Bodhidharma: Why Logic Ruins Life? | బోధిధర్మ: తర్కం జీవితాన్ని ఎలా చెడగొడుతుంది?

Bodhidharma: Why Logic Ruins Life? | బోధిధర్మ: తర్కం జీవితాన్ని ఎలా చెడగొడుతుంది?

Author Name:The Wisdom Compass

Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@TheWisdomCompass

Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=lX6B9skWVFY



Transcript:
(00:05) ఆ మనం లేని భవిష్యత్తు కోసం ఊపిరి బిగపట్టి ఎప్పటికీ పూర్తి కాని పజిల్స్ ని అంటే వాటిని సాల్వ్ చేసే ప్రయత్నంలో అలసిపోతున్నామా ఒక్కసారి ఆలోచిస్తే ప్రతి భావాన్ని ప్రశ్నించే ఒక కోట్రూమ్ లాగా మన మనసు మారిపోయినప్పుడు మనం వెతుకుతున్న ఆ సమాధానమే మనల్ని అసలు జీవించకుండా ఆపుతుంటే మనం ప్రతి ఉద్వేగానికి ఒక కారణం వెతుకుతూ ప్రతి క్షణాన్ని ఒక డేటా పాయింట్లా విశ్లేషిస్తూ అసలు జీవితాన్ని చేజార్చుకుంటున్నామా అనిపిస్తుంది.
(00:37) కరెక్ట్ నిజానికి ఇది ఈ కాలపు మనిషి ఎదుర్కొంటున్న అతి పెద్ద అంతర్గత సంఘర్షణ అని చెప్పాలి. మనం జీవితాన్ని ఎంతగా నియంత్రించాలని చూస్తే అంటే కంట్రోల్ చేయాలని ట్రై చేస్తే అది అంతగా మన చేజారి పోతున్నట్లు అనిపిస్తుంది కదా. దీనికి సమాధానం ఆ ఐదవ శతాబ్దానికి చెందిన ఒక అద్భుతమైన మార్గదర్శి జైన్ బౌద్ధమత స్థాపకుడైన బోధిధర్మ మాటల్లో చాలా స్పష్టంగా దొరుకుతోంది.
(01:04) ఆయన తత్వశాస్త్రం ఎప్పుడూ ఒక థియరీ లాగా ఉండదు. అవును నేరుగా మనసు పొరలను చీల్చుకొని వాస్తవాన్ని చూపేలా ఉంటుంది కదా. ఎక్సాక్ట్లీ ఆయన చెప్పిన ఒక పవర్ఫుల్ వాక్యం ఏంటంటే జీవితాన్ని తర్కంతో అంటే లాజిక్ తో అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించకు జీవితం అంటే అనుభవించాల్సింది పరిష్కరించాల్సింది కాదు అని స్టాప్ ట్రైింగ్ టు అండర్స్టాండ్ లైఫ్ విత్ లాజిక్ లైఫ్ ఇస్ టు బి లివ్డ్ నాట్ సాల్వడ్ అబ్బా ఈ ఒక్క వాక్యం వింటుంటేనే మన ఆలోచన విధానం మీద ఒక బాంబు వేసినట్లు అనిపిస్తుంది.
(01:41) ఎందుకంటే ఆ మన మెదడు ఎప్పుడూ లాజిక్ చుట్టూ తర్కం చుట్టూనే తిరుగుతూ ఉంటుంది కదా సరే దీని వెనుకున్న అసలు రహస్యాన్ని విప్పుదాం ఇక్కడే నాకు ఒక ప్రాథమికమైన సందేహం కలుగుతోంది. మనం ప్రతి విషయాన్ని ప్రతి బంధాన్ని డీకోడ్ చేయాల్సిన ఒక పజిల్ గా ఎందుకు చూస్తున్నాం అసలు? హమ్ అది చాలా వాలిడ్ క్వశ్చన్. ఎందుకంటే తర్కం అనేది మనుగడ కోసం అంటే సర్వైవల్ కోసం మన మెదడు వాడుకునే ఒక బేసిక్ సాధనం.
(02:07) ఒక టూల్ లాంటిది అన్నమాట అవును ఒక పవర్ఫుల్ టూల్ ఆ లాజిక్ వల్లే మనం అడవుల నుంచి ఆధునిక నగరాలను నిర్మించగలిగాము టెక్నాలజీని తెచ్చుకున్నాము వ్యాధులను జయించగలిగాము భావోద్వేగాల దగ్గరికి వచ్చేసరికి ఒక పెద్ద ప్రతిబంధకంగా ఎందుకు మారుతుంది అంటే మన నియంత్రణలో లేని వాటిని కూడా కంట్రోల్ చేయాలనే తపనే దీనికి కారణమా ఇక్కడే ఇక్కడే అసలైన చిక్కుముడి ఉంది.
(02:32) మన మెదడు ప్రాథమికంగా ఒక ప్రెడిక్టివ్ మెషిన్ లాంటిది. అంటే ఏంటంటే జరగబోయే దాన్ని ముందుగానే అంచనా వేసి దానికి తగ్గట్లుగా ఒక మోడల్ ను తయారు చేసి మనల్ని సేవ్ గా ఉంచడానికి ప్రయత్నించే ఒక యంత్రం లాంటిది. ఓహో అంటే ఒక సాఫ్ట్వేర్ కోడ్ లాగా అన్నమాట ఇఫ్ దిస్ దెన్ దట్ అవును ఆ కోడ్ రాయాలన్నా లేదా ఏదైనా ఫైనాన్షియల్ వ్యవహారాలు చేయాలన్నా ఈ లాజిక్ అత్యవసరం.
(02:56) ఎందుకంటే అక్కడ ఒక స్పష్టమైన సమస్య ఉంటుంది దానికి ఒక కచ్చితమైన పరిష్కారం అంటే సొల్యూషన్ ఉంటుంది. ఒక క్లోజ్డ్ సిస్టం అది కానీ జీవితం అనేది ఒక క్లోజ్డ్ సిస్టం కాదు కదా ఆ అది నిరంతరం ప్రవహించే ఒక అనూహ్యమైన మార్పు ఎప్పుడు ఏం జరుగుతుందో ఎవరికీ తెలియదు. ఎగజాక్ట్లీ మనం ఏం చేస్తున్నాం అంటే మన వృత్తిలో వ్యాపారంలో పని చేసే ఆ ప్రాబ్లం్ సాల్వింగ్ అనే మెకానికల్ పద్ధతిని తీసుకొచ్చి మన వ్యక్తిగత జీవితం మీద ఎమోషన్స్ మీద రుద్దడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాం.
(03:28) అంటే ఆఫీస్ లో ఒక ప్రాజెక్ట్ ను ఆప్టిమైజ్ చేసినట్లుగా మన ప్రేమను మన ఆనందాన్ని కూడా ఆప్టిమైజ్ చేయాలనుకుంటున్నాము. ఇదొక పెద్ద అపోహలా అనిపిస్తుంది నాకు సరిగ్గా పట్టుకున్నారు ఇదొక దాగి ఉన్న అపోహ ద హిడెన్ ఎజంప్షన్ అన్నమాట మనం చిన్నప్పటి నుండి స్కూల్స్ లో విద్యా వ్యవస్థలో నేర్చుకున్నది ఏమిటంటే ఎంతగా ఆలోచిస్తే అంత క్లారిటీ వస్తుంది ఎంతగా అనలైజ్ చేస్తే ఒక ముగింపు దొరుకుతుంది అని కదా ఈ రూల్ ని మనం మన లోపలి ప్రపంచానికి అప్లై చేయడానికి చూస్తాము ఉదాహరణకు ఎవరైనా మనల్ని కొంచెం దూరం పెట్టినప్పుడు లేదా మనకు అకారణంగా బాధ కలిగినప్పుడు
(04:06) వెంటనే మనం ఏమనుకుంటాం దీని వెనుక నా తప్పుఏముంది వాళ్ళు ఎందుకు అలా ప్రవర్తిస్తున్నారు అని ఒక చార్ట్ గీసి విశ్లేషించడం మొదలు పెడతాం. ఇక్కడ మనం గమనించని ఒక చాలా సూక్ష్మమైన విషయం ఏంటంటే జీవితాన్ని పరిష్కరించడం అంటే సాల్వ్ చేయడం అంటే దానిలోని సజీవత్వాన్ని చంపేసి దాన్ని ఒక నిర్జీవమైన రాయిలా మార్చేయడమే వావ్ ఇదొక స్టాటిక్ పర్ఫెక్షన్ కోసం చేసే అన్వేషణలా ఉంది.
(04:32) అంటే ఒక ఫోటో ఫ్రేమ్ లో బంధించినట్లు జీవితం ఎప్పుడూ ఒకేలా మన అంచనాలకు తగ్గట్లుగానే ఉండాలని కోరుకోవడం. అవును కానీ వాస్తవానికి మనం చూస్తే ఒక ఉదయం చాలా ప్రశాంతంగా అనిపిస్తుంది. మధ్యాహ్నానికే కారణం లేకుండానే విపరీతమైన చిరాకు రావచ్చు. దానికి లాజిక్ వెతుకుతూ ఉంటే ఆ చిరాకు తగ్గుతుందనే గ్యారెంటీ లేదు కదా బహుశా ఆ వెతుకులాటే ఘర్షణను పెంచుతుందేమో అనిపిస్తుంది ఇప్పుడు ఆలోచిస్తుంటే నిజమే ఆ వెతుకులాటే అసలు సమస్య కానీ ఇక్కడే మనం ఇంకొక లోతేల కోణాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి.
(05:02) మనం ఆనందాన్ని తర్కంతో వెతకడం అంటే పరోక్షంగా అంటే అన్కాన్షియస్ గా ప్రస్తుతం నా దగ్గర ఆనందం లేదు అని మనకు మనం బలంగా చెప్పుకోవడమే కదా అబ్బా ఇది చాలా డీప్ పాయింట్ అంటే వెతకడం మొదలు పెట్టామంటేనే మన దగ్గర అది లేదు లేదా ఒక లోపం ఉంది అని ఒప్పుకున్నట్టే కదా అవర్ ఆ వెతుకులాట అనే ప్రాసెస్ లోనే ఒక వెలితి దాగి ఉంటుంది. మనం ఆనందం కోసం వేసే ప్రతి అడుగు మనల్ని ప్రస్తుత క్షణం నుండి అంటే ప్రెసెంట్ మూమెంట్ నుండి మరింత దూరం చేస్తుంది.
(05:32) దీన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ఒక చిన్న ఎగ్జాంపుల్ చెప్తాను చూడండి. ఇది ఒక విభిన్నమైన పోలిక. ఒక చీకటి గదిలో అసలు చీకటి ఎలా ఉంటుందో స్టడీ చేయాలనుకున్న ఒక వ్యక్తి పరిస్థితిలా ఉంటుంది ఇది. చీకటి గదిలో చీకటిని స్టడీ చేయడమా? అంటే ఆ చీకటిని చూడటానికి అతను ఏం చేస్తాడు? ఒక పెద్ద ఫ్లాష్ లైట్ తీసుకొని వెళ్తాడా ఏంటే ఎగజాక్ట్లీ ఆ వ్యక్తి ఒక పవర్ఫుల్ ఫ్లాష్ లైట్ తీసుకొని చీకటి గదిలోకి వెళ్లి ఆ చీకటిని అనలైజ్ చేయాలనుకుంటాడు.
(05:59) కానీ ఆశ్చర్యం ఏంటంటే అతను ఆ ఫ్లాష్ లైట్ ఆన్ చేయగానే అక్కడ చీకటి మాయం అవుతుంది. అవును కదా వెలుతురు రాగానే చీకటి ఎలా ఉంటుంది? అదే ఎందుకంటే అతను ఏ సాధనంతో అయితే చీకటిని చూడాలనుకున్నాడో ఆ ఫ్లాష్ లైట్ే ఆ చీకటిని నాశనం చేసింది. మన అనుభూతులను అంటే ఎమోషన్స్ ని తర్కంతో విశ్లేషించడం కూడా అచ్చం ఇలాగే ఉంటుంది. ఫ్లాష్ లైట్ పారడాక్స్ అంటాం దీన్ని ఇది నన్ను తీవ్రంగా ఆలోచింపజేస్తోంది.
(06:28) అంటే ఇప్పుడు నేను ఒక అందమైన సూర్యాస్తమయాన్ని చూస్తున్నప్పుడు గాని లేదా నా ఫ్రెండ్స్ తోనో ఫ్యామిలీ తోనో ఒక ఆహ్లాదకరమైన క్షణాన్ని గడుపుతున్నప్పుడు గాని ఇది ఎందుకు ఇంత అందంగా ఉంది ఈ ఆనందం ఇంకా ఎంతసేపు ఉంటుంది రేపు కూడా ఇలాగే ఉంటుందా అని నా లాజికల్ బ్రెయిన్ తో ఎప్పుడైతే ఫ్లాష్ లైట్ వేస్తానో ఆ క్షణంలోని జీవం ఆవిరైపోతుందన్నమాట అంతే మీ చేతిలో కేవలం మెకానికల్ డేటా మిగులుతుంది కానీ ఆ లైవ్ ఎక్స్పీరియన్స్ చనిపోతుంది.
(06:56) ఇది మనం చాలా రెగ్యులర్ గా ఫేస్ చేసేదే ఫర్ ఎగ్జాంపుల్ ఒక వీకెండ్ ట్రిప్ ప్లాన్ చేసుకుంటాం. ప్రతి నిమిషం ఇలాగే ఉండాలి పర్ఫెక్ట్ గా ఎంజాయ్ చేయాలి అని ముందుగానే రూల్స్ పెట్టుకుంటాం. తీరా వెళ్తుంటే దారిలో చిన్న ట్రాఫిక్ జామ్ అవ్వగానే అబ్బా మొత్తం ట్రిప్ పాడైపోయిందిరా అని ఫీల్ అవుతాం కదా లాజిక్ తో ఆనందాన్ని కొలవడం అంటే ఇదేనేమో 100% అండి మీరు చెప్పిన వీకెండ్ ట్రిప్ ఉదాహరణ మోడర్న్ లైఫ్ లో తర్కం ఎలా మనల్ని ఆనందానికి దూరం చేస్తుందో పర్ఫెక్ట్ గా చూపిస్తుంది.
(07:25) లాజిక్ అనేది ఎప్పుడు విడదీస్తుంది వర్గీకరిస్తుంది కానీ జీవించడం అంటే మమేకం అవ్వడం దాంట్లో ఫ్లో అవ్వడం లాజిక్ ఎప్పుడు ఒక క్రమాన్ని ఆశిస్తుంది 1+1 = 2 లాగా అంటే ఆ నేను ఈరోజు ఎనిమిది గంటలు కష్టపడ్డాను కాబట్టి రేపు నాకు ప్రమోషన్ రావాలి లేదా నేను ఒకరితో చాలా ప్రేమగా ఉన్నాను కాబట్టి వాళ్ళు కూడా నాకు ఎప్పుడు రెట్టింపు ప్రేమను తిరిగి ఇవ్వాలి అని లాజిక్ లెక్కలు వేస్తుందన్నమాట అవును కానీ భావోద్వేగాలు మనుషులు ఆ గణిత సూత్రాలు కావు కదా అవి సహజంగా ఏ అంచనాలకు అందకుండా అప్పటికప్పుడు ఉద్భవిస్తూ ఉంటాయి.
(08:03) కరెక్ట్ ఈ లెక్కలు అంచనాల వల్లే మనకు విపరీతమైన అసంతృప్తి వస్తుందని నాకు ఇప్పుడు స్పష్టంగా అర్థమవుతుంది. ఇక్కడే నాకు ఒక బలమైన దృశ్యం కళ్ళ ముందు మెదులుతోంది. ఏంటంటే మనం మన సొంత జీవితం పట్ల ఒక ఆర్కిటెక్ట్ లాగా ప్రవర్తిస్తున్నాము కానీ ఆ ఇంట్లో ఉండే నివాసి లాగా రెసిడెంట్ లాగా జీవించడం లేదు అనిపిస్తోంది. ఊ చాలా ఇంట్రెస్టింగ్ కంపారిజన్ ఎలా అంటారు అంటే చూడండి ఒక వాస్తుశిల్పి లేదా ఆర్కిటెక్ట్ ఎప్పుడు ఇల్లు కట్టేటప్పుడు పునాది ఎలా ఉంది గోడల ప్లాస్టరింగ్ సరిగా ఉందా పైకప్పు ఎత్తు కరెక్ట్ గా ఉందా లేదా అని చెక్ చేస్తూనే ఉంటాడు కదా ఎక్కడో ఒక
(08:41) తప్పు పట్టుకోవాలి అన్నట్టే చూస్తాడు. మనం కూడా మన జీవితంలో ప్రతి క్షణాన్ని అలాగే ఇన్స్పెక్ట్ చేస్తున్నాం. నా కెరియర్ గ్రాఫ్ కరెక్ట్ గా ఉందా నా బంధాలు నా అంచనాల ప్రకారం ఉన్నాయా అని నిజమే కానీ ఆ ఇంట్లో ఉండే నివాసి అంటే రెసిడెంట్ అలా కాదు అతను ప్రశాంతంగా సోఫాలో కూర్చుని కాఫీ తాగుతూ వర్షాన్ని ఎంజాయ్ చేస్తాడు. గోడుకున్న చిన్న పగులను పెద్దగా పట్టించుకోడు.
(09:08) ఎందుకంటే ఆ ఇల్లు ఉన్నది జీవించడానికి కదా నిరంతరం ఇన్స్పెక్ట్ చేయడానికి కాదు. మనం వర్షం పడుతున్నప్పుడు ఆ వర్షాన్ని ఆస్వాదించకుండా వాతావరణ రిపోర్ట్ చెక్ చేస్తున్నట్లు మన బ్రతుకు మారిపోయింది అనిపిస్తోంది. అబ్బా మీ అనాలసిస్ చాలా అద్భుతంగా ఉందండి. మనం బయట ఉండి జీవితాన్ని పరిశీలిస్తున్నాము తప్ప దానిలో మునిగిపోయి జీవించడం లేదు.
(09:30) ఈ ఆర్కిటెక్ట్ మైండ్సెట్ వల్లే మనలో ఒక మోడల్ తయారవుతుంది. నా జీవితం ఇలా ఉండాలి మనుషులు నాతో ఇలా ప్రవర్తించాలి అనే ఒక పటిష్టమైన చట్రాన్ని అంటే ఇంగ్లీష్ లో చెప్పాలంటే ఫ్రిక్షన్ ఆఫ్ షుడ్స్ అంటాం కదా అలా ఉండాలి అని గీసుకుంటాము. ఆ ఫ్రిక్షన్ ఆఫ్ షుడ్ అవును. వాస్తవంలో జరుగుతున్న దాన్ని వాట్ ఇస్ ని ఆ షుడ్ బి అనే చట్రంతో పోల్చి చూస్తాము. ఎప్పుడైతే వాస్తవం ఆ చట్రానికి భిన్నంగా ఉంటుందో ఇక్కడే ఘర్షణ మొదలవుతుంది.
(09:56) ఆ ఘర్షణే మన అసంతృప్తికి స్ట్రెస్ కి అసలు కారణం. దీనికి బెస్ట్ మోడర్న్ ఎగ్జాంపుల్ ప్రతి ఒక్కరు రిలేట్ అయ్యేది ఏంటంటే మనం ఫోన్ లో వాడేవాట్ లాంటి మెసేజింగ్ యప్స్ అవును అక్కడ ఏం జరుగుతుంది? ఎవరికైనా మనం ఒక ముఖ్యమైన మెసేజ్ పంపి ఆ బ్లూ టిక్స్ చూసి కూడా వాళ్ళు వెంటనే రిప్లై ఇవ్వలేదుఅనుకోండి. అంతే మన లాజికల్ బ్రెయిన్ వెంటనే తన ప్రెడిక్టివ్ మిషన్ ను హాన్ చేస్తుంది.
(10:21) వాళ్ళు కావాలనే ఇగ్నోర్ చేస్తున్నారా వాళ్ళకి నా మీద కోపమా నేను నిన్న అన్న మాట వల్ల ఇలా చేస్తున్నారా అని 100 ఊహలు కరెక్ట్ ఒక చిన్న రిప్లై రాకపోవడం వెనుక ఒక పెద్ద డ్రామా స్టార్ట్ అవుతుంది. అవును ఆ ఒక్క క్షణంలో మన తర్కం ఒక పెద్ద కోర్టు రూమ్ను సృష్టించి వాళ్ళను బోనులో నిలబెట్టేస్తుంది. కానీ వాస్తవానికి వాళ్ళు డ్రైవింగ్ లో ఉండి ఉండొచ్చు లేదా ఫోన్ సైలెంట్ లో ఉండి వేరే పనిలో ఉండొచ్చు.
(10:48) ఆ వెంటనే రిప్లై రావాలి అనే మన అంచనాకు వాస్తవానికి మధ్య ఉన్న ఆ ఘర్షణ మన ప్రశాంతతను నాశనం చేస్తుంది. ఇది ప్రతిరోజు మనం అనుభవిస్తున్నదే కదా అవును ఇలాంటి చిన్న చిన్న విషయాలే మన ఎనర్జీని రోజంతా హరించేస్తాయి. ఈ నిరంతర విశ్లేషణ మనల్ని ఒక లూప్ లో బంధిస్తుంది. బాధ వచ్చినప్పుడు మన బుద్ధి ఈ బాధ ఎందుకు వచ్చింది దీన్ని ఎలా ఆపాలి దీని నుండి ఎలా పారిపోవాలి అని దారులు వెతుకుతుంది.
(11:15) కానీ ఒక వికసించిన మనసు లేదా అవేర్నెస్ ఉన్న మనసు అలా చేయదు. అది ఆ బాధను పూర్తిగా అంగీకరిస్తుంది. మ్ దాన్ని సాల్వ్ చేయాలని చూడకుండా అవును దానికి ఒక లేబుల్ వేయకుండా దాన్ని పరిష్కరించాలని చూడకుండా కేవలం దాన్ని అనుభవిస్తుంది. అలా అనుభవించినప్పుడు ఆ భావోద్వేగం తనంతట తానే కరిగిపోతుంది. సరే ఇక్కడ నేను మిమ్మల్ని ఒక చిన్న ప్రశ్న అడగాలి ఒక వాదనని మీ ముందు ఉంచాలనుకుంటున్నాను.
(11:42) సో వాట్ ఇస్ దిస్ ఆల్ మీన్? జీవితాన్ని పరిష్కరించడం మానేయాలి వచ్చిన బాధను లాజిక్ లేకుండా అనుభవించాలి అని చెప్పడం తాత్వికంగా వినడానికి చాలా బాగుంది. ఉమ్ చెప్పండి కానీ ప్రాక్టికల్ ప్రపంచంలోకి వస్తే నాకో టాక్సిక్ బాస్ ఉన్నాడు అనుకుందాం. అతను నన్ను ఆఫీస్ లో నిరంతరం మానసికంగా ఇబ్బంది పెడుతున్నాడు. లేదా నా సొంత వ్యాపారం ఊహించని నష్టాల్లోకి వెళ్తుంది.
(12:05) అప్పుడు కూడా నేను ఎలాంటి లాజిక్ వాడకుండా విశ్లేషించకుండా కేవలం ఆ బాధను అనుభవిస్తూ కూర్చుంటే నేను పరిస్థితులకు ఒక బానిసల ఒక పాసివ్ గా అంటే నిష్క్రియాత్మకమైన వ్యక్తిని అయిపోతాను కదా ఆ ఇది చాలా మందికి వచ్చే డౌట్ అదే నేను ఏమీ చేయకుండా ఉంటే ఆర్థికంగా సామాజికంగా పూర్తిగా దెబ్బ తింటాను. మరి బోధిధర్మ చెప్పిన ఈ సిద్ధాంతం ఒక చేతకానితనానికి కవచంలా మారదా లాజిక్ వాడటం మానేస్తే మనం అసలు సరైన నిర్ణయాలు ఎలా తీసుకుంటాం ఇది ఈ మొత్తం ప్రయాణంలో ఎదురయ్యే అత్యంత కీలకమైన ప్రశ్న చాలా ఇంపార్టెంట్ పాయింట్ లాగారు మీరు బోధిధర్మ చెప్పిన అనుభవించడం
(12:43) అంటే కళ్ళు మూసుకుని మౌనంగా ఎదుటివాడు పెట్టే బాధలు భరించడం కాదు ఇదొక చేతకానితనం ఎంత మాత్రం కాదు మరి దాని అసలు అర్థం ఏంటి మీరు అడిగిన టాక్సిక్ బాస్ ఉదాహరణనే తీసుకుందాం మీ బాస్ మిమ్మల్ని అకారణంగా ఆఫీసులో అవమానించినప్పుడు మీ మెదనలో వందల ప్రశ్నలు మొదలవుతాయి. నాకే ఎందుకు ఇలా జరుగుతోంది? నేను ఏం తప్పు చేశాను? నా కెరియర్ ఇంతేనా? రేపు నా పరిస్థితి ఏంటి అని ఈ అంతర్గత విశ్లేషణ ఈ తర్కమంతా కలిసి మీ మైండ్ లో ఒక భయంకరమైన మానసిక డ్రామాను సృష్టిస్తుంది కదా అవును మనం ఆ ఓవర్ థింకింగ్ లో పడిపోతాం.
(13:19) ఎక్జక్ట్లీ దీనివల్ల అసలు సమస్యను ఎదుర్కోవాల్సిన మీ శక్తి ఆ క్లారిటీ అంతా ఆ ఆలోచనల రాపిడిలోనే ఆ ఫ్రిక్షన్ లోనే ఖర్చుయపోతుంది. అంటే నేను యాక్చువల్ ప్రాబ్లం మీద కాకుండా ఆ ప్రాబ్లం నాలో క్రియేట్ చేసిన ఎమోషనల్ డ్రామా మీద నా సొంత ఊహల మీదే ఎక్కువ ఫోకస్ చేస్తున్నాను అన్నమాట. ఖచ్చితంగా ఎప్పుడైతే మీరు తర్కంతో ఆ డ్రామాను సృష్టించడం మానేస్తారో నాతో ఇలా ఎందుకు జరగాలి అనే ఆ ఘర్షణను వదిలేస్తారో అప్పుడు మీలో ఒక అద్భుతమైన ఆచరణాత్మక స్పష్టత అంటే ప్రాక్టికల్ క్లారిటీ వస్తుంది.
(13:54) ఆ క్షణంలో మీరు కేవలం వాస్తవాన్ని గమనిస్తారు. వాస్తవం అంటే డ్రామా లేని సిచువేషన్ అవును అక్కడ వాస్తవం ఏమిటి నా బాస్ ప్రవర్తన సరిగ్గా లేదు. ఈ వాతావరణం నా ఎదుగుదలకు పనికి రాదు అంతే పీరియడ్ అక్కడ అంచనాలు లేవు ఆత్మన్యూనత లేదు భయం లేదు ఈ స్పష్టత ఉన్నప్పుడు మీరు తీసుకునే నిర్ణయం చాలా పదునుగా వేగంగా ఉంటుంది. రైట్ అంటే ఆ జాబ్ మారడమా లేక అతనితో నేరుగా ప్రొఫెషనల్ గా మాట్లాడడమా అనేది నా ఆలోచనల ఒత్తిడి నుండి కాకుండా ఆ క్షణపు అవసరం నుండి ప్రెసెన్స్ నుండి నేరుగా వస్తుంది అన్నమాట.
(14:29) అవును అప్పుడు మీరు పరిస్థితులకు రియాక్ట్ అవ్వరు రెస్పాండ్ అవుతారు. ఓహో వావ్ ఇది వింటుంటే నాకు ఒక కొత్త డైమెన్షన్ ఓపెన్ అవుతున్నట్లు అనిపిస్తుంది. నేను విశ్లేషించడం ఆపేస్తే నా జీవితం ఆగిపోదు పాసివ్ అవ్వదు. పైగా నేను మరింత సమర్థవంతంగా స్పందిస్తాను. ఎందుకంటే ఆ ఇలా ఉండాల్సింది కదా అనే అనవసరమైన బరువును నేను మోయడం లేదు. ఈ స్పష్టత అనేది ఆలోచించి తెచ్చుకునేది కాదు కదా ఆలోచనలో ఆగినప్పుడు నాజుగ్గా బయటపడే ఒక సహజ లక్షణం లాగా ఉంది.
(14:55) ఈ మెకానికల్ గా ఉంటుంది. దాన్ని రోజు పొద్దున్నే లేచి ప్రాక్టీస్ చేయాలి. కానీ ఇది జీవితంలోకి లోతుగా అడుగుపెట్టే ఒక విధానం ఒక దర్శనం. సీయింగ్ అనొచ్చు. ఇది అర్థం చేసుకున్న కొద్దీ మనకు పురాతన వేదాంతం మరియు అద్వైత సిద్ధాంతాలలోని ఒక గొప్ప సత్యం కూడా స్పష్టమవుతుంది. అద్వైతం అనగానే నాకు ఇంట్రెస్ట్ పెరుగుతోంది.
(15:20) అంటే బోధిధామ చెప్పిన ఈ వాక్యానికి మన ప్రాచీన వేడాంతానికి ఉన్న ఆ లోతైన సంబంధం ఏమిటి? ఇది చాలా ఆసక్తికరమైన కనెక్షన్లా అనిపిస్తోంది. చాలా సున్నితమైన కానీ ఎంతో శక్తివంతమైన కనెక్షన్ ఉందండి. అద్వైతంలో ఒక మూలసూత్రం చెప్తారు తెలిసేవాడు అంటే నోవర్ తెలుసుకునే విషయం అంటే నోన్ ఈ రెండు వేరు కాదు అని మనం ఎప్పుడైతే మన జీవితాన్ని లాజిక్ తో విశ్లేషిస్తామో అప్పుడు మనం మన జీవితం నుండి వేరుపడిపోతాము.
(15:52) అంటే నేను వేరు నా ఆనందం వేరు అన్నట్లుగా ఒక సపరేషన్ చూస్తాము. కానీ వేదాంతంలో తర్కం అంటే రీజనింగ్ కన్నా అనుభవానికే ఆ లివ్డ్ రియలైజేషన్ కే అత్యున్నత స్థానం ఇవ్వబడింది. అవును తర్కానికి ఒక లిమిట్ ఉంటుంది అని చెబుతారు. కరెక్ట్ సత్యం అనేది అనంతమైన ఆలోచనల చివర లేదా ఒక వందల పుస్తకాలు చదివాక దొరికే ఒక డేటా పాయింట్ కాదు అది ఆలోచనలు ఆగినప్పుడు ఆ అటెన్షన్ మొదట్లోనే ఉండే ఒక స్వచ్ఛమైన అస్తిత్వం అని చాలా ప్రశాంతంగా వివరిస్తుంది వేదాంతం వావ్ అంటే సత్యం అనేది మనం విశ్లేషించి కనుక్కోవాల్సిన ఒక సమాచారం కాదు అది మనం పూర్తిగా మునిగిపోయి అనుభవించాల్సిన ఒక
(16:37) అస్తిత్వం ఉమ్ ఉమ్ ఇది వింటుంటే నాకు ఒక ఫన్నీ కానీ డీప్ ఆలోచన వస్తుంది. ఏంటది మనం జీవితమంతా ఒక మంచి రెస్టారెంట్ కి వెళ్లి అక్కడున్న మెనుూ కార్డును చదువుతూ అబ్బా ఈ కర్రీ బాగుందే ఈ రోటీ బాగుందే అని విశ్లేషిస్తూ అదే భోజనం అనుకుని భ్రమ పడుతున్నామేమో అనిపిస్తోంది. ఆ మెనుూలో ఉన్న ప్రతి పదాన్ని ఎంత లాజికల్ గా అనలైజ్ చేసినా దాని స్పెల్లింగ్స్ చెక్ చేసినా మనకు కడుపు నిండదు కదా భోజనం చేయాలంటే ఆ మెనుూ కార్డును పక్కన పెట్టి వడ్డించినది తినాలి అనుభవించాలి.
(17:11) పర్ఫెక్ట్ ఆ మెనుూ కార్డు ఉదాహరణ ఈ మొత్తం చర్చకు ఒక అద్భుతమైన ముగింపునుస్తుంది. తర్కం అనేది ఒక మెనుూ కార్డు లాంటిది లేదా ఒక కప్పును తయారు చేయడానికి పనికొచ్చే సాధనం లాంటిది కానీ ఆ కప్పులోని టీ తాగాలంటే మాత్రం కేవలం అనుభవమే కావాలి కదా అవును లాజిక్ తో మీరు ఆ కప్పుని ఎంత అద్భుతంగా శాస్త్రీయంగా డిజైన్ చేసినా అది మీకు టీ రుచిని ఇవ్వలేదు.
(17:39) మన మనసు కూడా జీవితాన్ని నిరంతరం ప్రశ్నించే ఒక న్యాయస్థానం లాగా మారిపోయింది. ప్రతి భావానికి ఇది ఎందుకు వచ్చింది అని సాక్షాలు అడుగుతుంది. మనం ఆ న్యాయస్థానం నుండి బయటకు వచ్చి వర్తమానపు వెలుగులోకి ప్రెసెంట్ మూమెంట్ లోకి అడుగు పెట్టాలి. ఎప్పుడైతే మనం జీవితాన్ని ఒక ప్రాబ్లం లా చూడటం మానేస్తామో అప్పుడే మన అసలైన ప్రయాణం మొదలవుతుంది. నిజమే కానీ అలా అడుగు పెట్టినప్పుడు అంటే మనం విశ్లేషించడం ఆపేసినప్పుడు జీవితం ఒక శూన్యంగా ఎంటీగా మారిపోతుందేమో అన్న భయం మనలో ఉంటుంది.
(18:12) కానీ ఈరోజు మన డిస్కషన్ చూస్తుంటే యాక్చువల్లీ వాస్తవానికి అప్పుడే ప్రతి చిన్న శబ్దం మన చర్మాన్ని తాకే గాలి స్పర్శ మనం ప్రేమించే వారి కళ్ళలోని ఆ భావం ఇవన్నీ మరింత స్పష్టంగా అతి దగ్గరగా తెలుస్తాయి అనిపిస్తోంది. హ్మ్ ఎందుకంటే వాటి మధ్య ఆ లాజిక్ అనే ఫిల్టర్ ఉండదు కాబట్టి అవును ఆ ఆలోచనల తెర తర్కం అనే గోడ ఉండదు కాబట్టి ప్రతి సాధారణ క్షణం ఒక అద్భుతంలా చాలా ఇంటిమేట్ గా అనిపిస్తుంది కచ్చితంగా జీవితం అనేది మనం ఎంత కష్టపడినా చేరుకోవాల్సిన ఒక గమ్యం కాదు మన బుద్ధితో సాల్వ్ చేయాల్సిన పజిల్ అంతకంటే కాదు అది ప్రతీక్షణం మనం నడుస్తున్న దారి సమస్యలు వాటి పరిష్కారాలు
(18:53) ఈ లాజికల్ ఫ్రేమ్ వర్క్స్ అన్ని మనసు సృష్టించిన బ్రమలే అని తెలుసుకున్న ఆ క్షణంలో జీవితాన్ని దాని సంపూర్ణమైన అనూహ్యమైన సహజత్వంలో మనం స్వీకరించగలుగుతాము. అబ్బా ఎంత గొప్పగా చెప్పారంటే జీవితం ఎప్పుడూ మనకోసం ఒక తలుపు తెరిచే ఉంచింది. కానీ మనమే చేతిలో ఒక కాంప్లెక్స్ మ్యాప్ పట్టుకొని ఎలా వెళ్ళాలి ఏ లాజిక్ వాడాలి అని ఆలోచిస్తూ ఆ గుమ్మం దగ్గరే ఉండిపోయాము.
(19:19) లోపలికి అడుగు పెట్టడానికి మనకు ఆ మ్యాప్ అవసరం లేదు ఆ తర్కం అవసరం లేదు ఆ తలుపు దాటి లోపలికి వెళ్ళడమే అసలైన జీవించడం. మనం ఆ ఫ్లాష్ లైట్ కట్టేసి చీకటిని వెలుగుని రెండింటిని సమానంగా ఆలింగనం చేసుకోవాల్సిన సమయం వచ్చింది. ఈ అంతర్గత ప్రయాణాన్ని మీలో మీరే కొనసాగించండి. ప్రశ్నించడం ఆపి అనుభవించడం మొదలు పెడితే ఈ క్షణం మీ ముందు ఎలాంటి అద్భుతాన్ని ఉంచుతుందో గమనించండి.
(19:43) మళ్ళీ ఒక కొత్త డైమెన్షన్ తో కలుద్దాం.