉండేవారు. ఇంట్లో అస్సలు ప్రశాంతి లేదని ఆ వ్యక్తి ఒక స్వామీజీ వద్దకు వెళ్లి బాధపడ్డాడు.

స్వామీజీ ఆ వ్యక్తిని తన ఇంట్లో ఉన్న ఆవును, మేకను, కోళ్లను కూడా ఆ చిన్న ఇంట్లోనే పెట్టుకోమని చెప్పారు. స్వామీజీ మాట కాదనలేక అతను అలాగే చేశాడు. కానీ మరుసటి రోజు వచ్చేసరికి పరిస్థితి మరింత ఘోరంగా తయారైంది. స్థలం చాలక, పశువుల అరుపులతో, పేడ వాసనతో అతను అల్లాడిపోయాడు.

అప్పుడు స్వామీజీ ఒక్కో జంతువును బయటకు పంపమని చెప్పారు. మొదట కోళ్లను, తర్వాత మేకను, చివరగా ఆవును బయట కట్టేశారు. జంతువులన్నీ బయటకు వెళ్ళిపోయాక, ఆ వ్యక్తికి ఇల్లు చాలా విశాలంగా, ప్రశాంతంగా అనిపించింది. మొహం మీద చిరునవ్వుతో వచ్చి "స్వామీ! ఇప్పుడు ఇల్లు చాలా బాగుంది, అందరం సుఖంగా ఉన్నాము" అని చెప్పాడు.

నిజానికి ఇల్లు పెరగలేదు, ఉన్న మనుషులు తగ్గలేదు. కానీ, ఇంతకుముందు కంటే కష్టమైన పరిస్థితిని (పశువులతో ఉండటం) చూసిన తర్వాత, పాత పరిస్థితే ఎంతో మేలు అని అతనికి అర్థమైంది.

మన దగ్గర ఏముందో చూసి బాధపడటం కంటే, మన దగ్గర ఉన్నదానిని ఎలా చూస్తాము అనే దానిపైనే మన సుఖం, శాంతి ఆధారపడి ఉంటాయి.