మనకూ ఒక కాలం ఉండేది...

మన చిన్నప్పుడు కిండర్ గార్డెన్ అనే ముచ్చటే లేదు. ఆరేళ్లు నిండాక స్కూలుకు మనమే వెళ్లేవాళ్లం. అప్పట్లో సైకిల్ మీద దింపడాలు, స్కూల్ బస్సులు లేవు. పిల్లలు ఒక్కరే స్కూలుకు వెళ్తే ఏమవుతుందో అన్న భయం మన తల్లిదండ్రులకు అస్సలు ఉండేది కాదు.

మనకు తెలిసిందల్లా 'పాస్' లేదా 'ఫెయిల్' మాత్రమే. ఈ పర్సంటేజీలతో మనకు అస్సలు సంబంధం ఉండేది కాదు.

ఎవరైనా 'ట్యూషన్' కి వెళ్తున్నారని తెలిస్తే అది చాలా అవమానంగా అనిపించేది. ఎందుకంటే, చదువులో వెనకబడిన వాళ్లే ట్యూషన్‌కి వెళ్తారని అందరూ ఎగతాళి చేసేవారు.

పుస్తకాల్లో నెమలి ఈకలు లేదా కొన్ని రకాల ఆకులు పెడితే మనకు తెలివితేటలు పెరుగుతాయని మనం బలంగా నమ్మేవాళ్లం.

పుస్తకాలను, నోట్ బుక్స్‌ని గుడ్డ సంచిలో సర్దుకోవడం.. ఆ తర్వాత గొలుసు ఉన్న టిన్ బాక్సుల్లో పెట్టుకోవడం మనకు పెద్ద క్రియేటివ్ పనిలా ఉండేది.

ప్రతీ ఏడాది కొత్త క్లాసులోకి వెళ్లేటప్పుడు పుస్తకాలకు అట్టలు (Covers) వేయడం మన జీవితంలో ఒక పెద్ద పండగలా ఉండేది.

ఏడాది చివరలో పాత పుస్తకాలను అమ్మేసి, ఎవరి దగ్గరైనా సెకండ్ హ్యాండ్ పుస్తకాలు కొనుక్కోవడానికి మనం ఎప్పుడూ సిగ్గుపడలేదు.

మన తల్లిదండ్రులకు మన చదువు ఎప్పుడూ ఒక పెద్ద ఆర్థిక భారంగా అనిపించలేదు.

సైకిల్ మీద ఒక ఫ్రెండ్‌ని ముందు బార్ మీద, ఇంకో ఫ్రెండ్‌ని వెనుక క్యారియర్ మీద కూర్చోబెట్టుకుని గల్లీలన్నీ తిరిగేవాళ్లం. అలా ఎన్ని కిలోమీటర్లు తిరిగామో కూడా ఇప్పుడు గుర్తులేదు.

స్కూల్లో టీచర్లు మనల్ని శిక్షించినప్పుడు—చెవులు మెలిపెట్టినా, వంగి పాదాలు పట్టుకోమన్నా (గుంజీలు)—మన 'ఈగో' ఎప్పుడూ అడ్డు రాలేదు. నిజానికి ఆ వయసులో మనకు 'ఈగో' అంటే ఏంటో కూడా తెలీదు.

తిట్లు తినడం, దెబ్బలు పడటం మన దైనందిన జీవితంలో ఒక భాగం. శిక్ష ఇచ్చే టీచర్, శిక్ష తీసుకునే స్టూడెంట్.. ఇద్దరూ సంతృప్తిగానే ఉండేవారు! "నిన్నటి కంటే ఇవాళ తక్కువ దెబ్బలే పడ్డాయి" అని స్టూడెంట్.. "నా అధికారాన్ని మళ్ళీ గుర్తు చేశాను" అని టీచర్ అనుకునేవారు.

కాళ్లకు చెప్పులు లేకుండా, దొరికిన బంతితో, చెక్క బ్యాటుతో గ్రౌండ్లో ఆడుకున్నప్పుడు కలిగే ఆ ఆనందం మనకు మాత్రమే తెలుసు.

మనం ఎప్పుడూ పాకెట్ మనీ అడగలేదు, మన నాన్నలు కూడా ఎప్పుడూ ఇవ్వలేదు. మన కోరికలు చాలా తక్కువ. ఏదైనా చిన్న కోరిక ఉంటే ఇంట్లో ఎవరో ఒకరు తీర్చేవారు.

ఆరు నెలలకోసారి 'మరమరాలు' (Puffed rice) లాంటి చిన్న చిరుతిండి దొరికినా మనం ఎంతో సంబరపడిపోయేవాళ్లం.

దివాళీ అప్పుడు టపాసుల లడీని విడదీసి, ఒక్కొక్కటిగా కాల్చడం మనకు తక్కువతనంగా ఎప్పుడూ అనిపించలేదు.

మనం ఎప్పుడూ మన తల్లిదండ్రులకు "ఐ లవ్ యూ" అని చెప్పలేదు. ఎందుకంటే ప్రేమను అలా మాటల్లో చెప్పాలని మనకు తెలియదు.

ఇవాళ మనం ఈ ప్రపంచంలో భాగమైపోయాం.. ఎన్నో పోలికలు, మరెన్నో పోరాటాలు. కొందరు అనుకున్నది సాధించారు.. మరికొందరు "ఏమో.. ఏమవుతుందో.." అని ఆలోచిస్తున్నారు.

అప్పట్లో సైకిల్ మీద ట్రిపుల్ రైడింగ్ చేసిన ఆ స్నేహితులందరూ ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉన్నారో?

మనం ఈ ప్రపంచంలో ఎక్కడ ఉన్నా సరే, ఒక నిజం మాత్రం అలాగే ఉంటుంది: మనం ఒక వాస్తవ ప్రపంచంలో బతికాం, సహజమైన వాతావరణంలో పెరిగాం.

మధ్యాహ్నం లంచ్ బాక్సులో అన్నం - కూర తప్ప ఇంకేముంటాయో మనకు అస్సలు తెలియదు.

మన తలరాతను ఎప్పుడూ నిందించుకోకుండా, ఇప్పటికీ మనం సంతోషంగా కలలు కంటూనే ఉన్నాం. బహుశా ఆ కలలే మనల్ని బతికిస్తున్నాయేమో.

మనం జీవించిన ఆ జీవితాన్ని ఇప్పటి ప్రపంచంతో అస్సలు పోల్చలేం.

మనం మంచివాళ్లమో లేక చెడ్డవాళ్లమో కానీ..

మనకూ ఒక కాలం ఉండేది.🙏🏼