రాజ్యం వదిలాడు. భార్యను వదిలాడు. కానీ ఒక్క జింక పిల్లను వదలలేకపోయాడు — అదే అతని పతనం.

భాగవతంలో ఋషభుని కుమారుడైన భరత మహారాజు అన్నీ వదిలేసి తపస్సు కోసం అడవికి వెళ్తాడు. (దుష్యంతుని కుమారుడైన భరతుడు వేరు, రాముని సోదరుడైన భరతుడు వేరు — ఇది ఋషభుని కుమారుడైన భరత మహారాజు కథ.)

అక్కడ తల్లి లేని ఒక జింక పిల్లను చూసి జాలిపడి దాన్ని పెంచడం మొదలుపెడతాడు. రోజులు గడిచేకొద్దీ ఆ జింకపై మమకారం పెరుగుతుంది. తపస్సు కంటే దాని బాగోగులే అతని ధ్యాసగా మారిపోతాయి.

చివరికి మరణించే క్షణంలో కూడా అతని మనసులో ఉన్నది ఆ జింకే.

ఫలితం? తర్వాతి జన్మలో అతనే ఒక జింకగా పుడతాడు.

ఇది కేవలం ఒక పురాణ కథ కాదు... మన జీవితానికి అద్దం.

మనం కలిసే మనుషులు, పంచుకునే క్షణాలు, ఏర్పడే బంధాలు అన్నీ నిజమే. అందమైనవే.

కానీ వాటిని శాశ్వతం చేయాలని ప్రయత్నించినప్పుడే బాధ మొదలవుతుంది.

చెట్టు కొమ్మపై కాసేపు కలిసి కూర్చున్న పక్షుల్లా... మనుషులు మన జీవితంలోకి వస్తారు, కొంతకాలం తోడుగా ఉంటారు, తర్వాత తమ దారిలో వెళ్లిపోతారు.

సమస్య వాళ్లు వెళ్లిపోవడంలో లేదు...

"వాళ్లు వెళ్లిపోకూడదు" అని మనమే పట్టుకుని వేలాడటంలో ఉంది.

నా ఉద్యోగ జీవితంలో ఎన్నో బదిలీలు చూశాను.

ప్రతి పోస్టింగ్‌లో కొంతమంది సహోద్యోగులతో మంచి అనుబంధం ఏర్పడింది. కలిసి పనిచేశాం. కష్టసుఖాలు పంచుకున్నాం.

కానీ బదిలీ ఆర్డర్ వచ్చిన రోజు... అందరూ తమ తమ దారుల్లో వెళ్లిపోయారు.

మొదట్లో అది బాధగా అనిపించేది.

కానీ తర్వాత అర్థమైంది...

బంధం ముగియలేదు. దాని రూపం మాత్రమే మారింది.

భరతుడు జింకను వదలలేకపోయినట్టు, నేను కూడా కొన్నిసార్లు పాత స్నేహాలను వదలలేక సతమతమయ్యాను.

కానీ ఒక విషయం అర్థమైంది.

పట్టుకోవడం వల్ల బంధం నిలవదు. గుర్తుపెట్టుకోవడం వల్లే నిలుస్తుంది.

భరతుడు తపస్సు మధ్యలో ఆగి ఒక జింక కోసం మనసు పారేసుకున్నాడు.

మనమూ ప్రతి బంధాన్ని శాశ్వతం చేయాలని ప్రయత్నిస్తే...

జీవితమంతా అదే ఒక్క కోరిక చుట్టూనే తిరుగుతూ ఉండిపోతాం.

మీరు ఇప్పటికీ పట్టుకుని వేలాడుతున్న ఒక బంధం ఉందా?

అది మిమ్మల్ని ఎక్కడ ఆపేస్తోంది?

ఒక పరిశీలన... ఒక ప్రశ్న... ఒక ఆలోచన...