మీ మనసు మీకు అబద్ధం చెబుతోంది... నిజం తెలుసుకుంటే జీవితం మారిపోతుంది! #drpasupathirajgurejala
Author Name:Dr_Pasupathi_Raj_Gurejala
Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@Dr_Pasupathi_Raj_Gurejala
Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=Fm2QcOEbqX8
Transcript:
(00:00) ఒక్కసారి మీ జీవితాన్ని వెనక్కి తిరిగి చూసుకోండి. చిన్నప్పుడు ప్రపంచం ఎంత అద్భుతంగా కనిపించేది. వర్షం ఒక పండుగ. ఇంద్రధనస్సు ఒక అద్భుతం ఒక సీతా కోక చిలుక కూడా గంటల తరబడి మిమ్మల్ని పరుగెత్తించగలిగేది. అప్పుడు మీకు ప్రపంచం గురించి పెద్దగా ఏమీ తెలియదు. అయినా మీరు సంతోషంగా ఉండేవారు. ఈరోజు ప్రపంచం గురించి చాలా ఎక్కువ తెలుసుకున్నారు.
(00:22) కానీ నిజంగా ప్రశాంతంగా ఉన్నారా? ఎందుకు ఎక్కువ తెలుసుకున్న కొద్దీ జీవితం కొన్నిసార్లు మరింత భారంగా అనిపిస్తుంది. చాలా మంది దీనికి సమాధానం ప్రపంచంలో వెతుకుతారు. కానీ అసలు సమాధానం మన మెదడులో దాగి ఉంది. మనం ప్రపంచాన్ని ఎలా ఉందో అలా చూడం. మనం ప్రపంచాన్ని ఎలా అర్థం చేసుకుంటామో అలా చూస్తాం. ఇదే మనిషి జీవితంలోని అత్యంత గొప్ప రహస్యం ఒకే సంఘటన ఇద్దరి జీవితాల్లో జరుగుతుంది.
(00:46) ఒకరు నవ్వుతూ ముందుకు వెళ్తారు. మరొకరు అదే సంఘటనను సంవత్సరాల పాటు మోస్తారు. మారింది సంఘటన కాదు. దానిని చూసే మనసు ఇక్కడే చాలా మంది చేసే మొదటి పొరపాటు మొదలవుతుంది. ఎక్కువగా ఆలోచించడం అంటే ఎక్కువ అవగాహన అని నమ్మడం కానీ అవి రెండు పూర్తిగా వేరు అవగాహన అంటే గమనించడం. విశ్లేషణ అంటే విరగదీయడం. అవగాహన అంటే ఈ క్షణాన్ని చూడడం. విశ్లేషణ అంటే ఈ క్షణాన్ని గతంతో పోల్చడం, భవిష్యత్తుతో భయపడడం, ఊహలతో కలుషితం చేయడం.
(01:16) ఈ రెండింటి మధ్య ఉన్న చిన్న తేడానే చాలా మంది జీవితాలను భారంగా మారుస్తుంది. ఆధునిక న్యూరోసైన్స్ కూడా ఇదే విషయాన్ని మరో భాషలో చెబుతోంది. మన మెదడు ఒక కెమెరా కాదు అది ఒక ప్రెడిక్షన్ మెషీన్ ప్రతిక్షణం నిజాన్ని మాత్రమే చూడదు. తర్వాత ఏమి జరగవచ్చో ముందుగానే అంచనా వేస్తుంది. అందుకే ఒకసారి మోసం చేసిన వ్యక్తిని చూసిన తర్వాత మళ్ళీ కొత్త మనుషులను కలిసిన మన మెదడు ముందు ప్రమాదాన్నే వెతుకుతుంది.
(01:40) ఒకసారి విఫలమైన తర్వాత కొత్త అవకాశంలో కూడా ముందుగా అపజయాన్ని ఊహిస్తుంది. ఇది నిజాన్ని చూడడం కాదు. గతాన్ని వర్తమానం పై ప్రొజెక్ట్ చేయడం. మన మెదడు యొక్క మొదటి లక్ష్యం మిమ్మల్ని సంతోషంగా ఉంచడం కాదు బ్రతికించడం ఇదే విషయాన్ని అర్థం చేసుకుంటే మీ జీవితంలోని ఎన్నో సందేహాలకు సమాధానం దొరుకుతుంది. వేల సంవత్సరాల క్రితం మన పూర్వీకులు అడవుల్లో జీవించారు.
(02:02) అక్కడ ఒక చిన్న పొరపాటు కూడా ప్రాణాన్ని తీసేది. అందుకే వారి మెదడు ఒక అలవాటు నేర్చుకుంది. మంచి విషయాల కంటే ముందుగా ప్రమాదాన్ని గుర్తించడం. ఆ అలవాటు ఈరోజు కూడా మారలేదు. అందుకే ఒకరోజు మీకు 100 మంది ప్రశంసలు చెప్పిన ఒక్క వ్యక్తి విమర్శిస్తే రాత్రంతా మీ మనసులో తిరిగేది ఆ ఒక్క విమర్శే దీనినే ఆధునిక సైకాలజీలో నెగటివిటీ బయస్ అంటారు.
(02:25) ఇది మీ బలహీనత కాదు మీ మెదడు యొక్క సర్వైవల్ ప్రోగ్రామింగ్ కానీ ఇక్కడే మరో సమస్య మొదలవుతుంది. ఒకప్పుడు ఈ వ్యవస్థ అడవిలో మిమ్మల్ని కాపాడింది. ఈరోజు అదే వ్యవస్థ మీ సంబంధాలను దెబ్బతీస్తోంది. ఎవరో ఆలస్యంగా రిప్లై ఇచ్చారా మనసు ప్రమాదాన్ని వెతుకుతుంది. ఎవరో కొంచెం దూరంగా ప్రవర్తించారా మనసు కథను రాయడం మొదలు పెడుతుంది.
(02:46) చిన్న సంఘటన, పెద్ద అర్థం, చిన్న నిశ్శబ్దం, పెద్ద అనుమానం, చిన్న మార్పు, పెద్ద భయం నిజానికి మనం మనుషులను చూడడం లేదు. మన భయాలను చూస్తున్నాం. ఇంకా ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏమిటంటే మీరు ఏ పని చేయకపోయినా మీ మెదడు ఎప్పుడూ ఖాళీగా ఉండదు. అది గతాన్ని తిరగేస్తుంది. భవిష్యత్తును ఊహిస్తుంది. ఇంకా జరగని సంభాషణలను కూడా ముందుగానే ఆడిస్తుంది. ఆధునిక న్యూరో సైన్స్ దీనిని డిఫాల్ట్ మోడ్ నెట్వర్క్ అంటుంది.
(03:11) ఈ వ్యవస్థ వల్లే మనిషి ఊహించగలిగాడు. ప్రణాళికలు వేయగలిగాడు, సృష్టించగలిగాడు కానీ ఇదే వ్యవస్థ నియంత్రణ కోల్పోతే అది ఒక అద్భుతమైన వరం నుండి కనిపించని జైలుగా మారుతుంది. ఒక్కసారి గుర్తు చేసుకోండి. మీరు ఎప్పుడైనా పదేళ్ల క్రితం జరిగిన ఒక సంఘటన గురించి అకస్మాత్తుగా ఆలోచించారా? మళ్ళీ కోపం వచ్చింది మళ్ళీ బాధ వచ్చింది కానీ ఆ సంఘటన ఇప్పుడు ఎక్కడా లేదు మీ గదిలో లేదు మీ ముందు లేదు అది కేవలం మీ మనసులో మాత్రమే ఉంది.
(03:38) అయినా మీ శరీరం మాత్రం అది ఇప్పుడే జరుగుతున్నట్లు స్పందిస్తుంది. ఇదే మనస్సు యొక్క శక్తి ఇదే దాని మోసం కూడా. ఈ సత్యాన్ని భారతీయ ఋషులు వేల సంవత్సరాల క్రితమే గుర్తించారు. యోగ వశిష్టం ఒక గొప్ప విషయాన్ని చెబుతుంది. ప్రపంచం ఎలా ఉందో మనకు కనిపించదు. మన మనసు ఎలా ఉందో ప్రపంచం అలా కనిపిస్తుంది. కోపంతో ఉన్న మనసుకు ప్రతి మాట అవమానంగా వినిపిస్తుంది.
(03:59) భయంతో ఉన్న మనసుకు ప్రతి నిశ్శశబ్దం ప్రమాదంలా అనిపిస్తుంది. ప్రేమతో ఉన్న మనసుకు అదే ప్రపంచం అందంగా కనిపిస్తుంది. మారింది ప్రపంచం కాదు, మారింది దాన్ని చూసే మనసు. అందుకే నిజమైన సమస్య బయట ఉండదు. బయటను చూసే కిటికీలో ఉంటుంది. అయితే ఇక్కడ ఒక అత్యంత లోతైన ప్రశ్న పుడుతోంది. ఒకవేళ మనసు ప్రపంచాన్ని ఇలా మార్చి చూపిస్తే మరి మనం నిజంగా ప్రపంచాన్ని ఎప్పుడైనా చూస్తున్నామా లేక మన ఆలోచనలనే ప్రపంచంగా అనుభవిస్తున్నామా ఈ ప్రశ్న మనల్ని స్పృహ యొక్క అత్యంత లోతైన తలుపు దగ్గరకు తీసుకెళ్తుంది.
(04:31) ఇప్పుడు నేను మిమ్మల్ని ఒక చిన్న ప్రయోగం చేయమని అడుగుతున్నాను. కేవలం 10 సెకండ్లు మీ కళ్ళను మూసుకోండి. తర్వాత నా మనసులో ఏ ఆలోచన వస్తుందో నేను నిర్ణయిస్తాను అని ప్రయత్నించండి. మీరు చేయలేరు. ఎందుకంటే ఆలోచనలు మీ అనుమతితో రావు. అవి వస్తాయి. కొద్దిసేపు ఉంటాయి మళ్ళీ వెళ్ళిపోతాయి. ఒక జ్ఞాపకం వస్తుంది ఒక భయం వస్తుంది ఒక కోరిక వస్తుంది ఒక కల్పన వస్తుంది కానీ వాటన్నింటికీ ఒక సామాన్య లక్షణం ఉంది.
(05:05) అవి శాశ్వతం కావు ఇప్పుడు అసలు ప్రశ్న మొదలవుతుంది. వచ్చి వెళ్ళిపోయేది ఆలోచన అయితే దాన్ని గమనిస్తున్నది ఎవరు ఈ ఒక్క ప్రశ్నే వేల సంవత్సరాలుగా ఋషులను తత్వవేత్తలను శాస్త్రవేత్తలను ఆలోచింపజేస్తోంది. ఎందుకంటే ఇక్కడే మనం చేసిన అతి పెద్ద పొరపాటు బయటపడుతుంది. మనం ఆలోచనలను నాది అనడం వరకు సమస్య లేదు కానీ నెమ్మదిగా నేనే నా ఆలోచనలు అని నమ్మడం ప్రారంభిస్తాం.
(05:29) అక్కడి నుంచే బాధ మొదలవుతుంది. బృహదారణ్యక ఉపనిషత్తు అందుకే నేతి నేతి అని చెబుతుంది. ఇది కాదు ఇది కాదు శరీరం కాదు ఆలోచన కాదు భావోద్వేగం కాదు, జ్ఞాపకం కాదు ఇది సమాధానం కాదు ఒక దిశ. నువ్వు పట్టుకున్న ప్రతి గుర్తింపును ఒక్కసారి ప్రశ్నించు అనే ఆహ్వానం. ఆధునిక సైకాలజీ కూడా ఇదే విషయాన్ని మరో భాషలో చెబుతోంది. దీనిని నరేటివ్ సెల్ఫ్ అంటారు.
(05:51) మన మెదడువేల సంఘటనలను కలిపి ఒక కథను తయారు చేస్తుంది. ఆ కథకే నేను అని పేరు పెడుతుంది. నేను ఎప్పుడూ అదృష్టవంతుడిని కాదు నన్ను ఎవరు అర్థం చేసుకోరు. నాకు ఎప్పుడూ ఇదే జరుగుతుంది. గమనించండి. ఇవి నిజాలు కావు. ఇవి మీ మెదడు రాసుకున్న కథలు. ఒకసారి ఆ కథను నమ్మిదే. తరువాత ప్రతి కొత్త సంఘటనలు కూడా అదే కథకు సరిపోయేలా అర్థం చేసుకోవడం ప్రారంభిస్తారు.
(06:14) 10 విజయాలు వచ్చిన ఒక్క అపజయం చాలు మనసు వెంటనే చెబుతుంది. చూసావా నేను చెప్పిందే నిజం అది నిజాన్ని నిరూపించడం కాదు తన కథను కాపాడుకోవడం అందుకే చాలామంది జీవితాన్ని చూడరు. తమ కథనే చూస్తారు. భగవద్గీతలో శ్రీకృష్ణుడు ఒక అద్భుతమైన మాట చెబుతాడు. ఉద్ధరేద్దాత్మనాత్మానం నాత్మానం అవసాదయేత్ ఆత్మైవ హ్యాత్మనో బంధురాత్మైవ రిపురాత్మనః అర్థం.
(06:37) మనిషికి తన మనసే గొప్ప మిత్రుడు అదే మనసు గొప్ప శత్రువు కావచ్చు. బయట ప్రపంచం మిమ్మల్ని బంధించే ముందు మీ కథ మిమ్మల్ని బంధిస్తుంది. బయట సంకెళ్ల కంటే లోపల నమ్మిన కథలే బలమైన సంకెళ్లు అయితే ఇక్కడ మరో ప్రశ్న పుడుతుంది. ఒకవేళ నేను కూడా ఒక కథ అయితే ఆ కథను గమనిస్తున్న నిశశబ్ద సాక్షి ఎవరు? అక్కడి నుంచే స్పృహ ఒక ఆలోచన కాదు ఒక ప్రత్యక్ష అనుభవంగా మారడం ప్రారంభంవుతుంది.
(07:00) ఇక్కడ చాలా మంది చేసే ఒక పెద్ద పొరపాటు ఉంది. నేను సాక్షిని అనే మాట వినగానే జీవితానికి దూరంగా వెళ్ళాలని ప్రయత్నిస్తారు. అది స్పృహ కాదు అది మరో రూపంలోని పారిపోవడం నిజమైన స్పృహ జీవితాన్ని వదిలేయదు. జీవితాన్ని మరింత లోతుగా జీవిస్తుంది. ఒక్కసారి సినిమా చూస్తున్నారని ఊహించండి. మీరు నవ్వుతారు, ఏడుస్తారు, ఉత్కంఠ చెందుతారు.
(07:20) కానీ లోపల ఎక్కడో ఒక విషయం మీకు తెలుసు. ఇది సినిమా అందుకే సినిమా ముగిసిన తర్వాత బయటకు వచ్చేయగలుగుతారు. జీవితం కూడా అంతే ప్రతి అనుభవాన్ని పూర్తిగా అనుభవించండి కానీ ప్రతి అనుభవాన్ని నేనుగా మార్చుకోకండి. ఎందుకంటే భావోద్వేగాలు అతిథులు మీరు ఇల్లు అవి వస్తాయి కొద్దిసేపు ఉంటాయి వెళ్ళిపోతాయి. మీరు మాత్రం అలాగే ఉంటారు. ఇక్కడే ఎమోషనల్ బాలెన్స్ పుడుతుంది.
(07:42) భావోద్వేగాలు లేకపోవడం వల్ల కాదు వాటితో కొట్టుకుపోకపోవడం వల్ల ఆధునిక న్యూరోసైన్స్ కూడా ఇదే విషయాన్ని ఆసక్తికరంగా చూపిస్తోంది. భయం వచ్చిన క్షణంలో మెదడులోని అమిగ్దాల వెంటనే స్పందిస్తుంది. కానీ కొన్ని క్షణాల తర్వాత ప్రీ ఫ్రంటల్ కార్టెక్స్ పరిస్థితిని మళ్ళీ అంచనా వేస్తుంది. ప్రకృతి మీకు రెండు శక్తులను ఇచ్చింది. వెంటనే స్పందించే శక్తి.
(08:03) స్పందించిన తర్వాత ఆలోచించే శక్తి పరిపక్వత అంటే మొదటి స్పందనను ఆపేయడం కాదు రెండో స్పందనకు అవకాశం ఇవ్వడం భగవద్గీత ఇదే సత్యాన్ని మరో విధంగా చెబుతుంది. దుఃఖేశ్వను ద్విగ్ఞనాః సుఖేషు విగతస్పృహః వితరాగ భయత్ క్రోధః స్థిత ధీర్ము నిరుచ్చతే అంటే బాధ వచ్చినప్పుడు విరిగిపోకుండా సుఖం వచ్చినప్పుడు దానికి బానిస కాకుండా రాగం, భయం, కోపం వాటికి బానిస కానివాడే స్థితప్రజ్ఞుడు గమనించండి.
(08:30) శ్రీకృష్ణుడు భావోద్వేగాలను చంపమని చెప్పలేదు. వాటికి యజమానిగా ఉండు అని చెప్పాడు. ఈరోజు ప్రపంచంలో పెద్ద సమస్య ఇదే ఒక నోటిఫికేషన్ మన మూడ్ మారిపోతుంది. ఒక కామెంట్ మన రోజు మొత్తం చెడిపోతుంది. ఒక లైక్ మన విలువ పెరిగినట్లు అనిపిస్తుంది. ఒక ఇగ్నోర్ మన విలువ తగ్గిపోయినట్లు అనిపిస్తుంది. నెమ్మదిగా మన భావోద్వేగాల రిమోట్ కంట్రోల్ మన చేతుల నుంచి ఆల్గోరిథమ్స్ చేతుల్లోకి వెళ్ళిపోయింది.
(08:55) అందుకే ఈరోజు సమాచారం పెరుగుతోంది. కానీ ప్రశాంతత పెరగడం లేదు. టెక్నాలజీ అభివృద్ధి చెందుతోంది. కానీ మనసు అలసిపోతోంది. ఎందుకంటే ఇన్ఫర్మేషన్ పెరిగింది. ట్రాన్స్ఫార్మేషన్ కాదు. మీరు ఈత గురించి 100 పుస్తకాలు చదవవచ్చు కానీ నీటిలో దిగిన ఒక నిమిషం ఆ 100 పుస్తకాల కంటే ఎక్కువ నేర్పుతుంది. స్పృహ కూడా అంతే దాన్ని చదవలేరు. కేవలం జీవించాలి.
(09:16) అయితే చివరికి ఒక ప్రశ్న మాత్రమే మిగులుతుంది. స్పృహ, ఎమోషనల్ బ్యాలెన్స్, విస్డం. ఈ మూడు కలిసి మనిషికి చివరికి ఏమి ఇస్తాయి? జ్ఞానమా, విజయమా? లేక వాటికంటే గొప్పదైన ఇంకేదైనా ఈ మొత్తం ప్రయాణం చివరి సమాధానం అక్కడే ఉంది. ఈ మొత్తం ప్రయాణం చివరికి మనం మొదట అడిగిన ప్రశ్న దగ్గరికే తిరిగి వచ్చాం.
(09:37) స్పృహ ఒక వరమా లేక శాపమా ఇప్పుడు సమాధానం చాలా స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. స్పృహ ఎప్పుడూ శాపం కాదు. కానీ స్పృహ లేకుండా చేసే అనాలసిస్ మాత్రం శాపంగా మారుతుంది. ఎనాలసిస్ మీకు సమాచారం ఇస్తుంది. స్పృహ మీకు స్వేచ్ఛను ఇస్తుంది. అనాలసిస్ ప్రపంచాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ఉపయోగపడుతుంది. స్పృహ మిమ్మల్ని మీరు అర్థం చేసుకోవడానికి ఉపయోగపడుతుంది. ఈ రెండింటి మధ్య తేడా తెలియకపోతే మనిషి ఎంత జ్ఞానం సంపాదించినా ప్రశాంతతను కోల్పోతాడు.
(10:03) అందుకే ప్రపంచంలోని అత్యంత తెలివైన మనుషులు అత్యంత వినయంగా ఉంటారు. ఎందుకంటే వారికి తెలిసింది ఒకటే. తెలియనిది ఇంకా అనంతం. ముండకోపనిషత్తు అందుకే చెబుతుంది. ద్వే విద్యే వేదితవ్యే పర చైవా పర చ తెలుసుకోవాల్సిన జ్ఞానం రెండు ఒకటి ప్రపంచాన్ని అర్థం చేసుకునే జ్ఞానం మరొకటి తనను తాను అర్థం చేసుకునే జ్ఞానం మొదటిది మీకు శక్తిని ఇస్తుంది. రెండవది దిశను ఇస్తుంది.
(10:26) శక్తి మాత్రమే ఉంటే అది ప్రమాదం దిశ మాత్రమే ఉంటే ప్రయాణం అసంపూర్ణం. రెండూ కలిసినప్పుడే పరిపక్వత. ఇప్పుడు ఒక్కసారి మీ జీవితాన్ని వెనక్కి తిరిగి చూడండి. మీరు ఎక్కువగా బాధపడిన సందర్భాల్లో ప్రపంచం మిమ్మల్ని బాధించిందా లేక ప్రపంచం గురించి మీరు నమ్మిన కథ మిమ్మల్ని బాధించిందా మీరు ఎక్కువగా కోల్పోయింది మనుషులా లేక వారి గురించి మీరు నిర్మించుకున్న అంచనాలా మీరు ఎక్కువగా భయపడింది.
(10:50) వాస్తవాలా లేక ఇంకా జరగని ఊహలా బహుశా మనిషి జీవితంలో అతి పెద్ద జైలు ఇనుపతో నిర్మించబడింది కాదు ఆలోచనలతో నిర్మించబడింది. అతి పెద్ద స్వేచ్ఛ కూడా బయట దొరకదు. ఒక క్షణం పూర్తిగా మేల్కొని ఉండగలిగినప్పుడు ప్రారంభం అవుతుంది. భగవద్గీతలో శ్రీకృష్ణుడు ఒక గొప్ప సత్యాన్ని చెబుతాడు. ప్రసాదే సర్వ దుఃఖానాం హాని రస్యుపజాయతే ప్రసన్న చేతసో హాషు బుద్ధి పర్యవతిష్టతే అంటే ప్రశాంతమైన మనసులోనే స్పష్టత పుడుతుంది.
(11:17) మన సమస్య ఏమిటంటే స్పష్టత వస్తే ప్రశాంతత వస్తుందని ఎదురు చూస్తాం. కానీ నిజం దానికి విరుద్ధం. ముందు ప్రశాంతత తర్వాత స్పష్టత అందుకే కొన్నిసార్లు జీవితాన్ని అర్థం చేసుకోవాలని ప్రయత్నించడం ఆపేయాలి. కేవలం జీవించడం ప్రారంభించాలి. మళ్ళీ వర్షంలో తడవాలి. మళ్ళీ ఆకాశాన్ని చూడాలి. మళ్ళీ ఒక పువ్వును దాని పేరు గుర్తు చేసుకోకుండా ఆస్వాదించాలి.
(11:40) మళ్ళీ ఒక మనిషిని గత అనుభవాలతో కొలవకుండా కలవాలి. ఎందుకంటే జీవితంలోని అత్యంత అందమైన క్షణాలు అనాలసిస్ వల్ల రావు. ప్రెసెన్స్ వల్ల వస్తాయి. చివరిగా ఒక ప్రశ్న. మీ జీవితాన్ని మీరు నిజంగా జీవిస్తున్నారా లేక మీ మనసు రాసుకున్న కథనే జీవిస్తున్నారా? ఈ ఒక్క ప్రశ్నకు నిజాయితీగా సమాధానం చెప్పగలిగితే బహుశా మీ జీవితాన్ని మార్చడానికి ఇంకో పుస్తకం అవసరం ఉండకపోవచ్చు.
(12:03) ఇంకో గురువు అవసరం ఉండకపోవచ్చు. ఇంకో సిద్ధాంతం కూడా అవసరం ఉండకపోవచ్చు. ఎందుకంటే చివరికి స్పృహ అంటే జీవితాన్ని నియంత్రించడం కాదు. జీవితాన్ని విశ్లేషించడం కాదు. ప్రతిక్షణాన్ని పూర్తిగా చూడడం. ఎమోషనల్ బాలెన్స్ అంటే భావోద్వేగాలను అణచివేయడం కాదు. వాటితో కలిసి కొట్టుకుపోకుండా ఉండడం విస్డమ అంటే అన్ని తెలుసుకోవడం కాదు తెలియని దాని ముందు కూడా ఆశ్చర్యాన్ని కోల్పోకుండా నిలబడగలగడం బహుశా అదే స్వేచ్ఛ అదే ప్రశాంతత అదే నిజమైన జీవితం.
No comments:
Post a Comment